Jawel, een dagboek

Vakantie

Geen posts in augustus? Ik was op vakantie.

Echt!

In Catalonië, Spanje. En ik heb Spaans gesproken. Ook echt. Ik bedoel met Spaanse mensen en op allerlei plaatsen van hotels en musea tot hospitalen en medische praktijken (neen, je kan geen vakantie nemen van ziekte en handicap).

Maar het strafste?

Ik heb dingen gedaan die al 18 jaar niet meer konden. Dankzij mijn nieuwe aankoppelfiets op de rolstoel. Wat dan? Wandelen door wijngaarden. Oude stadsdelen bezoeken en op moeilijke bereidbare straten bollen zonder hulp en zonder veel pijn en dat ook nog eens bergop en bergaf. Langs een meer gewandeld. Via een ramp het strand opgereden en daarna dan wel met hulp van de redders in zee gaan “zwemmen”. Ik geloofde het soms zelf niet, maar ik leefde.

Leven is wat ik belangrijk vind. Dat is iets anders dan de planning volgen van behandeling naar behandeling. En neen daar zitten geen dagen tussen bij mij. Eerder uren. Daarom tekende ik. Las ik. Veel. Want dat kan je, zeker dat laatste, overal doen. Vraagt zero mobiliteit.

Ik postte heel veel check-ins en foto’s en filmpjes van mezelf met fiets op Facebook tijdens de vakantie. Zo kon mijn thuiszorgteam het makkelijkst meevolgen. Ze hadden dat gevraagd. Of dat slim is twee weken lang te zeggen dat je niet thuis bent op het internet? Neen, maar ons huis was nog intact toen we thuiskwamen. De goede zorgen van papa en mama hebben daar wellicht bij geholpen. En ook onze huisdieren bleven thuis en werden daar dagelijks meermaals verzorgd dus echt onbewoond was ons huis niet. Of mijn ouders dan ook meevolgden waar we zoals zaten en wat we deden? Ja, maar via de telefoon. Zij hebben namelijk geen internet.

Ik schrijf dat ik tekende en las. Dat is de voltooid verleden tijd. Doe ik dat dan nu niet meer? Veel minder. Omdat ik nu met het goede weer hier in ons land blijf genieten van mijn herwonnen vrijheid en mobiliteit met mijn fiets. Echt enorm geweldig is dat. Daar ga ik nog blogposts aan wijden. Zeker wel. Binnenkort.

Voor nu was de boodschap vooral dat we op vakantie waren en dat ik daar geleefd heb, iets wat ik nu probeer te blijven doen. Al moet ik het wel nog wat gewoon worden 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *