Het betere zaagwerk, Jawel, een dagboek

Na de eerste winterprik

Ik ben een beetje bekomen. Of ik versta tenminste mijn nieuwe grenzen beter. Ik kan er niet tegen, maar ik begrijp ze wel.

Volledige opgave van alles wat leuk is, zie ik echter toch nog niet zitten. Zoals het er nu naar uitziet blijft de cursus Spaans alleen over. Eindexamens jaar 3 zijn pas eind mei ergens dus tot dan heb ik tijd om terug te kunnen schrijven. Nu kijk ik uit naar de leuke woensdagavonden in het CLT waar ik dus verder de lessen probeer bij te wonen en neen ik kan dat nu niet alleen, er is veel hulp voor nodig, maar er zijn mensen die helpen dus dat moet lukken. Enkele voorbeelden?

  • iemand moet me brengen en komen halen (mijn vader, mijn man, soms een klasgenoot)
  • iemand moet helpen met mijn jas, rugzak,… (een klasgenoot)
  • iemand moet de koptelefoon in de taallabo’s op mijn hoofd zetten (een klasgenoot)
  • iemand moet me van lokaal helpen veranderen, duwen dus (een klasgenoot)

Die “een klasgenoot” is vaak één en dezelfde persoon, maar niet altijd. Ze zijn best lief voor me en ik moet nu gewoon leren die gegeven hulp te aanvaarden. Nu mijn grenzen zich weer verder verplaatst hebben naar dat ene punt waarop ik het niet meer zal zien zitten. Ik ben er nog niet. Op dat punt bedoel ik dan. En ik hoop zelfs weer beter te worden.

Fysiek beter dus. Daar vecht ik voor!

Nog leuke dingen gebeurd?
Ja hoor!

Ik heb een wedstrijd op Facebook gewonnen, en eentje op Twitter. Allebei wedstrijden waren het van coureurs dus ik kan me aan een pakket met wat leuks voor de wielerfan verwachten. Want dat ben ik nog altijd: wielerfan.

Vorig weekend was mijn eerste uitstap sinds de operatie in november: naar de film in Cinema Zed in Leuven. El Botón de Nácar, mooie film over de harde geschiedenis tegenover de mooie natuur van Chili. Ik ging naar de film met… een klasgenoot. Was erg fijn!

En verder? Ik heb een hele reeks boeken gelezen de voorbije weken. En uiteraard uren- en dagenlang ziekenhuizen gezien en dokters en veel -peuten (vooral van de fysiothera-soort) en een stilaan onbetaalbare apothekersrekening, maar bon, geen keuze heb je dan en dus probeer ik daar niet over na te denken. En zo herval ik weer in klagen…

Misschien moet ik er eens aan denken om hier weer wat vrolijker dingen te schrijven. Zo iets onschuldigs. Over een boek of een film of een spelletje. Ofzo. Kortom iets onbelangrijks. Nutteloos. Iets gemakkelijk.

= plan!

1 thought on “Na de eerste winterprik

  1. Pingback: Skype | AnW

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *