Terug naar school

Knopen en hoe ze door te hakken

Ik ben geen ezel. Als ik een fout maak zal ik die niet snel opnieuw maken. Of het zou een fout in de categorie “zelfoverschatting” moeten zijn.

Vorige post hier dateert al van ergens in februari. Titel: “Glundert”. Sindsdien geen reden tot glunderen meer gehad. Hence geen nieuwe post. Dat heb je met die ik-wil-alleen-happy-dingen-schrijven-schrijvers.

De post daarvoor. Titel: “Skype”. Daaruit kon zelfs een slechte verstaander al afleiden dat het moeilijk ging. Het werd op dat ene weekend eind februari na eigenlijk alleen nog maar moeilijker sindsdien.

Nog vele lesavonden Spaans vanuit bed en via Skype volgden. Vorige week legde ik wél mijn examens af aan het CLT. In Leuven. Live. Echt. Alsof ik gewoon een student was die als hobby heeft Spaans studeren. Maar dat ben ik niet.

Ik ben een chronisch zieke persoon met een reeks fysieke beperkingen die in een wanhopige zoektocht naar “ik kan wel nog iets gewoon doen” les volgen en examens afleggen als reden van zijn bestaan is gaan zien. En nu chronisch ziek zijn een eufemisme is geworden, is ook die reden van mijn bestaan gaan wankelen. De wanhoop blijft.

En toch: opluchting, want vorige week gingen die twee avonden met examens Spaans wel goed. Dus kan ik verder naar jaar vier. Ga ik vanuit tenminste.

In het Spaans zeggen ze daarop iets als: “Ojala“. Als het God belieft. Bij leven en welzijn. Zouden (denk ik) vertalingen kunnen zijn. Ik ben bang. Ik weet het niet. Maar ik hou er gewoon rekening mee dat ik gewoon zeven jaar lang Spaans blijf studeren. Ah ja. Altijd doen alsof je het eeuwige leven hebt. Het zou zomaar eens een self fulfilling prohecy kunnen worden. Ojala

En wie gelooft dat nu niet graag?

Ik.

Want ik ben de laatste tijd zoveel in termen aangesproken die ik niet graag hoor dat ik er behoorlijk bang van werd. Maar dat woord schreef ik al ergens hierboven. Ik val in herhaling. Is dat goed? Over wat goed is voor mij kan ik soms zo moeilijk beslissen. Medisch zijn daar de artsen die helpen. In wat ik nog kan daarbuiten moet ik zelf de keuzes maken.

Het is in elk geval niet goed om naast een taal – en laat ons wel wezen, Spaans is zeker niet de moeilijkste taal – ook nog een bachelor wijsbegeerte te willen halen. Op mijn eigen tempo, dat wel. Lees: mega-kei-traag en met faciliteiten omwille van mijn fysieke beperkingen, maar mijn brein wil niet. Of beter, mijn brein kan niet. Niet meer.

Zo vormde zich een knoop in mijn maag. Een heel ingewikkelde zeemansknoop heel zeker. Zo van de soort die je alleen kan ontwarren als je hem ook zelf kan maken. Ik stond er dus alleen voor. En nu is hij los. Het touw hangt wat slap te wezen. Ik ben eruit. Ik stop met studeren.

Wat nu komt? Ik blijf gewoon rustig mezelf verder overschatten. Mijn brein moet en zal terug flinker worden. Ik lees toch nog? Ik kan nog een film begrijpen? Alleen een geheugen hebben, wat vaak wel handig is, dat is een heel andere zaak.

Had ik dit kunnen zien aankomen?
Waarom denk ik bijna een jaar langer dan bijvoorbeeld mijn man dat ik dit wél nog kan?

Waarom zie ik niet dat lezen – of een blogpost schrijven – niet meer een half uur aan een stuk kan, maar dat dat in stukjes van 10 tot 15 minuten moet gehakt worden. Waarom zie ik niet dat ik meer en meer medicatie in mijn lijf gepompt krijg en dat die meer en meer gevolgen heeft behalve die dingen waarvoor ze bedoeld is in het gevecht tegen pijn en ziekte.

Natuurlijk zie ik dat wel? Maar het is zo godverdomde unfair dat ik het niet wil zien. Dat had u dan weer al lang zien aankomen wellicht…

En mag dat even? Mag ik soms even blind zijn voor hoe weinig ik nog maar kan? Voor hoe het anders had moeten lopen? Allemaal heel anders. Voor hoe teleurgesteld ik ben daarin? En, bovenal, voor al die beperkingen?

Vanmorgen heb ik mijn bril laten kuisen. Ik verschuil me niet meer achter een stofje hier of daar. De knoop is los, doorgehakt of in elk geval hij zit niet meer in mijn maag. Ik ga blij zijn met wat wel nog kan. Een taal. Een boek. Een transfer van bed naar rolstoel (als ik goed oplet kan ik het nog zelf! ha!). Een voorzichtige beweging in die rolstoel (opletten voor al wat gewond en kapot is) of me laten duwen. Dat laatste is mijn zelfstandigheid volledig opgeven, maar het is soms het enige dat nog mogelijk is. Ik haat dat trouwens dat geduwd worden, maar mezelf daarom ook haten is niet nodig. Toch? En nu begint het hier veel te veel een klaagzang te worden. STOP. Dat is nu ook weer niet nodig. Of alleszins niet nuttig. Niet hier.

Tot gauw! Dat hoop ik echt. Ik ben geen ezel. Tenzij…

1 thought on “Knopen en hoe ze door te hakken

  1. Beste An, ik weet niet zo goed hoe een reactie te plaatsen op dit bericht.
    Wat me direct in het oog springt is dat je zo verdomd goed kan schrijven. Wat een goede “pen” hebt gij! Mocht dit zomaar een stuk uit een roman zijn …. maar ik weet dat dit pure realiteit is.
    Ik vind het heel jammer voor u dat de gezondheid meer hapert en bijzonder moedig hoe ge ook nu daarmee omgaat.
    Sterk zijn ja, maar een beetje rustiger uzelf overschatten kan ook wat ontspanning brengen misschien. En anders wellicht vloeken in het Spaans….
    Ik wens je goede moed om de draden van je ontwarde knoop op te nemen.
    Veel liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *