Jawel, een dagboek

Rock Werchter

Soms die ik dingen, grootse en enorm fantastisch straffe dingen (naar mijn normen en die zijn nogal speciaal) omdat ik de realiteit niet wil zien. Mijn bezoekjes aan Rock Werchter 2018 was zo’n straf ding. Maar echt he… ge kunt dat moeilijk uitleggen aan mensen die me van ver kennen, niet kennen, niet meer kennen dus ik probeer ook niet. ’t Was wat. Er geraken. Er blijven. Opgelapt worden tussenin. Teruggaan. Of niet. Maar de dag erna dan wel. Piepkleine selectie maken en die nog uitdunnen van die dingen die je maximaal kan bekijken.

En dan… gewoon gelukkig zijn.

Dát was het plan en dat is ook gelukt. Dat ik gelukkig kan zijn is eigenlijk nog veel straffer dan dat ik daar geraakt ben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *