Baricco, Alessandro et al.

Ik las nog een keer de novelle Zijde. Terwijl ik van de bibliotheek ook Dit verhaal meebracht. Allebei van Alessandro Baricco want ik denk niet dat deze schrijver me kan teleurstellen.

Morgenavond brengen ze mij nog een keer naar de bibliotheek. Dat is BIB Tweebronnen in Leuven voor mij. Momenteel heb ik nog geen idee wat ik zal uitkiezen.

Baricco ga ik alleszins eerst nog verlengen. Dat kan tegenwoordig (al lang) online. Soms zijn mijn plannen bij het uitlenen groter dan wat mijn hoofd aankan. Morgen wellicht opnieuw. Maar zonder ambitie leven lukt niet. Zelfs niet met een chemohoofd en een ziek en gehandicapt lichaam. Dus breng ik morgen gewoon weer een (te) grote stapel mee. Daarvoor rijden ze mij tenslotte naar ginder.

Series slapen

Wij hebben al een hele tijd Netflix en ik ben een zeer regelmatige kijker. Tegenwoordig ben ik vooral een regelmatige slaper. Dan zet ik een aflevering van pakweg Sherlock op en dan volg ik de eerste tien minuten bewust en ben ik ook helemaal meegesleept en dan… zijn er nog stukken hier en daar die ik zie met grote stukken slaap of halfslaap er tussendoor. Niet fijn. Ik weet dat therapiegewijs mijn lichaam stilaan moe tot uitgeput is en toch… niet fijn.

Nu ja, ik moet alleszins al lang niet meer uit de zetel of uit bed om een DVD of BluRay schijfje te versteken dus Netflix blijft een goede investering.

Desondanks de voorbije maanden onder andere gekeken naar:

  • Norskov
  • Happy Valley
  • Hinterland (samen met mijn man, we willen nu absoluut een keer naar Wales, ooit)
  • Sherlock
  • Paranoid (nog niet helemaal uitgekeken)
  • Grand Hotel (Spaanstalig)
  • Ingobernable (Spaanstalig)

Ook zin om nog te kijken de – welja – komende maanden naar:

  • Narcos seizoen 3
  • The designated survivor
  • Johan Falk
  • Blue eyes
  • … en zoveel meer wellicht.

Enfin ja, maar binnenkort doe ik ook weer aan braintraining. Het academiejaar start 25/9. Eens kijken of ik daar mijn hoofd kan bijhouden. Spaans niveau 8 en het vervolg van de verkorte bachelor wijsbegeerte = plan. Inschrijvingen zijn een feit. De gebrekkige werking van mijn brein ook. Bon ja, en avant! Omdat ik dat wil.

Gelukje

Soms vallen dingen perfect. Zo is het beter om je been te breken in augustus als je dat jaar noch in augustus noch in september zelfs geen halve dag reisplannen hebt. Wij hadden dit jaar in augustus of september niet de minste reisplannen zodoende dat ik op 11 augustus rustig mijn kuitbeen kon breken zonder mega-mega-triest te zijn/worden/blijven.

Dat is een gelukje.

Hoe je een been breekt als je al bijna 20 jaar zowat de hele tijd in een rolstoel zit? Wel doordat je dus af en toe ook staat en transfers maakt enzo. Daarbij kan je vallen. Quod erat demonstrandum.

Nadeel van die originele handicap overigens is wel dat botten die gebroken zijn trager aan mekaar groeien. Ondertussen begin ik aan week zeven in het gips, maar ik hoop volgende week dinsdag gipsvrij naar huis te kunnen. Na controle dus.

Pasha wordt nog eens een flinke hond

Nog een dag of zes en Pasha is 10 maand. Vorige week ging ik met hem wat oefenen op een wandelpad vlakbij ons huis. Een uur of twee voor we gingen oefenen kreeg ik een action camera. Die camera dus helemaal opgeladen, gepuzzeld aan de verschillende onderdelen voor montage en uiteindelijk alles op mijn fiets gemonteerd, die losgezet en op record geduwd en zie:

Dat is al een heel andere hond dan toen hij nog een puppy was (zie een aantal maanden geleden hier).

PS. Wegens trots op mezelf dat ik in een rolstoel een hond type Border Collie (ja ze zijn slim, maar ze hebben ook tonnen energie, focussen ook op verkeerde dingen en zijn nerveus en of bang vaak) toch al zover heb gekregen, maakte ik het filmpje ook in de rechterkolom vast in een widget. Wat zeg ik, trots? Megafier eigenlijk. En blij! Heel blij.

Dingskes in de trein

Mama:”Oh, jij leest ook een boek van in de trein!”
Ik:”Hu?”
Mama:”Awel ja, iemand die iets ziet van in de trein, ik lees Het meisje in de trein, gekregen om te lezen van een vriendin en dat is dus heel spannend en die ziet iets, zoals ik zegde, van in de trein. Is dat bij u ook zo?”
Ik:”Bij mij?”

Dan valt mijn halve euro. Op onze salontafel ligt het boek Lenin in de trein, de reis naar de revolutie. De Russische revolutie wordt hierin dus beschreven net als de weken, maanden voordien met ook de reis van Lenin van uit Zwitserland per trein naar Sint Petersburg, toen Petrograd.

