Kuurne Brussel Kuurne, ook met filmpje
maandag 1 maart 2010, 11:00
Elke keer als ik een moto hoor passeren hier thuis verwacht ik daarna een groep renners te zien. Bij de passage van een bestelbusje denk ik aan vips of reclame en toen ik daarnet de zon door de wolken zag priemen vloekte ik: “Dju toch kon die er gisteren niet geweest zijn?”.
Ik ben dus nog aan het afkicken. Gisteren was opnieuw een topdag.
Deze week kreeg ik een mailtje in mijn inbox met de vraag of ik zin had om zaterdag of zondag de koers mee te volgen met de familie Devolder. Natuurlijk had ik zin. De trip naar Limburg van zaterdag was al gepland, maar zondag was nog vrij. Zo komt het dat ik dus gisteren de dag heb doorgebracht in goed gezelschap. En reken maar dat ik heb genoten.
Alles begon in de warmte binnen in huis, maar al snel vertrokken we naar de start. Daar bleken de teambussen op afgeschermde parkings te staan. Renners te zien krijgen zou dus niet lukken. Dan maar goed op tijd weer vertrokken om de wedstrijd voor te blijven en ze een eerste keer te kunnen zien passeren. Ik was ondertussen al goed nat. In een rolstoel regent het immers ook op je benen. Een stevige winter-regenjas had ik wel aan. Met een bril en een videocamera in de regen werken is dan misschien wel niet eenvoudig, maar mijn gedachten waren bij de renners. Die mannen zaten net nog warm in de bus, maar moesten om 12u vertrekken op hun fiets het gure weer in voor en tocht van ruim vier en een half uur. Nu zal de kledij wel al geëvolueerd zijn en hen toch zeker in het begin droog houden op de huid, maar de gevoelstemperatuur moet toch flink laag gelegen hebben.
De regen verminderde niet. Integendeel. Het werd steeds natter buiten en de voorspelde wind stak stilaan de kop op. Ik kon me tussen de verschillende stopplaatsen elke keer weer opwarmen in de warmte van de wagen, maar die mannen op hun fiets moesten trappen en blijven trappen in de hoop zo toch aan wat hogere temperaturen te geraken. Brrr. Bij momenten hadden mijn vingers het zo koud dat ik amper de knopjes van de camera kon bedienen. En dan zat ik hooguit een minuutje buiten. Ik werd meermaals voor- of achteruit geblazen door de wind, had soms moeite om de deur van de auto in bedwang te houden en voelde de regen op mijn wangen. Heldenweer was het. Wie daardoor kan fietsen is een straffe kerel. En geloof me, op TV lijkt het niet half zo zwaar als het in werkelijkheid is.
Wij kruisten ondertussen een paar keer het parcours of reden voor de koers uit op zoek naar een plekje om de auto te kunnen parkeren en de renners goed te kunnen zien. Een waar huzarenstukje is dat. Ik geloof dat we de koers uiteindelijk wel op tien verschillende plaatsen zagen voorbijkomen.
Zo’n dag gaat ongeveer zo:
Geweldig vond ik het. Je moet er echt live bij zijn om te weten waar koersen eigenlijk over gaat. Ik voelde me gisteren dan ook heel bevoorrecht dat ik dat mocht ervaren!
