School voor honden

Wij hebben twee honden. Dat zijn allebei Border Collies. De ene is een dame van nu zo’n 10 jaar en een half. De andere is een jongeman van amper 10 maand jong. Met die jonge kerel trek ik regelmatig naar de hondenschool. Als in school voor honden zou je denken, maar dat is zowat de grootste misvatting die er is.

In een hondenschool trainen ze geen honden. Dat doe je uiteindelijk zelf. Eigenlijk trainen ze er de baasjes. Mij dus. Ze noemen dat niet baasjes, maar geleiders trouwens. Dat vind ik een wat raar woord omdat ik dan altijd aan fysica moet denken. Gelukkig spreken de instructeurs ons ook gewoon bij de voornaam aan.

Wij trainen – Pasha en ik – bij Adler Dogs in Rijmenam. Dat is op fietsafstand van ons huis dus wij gaan daar zonder auto heen. Ook dat is leuk. De lessen zelf zijn dat evenzeer. OK, de voorbije maanden was hij een puber, maar stilaan komt alles terug in een rustiger vaarwater. Ik oefen sowieso veel met hem. En bleef dat ook doen als het wat moeilijker ging. Thuis, op wandeling, in de auto, in Leuven,… en dus ook op school.

Vandaag waren we maar met zes en zijn we gaan wandelen met de klas. Wandelen in het bos met een rolstoel kan niet, maar gelukkig is er mijn fiets. Dus koppelde ik die snel aan en zo gingen we samen op pad. Onderweg kregen we opdrachten. Dat was prachtig. Alsof ik er helemaal gewoon bij hoorde. En eigenlijk hoor ik er ook gewoon bij daar op school. OK… een rolstoel op een grasveld is… loodzwaar (voor mij) en een rolstoel tussen valide mensen is aanpassen (voor iedereen) ook soms wat de oefeningen betreft, maar ik denk wel dat we dat goed doen daar. Samen.

Ik doe mijn best. Pasha is Pasha en we komen er wel denk ik. In mijn dromen blijf ik nog verschillende jaren trainen met hem tot we ook de verschillende agility toestellen kunnen nemen. Dat wil zeggen: tot Pasha deze kan nemen louter reagerend op de aanwijzingen van een geleider in een rolstoel, ik dus. Is dat realistisch? Is dat ooit eerder al gebeurd? Ik heb geen idee. Maar eigenlijk maakt dat ook niet veel uit. Je moet een doel stellen en dat is mijn doel.

OK, de eeuwige twijfelaar in mij heeft wel wat positieve feedback nodig af en toe of ik twijfel alsnog snel aan dat doel (zie foto 😉 ), maar na een dag als vandaag met een wandeling waar alles voor ons OK verliep en een spelperiode van Pasha met verschillende honden nadien in een afgesloten stuk weide ben ik gewoon heel erg gelukkig en voelt alles goed. Ik herhaal: we komen er wel denk ik.

Als ik tenminste niet teveel twijfel…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *