Het betere zaagwerk, Jawel, een dagboek

Maar wat ik eigenlijk wou zeggen

Ik brabbelde al wat over examens en Rock Werchter hieronder. Och ja… een mens heeft het al eens graag over dingen die lukken. Zeker online. In de race naar duimpjes en likes. Zie wat ik kan! Ik ben goed he! Nu gij!*

Maar weet je wat. Ik heb een medisch probleem. Ja. Echt.

Kies uw optie hieronder:

  1. Ja dat weten we al lang.
  2. Wat nu weer. Pffff, moet dat echt hier online?
  3. Vertel! Vertel! Liefst met alle details.
  4. Echt? Zo jammer voor jou.
  5. Kunnen we iets doen?

1. Yep. Er zijn al zoveel dingen geweest, de meerderheid blijvend. En toch is het elke keer schrikken voor mij en mijn omgeving als het alsnog een keer grondig verandert. Dus neen, dit weet u niet al lang. Ik weet het zelf pas enkele weken.

2. Wat nu weer? Awel, eerder deze maand weigerde een deel van mijn hersenen plots weer dienst. Gevolg: mijn rechterlichaamshelft is volledig spastisch en verlamd. Niet echt nieuw voor mij zegt u? Went dat dan niet al wat? Neen en NEEN!!! Dat ik ietwat boos klink, heeft te maken met het verwerkingsproces. Is een fase. Een belangrijke fase want in feite is boosheid een positief gevoel. Het houdt actie in. Nog geen fatalisme dus. Alle plannen blijven ook net dat: plannen. En dat is goed. Tenslotte functioneerde ik vroeger – tot zelfs in mijn job – ook met deze zware beperking. Of het internet hier een goed medium voor is? Absoluut niet! Maar hey, ik dacht: één keer schrijven lijkt me nog wel doenbaar. Al die halve geruchten en mijn eigen geworstel met hoe vertel ik dat aan wie mogen immers ook wel eens stoppen. Worstelen kan ik er echt niet lang meer bij hebben.

3. Sorry, maar tinternet is mijn dokter niet. Denk gewoon aan dingen als spalken, revalideren, oude rolstoel terug in gebruik nemen (maar de nieuwe met de fiets zeker niet opgeven), frustraties over wat nog niet lukt en ontroerd zijn van het minste geringste, positief of negatief.

4. Ja, dat vinden wij ook. Het ging ook zo goed. Neen, veel mensen met mijn routines van behandelingen meermaals per week zouden dat niet goed noemen, zelfs gewoon slecht, maar ik vond het wel goed gaan ja. De Batec fiets, de jonge hond die we erbij namen. De hondensport met die jongeling. Mijn studies. Het opnieuw opduiken in de sp.a. Mijn papa die een etspers gemaakt heeft zodat ik thuis een heus kunstenaarsatelier heb bijna. Ja, ik was goed bezig. Ik kon zelfs leven met de soms vreemde, kwetsende kritieken van mensen die dachten dat het dus gewoon echt wel goed ging (dit is een moeilijke, stof voor een later bericht, of niet) met mij en er geen problemen meer waren (al heeft dat ook te maken met mijn niet communiceren uiteraard) en waarom ik dan niet kon werken bijvoorbeeld.

5. Ik weet het niet.

Als het een tijdje goed gaat dan word je daar snel aan gewoon. Nu het fysiek veel slechter gaat, lukt dat vooralsnog niet. Ik heb er enkele mensen al mee belast. Ja, zo gaat dat, wie dichtbij staat, deelt in de klappen. Maar ik stuiter nog wat op en neer tussen “dit komt wel weer goed” en “dit leven is echt niet meer de moeite” en ja, ik besef dat dat twee uitersten zijn. Dat stuiteren doet dan ook pijn. Bij mij. Bij Ronny.

Jaren geleden heeft mijn weblog en de reacties daarop en de contacten daaruit mijn leven aangenamer gemaakt in de moeilijkst periodes. Geen idee of dat nu ook kan. Zullen we proberen? Eventjes. En dan zien?

Voor wie tot hier las, laat me dat even weten.
Ik hang nogal eens rond op tinternet.
Ik lees jullie wel 🙂

 

* Het schijnt dat al dat gelike en gestoef onze mentale gezondheid en het mensbeeld van jezelf en vooral ook van heel wat andere mensen in de samenleving niet ten goede komt trouwens. Maar ik doe het dus ook. Omdat ik wil dat Facebook en Twitter fijne herinneringen bevatten. Voor mezelf in de eerste plaats. En ja, ik vind die likes ook gewoon leuk! Net als iedereen.

5 thoughts on “Maar wat ik eigenlijk wou zeggen

  1. Ik heb gelezen tot het einde, lieve An. En mijn hart krimpt ineen. Waarom al die ellende jou moet overkomen, ik snap het niet. Ik vond het zo fijn, je (op tinternet dus) bezig te zien met je Batec en je honden en je studies en je reizen en oh wow, inzet voor de sp.a, prachtig! En ik vond het zo fijn, jou omringd te zien door mensen die jouw leven leefbaar proberen maken. En ik snap je zo goed, slingeren tussen leven en wanhoop… ik kom net terug van een controlebezoek aan een verzekeringsmaatschappij-arts, ik ben blij dat ik iemand trof die wilde luisteren en begrijpen, want ik denk dat het voor jou ook dit is (wat ik ook vertelde aan die arts): IK KIES HIER NIET VOOR! Het overkomt je, en je moet iedere keer weer aanpassen en bijstellen…
    Ik vind dat je op jouw plekje op het internet mag schrijven wat je wil, het is Jouw Koninkrijk (dat wordt mij ook altijd zo verteld, en ik heb dat geleerd, mijn blog beschouwen als Mijn Koninkrijk), en ik ben blij dat je eens vertelt hoe het echt met je gaat. Want ik lees hier en daar wel eens iets tussen de lijnen, en dan vraag ik me wel eens af, lieve meid, hoe gaat het echt met jou?
    Soit. Die Tour van volgend jaar, Brussel, ik vermoed dat we niet veel voor jou gaan kunnen betekenen, maar ALS we iets voor je kunnen doen, laat het alsjeblieft weten hè!

  2. Lieve An ,
    Ik heb ook gelezen tot het einde en wij kennen ons vanuit de koerswereld en die wereld staat dicht bij de mensen wel lieve An ik kan alleen maar heel veel respect voor jou hebben , maar ook met je naasten die je met veel liefde omringen . En wat je me vorige week hebt gevraagd daar werk ik aan misschien gaat het al lukken na het WK weet niet of het het gevraagde ding gaat zijn maar we zien wel .
    Blijf je positieve instelling behouden ook al is ieder dag niet hetzelfde er zijn veel mensen die aan jou een voorbeeld zouden moeten nemen
    Liefs Yvette en Rik ????????????

  3. Hey An,
    Heb je tekst ook tot het einde gelezen.
    Woorden kunnen niet beschrijven hoe jij je moet voelen en toch lukt het je.
    Had ik een toverstokje, ik zou als een gekkin staan zwaaien om je beter te maken.
    Je hebt al genoeg meegemaakt.
    Probeer plezier te halen uit de zotte streken van de honden en de kat en geniet van de warmte van je familie.
    Vecht als je kan en vloek en ween als je wil.
    Liefs, Elisabeth

  4. Eens te meer ontroer je mij zo diep dat alles voor mij nu even stil staat An- en dat ik me dan afvraag waarover ik me soms zorgen maak. Ik wens je dan ook oprecht te danken voor je openheid, voor je genegenheid, voor je volharding en voor je niet aflatende moed die een voorbeeld is voor ons allen.

    Ik wens je ook te danken omdat je in wezen ook zo anderen de kracht geeft om ook niet op te geven en in de soms alledaagse en gewoonste dingen diamantjes te zien.

    Je bent voor mij een van de fijnste mensen die ik ken.

    Veel liefs
    XXX

    Marc

  5. ik had het ook niet door hoe het eigenlijk met jou gesteld was. Zoals velen dacht ik dat het beter met je ging, zeker sinds de jonge hond een groot deel van je leven beheerste zal ik maar zeggen.
    Kan ik, of iedereen, je helpen? Ik vermoed van niet want tegenslagen verwerken moet je alleen doen. Maar we kunnen misschien helpen door te luisteren, tussen de regels te lezen en er gewoon te zijn! Maar dan moet je het aangeven als het niet gaat of als je denkt dat ik iets voor je kan doen of betekenen. Ga je dat kunnen, ga je dat doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *