Jawel, een dagboek

Oortjes

Vandaag deed ik wat vrijwilligerswerk op de hondenschool. Oortjes schilderen. Geen hondenoortjes, maar wel houten blokjes die binnen dit en enkele maanden in de muren van het nieuw te bouwen chalet ofte clubhuis zullen zitten. Het zijn nu grijze oortjes. Dat was dan ook de bedoeling.

Daarna viel ik thuis in de zetel met een boek.
Nu ben ik moe en koortsig.
Dat was mijn dag.

 

(plus de nodige mensen die langskwamen voor één en ander genre kiné en verpleging zoals steeds)

Gelukje

Soms vallen dingen perfect. Zo is het beter om je been te breken in augustus als je dat jaar noch in augustus noch in september zelfs geen halve dag reisplannen hebt. Wij hadden dit jaar in augustus of september niet de minste reisplannen zodoende dat ik op 11 augustus rustig mijn kuitbeen kon breken zonder mega-mega-triest te zijn/worden/blijven.

Dat is een gelukje.

Hoe je een been breekt als je al bijna 20 jaar zowat de hele tijd in een rolstoel zit? Wel doordat je dus af en toe ook staat en transfers maakt enzo. Daarbij kan je vallen. Quod erat demonstrandum.

Nadeel van die originele handicap overigens is wel dat botten die gebroken zijn trager aan mekaar groeien. Ondertussen begin ik aan week zeven in het gips, maar ik hoop volgende week dinsdag gipsvrij naar huis te kunnen. Na controle dus.

Vakantie

Geen posts in augustus? Ik was op vakantie.

Echt!

In Catalonië, Spanje. En ik heb Spaans gesproken. Ook echt. Ik bedoel met Spaanse mensen en op allerlei plaatsen van hotels en musea tot hospitalen en medische praktijken (neen, je kan geen vakantie nemen van ziekte en handicap).

Maar het strafste?

Ik heb dingen gedaan die al 18 jaar niet meer konden. Dankzij mijn nieuwe aankoppelfiets op de rolstoel. Wat dan? Wandelen door wijngaarden. Oude stadsdelen bezoeken en op moeilijke bereidbare straten bollen zonder hulp en zonder veel pijn en dat ook nog eens bergop en bergaf. Langs een meer gewandeld. Via een ramp het strand opgereden en daarna dan wel met hulp van de redders in zee gaan “zwemmen”. Ik geloofde het soms zelf niet, maar ik leefde.

Leven is wat ik belangrijk vind. Dat is iets anders dan de planning volgen van behandeling naar behandeling. En neen daar zitten geen dagen tussen bij mij. Eerder uren. Daarom tekende ik. Las ik. Veel. Want dat kan je, zeker dat laatste, overal doen. Vraagt zero mobiliteit.

Ik postte heel veel check-ins en foto’s en filmpjes van mezelf met fiets op Facebook tijdens de vakantie. Zo kon mijn thuiszorgteam het makkelijkst meevolgen. Ze hadden dat gevraagd. Of dat slim is twee weken lang te zeggen dat je niet thuis bent op het internet? Neen, maar ons huis was nog intact toen we thuiskwamen. De goede zorgen van papa en mama hebben daar wellicht bij geholpen. En ook onze huisdieren bleven thuis en werden daar dagelijks meermaals verzorgd dus echt onbewoond was ons huis niet. Of mijn ouders dan ook meevolgden waar we zoals zaten en wat we deden? Ja, maar via de telefoon. Zij hebben namelijk geen internet.

Ik schrijf dat ik tekende en las. Dat is de voltooid verleden tijd. Doe ik dat dan nu niet meer? Veel minder. Omdat ik nu met het goede weer hier in ons land blijf genieten van mijn herwonnen vrijheid en mobiliteit met mijn fiets. Echt enorm geweldig is dat. Daar ga ik nog blogposts aan wijden. Zeker wel. Binnenkort.

Voor nu was de boodschap vooral dat we op vakantie waren en dat ik daar geleefd heb, iets wat ik nu probeer te blijven doen. Al moet ik het wel nog wat gewoon worden 😉

Terug mobiel

Ik ben niet de man op de foto en de hond is duidelijk ook niet de mijne, maar zo’n rood ding zoals deze man voor zijn grijze rolstoel heeft staan, komt binnenkort wel mijn richting uit!

Het is een Batec Hybride en kort samengevat is het een aankoppelbare e-bike voor mijn manuele actiefrolstoel.

En dan ben ik… terug mobiel.

Om een lang verhaal kort te maken, nu ben ik dat niet wegens handicap en ziekte en herval en complicaties en is er altijd hulp nodig om me te verplaatsen zelfs met de rolstoel of dingen gaan ook met de nodige hulp slechts moeizaam of helemaal niet.

Je kan je daar bij neerleggen. Het is erg en niet leuk, maar bon, je moet daar mee leren leven. En durven denken aan een elektrische rolstoel en tilliften ook thuis overal plus nog (veel) meer thuiszorg en dan lukt dat denken niet eens meer en ga je aan de psychofarmaca tot je in een fatalistische bui van “als ik nu geen manier vind om terug mijn kwaliteit van leven te zien stijgen dan hoeft het voor mij allemaal niet meer” het internet afschuimt en dit filmpje ziet:

Dus… als alles goed gaat wordt deze week vrijdagvoormiddag mijn rolstoel aangepast (= uitgerust voor het aankoppelen van deze Batec Hybride) en de Batec zelf afgesteld op mijn armlengte en van die dingen en dan kan hij mee naar huis. Waarna ongetwijfeld meteen een testrit volgt.

Een testrit thuis that is. Voor zaterdag staat Leuven al in mijn agenda. En zondag Mechelen. En volgende week Spanje, maar dat is dan weer een ander verhaal.

Enfin, er zal een nieuwe wereld open gaan. Die keer dat ik bij Mobility by Olivier een afspraak maakte en er de Batecs ging testen was ongetwijfeld de beste dag van 2016. Maar wie weet wat er nog allemaal komt?

Ik ga buiten kunnen… en zelfs min of meer zelfstandig… zo op mijn eentje (zoals ik het nog liefst van alles heb)… stel je dat voor!!!!!!!!

Rock Werchter

Ik hou van muziek. De radiozender die ik al een eeuwigheid verkies is Studio Brussel. Let wel, ik luister ook al eens Klara en Radio 1, maar rockdeuntjes zijn toch nog altijd het meest mijn ding.

Wij wonen op een vijftal kilometer van Werchter. Daar is elk jaar eind juni – begin juli een festival. Je hebt er zeker al eens van gehoord… Natuurlijk fietste ik daar vroeger naartoe. En neen, sinds ik een rolstoel heb, nu bijna 19 jaar geleden, kwam ik er nooit meer terug. En ja, ik wilde wel graag.

Dit jaar hakte men voor mij de knoop door. Ik kreeg een cadeau: combitickets voor mij en mijnheer AnW. Het aftellen kon beginnen. OK, het regenen begon ook. Maar daar zou ik wel een oplossing voor vinden, toch?

Ik zocht op het internet tot ik een regenhoes vond voor mij in de rolstoel die me van mijn voeten tot mijn hoofd droog zou houden en die toch geen poncho was, maar wel mouwen had, zodat ik nog iets kon “doen” ook behalve zitten afwachten tot de regen stopt. Assistentie voor mijn rolstoel indien nodig en parkeerplaats dichtbij werden geregeld via Inter VZW. Enfin, we zijn naar Rock Werchter geweest, vier dagen op rij, we zagen bijna alles wat ik wilde zien, we genoten ervan en het smaakt naar meer.

Zag ik alle groepen? Neen, ik maakte een keuze vooraf en gezien de staat van het terrein paste ik die keuze nog wat aan.

Waren het geen lange dagen? Neen, ik was twee van de vier dagen al voor negen uur thuis en was bijlange niet de eerste op de wei of op het rolstoelpodium. Doseren heet dat.

Bleef het droog? Ah neen, maar dat hadden we ook niet echt verwacht.

Iets dat ik niet zag aankomen? Wel ja, zondag waren we drie uur op de wei, niet langer, en ik was verbrand door de zon!

Leerpunt: een betere op offroad voorziene rolstoel proberen te hebben (dergelijke hulpstukken bestaan, we zijn al op zoek naar de beste optie want kunnen dat eigenlijk ook goed gebruiken in andere omstandigheden).

Foto: Red Hot Chili Peppers op de main stage

Na de eerste winterprik

Ik ben een beetje bekomen. Of ik versta tenminste mijn nieuwe grenzen beter. Ik kan er niet tegen, maar ik begrijp ze wel.

Volledige opgave van alles wat leuk is, zie ik echter toch nog niet zitten. Zoals het er nu naar uitziet blijft de cursus Spaans alleen over. Eindexamens jaar 3 zijn pas eind mei ergens dus tot dan heb ik tijd om terug te kunnen schrijven. Nu kijk ik uit naar de leuke woensdagavonden in het CLT waar ik dus verder de lessen probeer bij te wonen en neen ik kan dat nu niet alleen, er is veel hulp voor nodig, maar er zijn mensen die helpen dus dat moet lukken. Enkele voorbeelden?

  • iemand moet me brengen en komen halen (mijn vader, mijn man, soms een klasgenoot)
  • iemand moet helpen met mijn jas, rugzak,… (een klasgenoot)
  • iemand moet de koptelefoon in de taallabo’s op mijn hoofd zetten (een klasgenoot)
  • iemand moet me van lokaal helpen veranderen, duwen dus (een klasgenoot)

Die “een klasgenoot” is vaak één en dezelfde persoon, maar niet altijd. Ze zijn best lief voor me en ik moet nu gewoon leren die gegeven hulp te aanvaarden. Nu mijn grenzen zich weer verder verplaatst hebben naar dat ene punt waarop ik het niet meer zal zien zitten. Ik ben er nog niet. Op dat punt bedoel ik dan. En ik hoop zelfs weer beter te worden.

Fysiek beter dus. Daar vecht ik voor!

Nog leuke dingen gebeurd?
Ja hoor!

Ik heb een wedstrijd op Facebook gewonnen, en eentje op Twitter. Allebei wedstrijden waren het van coureurs dus ik kan me aan een pakket met wat leuks voor de wielerfan verwachten. Want dat ben ik nog altijd: wielerfan.

Vorig weekend was mijn eerste uitstap sinds de operatie in november: naar de film in Cinema Zed in Leuven. El Botón de Nácar, mooie film over de harde geschiedenis tegenover de mooie natuur van Chili. Ik ging naar de film met… een klasgenoot. Was erg fijn!

En verder? Ik heb een hele reeks boeken gelezen de voorbije weken. En uiteraard uren- en dagenlang ziekenhuizen gezien en dokters en veel -peuten (vooral van de fysiothera-soort) en een stilaan onbetaalbare apothekersrekening, maar bon, geen keuze heb je dan en dus probeer ik daar niet over na te denken. En zo herval ik weer in klagen…

Misschien moet ik er eens aan denken om hier weer wat vrolijker dingen te schrijven. Zo iets onschuldigs. Over een boek of een film of een spelletje. Ofzo. Kortom iets onbelangrijks. Nutteloos. Iets gemakkelijk.

= plan!

De teerling is geworpen

Ik doe in de januarizittijd geen examens mee aan de universiteit wegens dat is met de nieuwe complicaties van de voorbije periode onmogelijk. En ja, dat voelde ik wel aankomen. En neen, dat wilde ik niet voelen aankomen. Maar ik zie ook wel hoe ik nu amper nog functioneer. En om te studeren moet je wel één en ander kunnen bv. rechtop zitten (1), schrijven (2) om nota’s te nemen en dingen onthouden (3). Met mijn nieuwe verlamming zijn 1 en 2 niet haalbaar en typen ipv schrijven helpt niet bij 3 merkte ik plus dat de nieuwe medicijnencocktail mijn hoofd min of meer in een gatenkaas dreigt te veranderen / aan het veranderen is / veranderd heeft.

Balen. Niet het dorp.

Driedubbel en dik balen.

Ik heb geschreven in de communicatie naar de faculteit dat ik in juni wel weer beter hoop te zijn. Ja, enig optimisme moet je behouden, vind ik toch.

Aftellen

Het is vandaag zeven november. Dus is het nog tien keer slapen. En dan ga ik naar Gent! Ik bedoel dat ik dan naar de Zesdaagse van Gent – tegenwoordig voluit de Lotto Zesdaagse van Vlaanderen – Gent overigens – in ’t Kuipke ga kijken. Als alles meezit ben ik er live bij op dinsdagavond, donderdagavond en zondagnamiddag. Foto’s maken, tekenen,…

Dus toen een arts gisteren een operatie nodig achtte onder volledige verdoving was ik opgelucht dat dat pas na Gent zou zijn. Laat mij nu nog maar even in mijn eigen bed slapen. En aftellen.

Boekenbeurs

De jaarlijkse Boekenbeurs in Antwerpen.
Je kan daar voor of tegen zijn.
Ik ben voor.

Omdat het zowat de meest toegankelijke boekenwinkel van Vlaanderen is en omdat je er op een fijne dag als pakweg vandaag striptekenaars, thriller en andere auteurs kan ontmoeten en laten signeren.

Ik had per ongeluk het weekend vrij. Iets met te hoge ontstekingswaarden nog in mijn bloed om andere behandelingen te laten doorgaan en dus kon ik net zo goed al op de eerste dag naar de Boekenbeurs gaan vond ik. Fijn zo.

Ook Pieter Aspe was vandaag in Antwerpen.
Je kan daar voor of tegen zijn.
Ik ben voor.

En ik durf dat hier zomaar schrijven 😉 Gisteren bracht ik vanuit Acco in Leuven Het Kapitaal van Karl Marx nog mee – just a bit of light reading zou Hermione hierover zeggen tegen Harry Potter – weliswaar in de Nederlandse vertaling, maar toch, daar kan je mee thuiskomen als student filosofie. Ik ben momenteel trouwens ook bezig met het verwerken van Husserl’s crisis van de Europese wetenschappen en dit wel in het oorspronkelijke Duits. Fijn allemaal, daar niet van, maar ik bracht dus ook zonder blozen de nieuwe van Pieter Aspe mee uit Antwerpen.

Samen met gesigneerd werk van Tom Lanoye, Bart Moeyaert, Marnix Peeters, Stefan Brijs, Toni Coppers, Luc Deflo en Saskia De Coster die zelfs nog wist dat ik niet mijn eerste boek van haar kocht vandaag. Ik liet inderdaad twee (of drie? ik moet het zelf opzoeken) jaar geleden al eens een boek bij haar signeren en ook toen was dat een fijne ervaring.

Urbanus en Charel Cambré tekenden voor mij één en ander. Letterlijk dan. Stripfiguurtjes. De ene met stift en de andere met grafiet. Fijn.

Hebt u het codewoord al ontdekt in deze post?

Fijn. Vandaag.

El día después

Geen idee of dat zo letterlijk te vertalen is. The day after dus. In elk geval ik ben gisteren naar de Spaanse les geweest. Het was ook nu weer zeer aangenaam. Dingen bijgeleerd. Grammatica vooral. Even in mijn geheugen moeten graven voor een paar woorden, maar ik denk dat ik nog altijd wel mee ben. Fijn zo!

Straks dan een afspraak met de docente Medieval philosophy aan het HIW. Eigenlijk zou dat het vak Geschiedenis van de wijsbegeerte van de middeleeuwen moeten zijn, maar dit wordt nu in het Engels gegeven. Nu is mijn “tengels” niet al te slecht, maar er is iets over Augstinus that keeps nagging en dus ga ik daar extra uitleg over vragen en over nog een een extra boek dat op onze leeslijst staat eveneens. Zo’n student ben ik dus geworden…

Maar nu eerst naar de dokter.

Zo’n week

Een week waarin je je camera met je beste lens en een converter erop laat vallen en al heel blij bent als lens en converter nog OK zijn. De body is weg voor offerte en – hopelijk – daarna herstelling.

Een week waarin je op woensdag naar U2 gaat.

Een week waarin het halen van een perfecte score in een spelletje Waar is Wally op de iPad verder zowat je sterkste prestatie is.

Een week waarin je twijfelt aan alles en nog veel meer dingen.

Een week waarin een nieuwe behandeling start die de eerste keer alvast zwaar tegenvalt.

Zo’n week was het.

En nu is het zondagavond.

De volgende week zal anders zijn!

Al is het maar omdat ik in plaats van naar U2 op woensdag weer gewoon naar de Spaanse les ga.

Of dat alleszins ga proberen.

#sockfie voor zover dat al zou bestaan

Te zacht liggen is megahelemaaldoodonmogelijk. En dus zijn mijn dekentjes, broek, trui en sokken nu allemaal van superzacht fleecelike materiaal. Omdat het eventjes nodig is om weg te kruipen. Eventjes lang misschien zelfs.

Klop. Gehad.

En nu? Uitgeteld liggen zijn en dromen van het moment dat het weer beter wordt. Dat moment komt. Un día…

Muziek en overweging

Zondag was ik tegen de avond zo goed uitgerust dat ik naar de AB Club kon in Brussel om er The Me In You te gaan zien. Als je de foto bij dit artikel bekijkt dan zat ik zo ergens vooraan ter hoogte van de voeten van zanger Stijn 😉

Om maar te zeggen:”Ik was er!”
En ook:”Het was zeer schoon en mooi en vanalles.”
U hebt hun tweede CD toch ook al in huis?

🙂

Anyway… ondertussen is het alweer donderdag. De les history of medieval philosophy – ja, dat wordt plots dit jaar in het Engels gegeven – van maandag ging wel goed, maar dinsdag was een moeilijke dag. Pfiew! Dus woensdag na de hospitaalafspraken even getwijfeld of ik wel naar de les Spaans zou gaan ’s avonds.

Voor: is zeer fijn, wordt met voldoende humor aangeboden dus = prima afleiding én… ik doe dat graag!
Tegen: opgestaan met koorts, moe, stilaan bezwijkend onder de stress voor een aankomend onderzoek -> bang!

Resultaat: ik ben wél gegaan, maar mijn vrienden “muziek” (koptelefoon voor de les én in de pauze) en “koers” (vrijetijdskledij van één van mijn favoriete ploegen aangetrokken) moesten me helpen. Gelukkig kan ik altijd op hen rekenen.

Vliegenzwam en appeltaart

Het mag dan wel zo zijn dat er noch op de faculteit filosofie, noch op het centrum voor levende talen in Leuven menseneters rondlopen en ik dus mijn eerste twee lesweken zowaar overleefd heb, maar fysiek blijft het zwaar. Het is ook niet zo dat de lesmomenten en de behandelmomenten me een vaste routine aanbieden of tenminste niet elke dag is die hetzelfde. Soms heb ik alleen na 18u ’s avonds les, dan weer alleen maar tussen 14u en 15u30. Voor elke les moet ik wel naar Leuven en daar wringt het schoentje. Zo in de namiddag is het allerminst evident om mijn auto kwijt te geraken – want natuurlijk wil ik zelfstandig naar de les en weer terug, ik ben toch niet gehandicapt!

:-/

Anyway, ik moet soms een redelijk grote afstand overbruggen nog met mijn rolstoel en in dat mooie nazomerweer zag ik daar niet tegen op, maar nu – na twee weken les – voel ik het wel… Niets onoverkomelijks dat, maar toch een beetje opletten de komende week.

Mijn activiteiten dit weekend? Een vliegenzwam in onze tuin fotograferen en appeltaart maken.

That’s it.

Oh en ik heb veel gerust. Enzo. Of neen, niet enzo. Gewoon: gerust.

Sevilla

Tussen 6 en 13 september waren we het land uit. Hoe dat kwam is lang en ingewikkeld want er kwam heel wat paswerk en afsprakengedoe met allerhande aan te pas – hier en ginder – om dat voor mij mogelijk te maken en neen, dan gaat dat niet gewoon over: vliegtuig en hotel, maar ook en vooral verzorging e.d. Anyway, we zijn een week in Sevilla geweest!

Voor mij de eerste keer in Zuid-Spanje en als het van mij af zou hangen niet de laatste keer ook. Mooi! En de warmte is door zijn compagnon de droogte best draaglijk. Ik werd al snel verliefd op enkele gebouwen en straatjes en kon me met mijn Spaans ook wel redelijk uit de slag trekken bij de mensen die – let op: cliché! – zo warm en vriendelijk waren 🙂

Hoogtepunt? Dat is een moeilijke, maar het concert met drie Flamenco groepen op vrijdagavond op de binnenplaats van het Real Alcázar was wel prachtig. Het gewoon ronddwalen van terras naar tafel ging mij ook wel af zolang ik bij elke koffie maar een extra water kreeg of bestelde = op en top Spaans. Tegenvaller was toen ik in het museum van de Plaza del Torros begreep dat stierengevechten daar anno 2015 nog een zeer populair vermaak zijn en dat die in Sevilla alleen al 35 avonden aan zes stieren per avond gehouden worden. En ik maar denken dat die tijden voorbij waren.

Dat ik voor het eerst in 18 jaar een vliegtuig nam, was… eh sterk van mezelf denk ik dan en onze hond thuislaten een even grote stap, maar gelukkig ligt ze als ik dit hier aan het tikken ben alweer bijna een week gewoon elke dag bij mij…

Druk

’t Is redelijk busy deze week. En dat bovenop de gewone behandelmomenten. Ik heb wat bezoeken afgelegd en vooral ik ben vanmiddag gaan eten. Op restaurant nog wel. OK, dat restaurant ligt amper 100 meter van ons huis af, maar het is wel degelijk “uit eten” dat ik dan ga he.

Vooral het gezelschap was van belang. Mensen waar ik vroeger toen ik “in Brussel” werkte een goede band mee had en waarmee sinds enkele jaren de traditie gegroeid is om eind augustus eens af te spreken. Gelet op mijn superdrukke sociale agenda (…) hou ik dit graag in ere.

Maar wie ben ik om cynisch te doen over het aantal mensen dat ik (nog) zie? Morgen komt er immers ook iemand op bezoek. En (wellicht) net voor dat bezoek zal ik het met iemand over mijn derde wielerets hebben hier bij mij thuis ook.

Dat allemaal samen noem ik dus druk. Bovengemiddeld druk, zeer zeker.

Tussendoor telde ik hospitaaluren en speelde ik World of Warcraft. Ik nam de boot terug naar Kalimdor nadat ik in de Eastern Kingdoms vooral in Stranglethorn en Booty Bay nogal wat quests opgelost had. De sfeer op Kalimdor is eens je de stronghold verlaat wel wat grimmig. De beelden meer in bruine kleuren en mist gehuld. Dat paste vandaag wonderwel bij het weer.

Volgende week kondigt zich rustig aan. De uren die nu in ontmoetingen gestopt werden, zal ik dan wellicht gebruiken om te lezen.

Note to self: lees echt maar veel, dat mag en het is zoveel beter beter dan piekeren.

Uitersten

Voor het eerst sinds lang – sinds altijd? – zijn mijnheer AnW en ik om dezelfde reden woensdag naar Leuven en Overijse geweest op de dag van de Brabantse Pijl. Ja natuurlijk om koers te zien, maar alle andere keren ging hij vooral mee om bij mij te zijn, mij te helpen, mij te verzorgen… en nu, nu wilden we allebei de echte wereld met de echte problemen ontvluchten naar een wereld waar alles tenslotte toch maar een sport – dus niet levensnoodzakelijk en/of belangrijk – is.

Begin deze week overleed mijn schoonvader. Zeggen dat dit onverwacht was, kunnen we niet. Zeggen dat het geen schok was en dat het geen pijn veroorzaakte evenmin.

En toch waren we woensdag in wielerland. Meer dan anders zochten we wel de rust. Meer dan anders mocht ik over één ding zeker niet praten. Over papa.

We hadden een prachtige dag. Ja, we waren moe. Neen, we waren die avond niet plots zorgenvrij. Maar een mooie dag zijn we wel rijker.

Het begon in Leuven waar ik zoals andere jaren dichtbij het startpodium een plekje kreeg waar ik de mij bekende, bevriende renners kon zien, spreken, dingen ruilen (miniatuurtjes van mijn kant, stukken wieleruitrusting van hun kant) of gewoon kijken naar mijn helden van wel heel dichtbij. Eens de start gegeven was zag ik de eerste passage nog aan het stadhuis van Leuven en daarna reden we rustig richting Overijse.

Daar hebben we niet alleen wielrenners gefotografeerd in volle actie – nu ja, dat deed ik 😉 – we wandelden ook langs de IJse richting Hagaard en weer terug. De rust in het bos was welkom. De schaduw ook. Want de zon brandde daar langs de weg.

Trouwens, we kregen een mooie aanvallende winnaar die ik aan de start nog met:”Dag Ben!”, mocht begroeten. Maar wat me het langste zal bijblijven is onze gezamenlijke vlucht naar een land dat vriendelijk voor ons beide was.

Een week van uitersten.
Dat wel.

lotto
Sander Armée en dokter Jan Mathieu aan de start.

ben
Ben Hermans voor hij de laatste keer de Schavei zou beklimmen. Boven lag de zege.

Schenden van een huisregel

In alle voorbije jaren stond er nooit een ziekenhuisfoto op Facebook of hier of gewoon ergens op het internet van mij. Zelfs niet van het uitzicht uit het raam (groen in Bonheiden, grijs in Leuven) of mijn rolstoel werkloos naast het bed. Dat was een huisregel. Die heb ik onlangs geschonden. Omdat het teveel pijn deed.

Ik ben namelijk zot van wielrennen. Dat blijft. Altijd. Mag ik hopen.

Als er in ons land gekoerst wordt dan ben ik er graag live bij. Niet elke wedstrijd, maar zoveel mogelijk. Dat wil zeggen als het past tussen de geplande behandelingen en alle andere vervelende dingen die ik nooit helemaal de baas word. Vorige week zou naar mijn normen immens druk worden. En leuk!

Het begon met maandagavond een concert van The Me In You (CD launch in het Depot), dinsdag afspraken, woensdag live koers en op zoek naar Nelson Oliveira die mij zijn truitje zou bezorgen, een Portugees kampioenentruitje! één van de mooiste in het peloton) donderdag en vrijdag afspraken en ook een zeer fijne boekhandel bezoeken namelijk Het Voorwoord en dan zaterdag naar een wielerbeurs in Kluisbergen – hou u vast – als standhouder met etsen, tekeningen,… en dan zondag met Intro op het rolstoelpodium op de Oude Kwaremont plaatsnemen voor DE Ronde van Vlaanderen. Daar zou ik foto’s maken voor een nieuwe ets.

In het echt werd het een opname via spoedgevallen zondagnacht gevolgd door een spoedoperatie in de buik en ondertussen ben ik wel thuis maar veel bewegen of dingen doen zit er nog niet in.

Die mooie planning van vorige week?
Kwam niets van in huis.

Hoewel… wielerland toonde zich (nogmaals) van zijn mooiste kant. Vrienden haalden de trui van Nelson Oliveira op in De Panne en brachten het kleinood zelfs vrijwel meteen naar Keerbergen. Echt!

Maar ik ben dus al ruim een week niet uit bed (of zetel) geweest en dat viel me deze keer zwaarder dan “gewoonlijk” blijkbaar. Omdat het een uitzonderlijk drukke week moest worden vol fijne dingen? Omdat het contrast ineens veel te groot was? Of gewoon de veel te lange opeenvolging van ziekte, complicaties enz. die nu eenmaal niet meer toeliet om te zeggen “dat het wel ging”?

Wat het ook was, ik heb mijn huisregel geschonden en wel met deze foto:

image

Ik doe mijn best om het bij deze ene keer te houden.

Zo!

Goed voornemen.

En nu verder…

Wachtwoord

Dokter: “Schrijf je nog? Je hebt toch zo’n weblog? Helpt dat niet?”
Stilte.

Ze had een punt. Natuurlijk wel. Dat ze een punt had.

En dus wilde ik deze ochtend inloggen en moest ik mijn wachtwoord herstellen. Te lang geleden.

Anyway.

Terug naar beproefde recepten. Als daar zijn afleiding, niet klagen en indien mogelijk ontspanning. Eens kijken of het werkt.

En nu?

Na mijn vorige post begon ik te schrijven aan deze. Deze is moeilijker om te schrijven. Ik zoek een evenwicht tussen misplaatst optimisme – stijl: natuurlijk heb ik nog plannen, en wel veel! – en een donker pessimisme – stijl: ik denk niet meer na over de toekomst, want ik heb er geen meer – om te pogen een aangenaam punt te vinden in het midden. Of…

Optimisme

Natuurlijk heb ik nog plannen! Wist je dat ik de voorbije maanden leerde etsen? Op mijn weblog schreef ik er nog niet over, maar op FB et al. wel al een keer of -tig. Etsen is een kunstambacht waarbij je op een koperen plaat (of zink) een tekening etst met eenets_plaat_300 naald in een laagje vernis en dan via een opeenvolging van zuurbaden de lijnen in het koper laat bijten. Maar dit is de korte versie van de uitleg. Elke stap wordt meermaals herhaald vooraleer je aan drukken komt. En ook dat drukken zelf is een ambachtelijk proces. Dus… het eindresultaat van mijn eerste ets zie je op de  foto hier rechts.
Dat etsen wil ik meer doen. En dus ben ik nu studies aan het maken. Ja, zoals een echte kunstenaar 😉 Concreet leer ik wat beter kassei tekenen. Volgende onderwerp voor een ets is immers een wedstrijd – wedstrijden? -  uit het Vlaamse voorjaar.

kassei

Pessimisme

Hoe ik dat rijm met opgaves, behandelingen, mentale drempels die de hoogte van de Eiffeltoren uit mijn ets hebben?
Ik rijm dat niet elke dag. Laat dat duidelijk zijn. Morgenochtend ga ik dan ook alweer langs bij de psychiater die me leert omgaan met dat al dan niet combineren van een leven en ziek zijn plus beperkingen een plaats geven.

Op naar 2015. Ook voor mij is het nieuwe jaar begonnen. Ik ben benieuwd waar dat naartoe kan gaan. Maar dromen? Die heb ik niet echt dus. Behalve dan die ene: de ontdekking van een wondermedicijn dat al mijn problemen doet verdwijnen. Duimen!!!

Slimme meneren

4u45 in de ochtend en ik ben op. Lees: ik ben wakker en hang in de zetel in de hoop mij seffens weer beter te voelen en toch wat met schermen (TV, laptop) te kunnen doen zonder mijnheer AnW wakker te maken. Ik ben waarschijnlijk vooral op omdat het pijn doet. Hier en daar. Overal. Dat laatste klopt niet. Het doet nooit overal pijn. Bij mij alleszins niet. Gelukkig maar.

Soit. 

Het is wel wat tegenwoordig. De ene beslissing volgt de andere op. Nu is het zaak om bij de genomen beslissingen te blijven. Niet (opnieuw) twijfelen. Sommige dingen zijn daar meer vatbaar voor dan andere. Een slimme meneer schreef me recent dat je beter vooruit kijkt dan achteruit. Hij stuurde dat bericht in het Spaans. Dat is geen toeval denk ik dan.

Als ik vooruit kijk dan zie ik nog wel mogelijkheden. Je stopt pas definitief met plannen maken als je dood bent. Dat heeft dan weer een andere slimme meneer mij jaren geleden al gezegd. Of nog: leef steeds alsof je nog een heel (en dus lang) leven voor je hebt. Dat lijkt eenvoudiger dan het is, maar ik heb ook aan dat advies al best veel gehad.

Anyway.

Ik wil nog zoveel doen. En ik kijk vooruit. En maak plannen alsof ik het eeuwige leven heb.

Pixels en een stukje Stef Bos

pixelsSoms kijk je al eens in een reclamemail van Nintendo en dan zie je iets opvallends tussen de nieuwe themes van Mario en Yoshi voor je handheld zoals dit (zie afbeelding).

Het is een spelletje getiteld Lone Survivor: The Director’s Cut dat ze aankondigen als downloadsoftware voor de Wii U.

De prijs? Daarvoor moet je naar de eshop uiteraard. Want als je daar al bent dan koop je dat ding toch al wat makkelijker zelfs als de prijs je niet helemaal bevalt. Mijn vader zou zeggen dat dat de truuken van de foor zijn.

Dat van die appel en de boom, daar moet overigens toch enige waarheid inzitten. Mijn vaders moeder zegde het al ruim dertig jaar geleden:“Ge ze just lijk onze Julien as em kind was!“, omdat ik de mecano (ijzeren mecano met echte vijzen en moeren!) het beste speelgoed ooit vond en desnoods achter de zetel “clandestien” verder speelde als het eigenlijk niet mocht en een jaar of vijfentwintig geleden zegde ze nogmaals:”Met onze Julien en zijn keuzes op school hebben wij het ook soms moeilijk gehad!”, omdat ik net als hij 25 jaar voor mij de aanbeveling van leraar/schooldirectie al wel eens met een kilo zout wilde nemen. Toen ik vanuit mijn volledig vrijzinnige opvoeding op mijn 17de dan ook nog aankondigde dat ik aan de KULeuven ging studeren en niet aan de VUB of in Gent verklaarde Bomma (dat was mijn vaders moeder) dat dat van een kind van haar jongste zoon misschien wel te verwachten was. Ik was immers “ne Wauters”. Mijn vaders vader (Peter noemden we hem altijd, als in: onze peter) stapte daar minder vlot overheen. Tenslotte hadden wij (lees: de socialisten) de VUB zo goed als eigenhandig gebouwd nietwaar. Enige kennis of overdrijving is in dit soort discussies soms te weinig, respectievelijk te veel aanwezig.

Mijn vader die met een handigheid geboren is waarmee hij al zijn hele leven lang sterke huizen zou kunnen bouwen, houten meubels maken, vloeren leggen en en passant de verwarming installeren – om maar iets te noemen – maar die er toch voor koos om dat allemaal niet te doen en een heel andere job uit te oefenen. Mijn vader die door ondernemers erop gewezen wordt dat hij met zijn kennis en kunde rijk had kunnen zijn als hij “voor zijn eigen” gewerkt had. Diezelfde ondernemers die dan fulmineren tegen het pensioen dat mijn vader “zomaar” ontvangt nu elke maand want ja, zij gaan (bijna) niks hebben later en dat is de schuld van de staat (en niet van hun minimale aanbetalingen tijdens hun succesvolle carrière als ondernemer). Mijn vader heeft in overheidsdienst gewerkt. Net als zijn oudste broer en zijn zus en hun vader voor hen trouwens. Misschien daarom dat ik niet echt grossier in ondernemersgenen? Als die al bestaan? Enfin, ik wil nu gewoon maar zeggen:

“Papa, ik lijk steeds meer op jou!”

En de twee mensen waar ik nu doodgraag naartoe zou willen rijden om het over mijn problemen te hebben, zijn mijn Bomma en Peter zaliger.

Maar ik wijk af. Als ik misschien toch eens ga kijken naar de Nintento eshop hoeveel het spel Lone survivor dat wordt aangekondigd als psychologische survival-horror nu precies moet kosten, dan verwacht ik niet dat mijn vader dat begrijpt. Of mijnheer AnW for that matter. Maar die grove pixels dat is toch megacool, vindt u niet? En dat op de TV zo in het groot? Allez, jong…  die pixels!

Ik ken het paswoord nog

En dat is bijna verbazingwekkend straf.
En voorgaande is geen zin.
Niet echt.
Ach…

Ik heb net Belpop over Jean Blaute gezien. Hugo Matthysen zegt ergens dit over zijn vriend:

Hij heeft ook de gewoonte om altijd vrolijk te verschijnen, zelfs als het niet zo goed met hem gaat.

En elders zegt iemand dat hij – Jean – manisch is. En dan ineens is hij leeg. Daagt hij niet op. Maar je vergeeft hem dat. Omdat hij op betere dagen zo genereus is.

(…)

Maar bon, ik ken het paswoord van mijn weblog nog. En nu proberen om ook weer blij te worden. En mijn pilletjes niet vergeten. Seffens. En dan verder?

Vakantie deel 2 РLa Vuelta a Espa̱a

Soms komen niet alleen je verwachtingen uit. Soms komen die al zo snel uit dat je de lat steeds hoger legt. En dat ook dat allemaal lukt. En dan is het plots de laatste dag dat je dit jaar wakker wordt in Spanje. Straks rijden we naar Frankrijk. Morgen van daaruit verder naar huis. Maar het is mooi geweest. Heel erg mooi.

De maanden voor de start van de Vuelta a España had ik een hele reeks tekeningen gemaakt. In de hoop een keer aan de start te komen en die te kunnen laten signeren. In het voorjaar had ik een nieuwe lens voor mijn camera gekocht. In de hoop eens mooie wielerfoto’s te kunnen maken in een tijdrit. Meestal kwam er iets tussen. Zo van die andere afspraken. Ronde van België, Enecotour… het kwam nooit goed uit. En dus was mijn eerste grote test de tijdrit op 2 september in Spanje. Tipje van de sluier van het resultaat:

omgeving

Tom_Boonen_verkenning_1

Kristof_VDW_3
Van boven naar onder: de plek die we in de voormiddag uitzochten om de dag door te brengen, Tom Boonen tijdens de verkenning van het parcours in de late voormiddag en Kristof Vandewalle in de Belgische kleuren tijdens de tijdrit in de namiddag.

Dat was alvast geslaagde dag. Ik heb immers een pak foto’s die ik nu kan gebruiken als basis voor nieuwe tekeningen. Nieuwe? Ja, ik had er zoals ik zei recent nog een pak gemaakt. Meer dan dertig meer bepaald. En dus gingen we op 3 september naar de start in Pamplona. Tot mijn grote geluk kon ik er die ene middag al een stuk of 20 laten signeren. Wow!

Pamplona is daarenboven ook zonder koers een bezoekje waard.

pamplona_1

pamplona_2

En toch gingen wij de volgende dag opnieuw naar de koers 🙂 Ah ja! Dat was het plan. Deze keer kon ik de rest van al mijn tekeningen laten signeren. Dat was zoooo cool. Echt, als je mij niet bent, kun je je dat wellicht moeilijk voorstellen, maar dus: zoooo cool!

