Avondje Luxemburg
donderdag 3 juni 2010, 09:43
Lance Armstrong die komt koersen in Luxemburg. Dat kon ik toch niet zomaar laten voorbijgaan…
Zo kwam het dat ik gisterenavond met mijn ouders in Luxemburg stad vertoefde. We waren ruim op tijd. Toen we de startplaats van de proloog aan het verkennen waren, botsten we vrijwel meteen op bekenden. Het waren de mensen van Team RadioShack die een geschikte parkeerplaats voor hun bus aan het zoeken waren.
Nice 
Praatje maken, complimentjes krijgen, wat is er mooier? Ik bleef in hun buurt en zette me uiteindelijk vlakbij hun bus. Netjes achter het lint. Links vooraan aan de kant van de chauffeur. Ik zat dus niet op de eerste rij, maar daar geraak ik toch nooit. Het is onvoorstelbaar wat (massa’s) mensen doen als Lance Armstrong in de buurt komt, maar daarover verderop nog meer.
Op dit moment zat ik daar nog vrijwel alleen. En dan kun je leuke foto’s maken van onder andere een volgwagen of de fiets van Sam Bewley en andere renners van Team RadioShack.
Foto’s allemaal genomen vanop dezelfde plek. Net als… deze:
Dit is wat er gebeurt als Lance Armstrong in de buurt is. Mensen verdringen elkaar, duwen het lint naar voren, kruipen nog net niet op mijn schoot en houden hun fototoestelletjes in de lucht om hem toch maar op foto vast te leggen. Het is wat.
Echt verbazen doe ik me daar niet meer over, maar het blijft indrukwekkend. Heb ik dan Lance Armstrong gezien? Ja. Toen hij toekwam in zijn vrijetijdskledij samen met Johan Bruyneel stond er nog niemand voor me en kon ik hem op een metertje afstand rustig zien voorbij wandelen. Wow… Wanneer hij even later op de fiets vertrok voor een verkenningsronde waren het al taferelen zoals hierboven dus zag ik eigenlijk alleen zijn benen en toen hij terugkwam, zag ik dan weer net zijn hoofd en schouders. Maar het is toch dat. En ik zou hem later op de avond ook zien voorbij fietsen in de wedstrijd.
Zelfs als ik op de eerste rij zou gaan proberen zitten (heb ik in het verleden wel eens geprobeerd) dan kruipen mensen in mijn nek, op mijn schoot en over mijn voeten om de in hun ogen nog vrije plek in te nemen. Nu ben ik al lang blij met dat ene goede uitzicht en die paar flitsen. Dat was tenslotte Lance Armstrong, mijn held, maar ook een wereldster.
