Ronde van Vlaanderen (3)
zondag 4 april 2010, 19:18
Zal ik maar meteen de conclusie van deze post weggeven?
Het was een superdag…
Toen we richting Kluisbergen reden was het al goed druk op de baan. Wij zijn niet de enigen die in de Vlaamse Ardennen naar de koers gaan kijken, dat is wel duidelijk. Eens aangekomen in het huis van onze vrienden zetten ze meteen de TV aan voor mij. Even later kwam er ook nog een projectiescherm naar beneden zodat ik bijna live in de koers leek te zitten. Ik vond dat behoorlijk indrukwekkend allemaal.
Zo rond 14u trokken mijn pa en ik naar buiten.
Foto1: de centrale van Ruien. Foto2: iets verderop ligt de Oude Kwaremont. Maar we zaten daar vooral om deze jongens te zien in de afdaling van de Patersberg:
Toen de vroege vluchters van de dag ons gepasseerd waren, zag ik al heel snel Tom Boonen in een klein groepje. Niet zo gek ver daarachter zat Lance Armstrong. Knap van hem. Ik mompelde “Lance, wauw,” maar dan wel bijna in stilte en ik keek hem bewonderend na.
Helden buiten categorie zijn er om nagestaard te worden.
Het duurde even voor ik Stijn Devolder kon ontwaren. Ik riep: “Allez Stijn,” net als de voorbije twee jaar. Ook de jongens van Topsport Vlaanderen – Mercator konden op mijn aanmoedigingen rekenen. Ha ja! Of waar dacht u dat ik enkele jaren geleden Stijn Devolder beter heb leren kennen?
Nadat de groene vlag (= einde wedstrijd) ons gepasseerd was wandelden we weer naar huis. Het is te zeggen naar het huis waar we de rest van de koers zouden volgen op groot scherm. Dat zag er ongeveer zo uit:
Hier waren Tom Boonen en Fabian Cancellara al weg. Vrij snel werd duidelijk dat zij de sterksten in koers waren vandaag. Mooi. Hard tegen onzacht was het. En op de Muur van Geraardsbergen was het Fabian Cancellara die de aller-, allersterkste bleek te zijn. Schijnbaar moeiteloos reed hij weg. Naar de ultieme triomf in Merelbeke.
Schoon was het. Heel schoon.
En Stijn? Die werkte hard in de achtergrond en er komen nog koersen die hem moeten liggen. Op mijn steun kan hij blijven rekenen. Maar dat weet hij wel 
Ondertussen ben ik weer thuis. Moe, maar heel voldaan…