Het was die dag een vreemde etappe een beetje die 8 keer hetzelfde rondje aflegde. Dus zag ik mijn helden niet alleen aan de start, maar ook nog een keer of wat passeren. Topdag dus.

logrono_peloton

logrono_tinkoff

logrono_maxime

Van boven naar onder: het peloton in rondje vier ofzo, de ploeg die werkt voor Contador is niet helemaal gelukkig om daar te zijn precies 😉 en tot slot: Maxime Monfort lacht wel.

Vrijdag was een dag zonder veel verhaal. Een transfer en een dag met veel aandacht voor de belangrijkste andere bijzaak in mijn leven… maar Grayling zag wel de zee.

grayling_zee2

Zaterdag dan. Omdat al mijn tekeningen gesigneerd waren al en ik de koers herhaaldelijk gezien had al en ik iedereen van elke ploeg die ik kende en die in de Vuelta zat al wel gesproken had, dacht ik… zou ik misschien met mijn accreditatie van Equipos – dat is zo’n polsbandje, dat past mij sowieso erg goed, beter dan VIP 😉 – voor het handtekeningenpodium kunnen zitten? En daar dus tussen de coureurs – alle coureurs! – kunnen gaan zitten en zo foto’s maken?

Awel: dat kon!!!

start_fabian_2

start_laurens

start_gilbert_3

start_moreno

Van boven naar onder: Fabian Cancellara in het Spaans, Laurens Ten Dam, Philippe Gilbert en Dani Moreno.

En toen… heb ik nog gewacht tegen een paar mensen danku gezegd en reden we hotelwaarts na het middageten al. Slapen, koers op TV en met ogen vol ongeloof naar mijn foto’s van die middag kijken. Zo mooi heb ik sommige renners nog nooit gezien, laat staan gefotografeerd!

En toen… was het avond, sliepen we en binnen een uurtje ofzo rijden richting Frankrijk. Vanavond slapen we in de buurt van de Mont Saint Michel en dan rijden we maandag nog van daaruit verder naar huis. Huis? Ah ja, Keerbergen. Ik denk dat we het nog kunnen vinden wel…

Estamos en España!

We slapen in de buurt van Barcelona op een berg in een hotel met karakter op overschot en toch ook alle comfort. En het buitenzwembad is toegankelijk! Met de auto!

I kid you not 🙂

Als je op twee benen loopt en een reeks trappen neemt wandel je zo van de lobby naar het zwembad, maar als je zoals ik niet zo’n goede loper bent dan kan je wel de helling (eigenlijk de geasfalteerde oprit) afrijden en via een zijpoortje het terras rond het zwembad oprollen, maar omdat ik solo met mijn manuele rolstoel die helling nooit veilig op en af geraak, nam ik gewoon de auto 😉 Dus… heb ik ook vandaag al baantjes getrokken en in de zon gelegen.

Descansar is het Spaans werkwoord dat ik nu zoek. Ontspanning. Rust. Meer deden we nog niet deze namiddag. Het is vakantie weet u wel 😉

Bueno… en morgen eens kijken hoe toegankelijk Barcelona is voor mij en voor Grayling. En dat doen we zo gewoon elke dag verder tot maandag 1 september. Want dan pas vertrekken we hier en dan gaan we nog een kleine week de Vuelta a España achterna.

Niet op de brug van Avignon

De plannen werden gesmeed tijdens het voorjaar:  Barcelona bezoeken, maar niet met de Trotter in 48u, maar gedurende een kleine week. En misschien ook nog een keer de Vuelta a España live gaan zien. Dat is koers. Ah ja. We waren eerder al in Spanje voor de Vuelta en ook al voor de Ronde van Burgos trouwens en dat was elke keer zeer fijn.

Tip: tik Burgos en/of Vuelta in in het zoekveld op dit weblog.

En omdat we niet in ̩̩n keer met mijn aangepaste auto zomaar tot in Barcelona rijden Рzo gek zijn wij zelfs niet Рen omdat vroeger dit soort ritten met ̩̩n nacht slapen onderweg nog steeds loodzwaar bleken, slapen we gisteren en vandaag twee keer in hetzelfde hotel bij Avignon, France. Zo kunnen we morgen de laatste 460 kilometer fris aanvatten.

Dat we gisteren een omweg – amper 50km maar wel drie uur in tijd  – maakten via schone dorpjes in de buurt van de Mont Ventoux plus dat mijnheer AnW vandaag niet alleen maar aan het hotelzwembad wou liggen kijken naar mijn gedobber, maar toch ook Avignon intra muros wou bezoeken en dat we daar menige rivierkei en uitgesleten voeg van nabij bekeken hebben, neem ik er graag bij.

Bueno! Mañana viajamos por España!

Ha!

Toeristen in Avignon eerder vandaag:

AV_3 AV_4  AV_6

Mechelen, met de nadruk op Rik Wouters

20140721_150735Vandaag waren we in Mechelen toerist in eigen streek. Nationale feestdag. Mijnheer AnW eens niet aan het werk én ik zelf had een goede dag dus… op naar het Schepenhuis.

Daar is momenteel de tentoonstelling Rik Wouters Hoogtepunten te bezichtigen. Wil je dat met een rolstoel doen dan heb je zelfs een speciale toegang via de kelder en een traplift. Best wel cool eigenlijk zo in een Middeleeuwse setting 😉

Wat ik vooraf wist is dat Rik Wouters in Mechelen geboren is. En dat hij schilderde en beeldhouwde. Dat konden werd ook allemaal bevestigd in de tentoonstelling. De bekende werken hangen er en ik kocht ook een boek met een catalogue raisonn̩ van het grafisch werk. Ook zeer mooi en bij dat soort werken Рetsen, tekeningen Рdroom ik dan over dingen die ik nog graag wil maken. Ooit. Niet dat ik een kunstenaar ben. Ik weet dat ik dat niet ben. Als je ziet hoeveel werken Rik Wouters in zijn korte leven maakte dan weet je het wel. Passie, talent en ijver. Veel ijver.

20140721_110857

20140721_112313

Na een stop op de Grote Markt – tapas! – gingen ook nog via de zijingang in de Sint-Jansstraat het Hof van Busleyden binnen. Daar is tijdelijk Rik Wouters & Co. door de Groote Oorlog getekend te bekijken. Verschillende beeldende kunstenaars uit het Mechelen van die tijd tekenden of maakten beelden met WO I als onderwerp. Al dan niet op de vlucht. Al dan niet in een kamp. Ik werd er stil van.

20140721_131651

20140721_133923

20140721_134727

Nadien nog een terrasje – kort hoor, beetje moe tegen dan… – en nu zijn we al eventjes thuis. Mechelen is tenslotte maar 13 kilometer van hier.

Ander nieuws

In de rubriek ander nieuws vandaag volgende hoofdpunten:

  1. WatchDogs voor PS4 is vet cool* en toch speel ik ook nog altijd heel graag Resogun.
  2. De Carrefour verkoopt toffe pyjama’s.
  3. De laatste Fifa World Cup Brasil stickers zijn besteld en van die van de Carrefour moet ik er nog drie vinden.

dedsecErgens vorige zomer bestelde ik alvast mijn PS4 console die in het najaar van 2013 zou uitkomen. In september voegde ik daar een pre-order van WatchDogs Dedsec Edition aan toe. Een game die bij de release beschikbaar zou zijn. Edoch… die werd uitgesteld tot… vorige week dinsdag. U begrijpt dat zodra ik dinsdag een chauffeur kon charteren om mij naar de winkel in Mechelen te brengen ik mijn spel ging halen.

Coolness all around. Voor mij toch  🙂

Afgewerkt is het allemaal wel, de doos zowel als de inhoud en de uren die ik al kon spelen vorige week bleek dat ik de game vet cool vind. En toch kan ik ook nog altijd graag een kwartiertje verliezen met Resogun. Goh ja, omdat ik nog nooit op zo’n groot scherm zo’n eenvoudige game speelde en nu wel zeker?

foto 3Kijk als ik weet dat ze in Carrefour toffe pyjama’s verkopen dan is dat omdat ik er een paar gekregen heb als cadeau. En als je pyjama’s als cadeau krijgt dan is dat meestal omdat je er veel meer dan gemiddeld nodig hebt. Per dag. Enfin.

Angry Birds! (zie foto)
Marsupilami!

Zo tof dat dat is 🙂

En tot slot wil ik het ook nog even over voetbal hebben. Ja echt: voetbal. En meer bepaald voetbalstickers. En nog veel meer bepaald voetbalstickers van Panini. Ziehier mijn eerste tweet daarover en let zeker ook op de datum:

We zijn nu anderhalve maand verder en mijn WK album – het gewone – is bijna vol. Stickers gekocht. Stickers gekregen. Stickers geruild en nu de laatste stickers bijbesteld online. Eigenlijk wou ik vooral met mijn tweet bewijzen dat ik al een album en stickers had gekregen nog voor er in alle kranten over Panini-gekte en ruilevents en hyoe enzo geschreven werd.

Naast het gewone album met alle teams van alle landen die aan het WK deelnemen vond Carrefour het een goed idee ook een Panini stickeralbum rond de Belgische nationale ploeg uit te geven. En aangezien wij onze wekelijkse boodschappen daar sowieso gaan halen, begon ik die ook te verzamelen. Ah ja. Daar mis ik nu nog drie stickertjes van.

En zo gaan de dagen Рook hier Рvoorbij. Ondertussen ken ik het parcours van de Vuelta a Espa̱a al beter uit mij hoofd dan dat van de Tour de France, maar daarover later meer. Nu doe ik toch maar weer even mijn oogjes toe. Rusten. Bah. Maar oh zo nodig soms.

* Toen ik de nieuwe website voor Noisesome mocht maken begreep ik uit de reacties dat vet een soort overtreffende trap van cool is. Zo leer je altijd weer belangrijke woorden bij. Vet cool is dat. Echt!

En nu sparen!

Wat voorafging:

  • juli 2012: (grote) problemen met mijn spraak.
  • december 2012: de logopediste plant een zaadje in mijn hoofd als volgt:

Veel oefenen hier en thuis is goed en je staat al ver, maar een nieuwe taal beginnen studeren kan je wellicht nog verder helpen. Is er een taal die je nooit sprak en wel wil leren? Denk er eens over na…

  • juli 2013: in de Tour de France beleef ik de dag van mijn leven en er zijn niet toevallig enkele Spaanssprekende heren bij betrokken.
  • augustus 2013: ik schrijf me in voor het eerste jaar Spaans aan het CLT in Leuven.

Hier zijn we nu:

De voorbije weken legde ik de examens af (2 luisterexamens, gevolgd door het schriftelijk en mondeling examen) en – ook al zag ik nog geen resultaten op papier, die volgen begin juni – ik ben er ongelofelijk gerust in dat het goed gegaan is. Vooral omdat de leerkracht het met meer dan zoveel woorden zegde na afloop van mijn mondeling examen. No doubts there.

En zie, dat was dan weer Engels. Dit doe ik nu echt wel bewust om te kunnen vertellen dat de logopediste gelijk had. Door een nieuwe taal te leren – Spaans – heb ik ook nieuwe sprongen voorwaarts gemaakt in het terugwinnen van de andere talen die ik al kende. Ik lees opnieuw veel vlotter Franse en Engelse teksten om maar iets te noemen. En zelfs in het Nederlands is bijvoorbeeld mijn leessnelheid weer dichter bij mijn oude niveau.

Vervolg:

In het kort zijn dit nu de plannen: als alles meezit op Рeuh Рdat andere vlak dan vertrekken wij eind augustus met de auto naar Spanje op vakantie tot en met de tweede week van de Vuelta a Espa̱a begin september.

En dus ga ik nu beginnen met sparen want als ik één ding zeker wil doen in Spanje dan is het een boekenwinkel binnenstappen. Natuurlijk lees ik Spaanse e-books op de Kindle en ook de stadsbibliotheek in Leuven heeft wat Spaanse literatuur in huis, maar allez jong, zo in een Spaanse stad of in een dorpje de lokale boekenwinkel binnenrollen en dan zo beginnen met:“Hola! Buenas tardes! Qué tal?”, en meteen vlotjes verdergaan met:“Busco…”, en dan de dingen opsommen die je zoekt. Wohow! Ik kijk er nu al naar uit.

Een spaarvarken heb ik niet, maar wel een blikken Winnie The Pooh spaarpot. Normaal spaar ik daar het hele jaar de muntstukken in en de briefjes die gemist kunnen worden met het oog op ofwel de Boekenbeurs ofwel een bezoek aan een Engelse boekhandel in Brussel (vóór juli 2012 was dat…) maar nu denk ik dat ik het blikken beertje al in augustus leegmaak 😉

Disclaimer

Toen ik aan een “nieuw” weblog begon te werken ergens in de zomer van 2006 vond ik dat ik  een soort disclaimer nodig had. De periode tot dan had ik een blog – dacht ik – maar eigenlijk was het één of ander nieuwsscript in PHP dat ik tot leven had gebracht (lees: zelf had geschreven) en ik had al wel eens over CMS-systemen gehoord, maar nog nooit echt eentje geïnstalleerd. En toen maakte ik dus dit weblog aan om dat ik dacht dat ik dat graag zou doen dat (web)loggen. Bon, disclaimer dus:

Op deze weblog kan je mijn leven volgen, of toch die dingen die ik vatbaar vind voor publicatie. Mocht u hierdoor in enigerlei mate misleid worden dan is dat geenszins mijn bedoeling. Mensen die me echt kennen zullen hier en daar wel iets begrijpen dat er niet staat. De anderen begrijpen dan misschien weer niet altijd wat er wel staat. Het gaat hier niet om een online dagboek, maar wel om mijn verhaal. Take it or leave it.

Door enkele gebeurtenissen de voorbije dagen heb ik het nog eens gelezen en ik herhaal het nu even hier omdat ik er nog steeds (moet) achtersta(an).

Als ik gebruind ben in mijn gezicht.
Als ik een fietstocht maak van 3,1 km en een foto van de zon op de Dijledijk op Facebook zet.
Als ik met Grayling 4,7 kilometer fiets (deels geholpen dus) en vijf foto’s daarvan publiceer.
Als ik naar een concert ga en daarvan heel erg kan genieten.
Als ik al lang niets schreef in de rubriek “Het betere zaagwerk”.
Als ik nog in staat ben tot een grapje.

Dan wil dat allemaal niet zeggen dat ik OK ben.

Eigenlijk wil het gewoon zeggen dat ik momenteel geen medicatie neem die in combinatie met de zon voor vlekken en uitslag zorgt en dat ik met het prachtige weer van de voorbije maand vaak uren in de zon lig buiten in de tuin onder een dekbedje ondersteund door hoofdkussens.
Dat ik geen 5 km fietsen aan kan.
Dat ik vaak vooraf bestelde concerttickets ongebruikt in de kast moet laten liggen.
Dat ik al lang weet dat je met azijn geen vliegen vangt.

Nog een lepeltje honing iemand?

Bloggen

Als je je blogposts meer en meer schrijft een week na datum is dit hier dan nog een (internet)dagboek? Of zijn het dan eerder memoires? Geen idee. Maar weet u. Soms – vaak zelfs – ben ik minder fit en gezond dan ik zou willen en dan blijven dingen als schrijven over mezelf/mijn dagelijks leven liggen.

Zo weet u dus ook dat wanneer mijn maandelijkse publication rate weer schommelt tussen 27 en 40 posts in plaats van de recente 6 of… 3 ik weer aan de beterhand zal zijn.

Want ooit word ik beter.

Echt.

Heus wel.

Hoop ik.

Wat ik dan wel nog vaak met dit weblog doe? Lezen. Terugkijken naar wat al geweest is. Uiteraard tik ik meestal namen van coureurs en/of wielerwedstrijden in mijn zoekvak. En dan besef ik hoeveel mooie momenten ik al gehad heb in wielerland. Want dat is en blijft mijn primaire ontsnappingsroute. Of ik klik bij de rubrieken op Grayling of Handbike of… en ik weet beter dan wie ook dat ik hier alleen een goed nieuws show kan vinden. Omdat ik dat altijd al zo wilde en ook nu nog graag zo wil houden. Daarom is het ook vaak stil. Dat begrijpt u mogelijk wel. In elk geval, ik blijf hier ook schrijven. Af en toe. En dat is een keuze die ik maak. Ik alleen. Gelukkig zijn er zo ook dingen…

Instagrammerig verhaal van zondag en maandag

Als je wil zeggen dat je een verhaal vertelt aan de hand van beelden die je op Instagram geplaatst hebt, dan heb ik zonet beslist dat zoiets een Instagrammerig verhaal is.

IMG_0045

Vorige week maakte ik een spandoek. Nu ik een woordje Spaans spreek/schrijf/begrijp werd het een deels Spaans, deels getekend spandoek. Voor wie mijn blog niet eerder zag en zich afvraagt:”Markel wie?”, die verwijs ik graag door naar deze reportage (klik).

Deel één van mijn plan bestond dus uit: spandoek maken. Daarmee was ik zaterdag klaar. Check! Deel twee van mijn plan voor de Ronde van Vlaanderen ontstond in het hoofd van mijn vader: mijn handbike naar Kluisbergen vervoeren zodat ik met de fiets daar mobiel kon zijn op de dag van de koers. Ook dat lukte. Ha!

En dus zag ik zaterdag de renners rond de middag een eerste keer in de Pladutsestraat net voorbij Zulzeke om daarna naar de Paterberg te fietsen waar ik dan een plekje in het veld uitzocht om mijn fiets, mijn spandoek en mijzelf voor de rest van de namiddag te parkeren.

Het werd deze plek:

IMG_0070

Zo kwam het dat ik één keer de dames en twee keer de heren de Paterberg zag afdalen. Ik maakte foto’s. Veel foto’s. Van de coureurs. Eén keer riep ik de naam van een renner. Dat was niet toevallig:”STIJN!!!”. Dat was na de eerste passage. Zoveel pech dat Stijn Devolder had in deze Ronde van Vlaanderen. Het was niet mooi. Maar een gewond dier… Ik leef dus op hoop voor komende zondag. Omdat je nooit de hoop opgeeft. Per definitie. Nooit.

Na de passage van de laatste renner ruimde mijn vader mijn plek netjes op en zette hij mijn fiets enzo weer op de weg. Ik reed naar de vrienden op wiens oprit onze auto stond. Daar bij hen bladerde ik al een eerste keer door al mijn koersfoto’s op de laptop. Ik gooide al snel één en ander op het internet en dan vertrokken mijn vader en ik terug naar Keerbergen.

Einde verhaal van de Ronde van Vlaanderen? Neen niet helemaal.

De dag nadien (tiens, in het Engels klinkt dat precies toch beter: the day after…) ging ik op bezoek bij Markel Irizar. Hij en de andere renners van Trek Factory Racing blijven immers in ons land tot na Paris-Roubaix. We spraken af omdat ik mijn Spaanse conversatie wat wilde oefenen en vooral ook omdat ik mijn spandoek wilde laten signeren en gewoon graag in wielerland verblijf als ik daartoe de kans heb. En zo zag ik hem en nog wel wat andere mensen, zowel renners als de staf van de ploeg. Ik ging naar huis met een gesigneerd spandoek en ook mijn exemplaar van Titanen werd gesigneerd door de winnaar van de Ronde van Vlaanderen van dit jaar. Mooi toch? Ik vind alvast van wel.

IMG_0075 foto 1 foto 2

Onze dag van gisteren

Wat was het gisteren? Zondag 30 maart 2014. Gent-Wevelgem. Een wedstrijd waar ik nog nooit live naar ging kijken. Echt! Nog nooit. Straf he?!

Gisteren dus wel 😉 En… ik was niet alleen:

DSC_3518

Er zaten nog twee toeristen tegenover mij in het gras langs de weg: mijnheer AnW en Grayling.

DSC_3668

Aan mijn linkerkant ook veel beestjes. De dames die zorgden voor de produits de ferme van de boer op wiens erf ik mijn auto had geparkeerd. Deze dames bleken niet superveel interesse te hebben in de koers. Ik schrijf produits de ferme, want we bevonden ons in Frankrijk. In de buurt van Cassel, meer bepaald in Oxelaere. OK, niet meteen de meest coole naam voor een dorp, maar de koers kwam er wel door en er was geen supporter (gek of niet gek) te bekennen behalve ik. Rust. Zon. Koers.

En zo… had Fré Veuchelen in de kopgroep rustig de tijd om mij te zien zitten en van die dingen. Dat gebeurt echt niet vaak. Toen ik deze foto’s maakte, was mijn dag dus eigenlijk al geslaagd:

DSC_3723
DSC_3729

Het peloton moest dan nog komen. Ze kwamen van links voor mij. Dat is dus van rechts achter Grayling 😉
DSC_3713

DSC_3734

Nadat elke renner gepasseerd was, reden we richting Wevelgem. Intro VZW had me een parkeerbewijs opgestuurd en er was een rolstoelzone voorzien aan de aankomst. Zoals ik in mijn inleiding al schreef, ik was daar nog nooit dus het was toch even afwachten.

Maar… het was inderdaad “aan de aankomst” 🙂 De boog hing net niet boven mijn hoofd.

boog

DSC_3777

En daar staan ook nadars. Uiteraard. En dan mag je nog een hele goede lens op je fototoestel hebben zitten, geslaagde foto’s maken vanuit een rolstoel moet je dan niet proberen. Dat besefte ik snel (zie de foto hierboven een uurtje ofzo voor de aankomst) maar hey… de sfeer aan de finish van een grote koers opsnuiven op zich is al de moeite waard toch?

foto 1-1 Grayling zit een tijdje naast me en kan net tussen de reclamepanelen door kijken. Alleen was wel duidelijk dat zij de koers in Frankrijk in een grasberm zien passeren veel leuker vond dan in de drukte van de finish op de voorspelde massasprint wachten 😉

Ik wil zelf toch “het” moment niet missen. Ik zet de oude lens terug op mijn fototoestel omdat die een ander bereik heeft (minder inzoomt dus) en neem me voor om zonder in het vizier te kijken gewoon af te drukken als de sprint in volle gang is en me niets aan te trekken van scherpstellen en andere belangrijke dingen en zo komt het dat u op de podium diptic collage hier rechts het volledige podium van Gent-Wevelgem editie 2014 ziet zoals ze op een meter of drie voor de meet voor mijn neus passeerden. Degenkolb was hier al duidelijk voorbij de Fransman en Sagan is een mooie derde.

Nadat de rappe mannen binnengekomen waren, kwamen de klassieke coureurs zoals Cancellara aan. Geen massasprint voor Fabian. Wel nog eens goed getraind voor zondag.

Net als Stijn Devolder. Die slaagde er verdorie bijna in om de massasprint te ontlopen. Allez, jong. Zo schoon!!! En dus… toen Stijn rustig binnenreed kreeg hij alle handen op elkaar. Ook die op de VIP-tribune. Het is hem gegund.

We reden vlot naar huis en toen ik daar gisterenavond even snel in de zetel door al mijn foto’s ging (ik denk wel een paar honderd van Grayling met mijnheer AnW) was ik moe, maar tegelijk voldaan. De keren dat mijnheer AnW en Grayling mee naar de koers gaan zijn in een wielerjaar op één hand te tellen. Gisteren was zo’n dag. Top!

Plannen voor deze week? Wellicht geen Driedaagse De Panne-Koksijde voor mij (wel les Spaans enzo) en plannen maken voor zondag. Ronde van Vlaanderen kijken. Live. Uiteraard…

Terug naar iPhone?

Ik was er eerst heel tevreden over. Maar de laatste weken/maanden kwam ik nogal eens problemen tegen op mijn Samsung Galaxy S4 🙁

Bijna altijd wanneer ik “iets met foto’s” wil doen, word ik lastig. En ik word lastig omdat mijn slimme telefoon traag is of fouten geeft of gewoon vast blijft hangen. Foto’s in de Galerij app van Android niet kunnen openen. Zwarte of grijze vakken krijgen i.p.v. een coole hond, de hipste kat ever of gewoon mijzelve. Instagram die de foto’s uit mijn camerarol amper geladen krijgt enzoverder enzovoort. Ik zocht al op Google en de beste optie bleek te zijn deze Galerij app dan maar niet te gebruiken, maar wel iets dat Quickpic heet en zowat hetzelfde doet maar beter. Niet echt dus. Ik ben overigens ook niet zo happig op al die Google-backup-circles-automatische-dingen die zo moeilijk af te zetten zijn.  Ik mis ook wel een beetje (veel soms) de mogelijkheid om via Gamecenter spelletjes verder te kunnen spelen… (“Dit is wél mijn werktelefoon hoor!”, zei ik dan altijd tegen mezelf.) Maar dus vooral: ik doe graag dingen met foto’s. Meer dan eens per dag. En ik wil wel lastig worden over belangrijke zaken, maar niet over een app die blokkeert.

En dus haalde ik mijn voor de Samsung Galaxy S4 opzij gelegde iPhone 4S terug uit de doos en ligt die nu op te laden. Minischermpje wel viel mij zo direct op die iPhone 4S, maar hij/zij werkte wel altijd netjes zoals ik het graag had.

Of geef ik Android toch nog een laatste kans?

Bon. Vandaag wil ik nog sleutelen aan de Samsung en zijn apps, widgets en instellingen. Als ik vanavond nog dezelfde frustraties tegenkom als nu dan wordt het terug iPhone. Tips welkom!

Europaconcerten

IMG_20140312_165158

Er was eens een kunstschilder. Ik hoorde al vaak over hem praten en ik wist waar hij woonde. Amper een paar honderd meter hier vandaan. Zijn naam is Jef Van Grieken. Ik kende hem niet persoonlijk. Nu wel. En daar ben ik blij om.

Soms komen er al eens onverwachte dingen op je pad. Op mijn pad om precies te zijn. Vorige week liep er een concertreeks onder de naam Europaconcerten. Kamerfilharmonie Vlaanderen o.l.v. dirigent Herman Engels speelde muziek van een 6-tal  Noordeuropese componisten.

Boven het orkest moesten werken van Jef Van Grieken worden geprojecteerd. Beelden van Noord-Europa. Landschappen en gebouwen. Alle doeken werden haarscherp gefotografeerd en met die digitale bestanden mocht ik aan de slag. Zo kwam ik in dit verhaal terecht.

Presentaties bouwen. En dan die presentaties laten lopen tijdens de concerten. Een repetitie bijwonen. Erg fijn om te doen allemaal. Zeker toen er ook nog een DVD kwam aangewaaid met (door mij verder te bewerken) luchtbeelden van Litouwen om bij het stuk Miske van Ciurlionis te tonen.

Dus waren mijn avonden de voorbije week goed gevuld:

  • maandagavond repetitie in Heist o/d Berg cc Zwaneberg,
  • woensdagavond concert in Herentals cc Schaliken,
  • donderdagavond concert in Heist o/d Berg cc Zwaneberg,
  • vrijdagavond concert in Dilbeek cc Westrand.

IMG_20140313_192534

In Heist op den Berg en Dilbeek kwamen de beelden uit een machine als deze op de foto hier links. Geef nu toe. Wat goed genoeg is om een film van pakweg Felix Van Groeningen te projecteren moet toch ook volstaan voor mijn keynote presentaties, right?

Neen, serieus. Ik vond het prachtig dat zo de beelden volledig tot hun recht kwamen.

Ik neurie al enkele weken ook stukken van Grieg en Mendelssohn die ik al wel kende van vroeger. Daar kwamen nu ook Larson en Ciurlionis bij.

En nu? Wel binnenkort weer aan nieuwe websites werken. Ook aan websites met schilderijen en etsen. Want zoals dat zo vaak gaat: van het één komt het ander.

Helaas geen sneeuw voor mijn kleine vos

Een tijdje voor kerstmis knutselde ik een paar kabouters in elkaar. Bij een nonkel ben ik wat mooie stukken witte berk gaan halen en ik heb die dan door mijn papa laten verzagen. Met mijnheer AnW en Grayling trok ik met mijn handbike naar het bos om er takken te gaan zoeken die ik kon gebruiken voor de armpjes en tot slot maakte ik van onze living een soort werkruimte waar ik dan een reeks kralen, vilt en kartonnen accessoires begon te maken/nagelen en: toen waren mijn kabouters klaar! Ik had nog een kleine houten slee gevonden en zo kregen mijn drie kabouters op de vensterbank in het bureau van 3Top gezelschap van mijn familie vos. Het kleine vosje mocht op de slee. Ik keek al uit naar de eerste sneeuw.

Op mijn bureau

Ondertussen zijn we 23 februari en aangezien ik geen strandbal heb op maat van mijn kleine vos en de verhoopte sneeuw nog altijd niet is gevallen, heb ik de kabouters + de familie vos maar verhuisd naar elders en een vaas met knaloranje lentebloemen voor mijn raam gezet.

Wedden dat het nu alsnog sneeuwt binnenkort?
En als dat zo is dan weet u nu ook waarom 😉

Op een zondagmiddag in Kortrijk

We zijn alweer maandag. De tijd vliegt. Soms. Ik heb jullie nog niets verteld over Velofollies. Daar was ik immers vorige week zondag, 19 januari. En dat was fijn!

Ik gebruik nu al een paar jaar Twitter. Ik volg er renners van allerlei slag en nationaliteit. Onder hen ook Kenny Belaey. Kenny is meervoudig wereldkampioen, Europees kampioen, wereldbekerwinnaar etc. in het trial. Dat is een spectaculaire én fysiek veeleisende tak van het wielrennen. Vorig jaar vond ik dan ook bijna zijn knapste seizoen. Werd hij dan wereldkampioen? Neen, maar hij revalideerde van een polsblessure die enkele operaties later min of meer verleden tijd is nu én hij keerde terug op topniveau na die moeilijke periode. En dan zeg ik:”Chapeau!!!”.

kenny

Dus als Kenny op zaterdag Tweet dat hij klaar is voor een nieuwe dag op Velofollies dan vraag ik meteen of hij er ook op zondag is en als ik dan als antwoord krijg dat hij er op zondag om 14u en 16u een showke geeft, dan kan je er vanop aan dat ik netjes voor 14u aan de trialzone klaar zit! De foto’s hierboven maakte ik met mijn smartphone. Cool toch? Oh en rechtsboven is het T-shirt dat ik kocht. Ik kan me nu zelf ook een klein beetje cool voelen 😉

Trouwens ik had ook een tekening van hem gemaakt thuis. Die nam ik mee en ik bracht ze gesigneerd mee terug naar Keerbergen:

1040325_10202020940018642_1848087636_o

Naast blij zijn als ik Kenny zag, bezocht ik ook wel de andere hallen vol stand hoor. Heus waar!

1599296_10202020937098569_1930445540_o

Op de Bianchi stand stelde ik in real life vast dat ik de uitrusting van Belkin wel mooi vind, maar de combinatie van celeste en Belkin-groen op het frame net iets minder. En ik liet er mijn tekening van Sep Vanmarcke signeren door… Sep Vanmarcke 😉

1537697_10202020936898564_817214347_o

Ik kwam er ook Jürgen Roelandts tegen. En ik maar denken dat die in Australië was om de sprints voor André Greipel aan te trekken. Neen, ernstig: vind ik een supermooi truitje!

1504166_10202020938138595_1277839415_o

De stand van fietsenbouwer Trek – nu tevens hoofdsponsor van het TrekFactory Racing Team – pakte uit met de teamfoto’s, een affiche van Fabian Cancellara en de fietsen van Stijn Devolder en Kristof Vandewalle. ’t Was een echt kampioenenbal daar bij Trek zou je kunnen zeggen. Vrijdag was immers ook Sven Nys daar al gepasseerd. De nieuwste grote atleet die Trek rijdt (vrij naar de slogan van Trek: Great athletes ride Trek).

Specialized had dan weer de mooiste inkleding van de bovenkant van zijn stand – vond ik – want er was één groot spandoek met een print van Mark Cavendish in de Giro d’Italia 2013 in de rode puntentrui en aan de andere zijde kon je er Vincenzo Nibali bewonderen in het roze. Cav heeft een speciaal plekje bij mij in de kast met souvenirs dus ik zet zijn foto hieronder:

1025565_10202020937138570_1536812183_o

Conclusie: toen ik daarnet de online tevredenheidsenquête invulde over Velofollies vond ik o.a. absoluut dat trial moet aanwezig blijven op deze beurs en dat het in het algemeen top was ook wel eigenlijk!

Op naar 2014

31 december 2013. De laatste dag van het jaar.
Dat wist u niet he 😉
Ik bedoel maar… maakt u ook goede voornemens?

2014
Afbeelding schaamteloos van Facebook gehaald…

Zonder dat u het mij gevraagd hebt, som ik hier alvast de mijne op:

  1. Met 3top naar daar gaan waar 3top nog nooit was - DrupalCon – en waarom niet meteen in juni naar de US of A.* Logistiek voor mensen zoals ik een hele operatie ongetwijfeld, maar dus ook een test. Ha! Ik ben voor!
  2. Veel meer lezen, schrijven en tekenen dan in 2013. Omdat lezen, schrijven en tekenen mij rustig maakt én doet dromen. Ik ben helemaal voor rustig zijn en dromen!
  3. Mijn handbike en mijn abonnement op het zwembad meer laten renderen. Niet dat ik dat echt zelf in de hand heb. De omstandigheden weet u wel.
  4. Tot slot: ik zal pas tevreden zijn als ik volgend jaar deze tijd in een land woon waar rolstoeltoegankelijkheid en – meer algemeen – respect voor diversiteit in al zijn vormen alsnog een stap dichterbij is gekomen. En neen, ik wil niet verhuizen.

Voor u en u en u daar wens ik graag een gezond 2014. Daarop bouwt u dan zelf wel verder. Deal?

Tot volgend jaar!
Groetjes,
An

* In oktober is het Drupalcon in Amsterdam en dat lijkt meer haalbaar… weet ik heus wel…

Inchecken

Inchecken op Facebook. Ik doe dat soms. Zonet viel mijn oog op mijn plaatsen van de voorbije maanden.  Twee musea, het Kuipke in Gent en onze eigen vennootschap: www.3top.be.

plaatsen
Plaatsen op Facebook

En neen het is geen maand geleden dat ik op mijn bureau geweest ben. Ik ben daar nu ook namelijk. En gisteren. Enzo.

Ook check ik per definitie alleen in in leuke plaatsen. Plaatsen waar ik fijne dingen doe of zie. Dus neen, niet in die andere plekken waar ik ook in 2013 zoveel tijd doorbracht. Diepe zucht.

Zou ik morgen kunnen inchecken op de GP Sven Nys in Baal? Als het kan, doe ik het. Denk ik. Als ik het niet vergeet 😉

Van je vrienden…

… moet je het hebben.

Toen ik ̩̩n van hen kort vertelde dat ik na een achterwaartse salto met mijn rolstoel vrij hard op de grond terechtkwam en bijna tegen hem Рik zeg wel: bijna! Рbegon te klagen over de pijn(tjes) allerhande die ik daaraan overhield, kreeg ik het filmpje hierboven doorgestuurd. Niks begrip. Niks medelijden. Gewoon. Een filmpje.

Ik geef toe. Ik moest meteen lachen 😉 Zo cool dat dat is!

DANKUWEL x-tof 🙂

PS. Ik heb hieruit geleerd dat je met een helm en wat beschermkledij wél – volledige! – salto’s kan maken!

PS2. Lachen doet nu dus ook pijn he. Dat had ik bijna gezegd toen. Toen ik bijna ging klagen. Gelukkig net op tijd gezwegen. Stel je voor zeg. Allez jong. Klagen??!! Het leven is zo al triestig genoeg 😉 en maak daar maar een GROTE 😉 van…

Spaanse les en de gevolgen

Hoe gaat dat? Je schrijft je in voor een cursus Spaans aan het CLT in Leuven. De klas bestaat uit mensen uit de buurt van Leuven, uit Italië en uit Schotland. Het is niet echt een grote groep en niet iedereen is elke keer aanwezig. De harde kern bestaat uit een vijftal vaste aanwezigen. Het niveau ligt behoorlijk hoog. De leerkracht is top. We worden uitgedaagd om zoveel mogelijk te vertellen over wie we zijn en waar we mee bezig zijn. Gelukkig kende ik het Spaanse woordje voor wielrennen al 😉

En dus weten mijn medeleerlingen al enige tijd dat ik graag koers zie. En één van hen is afkomstig uit Overijse. En morgen is het in Overijse Druivencross. De moeder aller veldritten.

Ik ga eens van dichtbij kijken. Gracias a Dries. Dries behoort tot de harde kern van mijn klas. Morgen is hij vrijwilliger op de Druivencross. En ik? Ik ben VIP samen met mijnheer AnW.

Nieuwe header

Als je dozen met boeken uit je ouderlijk huis “verwerkt” dan kom je vanalles tegen. Mijn schoolrapporten uit de lagere en middelbare school om maar iets te zeggen. Klasfoto’s. Kinderboeken. Encyclopedieën over dieren of het heelal. Vooral dieren speelden in mijn jeugd  een hoofdrol. In het echt – we hadden er heel wat, van konijntjes, cavia’s en katten over geitjes en schapen tot koeien en paardjes – en in boekvorm. Ik tekende ze ook.

Ja echt. Toen ik klein was tekende ik geen coureurs, maar wel dieren. Vooral paarden.

Ik weet van minstens een iemand die na ondertussen bijna dertig jaar nog altijd een tekening in kleurpotlood van mij van een merrie met veulen in zijn bureau ingekaderd heeft hangen. Ik ben al een jaar of vijftien niet meer daar geweest denk ik (veel trappen…) en toen ik een paar maanden terug in een email te lezen kreeg dat “de paardjes” er nog steeds hangen en dat ze hem doen denken aan gelukkige tijden, moest ik toch even slikken…

Paarden dus. Ik heb ze graag getekend. En ik heb ze uiteraard ook verzorgd, getraind, geaaid en er uren en uren tegen gepraat.

Toen ik een DELTAS boek over boerderijdieren terugvond gisteren begon ik dan ook net niet te huilen. Gelukkiger tijden waren dat inderdaad. Let wel, nu ben ik niet per definitie ongelukkig, maar ik herinner me wel nog andere tijden zonder allerlei beperkingen en met zoveel dieren om me heen dat het nu een soort droom lijkt. Gelukkig zijn er foto’s en tekeningen van.

En zo reed ik vandaag op mijn handbike voorbij het huis van mijn ouders richting velden en ik maakte de foto die ik nu hier en op Facebook in mijn hoofding heb gezet.

cropped-paard.png

Paardjes.
Juist.

Boeken aan de lopende meter

Toen mijn papa een tijdje geleden zegde dat hij van plan was om boekenkasten te maken voor op mijn bureau dacht ik eerlijk gezegd dat dat niet echt nodig was.

Soms denk je dus verkeerd 🙂

Deze week waren de kasten klaar en na het vernissen stelde mijn papa trots dat ik nu heel wat lopende meters boekenplank kon beginnen vullen. Zo terzijde mompelde hij nog iets over “sorteren” en “de zolder eens samen opruimen”, enfin u kent dat wel…

Stand van zaken deze ochtend: kartonnen dozen met boeken op onze zolder + plastiek bakken met boeken van mij die van bij mijn ouders kwamen en die al maanden in onze garage stonden + een boekenrek in de logeerkamer + mijn favoriete thrillers die onbereikbaar hoog op rekken in onze living stonden + nog wat boeken hier en daar op stapeltjes.

20131130_144836_resized

Stand van zaken nu: achter deze zes houten + drie glazen deuren staan nu alle boeken die ik altijd al graag gelezen heb, die ik wellicht nog ga lezen of die me om één of andere reden dierbaar zijn. Dozen en bakken zijn leeggemaakt, rekken in andere kasten zijn leeg. Bedenken hoe ik dat daar verder reorganiseer is voor morgen. Ofzo 🙂

En deze week?

Goh ja… wat deed ik deze week? Voor Spaans studeren, computerdingen doen en van nog veel meer to do computerdingen dromen.

En ik wilde veel tekenen, maar dat lukte niet.
Morgen dan maar.
Misschien.

Zondag ging ik nog een klein stukje fietsen. Offroad. Het is tenslotte crossseizoen voor iets. Ik moet wel nog iets aan mijn materiaal doen, denk ik. Met een paar oude tennissloefen en wegbandjes op mijn bike geraakte ik nog wel over dit paadje, maar verder het bos in rijden, heb ik toch maar niet geriskeerd…

IMG_20131103_114403_resized

Amsterdam valt altijd mee

In de winter wordt er niet meer op de weg gekoerst. Er is veldrijden en dat is wereldberoemd in Vlaanderen, maar er is ook baanwielrennen. Renners die op de piste het beste van zichzelf geven in verschillende kampioenschappen ̩n zesdaagsen. Iedereen kent wel de Zesdaagse van Vlaanderen РGent. Er zijn ook zesdaagsen in het buitenland. Vorige week reed Iljo Keisse in Grenoble. Dat was een vierdaagse. Zelf was ik vast van plan om net als de voorbije jaren enkele avonden in Amsterdam door te brengen. En dat valt altijd mee.

Woensdagavond vorige week was ik er een eerste keer. Ik ging na de middag van hieruit met de auto recht naar de velodroom aan de Sloterweg. Het kenteken van mijn auto was vooraf doorgegeven dus mocht ik ook nu weer achter de velodroom parkeren en van daar neem ik dan de rennersingang waar ik vlakbij de lift ben die me even later naar de omloop bovenaan de piste brengt. Ik werd meteen herkend door een aantal vaste vrijwilligers van de organisatie en maakte een praatje met een verzorger. Aan deze laatste gaf ik meteen ook mijn creaties van de voorbije dagen mee. Maar daarover later nog (veel) meer 😉

Na de afsluitende ploegkoers reed ik weer naar huis. Toen ik thuiskwam was het iets van half twee in de nacht.

Het oorspronkelijke plan was dit scenario min of meer identiek te laten unfolden op zaterdag. Finaleavond kijken.

Alleen ging het vrijdag ineens niet meer zo heel erg goed met me en was ik al erg moe voor ik zou vertrekken zaterdagmiddag en dus stelde mijnheer AnW voor om toch maar een hotel te nemen voor de nacht. Dan kon ik zondag rustig uitslapen en daarna terugkeren.

Het zegt wel iets over mij. Over ons. Ik bedoel… Hij zegt niet:”Zou je niet beter thuisblijven?”, maar wel:”Zou je niet beter een nachtje op hotel blijven slapen?”.

De voorbije jaren was ik steeds ook enkele avonden in Amsterdam en sliep ik ook één of twee nachten op hotel. Ik combineerde mijn bezoek aan de zesdaagse met een bezoek aan het Hermitage of een boottocht op de grachten. Dat soort dingen was ik nu niet van plan. Omdat ik zelfs zonder nieuwe complicaties vooraf al wel wist dat ik dit fysiek nu niet meer zou kunnen. Ik koos ervoor om mijn plannen te beperken tot de avonden in de velodroom. Dat is immers altijd zo mooi…

Nu ook. Ik reed zaterdag al iets vroeger naar Amsterdam dan op woensdag. Ik checkte in in een hotel op amper 1,5km van de velodroom. De aan mijn handicap aangepaste kamer was prima in orde. Ik kon er het veldrijden in Tabor volgen op televisie. Sliep daarna een beetje op bed, bestelde roomservice en vertrok dan in de vooravond naar de piste. Daar liep alles beter dan perfect.

Ik bedoel… Alles wat woensdag goed ging, ging nu ook goed. En de Belgische renners wonnen op schitterende manier niet alleen de laatste koppelkoers, maar ook de Zesdaagse van Amsterdam editie 2013. Hip hoi! Hip hoi!

Over mijn header en altijd verbonden zijn

Zie je het? Ik heb dan toch een header toegevoegd. Kon het niet laten 😉 Het is een foto van enkele zwaluwen in augustus. Toen ik ze zag zitten, ze waren overigens met velen, verspreid over een hele afstand en over verschillende kabels, moest ik aan de ondertussen bekende cartoons zoals deze hieronder denken.

wireless

En zo kom ik bij het tweede deel van mijn titel. Ik heb wel wat dingen als computers en andere tablets en slimme telefoons. En met onze nieuwe Airport Extreme is er nu nog snellere WiFi in huis. On the go heb ik mobiel internet. Ah ja. En zo ben je altijd verbonden. Cool.

Of niet?

In mijn nieuwe leven dat een week of twee geleden begon, zet ik die slimme telefoon regelmatig gewoon uit. Ik beheers mijn goesting (gewoonte?) om regelmatig mijn emails te checken. En Facebook, Twitter en Instagram? Ja. Graag! Voor entertainment purposes only momenteel.

Het was wennen. Maar ondertussen vind ik het wel fijn zo 🙂

Een pluim voor het Red Star Line Museum

1redstar_instagram

Zaterdag 12 oktober 2013. Mijnheer AnW verjaart en krijgt onder andere een bezoek aan het Red Star Line Museum in Antwerpen cadeau van mij. Ik reserveerde vooraf de twee tickets die ons om 11u toegang geven tot de tentoonstelling.

1redstar_ingang

De auto links op de foto is onze auto. De automatische, glazen schuifdeur waar de kinderwagen voor staat is de ingang van het museum. Parkeren voor de deur. Fijn! Eens binnen krijgen we elk een polsbandje met onze boarding time 11:00 erop vermeld. Ik denk meteen: “Ze hebben op heel wat details gelet.”

Eens binnen kom ik nergens een drempel tegen. Beter nog: alle tentoongestelde werken, touchscreens en/of computerschermen zijn onderrijdbaar met de rolstoel. Ik kan dus gewoon alles zien. Echt! Alles! Wanneer we ergens halfweg een soort hippe viewmaster tegenkomen staan er daarvan meteen twee: één op grote-mensen-die-rechtstaan hoogte en één op kinder-of-rolstoelgebruiker hoogte.

Coolness.

1redstar_an

Foto boven: geef mij nog maar een touchscreen.
Foto onder: ook Albert Einstein werd door de Red Star Line vervoerd. Er liggen dan ook een reeks door hem aan boord geschreven documenten en het scherm rechts boven toont een documentaire.

1redstar_einstein

Foto onder: wanneer er dan toch een niveauverschil is tussen twee zalen ligt er een prachtig hellend vlak. Het is zelfs zo uitgevoerd dat het in niets lijkt op de vaak industrieel aandoende, metalen constructies die men gewoonlijk plaatst. Hier is de helling volledig in het thema van de tentoonstelling ingewerkt.

1redstar_helling

Na het bezoek aan de bar en de museum winkel rijden we weer weg. Zeer voldaan. Want de tentoonstelling ging dan wel over de Red Star Line, maar de migratiebewegingen die reeds vroeger plaatsvonden en de migratiestromen van vandaag kwamen ook aan bod.

Een pluim voor het Red Star Line Museum! Omwille van de perfecte toegankelijkheid, de duidelijke ordening van het verhaal dat verteld wordt, het gebruik van multimedia en de zorg die besteed is aan details.

Hallo Test Aankoop?

Ik ben regelmatig thuis op werkdagen en wij hebben thuis nog een vaste telefoon. Regelmatig word ik dan ook opgebeld met voorstellen voor het bestellen van een proefpakket boxershorts, gratis tapijtreiniging,… enz. Vervelend. Vooral aangezien wij in ons hele huis geen enkele tapijt hebben liggen. Rolstoelwieltjes, een Border Collie en een kat met lang haar versus tapijt betekent in ons geval dat we de eerste drie wel hebben en de tapijt dus niet. Anyway, nog zo’n vaste “beller” is Test Aankoop. Het is te zeggen: een callcenter dat mensen opbelt met de bedoeling abonnementen op Test Aankoop te verkopen.

Dat gaat meestal zo:

AnW: “Met An Wauters.”
Callcenter: “Ben ik bij mevrouw Wauters?”
AnW: “Ja, daar spreekt u mee.”
Callcenter: “Goedemiddag mevrouw Wauters. Kent u Test Aankoop?”
AnW: “Ja.”
Callcenter: “Mag ik vragen hoe u Test Aankoop kent?”

En dan volgen variaties van ik die zeg dat mijn nonkel daar een abonnement op heeft of dat ik er wel eens wat van lees/hoor in de media en dan de dame/heer van het callcenter die zegt dat er een superpromotie is momenteel en ik die zeg dat wij niet geïnteresseerd zijn waarop nog een poging volgt met een coole gadget die je krijgt bij zo’n abonnement – dat ook al in superpromo is speciaal voor u, mevrouw Wauters! – en ik die weer beleefd weiger waarna het gesprek meestal wel een einde krijgt in de stijl van:”Nog een prettige dag mevrouw Wauters”.

Bon, op twee oktober lig ik in de zetel te rusten als ik opgebeld word vanuit een callcenter en het gaat alweer eens over Test Aankoop. Dit was zowat de vierde telefoon over ditzelfde product in maximaal twee maanden en ik ben dus toch wat geprikkeld.  Het gesprek:

AnW: “Met An Wauters.”
Callcenter: “Ben ik bij mevrouw Wauters?”
AnW: “Ja, daar spreekt u mee.”
Callcenter: “Goedemiddag mevrouw Wauters. Kent u Test Aankoop?”
AnW: “Ja, maar ik ben de voorbije maanden al veel te vaak opgebeld met deze vraag en wens niet op dit aanbod in te gaan en ook niet meer opgebeld te worden hierover.”
Callcenter: “U begrijpt mevrouw Wauters dat we u niet meer opbellen vanaf het moment dat u intekent op een abonnement?”
AnW: “U denkt toch niet dat ik daar intrap?”
Callcenter: “Ik kan maar proberen he.”
AnW: “Goedemiddag nog.”

En toen ging ik naar Google en via de website van de Robinson lijst vond ik de site waarop je je telefoonnummer kan opgeven waardoor in principe dit soort telefoons van alle mogelijke verkopers voor een periode van twee jaar tot het verleden behoren. Zo!

Alleen nog dit, zouden ze bij Test Aankoop weten dat de callcenters die ze inhuren dit soort argumenten gebruiken? Ik vond het minstens een beetje ongepast voor een organisatie die zich met consumentenbescherming pleegt bezig te houden. Maar wie ben ik?

belmenietmeer

3, 2, 1… Schrijf!

Vorige week deze tijd zat ik aan de avonddis in een Italiaans hotel. Ik plan een uitgebreid verslag van de vier dagen dat mijnheer AnW en ik België achter ons lieten. Dat deden we omdat ik een wedstrijd won op Facebook.

Meer lezen: http://www.lottobelisol.be/

Vier dagen onderweg. Veel dingen gezien en gehoord. Vier dagen van een leven vatten in vier blogposts. Ik ga het proberen. Nu. 3, 2, 1… Schrijf!

Wat ik al deed? Mijn ruim 800 foto’s verzamelen op de laptop, bureaublad opruimen én een nieuwe achtergrond kiezen. U ziet een foto die ik maakte in de TRW eerder deze zomer. Stay tuned…

Muziek

U hebt van mij nog een verslag tegoed van de slotrit van de Tour de Wallonie. Die dag was ik er immers live bij. Dat moet op woensdag 24 juli geweest zijn. Ik was aan de start. Ik keek op diverse plaatsen onderweg tot en met zowat halverwege de slotklim op de Mur de Thuin. Foto’s heb ik. Veel foto’s.

Net als van het criterium in Sint-Niklaas de vrijdag daarop. 26 juli dus. Foto’s van mensen als Chris Froome, Joaquin Rodriguez, Iljo Keisse, Frederik Willems, Marcel Kittel,… maar… weet je? De voorbije anderhalve week zowat ging het hier even mis. Geen computeruren meer mogelijk. Lang en moeilijk verhaal. Niets om hier zomaar even op te zetten. Mijn mening.

Misschien komen die reportages nog wel.
Misschien komen die reportages gewoon niet en pik ik nu gewoon weer in.

Ik weet het nog niet.
Ik denk dat ik dat ook nog niet moet weten.

Pfffff.

Goed teken is dat ik vanochtend alvast mijn laatste beetje iTunes-krediet spendeerde aan nieuwe muziek. Nu ja nieuwe 😉 Ik kocht het album Into the Great Wide Open van Tom Petty and the Heartbreakers. Dat werd gereleased in 1991. Het andere album dat ik kocht is een paar jaar ouder dan ik. David Bowie’s Ziggy Startdust and the Spiders from Mars dateert uit 1972 🙂

Wat komen moet dat komt

Hoe gaat dat? Je beleeft topdagen in de Tour de France. Je komt thuis en het is nog zowat elke dag Tour de France op TV. Dan begint de Tour de Wallonie en ook die komt vanaf dag drie op TV. Voor je het weet ga je ook nog eens zowel op zondag als op woensdag een dagje naar Wallonië zelf ook live koers kijken. Je maakt elke dag een massa foto’s. De criteriums zijn begonnen. Gisteren waren we in Sint-Niklaas. En daar tussenin? Goh ja. Tsiekenuis mostly. Websites bouwen. Serverdingen in orde krijgen om beter websites te kunnen bouwen. En dus heb ik hier en daar een achterstand van jewelste. Maar meer uitleg komt hoor. Verslagen. Foto’s. Happy thoughts and all that. Maar nu heb ik de complete serie van Inspector Morse hier bij mij op DVD. Ik denk eraan om aflevering 1: The Dead Of Jericho zometeen op te zetten. Dus ja, misschien komen die nieuwe blogs wel later vandaag. Of morgen. Ofzo.

Foto’s uit Frankrijk met geen coureurs op

Ja, die zijn er ook. Alle foto’s hieronder zijn gemaakt met mijn Samsung Galaxy S4 en gewoon verkleind zonder bewerken. Best goed vind ik ze. Niet bewerkt wegens… geen tijd. Don’t ask. Ik vertel het u toch 😉

Ten eerste ben ik na onze thuiskomst eventjes – euh, wel ja… – ziek geweest. En verder was ik op de kermis, ging ik zwaluwen tellen (later elders meer) en was ik een dag of twee op pad in de Tour de Wallonie en nu weer even ziekerder maar morgenavond is er alweer een criterium om naartoe te gaan dus u begrijpt: de goede uurtjes zijn kostbaar!

Anyway… foto’s dus. Komen ze!

Ons plan luidde: met Grayling op vakantie naar Frankrijk. Dus moesten we wel wat aires aandoen langs de Franse snelwegen. Wandelingetje, beetje water… u kent dat wel. Grayling vond alles goed.

En met deze auto kon alle bagage én de rolstoel samen in de koffer dus had Grayling de hele achterbank vrij. Daar zat ze niet los. Natuurlijk niet. Grayling droeg een autogordel-voor-honden en die klik je dan vast in de gewone-gordel-aansluitpunten-voor-mensen.

De foto’s hieronder tonen Grayling die afwacht wanneer die koers nu eindelijk gaat passeren (op dinsdag was dat) en als er dan toch niets te zien is behalve “mijnheer AnW eet een boterham” dan kan je maar beter die boterham heel erg goed in de gaten houden 🙂

Op woensdag en donderdag hebben we pasjes voor het zogeheten Village Départ. Dat is een soort tentenkamp dat aan elke start wordt opgebouwd en waar je vanalles en nog wat kan bekijken. Van steltenlopers en straatanimatie tot een filmpje over de Tour van vorig jaar. Ook de leiderstruien van die dag kan je bekijken. Oh en je krijgt/neemt er gadgets. En eten en drinken. Gratis. ’t Is zo’n VIP-ding, maar eigenlijk dus gewoon een tentenkamp…

Ah, en nog iets. Wij sliepen alle vier de nachten in Dinard. En dat ligt aan de kust. We hebben zelfs de zee gezien. Elke dag. En op verschillende plaatsen. Heus waar! Ja, ook op de dag van de tijdrit. Tijdrit? Ja, ik was… ah wacht, maar dat stond bij thuiskomst gewoon in de krant…

’t Kan snel gaan

Onlangs was mijnheer AnW een tijdje thuis. We gingen er tot dan vanuit dat we niet (meer) op vakantie zouden gaan. En toen vroeg hij langs zijn neus weg:”De Tour de France, waar rijden die dit jaar misschien? Weet jij dat?”

Veel meer dan:”Neen. Starten in Corsica en dat is te ver en te moeilijk. De rest kan me niet schelen,” zei ik niet. Ik denk dat hij toen beslist heeft dat het hem wél wat kon schelen en daar ben ik hem vanochtend dankbaar voor.

Een paar weken later zag ik de print van de hotelreservatie en vernam ik al enkele vage plannen. En zie: vandaag vertrekken we richting Bretagne. Daar arriveert de tourkaravaan morgen. Valies in de auto, rugzakken met vanalles en nog wat zijn ook al ingeladen. Rest nog: Grayling (momenteel op wandel met mijnheer AnW), mijn rolstoel en ik en dan zijn we weg. Tot…

Wie had dat ooit gedacht?

De voorbije weken las ik veel boeken die uit het Engels vertaald zijn naar het Nederlands. Vertalingen dus. Ik?!

Ik herinner me niet precies wanneer het was, maar er was een moment waarop ik beslist heb dat ik geen vertalingen meer zou lezen. OK, dat vertalers en tolken hun best doen, geloof ik graag, maar de auteur die in haar of zijn eigen taal schrijft, dat moet toch beter zijn dacht ik toen. Ik denk dat ik dat besliste onder invloed van mijn leraar Engels uit de middelbare school en dat ik dat dan ook maar meteen doortrok naar het Frans. Nadeel is natuurlijk dat ik sindsdien amper iets van Spaanse of Duitse schrijvers heb gelezen. Maar het aanbod in Nederlands/Frans/Engels is dan weer zo groot dat je toch al keuzes moet maken.