Ik:”Neen, dit is meer een boek over politiek en geschiedenis.”
Mama:”Is dat ook spannend? Zo’n revolutie?”
Ik:”Ja, maar je kent de afloop natuurlijk al wel. Deze revolutie vond plaats in 1917 he.”
Mama:”Ah, dat is dan flauw vind ik. Als je het einde al kent.”

Als een doodernstig thema grappig verfilmd wordt…

… dan krijg je een film zoals deze:

Een man heeft na een jaar longkanker te bestrijden beslist daarmee te stoppen vanwege er zijn nu nieuwe uitzaaiingen en om “alleen maar” tijd te kopen vindt hij chemotherapie nu echt niet meer nuttig. Dus kiest hij zelf voor het eindpunt. En dat komt er nu wel snel aan. Zijn vriend sinds lang vliegt vanuit Canada naar Madrid om enkele dagen met hem door te brengen. En er is ook een volwassen zoon in Amsterdam en een hond. De hond heet Truman. Zei ik al dat de titel van de film Truman is?

De ” ” bij alleen maar hierboven zette ik er zelf bij. Dat hoort niet echt bij de synopsis. Maar is het dat vraag ik me af? Alleen maar tijd kopen. Het is een vraag die me niet vreemd is. En in tijd kan je veel doen. En veel niet meer doen, dat ook. Dat wat wel gedaan kan worden, kan zo mooi zijn. Toch?

Zie. Ik zet overal een vraagteken achter. Ik weet het ook niet. Wat moet er met zijn hond gebeuren als hij sterft? Hoe vertel je het je dichtste familie? Hoe reageren mensen of waarom negeren ze je? Helpen drugs – als in marihuana – niet beter dan sommige pleisters en pillen?

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het antwoord op dat laatste is trouwens ja, maar zeg tegen niemand dat u het van mij heeft.

De film hebben we gezien in een aula waarin een aantal mensen mijn situatie behoorlijk goed kennen. Dat leverde na de film onderzoekende blikken op. En berichtjes op mijn gsm tot ruim na middernacht. En daar was ik blij mee. Met die berichtjes. Ik schrijf dan ook minstens 1 x danku als zo iemand pakweg om half één ’s nachts mij alsnog toewenst dat ik wel in slaap zou geraken. En dan huil ik. Maar zeg opnieuw tegen niemand dat ik u dat gezegd heb. Deal?

PS. De film zat vol humor. Echt.

Martin Niemöller, predikant

Een tekst die al decennia circuleert ondanks een onzekere oorsprong. Een tekst die ik een jaar of vijf geleden eens hoorde declameren ik denk op de Nederlandse televisie. Een tekst die indruk maakte. Een tekst van Martin Niemöller, predikant.

Toen de nazi’s de communisten arresteerden, heb ik gezwegen;
ik was immers geen communist.
Toen ze de sociaaldemocraten gevangenzetten, heb ik gezwegen;
ik was immers geen sociaaldemocraat.
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen, heb ik niet geprotesteerd;
ik was immers geen vakbondslid.
Toen ze de Joden opsloten, heb ik niet geprotesteerd;
ik was immers geen Jood.
Toen ze mij kwamen halen
was er niemand meer, die nog protesteren kon.

Als ik dit nu lees dan denk ik terug aan de tijd dat ik politiek actief was. Wanneer zou dat vuur opnieuw opflakkeren? Is er een betere tijd dan nu?

En hoe ik daar ineens allemaal aan dacht? Door deze tweet die indirect naar bovenstaande verwijst:

Wordt vervolgd. Want ik ben wel degelijk een socialist. En daar moet ik het (ook) hier maar eens meer over hebben.

He’s back

He being Colonel Harold Wilberforce Clifton! Van Turk en De Groot, enfin nu van Turk en Zidrou that is.

Dat zijn strips. De eerste reeks telde 17 grappige verhalen. Het eerste van de nieuwe reeks mag er ook zijn. Net Spookrijders onder invloed uitgelezen en meer dan eens moeten (glim)lachen. Brexit of niet, deze Europese versie van Britse humor kan ik wel smaken.

Cachorro

Dat is Spaans voor puppy.

Pasha heet de jongeman op de foto. Hij is een Border Collie die nu net geen 10 weken oud is en zo’n 2 weken bij ons woont. Tot mijn grote verbazing kan onze “oude” hond Grayling, een vrouwelijke Border Collie van bijna 10 jaar oud, het erg goed met de kleine vinden. De eerste dagen niet. Vermijden. Lip optrekken. Grommen. Die kleine moest ze niet hebben.

Nu moet ik oppassen of ze doen alles samen. Ze spelen, slapen, eten, knuffelen, komen als ik “hier” roep… alles samen. En wat ik nu ook al weet? 1 + 1 in honden is niet gelijk aan 2. Het is meer dan dubbel plezier. Zelden zo weinig spijt gehad van een ietwat impulsieve beslissing.

Ik was al wel ruim een jaar aan het denken over hoe en wanneer we een “nieuwe” hond zouden nemen. Maar toen was er plots een mooie gelegenheid en beslisten we heel snel. ’t Is fijn als de dingen goed uitdraaien. Zeer fijn!