En nu… het is begonnen met De onschuldige magiër en meteen daarna De magiër ontwaakt van Karen Miller, ook wel bekend als de Koningsmaker, koningsbreker serie. Zie. Ik schrijf nu zelfs de naam van de reeks in het Nederlands. Het is ver gekomen…

Thuis heb ik de Engelstalige pockets van Fiona McIntosh’ The Quickening, maar… geloof het of niet, ik heb de voorbije weken in het Nederlands Myrrens geschenk, Bloed en geheugen en Brug der zielen gelezen. Ontleend uit de bibliotheek.

En nu moet ik nog een paar bladzijden lezen en ik heb de trilogie van Robin Hobb De boeken van de zieners helemaal uit. Leerling en meester, Moordenaar des konings en nu dus bijna uit: Vermogen en wijsheid.

Ik verwacht niet dat iedereen die hier komt lezen, begrijpt wat ik hiermee wil zeggen, maar het is ver gekomen. Grenzen verleggen. Nooit mijn forte geweest. En dit was voor mij de grens van een koninkrijk. Niet gewoon de grens tussen twee dorpen. Zo.

En nu snel nog wat lezen om dat laatste boek uit te hebben voor de koers begint op TV. En morgen? Morgen zijn we eventjes weg. De Ronde van Frankrijk achterna. Al vind ik ook hier Tour de France zoveel beter klinken.

Ditjes en datjes en dan denk je dat je huis gaat ontploffen

Het is niet dat ik hier niets kon schrijven de voorbije dagen. Het is meer dat ik elders prioriteiten leg. Ik rust. Ik lees. Ik schrijf. Ik bouw (websites). Ik teken. En ik droom van coureurs in Frankrijk.

Zo lag ik een beetje in de zetel met een boek toen ik de overbuurvrouw onze oprit zag komen oprennen. Grayling was al een beetje angstig en ik wist niet goed waarom. De buurvrouw vertelde me dat er een grote brand vlakbij was en dat er ontploffingen waren en dat ik beter kon vertrekken. Ze wees naar de lucht achter ons huis. Ik stamelde wat van:”Ja, OK,” en:”Danku.”

Ik sloot de deur en ging achter het huis kijken en zag inderdaad een stevige, donkergrijze rookpluim en die kwam inderdaad precies vlakbij ons uit de grond. Een paar tientallen meters. Niet verder. Slik.

Eerste reflex: leiband van Grayling nemen en haar omdoen.
Tweede reflex: gsm en autosleutels nemen en naar mijn ouders rijden.

Die wonen zeshonderd meter verder van de brand weg. Dat leek me een goed begin. Daar hoorde mijn mama inderdaad ontploffingen (nu weet ik dat dat een reeks gasflessen was) en de rookpluim bleef. Even later heb ik dan via de telefoon vernomen van iemand op de gemeente dat er geen gevaar was voor ons huis en dat alles wel degelijk onder controle was.

OK dan. Weer naar huis dus met Grayling.

Mijnheer AnW stuurde me ondertussen de link naar een artikel met foto, beelden en geluid.

BK kijken op televisie

Straks zet ik de televisie aan. Ik ga kijken naar het Belgisch kampioenschap wielrennen. Dat lijkt een eenvoudig paar zinnen, maar er zit zoveel meer achter. Michel Wuyts en collega’s zullen er hun werk aan hebben: mij doen vergeten dat ik er niet live bij ben…

Al gehoord van retail therapy? Komt erop neer dat mensen dingen kopen in de hoop hun gemoed te verbeteren. Ik dacht: “Proberen!” Nu ja, op zondagochtend in Keerbergen is dat niet zo’n evidentie. Er is altijd Intertoys vlakbij én open op zondag, dat wel, maar het budget voor games e.d. is eigenlijk een beetje op dus trok ik naar de iTunes store en haalde ik daar nieuwe muziek. Muziek is altijd goed. En ik kreeg vorige week een iTunescard cadeau dus het zou me niet eens een eigen euro kosten.

Nu luister ik naar de nieuwe full CD van Puggy, To win the world en dan seffens ook nog naar hun vorige Something you might like en dan heb ik ook nog de nieuwe van Daan en nog wat van The Opposites en Coely aangeschaft.

En straks is het koers.
Op TV.

Toch nog zon

Vandaag! Zon! Onverwacht een dagje extra. Blij mee 🙂 Verder moest ik vandaag veel praten en nog meer schrijven. En dit was het plan voor vanavond:

Gaan kijken naar Recorders! Die van deze clip:

Helaas… knieproblemen incl. operatie voor de drummer en dus geen optreden mogelijk vanavond. Dan maar thuis blijven. Mijnheer AnW is gewaarschuwd: op onze digicorder staat ondertussen een hele reeks afleveringen van McLeod’s daughters. En ik ga daar naar kijken seffens. Echt waar!

PS. Ze – Recorders met Purple and Gold – stegen afgelopen zaterdag een plekje in De Afrekening op StuBru. Blijven stemmen is de boodschap. Stemformulier is hier te vinden (nummers staan in handige keuzelijst).

Losse gedachten zo op een zondag

’t Is zondag. En in Het Nieuwsblad gaat het al een paar dagen (weken?) over fietspaden in Vlaanderen en eer-eergisteren werd ik dan ook een keer opgebeld om mijn zeg daarover te doen en dat leverde dan volgend artikel in de krant van gisteren op. Dat kopje vind ik wel leuk “handbiker/tekenaar”. Zo cool. I wish…

En ach dat de foto zo’n 30 kilogram geleden gemaakt is daar treur ik niet om. De voorbije dagen regende het immers en ik ben – echt waar! – een mooi-weer-coureur.

Ineens flitste er door mijn hoofd een herinnering aan een bon die ik nog ergens moet hebben om gratis een film uit de TV-theek van Telenet te mogen halen en ja dat moet ik dan ook maar eens doen. Plan! Uit te voeren in diverse onderdelen:

  1. bon opzoeken
  2. eens rondkijken in de TV-theek
  3. film kiezen
  4. code ingeven
  5. film kijken

Deel één heb ik gedelegeerd met zeer preciese instructies en jawel hoor: met succes! En deel twee en drie resulteerden in:”Ik ga dan een keer naar Life of Pi kijken, denk ik.” Dus stappen vier en vijf zijn voor later. En dat wil zeggen toch zeker nog ergens voor eind juni (= vervaldag bon).

Ik dacht gisteren zo van:”Ik zou eigenlijk een keer de oude Windows laptop waar ik de volledige Visual Studio 2010 op heb staan, moeten bij de hand hebben.”

Dit omdat ik een reeks aanpassingen aan een ASP.NET website zou moeten doen. En omdat ik ooit in mijn opleiding graduaat informatica die talen wel eens heb bekeken en daar toen ook een legale versie van bovenvermelde software bij kreeg en ik toen dus die laptop in gebruik had, moest ik die ene laptop hebben. Eigenlijk. Dat klinkt dan wel simple enough, maar dat is het niet. Omstandigheden and all that… Enfin, om een lang verhaal toch enigszins kort te maken, heb ik dan een plan B geschreven. Je neemt de nieuwe Windows 8 laptop en installeert de gratis versie van Visual Studio Express 2012 for Web, haalt de hele bestaande ASP.NET website via FTP binnen en begint eraan te wijzigen wat moet gewijzigd worden. Plan B = succes!

En terwijl ik dan toch vanalles nieuw op de Windows 8 laptop aan het zetten was en aangezien die toch ook nog altijd een bureaublad heeft, heb ik dan en passant een afbeelding uit Life of Pi als achtergrond ingesteld. Achterliggende bedoeling: mij er helpen aan herinneren dat ik die film nog eens uit de TV-theek moet halen.

Nu de rest van de zondag nog verdelen tussen Inferno van Dan Brown, wielrennen kijken op TV en “nog een keer eens iets doen op de computer” waarbij ik besef dat dat laatste eerder vaag is. En ik zie juist dat het alweer bijna middag is.

Op Twitter

Ik installeerde onlangs de Twitter-app op mijn Windows 8 laptop. Toen ik dan even daarna bij “ik” ging kijken, zag ik dat de app een soortement collage had gemaakt (zie foto) van de laatste tien foto’s die ik de laatste tijd aan mijn tweets had gehangen. Ik zag coureurs, stickers van coureurs, Grayling, Grayling en de handbike, een reebok en een foldertje over dingen die je moet doen om fit te blijven in je hoofd.

OK, dat vat het (“ik”) wel mooi samen vind ik 🙂

Enig minpunt aan de app is dat ik nog niet ontdekt heb hoe ik er een tweede tweet-handle kan aan toevoegen en switchen tussen multiple – in mijn geval twee – accounts. Op de iPhone-app gaat dat vlot dus zou ik het hier ook wel willen kunnen.

Ter info:

  • An Wauters op Twitter = @an_w
  • 3Top op Twitter = @3TopCommV

Leuven

Ik zat een paar jaar op kot in Leuven in de Vlamingenstraat. Daar ben ik al lang niet meer doorgereden. Zelfs de faculteit waar ik studeerde ̩n werkte als wetenschappelijk medewerker Рdie daar vlakbij ligt Рis nog maar een verre herinnering.

Leuven. Het ligt op 20 kilometer van mijn ouderlijk huis. En toch was ik er voor de dag dat ik me zou inschrijven aan de universiteit nog nooit geweest. Mechelen is nog dichterbij namelijk. Daar zat ik op school tot mijn 14de en als ik naar een andere stad wilde om te winkelen, nam ik in Mechelen wel de trein naar Antwerpen. Dat was in de tijden voor mijn rolstoel wel. Toen ik nog zomaar de trein kon nemen.

Niemand in mijn familie ook die ervan uitging dat ik in Leuven zou gaan studeren. Brussel lag veel meer voor de hand. Tenslotte volgde ik vanaf het eerste leerjaar zedenleer op school en deed ik mijn feest van de vrijzinnige jeugd (nu heet dat lentefeest denk ik) op mijn 12de. Maar ik koos toch voor de Katholieke Universiteit Leuven. Tot op vandaag heb ik daar ook nog geen dag spijt van gehad.

Fijne jaren had ik in Leuven. In de collegezalen, de studentenkring, de cafés,… student ben je immers 24u op een dag. Toch? Soms zie ik een studiegenoot van toen opduiken op de televisie. Als parlementslid voor deze of gene partij. Partijvoorzitter ook. Wouter Beke zat een jaartje hoger. We vergaderden heel wat vrijdagmiddagen samen in de werkgroep onderwijs. Daarin zaten alle studentenvertegenwoordigers van de faculteit. Caroline Gennez en ik vormden in de tweede kandidatuur – ja toen ik studeerde waren er nog kandidaturen en licenties – nog een werkgroep voor het practicum. Of ze kwissen mee in de Pappenheimers of als burger van Rijkevorsel in De Slimste Gemeente eerder deze week. Anderen werden vrienden op Facebook. Ze doen jobs in zowat alle sectoren. Plaatsen fotootjes van hun opgroeiende kinderen.

En ik? Goh ja… ik kom nog wel eens in Leuven. Gisteren bijvoorbeeld, voor de start van de Brabantse Pijl. Als ik me afzet tegenover mijn studiegenoten heb ik bar weinig van mijn dromen van toen waargemaakt. Ik heb zeker toen ik afstudeerde zo’n 15 jaar geleden niet gedacht dat ik nu… Ja, wat eigenlijk? Compleet nutteloos zou zijn? Ziek. Gehandicapt. Soms denk ik daar zo over. Diep vanbinnen. Tegen mijnheer AnW kan ik dat niet al te vaak zeggen. Hij houdt van mij. En dus gaat hij in tegen zulke negatieve gedachten. Alleen… daardoor veranderen ze niet. Niet echt.

Gisteren zijn we nog eens gaan eten in het Oratoriënhof in de Mechelsestraat. Francesco – één van de uitbaters – verwelkomde mij zoals alleen Italianen dat kunnen. Vroeger toen ik studeerde en de eerste jaren daarna gingen we daar vaak eten. Nu was het voor mij jaren geleden. Maar ik was dus welkom. En het was lekker. En ik praatte met Francesco over… koers. Want dat is nu meer en meer mijn reden van bestaan. Ik toonde hem de tekeningen die ik een uurtje eerder liet signeren. We hadden het over Cancellara. Zo’n dingen.

Was dat leuk? Ja, dat was leuk. Maar vroeger praatten we over de partij en mijn rol daarbinnen. Bijvoorbeeld. Dat is lang geleden en ik mis het niet. Behalve als ik zoals gisteren “mensen van toen” terug tegenkom. Misschien is het daarom dat ik er jaren niet kwam. Ik ben een vluchter weet je.

Ik nam me vannacht voor om meer zo’n dingen te doen. Terug meer te maken van Leuven dan een snel bezoek aan de Fnac en/of de bibliotheek. Nog eens door de bekende straten te gaan rijden ook. Niet alleen als de koers er passeert, maar ook binnenkort als het mooi weer is.

Het wordt toch mooi weer he?

Scheldeprijs

Soms heb ik dat. Dan weet ik dinsdagmiddag nog niet dat ik woensdagvoormiddag naar de koers zal gaan. Niet dat ik dan nog niet weet dat er ’s anderendaags koers is in Antwerpen. En dat dat niet eens zo ver hier vandaan is. Maar ik denk dan nog oprecht dat ik pas volgende week woensdag live renners ga zien. In Leuven. Want dat is nog minder ver.

Maar dan wordt het zonnig zo in de loop van dinsdagnamiddag en wil je graag “iets” buiten doen. En dan kijk je even op internet waar de start een dag later nu ook al weer precies is. En dan denk je:”Waarom ook niet?”. New wheels to test and all that…

Dus deze voormiddag vond je mij aan het MAS. “Dag!”, zeggen bij Topsport Vlaanderen – Baloise daarna even bij United Healthcare (dat is dus ook een wielerploeg he!) langsgaan en eindigen bij RadioShack Leopard Trek. Waar ze precies maar één renner bij hadden vandaag. Iemand die door iedereen:”Fabian!”, genoemd werd. Ook op basis van voornamen dus 😉

De “oogst” vandaag staat op de foto hierboven:

  • teamfoto’s van Blanco (gratis!);
  • het kaartje met achteraan adres en telefoonnummer van een verzamelaar van wielertruitjes, die mij aansprak wegens hij had de reportage in GVA gelezen onlangs en wil me graag uitnodigen,
  • een artikel over Markel Irizar uit GVA van vandaag, mij gegeven door de press officer van Markel’s team.

Allemaal coole dingen. Voor mij toch.

Morgen is het ook koers in ons land, maar ik denk dat die ook wel zal doorgaan als ik gewoon thuis blijf 🙂 Dan kan ik misschien eindelijk mijn weblog verder updaten en vertellen over mijn belevenissen van afgelopen zondag op de Ronde van Vlaanderen. Bijvoorbeeld.

Op de planning

Deze avond gaan mijnheer AnW en ik naar Mumford & Sons kijken in het Sportpaleis. Vanaf morgen tel ik af naar zondag. Ik ontving vandaag mijn parkeerkaart voor de Ronde van Vlaanderen 2013.

Dat alles gebeurt inderdaad met de nieuwe wielen. Die werden al getest. Foto’s hieronder zijn uit 2011 met de geel-grijze Küschall Compact in de Vuelta a Espana en daaronder de zwart-blauwe Küschall Champion aan de bibliotheek Tweebronnen in Leuven afgelopen maandag:

Zonder in technische details te verdrinken: hij past perfect, is stabieler, wendbaarder, lichter en… sportiever dus (in mijn ogen) mooier. Heel OK dus!

Gezocht: woorden

Is het alweer woensdag? En heb ik echt al een week geen updates meer geplaatst hier? Het lijkt wel zo…

Niet dat er niets gebeurd is in tussentijd. Ik zou zelfs zeggen:”Er is best wel veel gebeurd.” Ik ben nu op zoek naar de gepaste woorden. De juiste toon. Dus als het goed is komt er later vandaag meer online. Tot dan!

Oostende

Ik heb de zee gezien gisteren en vandaag. In Oostende. En daar zou ik heel veel kunnen over vertellen, maar ik ga me beperken tot de hoofdpunten.

Prachtige werken heb ik gezien van Spilliaert, Ensor, enz… in Mu.Zee en dan bedoel ik vooral schilderijen maar ik heb ook graag gekeken naar de schetsen van de grote meesters zoals die in de foto hierboven.

’s Avonds mocht ik naar het optreden van Geppetto & the Whales in cc De Grote Post en die mannen waren erg goed. Ik verwachtte dat wel al vooraf, maar ik herhaal: ze waren erg goed.

Voor het optreden hebben we trouwens ook nog erg lekker gegeten. Staartvis was het. Oh, en ik moet nog vertellen dat we in het hotel een zwembad hadden. En dat ik daar gebruik van gemaakt heb. Elke dag. En dat ik goed geslapen heb vannacht. Moe als ik was. En dat ik vanmorgen op deze manier foto-richtlijnen gaf aan mijnheer AnW:

Om uiteindelijk een iPhone-foto te hebben zoals deze:

Die ik dan in mijn hoofding op Facebook kon zetten daarnet. Jaja, die dingen zijn belangrijk tegenwoordig. Het is koers op TV nu. We zijn thuis. Ik hang/lig in de zetel. En dat blijft zo de rest van de dag vermoed ik.

PS. De komende dagen/weken zijn er geen hotels meer geboekt op mijn naam.

Een lang verhaal… It’s not about the bike

Ik begin mijn verhaal met het schrijven van de titel. Dat doe ik niet altijd, maar nu wel. It’s not about the bike is het eerste boek van Lance Armstrong. Het gaat over kanker. En over winnen. Van kanker. En in de koers. Ik heb er twee exemplaren van. Een pocket en een hardcover. Allebei vaker gelezen dan goed voor me was. En ik haalde er citaten uit die ik printte op mijn naamkaartjes en waar al niet meer.

Mijn favoriet was: pain is temporary, quitting lasts forever.

Ik zet nu het boek bovenaan mijn blogpost van vandaag omdat ik hierin ga vertellen hoe belangrijk de koers voor mij is. En hoe dat ook na Oprah nog altijd zo is. En voor altijd zo zal blijven.

Vermoedelijk maak ik al snel van iemand een held. Althans van iemand die wielrenner is. Sommigen zijn meer (of sneller) held dan anderen, maar voor elke coureur heb ik een diep respect. Zo kwam ik vrijdag aan in Middelkerke met een vijftal tekeningen in mijn rugzak. Idealiter zou ik die ’s avonds gesigneerd mee terug nemen.

De eerste die signeerde was Jesse Sergent. Tijdens zijn opwarming nota bene. Een verzorger nam mijn tekening naar hem mee. Later, na zijn koers deden we – Jesse en ik – nog een praatje. Tiago Machado signeerde na zijn wedstrijd en gaf me meteen ook zijn petje. U begrijpt het al wellicht: Tiago Machado is een held!

Ook na hun wedstrijd signeerden Ben Hermans en Stijn Devolder. Ben vraagt of ik mijn tekening ook op een website wil zetten. Ik zeg van wel. Ondertussen heb ik ze getweet en hij heeft ze dan weer geretweet. Ja, die social media deden ook al hun intrede in het peloton. Stijn laten signeren was niet zo moeilijk. Gelet op het feit dat zowat zijn hele familie bij mij stond op dat moment…

De vijfde tekening was van Kristof Vandewalle. Die stond aan de leiding toen ik richting bus van Omega Pharma QuickStep bolde. Daar was Mark Cavendish buiten. Dus stonden er een paar honderd mensen ofzo te kijken. Van Mark ben ik ook fan. Ik heb een hele reeks gesigneerde tekeningen al van hem. Al van zijn eerste profjaar bij T-Mobile and counting. Ik heb ook zijn twee belangrijkste truien gekregen via enkele erg goede vrienden. Eén groene en één met regenboog. Dus concentreer ik me nu op Kristof en vraag ik aan een mij verder onbekende mechanieker of hij die tekening voor mij kan laten signeren. Hij stapt de bus op en komt zonder tekening terug. Kristof zou ze zelf wel naar mij terugbrengen, zei hij. Ik ken hem nog van bij zijn eerste profploeg. Topsport Vlaanderen was dat. In de Ronde van Burgos reed ik mee in de volgwagen in een bergrit en in de ploegentijdrit. In allebei was Kristof beresterk. Ondertussen is hij Belgisch kampioen tijdrijden. In die mooie trui won hij de proloog vrijdag. Hij bracht de tekening en we praatten over de koers en over mij en over tekeningen en ziek zijn. Ik ontdek dat hij nog altijd dezelfde attente kerel is als vroeger. Maar dat zou me niet mogen verbazen. Hij houdt ook oprecht rekening met een goede prestatie van Stijn Devolder. Die moet dan nog rijden.

En hij krijgt gelijk. Stijn zal niet sneller zijn dan Kristof, maar wel heel mooi zesde eindigen. Straf. Maar wat ik ook fijn gevonden heb vrijdag is dat ik een andere Stijn heb ontmoet dan in 2011 in de Vuelta of vorig jaar in Kuurne of de Ronde van België. Stijn Devolder lacht weer. Breed. Mooi. Hij praat vlot. Maakt al terug sneller een grapje. Of dat nu alleen aan Dirk Demol te wijten is weet ik niet, maar dat maakt ook niet uit. Feit is dat hij straalt!

Wij weer richting Kuurne/Bavihove en dan ik nog naar Kortrijk en daar mijn bed opgezocht in het hotel. Pfieuw. Ja, ik was moe en ja ik had het koud gehad buiten in Middelkerke, maar ik was er ook erg gelukkig. Voor zij die er vrijdag bij waren en waartegen ik dat van dat koud hebben staalhard bleef ontkennen… Sorry daarvoor, maar als je toegeeft, ben je verloren zegt mijn papa altijd, dus ik gaf niet toe 😉

Dan zaterdagochtend – ik lag nog in bed – even Facebook checken en lezen dat er fietsen gestolen zijn bij RadioShack Leopard Trek. Het compliceerde de start van de dag een beetje, maar alles kwam goed en we zagen de koers zo veel keren passeren dat ik al snel de tel kwijt was. ’s Avonds in het hotel telde ik de locaties aan de hand van de gemaakte foto’s en ik kwam aan tien. Zondag zouden dat er twaalf zijn. Wow! Weet je, dat zou mij op mijn eentje nooit lukken. Maar ik was zaterdag en zondag een beetje (veel) een luxepaard. Ik werd rondgereden, mijn rolstoel werd in en uit de auto genomen alsof het niets was en ik moest alleen maar toekijken en genieten. En dat heb ik gedaan!

Was dat alles dan? Vrijdag handtekeningen verzamelen en zaterdag en zondag koers kijken onderweg. Neen. Allez, ja. Maar neen, toch niet. Ik zou hier graag schrijven hoeveel meer dat het was dan gewoon maar dat. Alleen vind ik er de woorden niet voor. ’t Heeft met emoties te maken, vermoed ik. Weet ik.

En dan ben ik daar weer met It’s not about the bike. Mijn weekend in West-Vlaanderen was ook niet alleen over fietsen en koers. Ik was weg. In een andere wereld. Vergat soms alles wat ik graag vergeet. En er was steun op de momenten dat ik daar dan toch weer aan dacht. En vocht.

Pijn (en koude for that matter) is inderdaad tijdelijk. Opgeven is voor altijd. En koers blijft de mooiste sport!

(…)

Omdat ik niets zomaar for granted neem. Omdat ik zoveel warmte en blijheid heb gevoeld. Omdat ik er amper in geslaagd ben om zonder traantjes afscheid te nemen en naar Brabant terug te keren zondagavond en ondanks het feit dat namen noemen bijna onvermijdelijk betekent dat ik iemand dreig te vergeten toch nog even dit:

DANKUWEL Dominiek, Rik, Martine, Walter, Els, Daphne, Tamara, Stijn, Dirk, Luc, Tiebe, Jean-Pierre, Kurt, Kristof, Jelle, Ben, Robert, Peter,…. en THANK YOU Jesse, Tiago en Nelson voor een heel fijn weekend!

Zo(ndag)

Toch even geschrokken vorige week. Koorts. Maar dan zonder griep. Enfin, lang verhaal en niet geschikt voor publicatie, maar ondertussen was ik gisteren toch gewoon weer op de koers. In Limburg. De Beverbeek Classic was dat. Die werd ingekort wegens sneeuw en koude. Later elders meer hierover.

Nu kruip ik gewoon in de zetel samen met een knuffelbeer met ingebouwde warmwaterkruik, een dekentje en een boek. Straks veldrijden op TV en WK piste. That’ll do.

Daarnet ook nog even in de iTunes winkel geweest en singles gekocht van Meuris (1974), Eels (The New Alphabet) een EP van Tom Odell en de albums van Balthazar (Rats), Ed Sheeran (+) en Passenger (All the Little Lights) aangevuld.

Oh, nog even dit: het boek in kwestie is een bundel van Agatha Christie. Echt. Geen webdesign of roman of zelfs geen legal thriller of spionageverhaal dat zich vandaag zou kunnen afspelen doorspekt met geopolitieke twists. Neen, gewoon Hercule Poirot en Miss Marple in het Engeland van lang geleden.

En dus ga ik lezen met een hoofdtelefoon en mijn iPod met nieuwe muziekjes bij mij en bovenvermelde warme attributen en ook nog een tas koffie. Echte koffie.

Zo!

Ik ben wel zo’n heel klein luxebeestje ik…

Nadenkertje

Gisteren een pak van 6 flessen water van elk 2 liter proberen optillen. 12 liter water is gelijk aan 12 kilogram. Plus een (dunne) plastieken verpakking. Ik ben 27,6 kilogram vermagerd ondertussen. Dat is gelijk aan meer dan 2 pakken van 12 kilogram. Ik kon niet eens 1 pak optillen…

Wat zou dat betekenen voor mijn toekomstige snelheid van mezelf voortbewegen? En dan bedoel ik niet met de auto.

Nog iets gedaan?

Wat ik zoal deed de voorbije week. De website van Natuurpunt Keerbergen onderhouden, m.i.v. de Facebook-pagina. En ook wel (eindelijk) iets bijgezet op de Facebook-pagina van 3Top. En er komt binnenkort nog een site online als het goed is en ik bekijk hoe het nu zit met nog een andere site (geen Drupal of zelfs geen PHP wel asp.net).

Plannen: een nieuwe host zoeken én een nieuwe site bouwen voor 3Top en ook dringend mijn eigen wielersite restylen/updaten.

Iets anders gedaan dan dingen met websites?

Lezen. Bij momenten. Over koers.
Twitter, Facebook, websites volgen. Over koers.
Beetje mails lezen en sturen. Vooral over koers.

En neen, ik word dat niet beu.

Pasfoto’s

Oproepingsbrief gekregen voor een nieuwe identiteitskaart. Dus een pasfoto nodig. Recent vragen ze. Wel ja, dacht ik, dat is best gezien de nieuwe look. De nieuwigheid zit hem erin dat ik het voorbije jaar zo’n 26 kilogram overgewicht kwijtgeraakt ben. Een gegeven waar ik nu stilaan ook echt aan begin te wennen. En van te genieten…

Hieronder mijn oude identiteitskaart en de nieuw genomen foto:

Zondag

Behoorlijke dag vandaag.

En ik kon dankzij een vroeg kerstcadeau van mijnheer AnW een paar nieuwe albums halen bij iTunes. En neen daar zijn geen kerstliedjes bij. Wel Acda en De Munnik, Gers Pardoel, Of Monsters and Men en The Broken Circle Breakdown Band. Nog een paar singles ook van Adèle, Blaudzun, Balthazar, Clock Opera en SX.

Helaas morgen maandag.

Maar eerst is er nog cross op TV en het Sporza wielerjaaroverzicht. Alles samen een paar uur koers op TV. Fijn!

Over 37 worden en stil zijn

Gisteren ben ik 37 geworden. Hoera! Hoera! Driewerf hoera!

Resultaat: een tafel/bed gevuld met kaartjes, knuffels en andere dingen zoals CD, blu ray, game… en nieuwe kleren wegens alle oude kleren paar maten te groot. De knuffels gaan van Schanulleke en beertjes over hondje, vosjes en tijger,… tot konijn inclusief lange oren 🙂 Zo lief allemaal!

De dag zelf bevatte ook nog een paar leuke telefoontjes en een reeks berichtjes. Van trainingskampen in het zuiden van Europa, maar ook gewoon uit ons land 😉

Iedereen bedankt daarvoor!

En dat stil zijn hier op mijn blog?
Dat komt omdat alle energie nu gaat naar vechten…

Zo verwend dat ik ben vandaag

Na het eerder vermelde PS Vita spelletje kreeg ik vandaag nog strips.

  • De eed van de vijf lords, de nieuwe Blake en Mortimer
  • Post mortem, de nieuwe J.K.J. Bloks
  • De tirannieke Tor, de nieuwe Suske & Wiske
  • De vergeving. Jeannie, de nieuwe Sherman

Maar waar ik superblij mee ben zijn mijn nieuwe kleren! Pyjamas meerbepaald. En dat was nodig. Sinds vorige winter verloor ik zo’n 18 kilogram en mijnheer AnW merkte dus ook wel op dat ik lag te zwemmen in mijn oude spullen. Dus nu lig ik hier geheel en al in het nieuw. Er staat vanalles van Snoopy op dit exemplaar.

En meer moet u daar niet over weten 😉

Oh, en ik kreeg ook een USB-stick in de vorm van de gele Angry Bird en een mooi fleece dekentje, geruit aan de ene en met een soort schaapsvacht aan de andere kant.

Volgende week of de week daarna volgt er nog meer leuks. Maar dat heb ik zelf besteld online dus dat telt niet vind ik. Toch kijk ik er naar uit 🙂

En ik vecht… Hard verdomme!

Van de bibliotheek

Vandaag weer enkele boeken binnengekregen van de BIB:

  • Enigma, de nieuwe Luc Deflo
  • 2 boeken over Windows 8

En ik had er hier al een paar liggen van Elizabeth George (je weet wel, met Thomas Lynley en Barbara Havers) enzo.

En die boeken over Windows 8? Ik heb (nog) geen PC waar dat op draait maar ik hoor er goede dingen over en ik wil meer weten. Wie weet raak ik nog overtuigd om er zo’n touch laptop voor te kopen 🙂 Of toch sparen voor de nieuwe iMac die eraan komt? Zo met flinterdun scherm en 27″ en Moutain Lion.

En toen was de week voorbij

Is het al zondag? Ja dus. Zeven dagen na mijn vorige post. Wat ik in tussentijd gedaan heb? Programmeren, programmeren, studeren en lezen.

En tickets gekocht voor Mumford & Sons die eind maart in de Lotto-arena komen optreden. Toen ik vrijdagochtend eindelijk binnenraakte waren er nog net 2 rolstoeltickets beschikbaar. Pfieuw!

Hoofd

Ik zit nog altijd met mijn hoofd ergens op een podium…

En weet je wat? Ik ga dat proberen nog een week ofzo zo te houden. De week die er aan komt is immers niet makkelijk. Soit. Straks nog cross kijken op TV. Verder geen plannen.

On stage!

Foto in mijn mailbox. Rechts ben ik. Met de rolstoel. Links de bassist van Customs. Midden het publiek gisteren in zaal De Posthoorn.

Eigenlijk ben ik niet volledig. Rechts ben ik inderdaad. Met de rolstoel OP HET PODIUM. Kortom… onvergetelijke avond.

Het begon in het rusthuis bij mijn schoonvader. Ik stuurde een SMS-je naar iemand met de vraag of hij soms wist of er in de zaal waar Customs die avond zou optreden een leuk plekje zou zijn voor mijn rolstoel. Antwoord: on stage? Ik dacht: grapje! Maar we zouden wel zien.

Die avond dan in De Posthoorn in Hamont-Achel. Mijnheer AnW en ik wachten aan de kassa en toen kwam er iemand toe die me meenam naar achter. Naar het podium. De backstage. Daar bleken enkele trapjes te zijn die ik wel kon overwinnen en er was ook plaats aan de zijkant van het podium achter een doek om mijn rolstoel te parkeren. Daar zou ik Customs zien optreden. Echt? Het leek stilaan wel zo…

Na het voorprogramma – Sherman – bolden we dus richting podium opnieuw. Ik nam “mijn” plaats in en kreeg een zendertje in mijn handen met een koptelefoon. Zo zou ik alles prima horen, meer bepaald datgene wat de zanger ook hoorde in zijn oortjes. Ik dacht:”Wauw!”.

Alles werd klaargezet voor Customs. De leden van de band kwamen hun materiaal al eens testen. Ik keek toen al vol ontzag. Zij zagen mij zitten – uiteraard – maar telkens als ze me aankeken keek ik een beetje weg. Te veel onder de indruk zeker.

En dan het optreden. Bij het tweede nummer al speelden ze mijn favoriete song, Toupee. Dat is datgene waaruit ik twee regels op mijn nieuwe iPod liet graveren. Ik durfde amper foto’s nemen. Had wel mijn iPhone bij en heel in het begin maakte ik snel een paar foto’s om hem daarna weer weg te stoppen. Kijken en luisteren, dat zou ik doen!

Nog nooit zag ik een optreden zo goed. Soms zit ik wel vlakbij het podium wat me behalve nekpijn van het omhoog kijken en heel wat gedrum in mijn rug ook maar een gedeeltelijk beeld van het podium oplevert. Ik zie zo nooit de voeten/benen van de artiesten bijvoorbeeld, of ik zie alleen wat vlak voor mij gebeurt en heb er het raden naar wat de mensen links en rechts op het podium doen en de drummer zie ik zo heel soms een klein beetje. Anders zit ik een heel eind in de zaal en zie ik vooral veel ruggen voor mij. Nu zag ik… alles. En hoorde ik ook alles. En geen gedrum.

Moet ik nog schrijven dat ik genoten heb? Neen, wellicht.

Na de show wachtte ik op mijnheer AnW om me weer naar beneden te helpen. Ik praatte ondertussen nog met de drummer (echt!) en bolde dan naar buiten. Daar zag ik nog de andere bandleden, maar poseren voor een foto van ons samen – wat mijnheer AnW suggereerde – dat durfde ik niet. Anderen wel, maar ik had mijn topmomenten echt al wel gehad.

Hier ga ik nog lang aan denken…

Zondag

’t Is open-deur-weekend bij De Standaard Boekhandel. In Mechelen kwamen er dan ook een paar auteurs signeren vandaag en Bart Debbaut was daarbij. Die ken ik wel een beetje dus wou ik hem wel bezoeken. Dat deed ik. Zijn boeken heb ik al, maar een praatje maken is altijd leuk. Ik had vooraf gedacht een boek van een collega van hem te kopen en te laten signeren, maar die zat er zo ongeïnteresseerd bij dat ik hem maar met rust liet. Wel kocht ik de nieuwe Pieter Aspe. Maar ik ben ook al een paar dagen in Post voor Mevrouw Bromley aan het lezen van Stefan Brijs. Dus nu heb ik een dilemma: eerst Aspe of voorrang voor Brijs. Ik zie wel. Morgen. Ofzo.

Iljo en Kenny hebben Grenoble gewonnen 🙂 en nu is het cross op TV 🙂

Oh ja, Grayling en mijnheer AnW waren ook mee naar Mechelen. Toen ik even alleen met Grayling zat te wachten op mijnheer AnW zeiden bijna alle voorbijgangers iets als:”Zie hoe ne mooie” of “Zo’n lieve hond!” of “Zie hoe schattig.” Fier baasje ik.

Bezigheden

Nog altijd onder de indruk van The Broken Circle Breakdown. Luisteren naar de soundtrack, bekijken van het programma in de theaters,… ik ben er nog altijd mee bezig.

En verder websites en tekeningen maken.

Lezen ook. De Weg Naar Het Avondland. Afgelopen vrijdag woonde ik een lezing van Jan Leyers hierover bij. Nu lees ik het boek.

En ondertussen staat het duo Iljo Keisse – Kenny De Ketele aan de leiding in de vierdaagse van Grenoble. Mooi zo!

Avonden

Zo op en af naar Amsterdam voor ̩̩n avond Рwel de slotavond Рis best vermoeiend. Maar het was wel mooi gisteren.

Oh ja, en ik was vrijdagavond nog onverwacht op een lezing van Jan Leyers over zijn project De weg naar het avondland.

Opstapelen van vermoeidheid dus eigenlijk.

Vanavond blijf ik thuis 😉

Het aftellen is begonnen

Als alles goed gaat:

  • 9 oktober: levering iPod Classic;
  • 14 oktober: Cross in Ronse;
  • 15-16 en 20 oktober: Zesdaagse Amsterdam.

Ja, inderdaad, ik heb hem dan toch besteld. Op zo’n zwarte iPod Classic van 160GB kan ik immers zowat al onze CD’s kwijt en dat altijd bij de hand hebben – nu met de nieuwe koptelefoon herontdek ik één en ander – was een luxe die ik me wel wou permitteren.

En mijn eerste live-in-de-modder cross wordt die in Ronse wellicht. En de Zesdaagse van Amsterdam staat al een tijdje in mijn agenda. Dat is dan weer binnen. Mooie vooruitzichten!

Nog meer muziek

Is het eentonig als ik weer over nieuwe muziek begin? Hope not.

Vandaag en gisteren in totaal 3 CD’s gekregen. Jawel, CD’s, zo in een doosje van plastiek en/of karton uit de CD-winkel!

  • The XX, Coexist;
  • Mumford & Sons, Babel;
  • Michael Kiwanuka, Home Again.

Verder nog wat lectuur op de iPad gezet en ja surfen, ideeën opdoen en oefenen.

Seffens naar “deslimstemens” kijken en dan vroeg slapen. Tot zover mijn dag.

En de uwe?

Kaartjes

Net online tickets gekocht voor een concert in De Roma op 1 december. De tickets voor de Zesdaagse van Amsterdam voor 15, 16 en 20 oktober zouden ook al onderweg moeten zijn.

Perspectief 🙂

In Flanders Fields

Weinig dingen waarvoor ik de live-uitzending van het WK wielrennen zou willen missen. Of het zou een gezinsuitstap moeten zijn. Mijnheer AnW, mijn ouders en ik trokken zo gisteren naar West-Vlaanderen. WK in Nederlands Limburg? Staat op de digicorder.

Eerste stop Ieper en het volledig vernieuwde museum In Flanders Fields. We waren al een heel stuk gevorderd vooraleer ik in de brochure las dat je zonder flits foto’s mocht nemen.

We bezochten dit museum al eens een paar jaar geleden. Toen was het goed. Nu ook. Beter? Ja, interactiever, meer divers wat installaties betreft en overzichtelijker. Of dat leek toch zo. Kortom een aanrader.

Na het middageten trokken we met de auto verder. Een paar stopplaatsen van de In Flanders Fields autoroute bezoeken, foto’s maken.

Dit was een Duits soldatenkerhof. Beklemmend. Vond ik. Maar daar had de grauwgrijze lucht ook veel mee te maken. Het begon zelfs te stortregenen.

Of hier Tyne Cot Cemetery. Groot. Letterlijk. Interessant bezoekerscentrum en ja… de graven. De omgeving. De monumenten. Alles. Indrukwekkend. Alweer.

Eindigen deden we opnieuw in Ieper. De Menenpoort is langs buiten enorm, maar wat mij nog het meeste raakte waren toch al die namen aan de binnenkant. En dan de ceremonie om 20u. Maar die kan je bekijken in het filmpje hieronder.

Kortom. Philippe Gilbert wereldkampioen. Mooi. Maar om een wielerfreak op WK-dagen te pakken met iets anders dan koers is er geschiedenis van doen. En die vonden we gisteren. Ook vandaag nog ben ik stil.

Onder de Menenpoort (film)

Elke avond om 20u wordt in Ieper onder de Menenpoort The Last Post geblazen. Elke avond worden zo de gesneuvelden uit WOI herdacht. Gisteren was een speciale avond. De filmbeelden zijn gemaakt met mijn iPhone dus niet super van kwaliteit, maar voor mij, mijnheer AnW en mijn ouders is dit nu wel een tastbare herinnering. Ik denk dat je erbij moet geweest zijn om evenzeer onder de indruk te zijn. Maar toch. Als u eens 12 minuutjes tijd hebt, raad ik aan het filmpje helemaal te bekijken.

Zondag

Plan van de dag:

  • genieten van de nieuw ingedeelde boekenkast naast de zetel;
  • WK ploegentijdrit volgen op Twitter en kijken op TV;
  • goulash maken met zelfgesneden frietjes.

Later als ik groot ben, word ik…

Het was een slagzin van mij. Nog lang nadat ik twintig werd. Ik gebruikte het met termen als:”Later als ik groot ben, word ik wielercommentator,” of tekenaar of schrijver of nog wel wat andere identiteiten die ik wel op mezelf zag plakken zonder stil te staan bij al te veel realisme. Want dat Michel Wuyts ook buiten die uren in de commentaarcabine gewoon moet werken op de VRT en dat je zelden uitsluitend tekenaar of schrijver bent, wist ik wel – ergens – maar ik fantaseerde het voor het gemak even weg.

En nu ben ik binnen een paar maanden 37. Zou ik al groot zijn? Soms denk ik van wel. Ik streef hoe langsom minder naar onbereikbare dingen. Bij elke droom zie ik de valkuilen en de donkere hoeken.

Maar toch. Ooit word ik het nog eens. Tekenaar. Schrijver. Alleen wielercommentaar hoor ik me niet meer geven.

En toen kwam het besef dat ik oud(er) word

Of het al lukte om wat papieren te sorteren vroeg mijn vader.
“Ja,” zegde ik.
Een uur later stond dit in onze garage.

Alle cursussen en nota’s uit mijn universiteitsbestaan. Nog eens 30 minuten later kwamen er ook mijn schriften en mappen uit het secundair onderwijs bij.

Slik.

Het kostte me een paar dagen en nachten gepieker tot ik kon beslissen dat ik het merendeel van deze hoop naar het containerpark wou versassen. Ik ben wel een tijdje bezig geweest met die beslissing uit te voeren. Elk boek werd vastgenomen, doorbladerd en dan stilletjes op weg gezet richting papierafval. Sommige overleefden deze procedure en staan nu netjes in een kast op zolder.

Vakken als “Samenleving feiten en problemen”, “Verkiezingstechnieken en machtsmetingen” of gewoon ook “Sociologie”, “Sociale wijsbegeerte” en alle rechtsvakken de bij een opleiding tot – toen nog – licentiaat in de politieke wetenschappen hoorden, passeerden de revue.

Memories…

En een beetje confronterend ook. Ik herkende mijn handschrift van voor de verlamming. Man, dat was mooi!

En nog een paar dozen later vond ik de bewijzen dat ik oud(er) word.
Deze twee dingen vooral:

Mijn eerste en enige walkman!
En het bleek geen Sony te zijn 😉

Toen ik afstudeerde ging ik solliciteren en dat staat nog netjes op… een diskette 🙂

Geen idee wat voor schrijfsels ik daarop zou terugvinden. Tenslotte belandde ik na mijn afstuderen gewoon aan de K.U.Leuven op het departement politieke wetenschappen als wetenschappelijk medewerker.

Gisterenavond werd ik nog wat dieper het verleden ingesleurd. Bij mijn ouders thuis waren de papieren van de basisschool aan de beurt. En de kinderboeken uit die tijd. En het speelgoed.

Als ik terugdenk aan die periode dan waren dat tijden waarin ik me nooit verveelde. En toch had ik geen berg dozen te sorteren. Uren speelde ik met diezelfde paar puzzels. De tekendoos. Las en herlas ik boeken. Nu ben ik thuis en kijk ik op de paar spullen die ik uit puur sentiment niet wilde wegdoen. Een paar boeken ook. Die ik te graag gelezen heb en waarvan ik niet wil scheiden.

Lassie is erbij. Alleen op de wereld ook. Tranen met tuiten huilde ik om de kleine Remy herinner ik me. Neen, niet elke keer opnieuw, maar toch meer dan eens.

Alles is nu wel gesorteerd denk ik.
Kasten zijn vrijgemaakt voor nieuwe dingen.

En weet je wat? Later als ik groot ben dan schrijf ik een boek over die tijd.

Bezigheden

Zaterdag Maanrock, zondag restaurant en verder RUST.

Dat was het weekend.

Vandaag drukke behandeldag. En werk. Inbegrepen tekenen. Ook gaan zwemmen. Wel leuk allemaal.

Post it maar dan niet van post it

Pakje ergens uit Azië vandaag in de bus. Post its in de stijl van de iPhone en andere Apple products. Cool voor een nerd als ik 😉

Verder gaat het zwemmen nog steeds goed en is de computer weer mijn vriend. Morgen misschien Maanrock en anders gewoon een weekend thuis.

Zwemmer

Liedje van De Nieuwe Snaar zit nu al een tijdje in mijn hoofd…

Reden?

Eergisteren mijlpaal. Eerste keer sinds 13 (bijna 14) jaar zelfstandig zwemmen kunnen! Diep bad, zonder veel hulp. Zo fier 🙂

Komt niet vanzelf. Altijd lang en veel oefen en nu lukt!

Nu nog taal. Ook veel oefen. Dus goede hoop.

Denk straks nog eens zwemmen gaan 😉

Update

Morgen is zes weken na start spraakproblemen.
Met wat hulpt lukt al veel…

Alleen nog frustratie vaak. Als ik ergens weet wat wil zeggen en woorden niet komen. Vreemd gevoel. Soms ook bang. Wil alles in orde terug! Komt wel…

Wist je dat?

РAn op 60 meter van de meet gepositioneerd was op de Champs Elys̩es zondagmiddag om er de aankomst van de laatste Touretappe live te zien? We zaten in de M̩dia Zone Technique Arriv̩e. Dat was prima want niet druk en met onze neus op de actie!

– Zonder overdrijven An meer dan 1.000 foto’s nam? Renners vooral 🙂

– We later op zondagavond naar het hotel in Parijs gingen waar alle – ja alle! – ploegen samen logeerden?

РAndr̩ Greipel ons daar passeerde op weg naar het feest van de ploeg en An hem niet durfde aanspreken? Maar dat hij even later terugkeerde en haar gewoon zelf aansprak? Hij bladerde door de tekeningen die An bij had, wist van de beroerte af en nam rustig de tijd om met An te praten.

– Francis De Greef:”Danku!”, zei toen hij zijn tekening signeerde? En ook Jurgen Van den Broeck en Jelle Vanendert signeerden op tekeningen van hen?

– Peter Sagan on passeerde, nog in zijn groene trui, en An – ondanks dat ze hem al vaak tekende – niet met hem op de foto wou? Lees: niet durfde 😉

– Haimar Zubeldia door Dirk Demol naar An gestuurd werd om tekeningen te signeren en hij heel enthousiast was? Er volgde een hartelijke babbel in gebarentaal en Baskisch Engels.

– Jens Voigt ook zijn tekeningen absolutely beautiful vond en vroeg of An Frans of Engels sprak? Zo snel kan An nog niet praten dus toen haar antwoord uitbleef, kwam er iemand tussenbeide die zei dat An alle talen spreekt. Kuch 😉 Hij was mega-vriendelijk!

– Toen Jens zag dat mijnheer AnW een foto aan het maken was hij meteen naast haar kwam zitten om beter te poseren?

– An al die complimentjes, de kadootjes, de knuffels en schouderklopjes met een steeds breder wordende glimlach op zich liet afkomen? De schrik die ze had om onder de mensen te komen nu met de spraakproblemen viel beetje bij beetje van haar af in wielermiddens.

– Je in Parijs met een rolstoel op vrijwel elke bus kan rollen? Je duwt op een blauwe knop, er schuift een platform naar buiten tot op het voetpad en je bolt zo naar binnen. In de bus is er ook zo’n blauwe knop waar je op duwt als je halte eraan komt. Zelfde uitschuifbare platform brengt je netjes weer naar het voetpad. En dat is dus gewoon standaard aanwezig!

– De voetpaden in Parijs voor meer dan 80% mooi geasfalteerd zijn? Ook dat bolt dus prima!

РAn al een kleine 20 jaar naar P̬re Lachaise wilde om er het graf van Jim Morisson te bezoeken en dat we dat gisteren gedaan hebben?

– An zelf een soort aanzet voor sommige van deze puntjes schreef en dat die dan nog uitgeschreven werden?

TV kijken et al.

Hoofdbezigheid van de week: TV kijken, Tourtweets en wielerpers volgen. En websites onderhouden. En tekenen. En spelletjes spelen.

Maar eigenlijk toch ook vooral rusten.

Twee dingen die tegenover mekaar staan? Niet echt. De weinige wakkere uren prop ik vol tot ik weer “neerval”. Nu ja, vertaal dat maar door “tot ik moe word”. Niet overdrijven ook 😉

Morgen gaat het in de Tour de France wat meer bergop. De Vogezen komen eraan. Toen het Tourparcours bekend werd in oktober zouden we daar onze vakantie laten beginnen. Het is even anders gelopen…

Anyway, of de superkerel die Fabian Cancellara is nog in het geel zit morgenavond is dus hoogst twijfelachtig. Maar ik kijk uit naar Jurgen Vandenbroeck. En Andreas Klöden. En Cadel Evans en Bradley Wiggins.

Checklijstje

  • startlijst,
  • foto- en filmcamera (mét opgeladen batterij),
  • uitnodiging,
  • zin in koers.

Zo, ik denk dat ik het belangrijkste wel klaar heb liggen voor morgen!

En in de categorie, niet essentieel, maar je kan nooit weten:

  • de officiële Tour de France app op de iPhone gezet,
  • idem met het officiële game,
  • collectie strips op de iPhone,
  • koptelefoontje gezocht en gevonden.

Neen, ik ga niets missen morgen. Denk ik. Of vergeet ik iets?

Stilte voor de storm

En die storm dat is de Tour de France. Ik ben in “oplaadmodus”. Nu krachten sparen en dan morgenavond ploegenpresentatie gaan kijken. Daarna zaterdag naar de proloog en wellicht maandag naar de finish. Enfin. We zien wel. En u zal het hier dan wel lezen 🙂

Trein

Dat boek van Robbie McEwen waarover ik het gisteren had? Wel, dat leest als een trein. Dus als u me toestaat, dan lees ik verder 🙂

En nu ik het toch over een trein heb. Ik ga er eentje nemen. In juli. Naar Parijs. Spannend!

Wielernieuws

Vandaag heb ik drie wielerboeken toegevoegd aan mijn collectie:

  • De rechte lijn, Robbie McEwen – autobiografie, gesigneerd
  • Freddy Maertens, Een leven in wit en zwart, Rik Vanwalleghem – gesigneerd door de auteur
  • Hoe Lucien Van Impe de ronde won, Geert De Vriese

Ze komen rechtstreeks uit het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde. Kloppend hart voor wielerfans.

Gisteren kreeg ik al een pakketje uit Austin, Texas van LiveStrong. En vandaag was er een mail van Lotto Belisol waarin staat dat Jürgen Roelandts in de Tour de France o.a. met mijn naam op zijn truitje gaat koersen.

Allemaal goed nieuws. Niet toevallig wielernieuws…

Tekendoos

Na de aankoop van gisteren begon ik op te ruimen. Dozen en mappen in de aanslag. Ik wilde uiteraard gebruik maken van alle ingebouwde laden van het bureau van mijn grootvader. En toen ik er een lade uittrok om er nog onaangebroken tekenblokken in te leggen, vond ik dit.

De tekendoos van mijn grootvader zaliger. Een sigarenkistje. Uiteraard 😉 En daar in tekenpennen, potloden,… alles waarmee hij zijn pentekeningen maakte.

(kleine selectie op de foto)

Goh…

Niet verwacht dat ik dit zou vinden natuurlijk. Ik denk er nu over om ermee te gaan tekenen. Met die mooie, oude pennen. Of dat toch minstens te proberen.

Alhoewel…

Toen ik klein was kreeg ik soms wel eens een potlood uit die doos. Maar van de pennen moest ik afblijven. Hij kocht van die plastic Conté pennen voor me. Daarmee mocht ik dan wel tekenen. Maar zijn houten exemplaren die waren duidelijk niet voor mij bestemd.

Ik kan het hem nu niet meer vragen natuurlijk, maar alleen al het feit dat ze  al die tijd – sinds zijn overlijden – in het bureau zijn blijven zitten en ondanks twee keer verhuisd te zijn nu bij mij terecht kwamen, zou je als een teken kunnen zien, toch? Niet dat ik erg in tekens geloof – veel te nuchter voor – maar kom, deze ene keer?

Ikea

Hoewel in één van de weekendbijlagen bij de krant stond dat de nerd anno 2012 bij voorkeur in een zetel werkt, heb ik vandaag toch geïnvesteerd in een bureaustoel 🙂 en in opbergruimte zodat ik een klassement kan beginnen maken.

We zijn bij Ikea geweest voor de Volmar bureaustoel (groen) en de Expedit open kast berken met in te zetten dozen (euh… ook groen).

Straks komt papa AnW met de nodige materialen – en zijn twee rechterhanden – om alles in elkaar te zetten. En dan kan ik werken.

Echt.

Of toch nog een spelletje?
Voetbal kijken?
Procrastineren… een vloek.
Ik zeg het u!

Spelletje(s)

Sport op TV. Sport op Twitter. Ik kan daar wel mee leven.

Oh, en spelen op de Nintendo 3DS: Metal Gear Solid Snake Eater 3D. Daar kan je een extra onderdeel voor gebruiken van de hardware, een draaiknop pro, en ja hoor die kreeg ik erbij.

Heb trouwens ook zin om nog wat oudere games terug te gaan spelen. Maar ik moet eigenlijk websites (ver)bouwen. Uitstelgedrag? Ja, toch wel een beetje.

Sportnamiddag

Wielrennen gekeken. Tennis gekeken. Voetbal gekeken. Nu ja, tussen het slapen door dan toch…

En toen wou ik dit postje afsluiten. Maar dat leek me dan toch net iets te kort. Ach weet je, het is een moeilijke week geweest. En dan schrijf ik… niets.

Wat zou ik moeten schrijven. Rotziekte! Ja, natuurlijk.

Maar helpt dat?

Of ik kan ook schrijven dat de pijn me soms helemaal knock out slaat. Soms maar even. Al duurt even steeds langer. Merk ik. Maar zeg het tegen niemand.

Slapen doe ik wel. Als de pijn het toelaat. En dan graag een paar uur na elkaar. Het is fijn om fris terug wakker te worden.

Ik lees. Ik computer (voor zover dat een werkwoord is) op de echt goede momenten en ik kijk naar sport op televisie. Met een half oog soms. Maar voor voetbal is dat soms voldoende 😉

Kijk! Een smiley…

Maak dat mee

Twee vreemde dingen ten huize AnW vandaag:

  • ik kijk naar het voetbal op TV en
  • ik heb met plezier een portie chicklit gelezen.

Dat eerste komt omdat mijnheer AnW voetbal wou zien en ik te moe was om uit de zetel op te staan. Meekijken dus. En dat tweede betreft De gele ogen van de krokodillen. Speelt zich af in Parijs. Wordt algemeen als “een geschikte vrouwenroman” beschouwd en ach… soms wil een mens al eens iets anders dan anders doen. Nu dus.

Lazy sunday

Nog meer lezen. Familiebezoek. Slapen. De website van de Tour de France nog eens bekijken. En een planning opmaken voor de week die komt. Tot zover de dag van vandaag.

Nagenieten (3)

Vandaag bereikte me ook nog dit krantenartikel uit de Gazet van Antwerpen. En zo blijf ik maar herinnerd worden aan die mooie dag. Leuk!

Veel meer dan rusten, werken en kiné deed ik niet vandaag of gisteren. Beetje dobberen op het water ook. En nu roodverbrand hier en daar, maar niets onoverkomelijks. Morgen neem ik nog één dag vakantie en dan is het op dat vlak even gedaan denk ik. Maar dan begin ik af te tellen naar het BK en de Tour de France proloog. Goh… de koers. Het is toch wat he?!

Nagenieten (2)

Dat herkend worden van gisteren? Dat was vanuit de krant… (kranten).

Zonet kreeg ik van een fotograaf die voor het podium stond vrijdag een foto doorgemaild die hij van mij had gemaakt net op het moment dat ik de bloemen in handen kreeg. Ik liet de foto zien aan mijnheer AnW en hij begon spontaan te lachen. Dat ik er wat verbaasd, zelfs schrikachtig uitzag. Alsof ik niet wist wat me overkwam. Awel: ik wist echt niet wat me overkwam, schrok dus en was verbaasd. Dat heeft hij goed gezien!

😉

Vandaag dagje thuis. Veel koers gekeken op TV en veel geslapen…

Nagenieten

Nog een foto van dinsdagavond omdat ik aan het nagenieten ben 🙂

Ik kijk naar het blad dat ik op mijn schoot kreeg en waar op staat dat ik als VIP naar de Tour de France proloog mag met Lotto Belisol. Jurgen Roelandts kijkt mee en André Greipel toont zijn glimlach. Ik had zeker al gezegd dat beide renners supervriendelijk waren? Als ze me straks in Luik passeren kunnen ze op mijn aanmoedigingen rekenen! Ah ja 😉

En gisteren en vandaag wint Greipel de etappe in de Ronde van België. Fijn!

Vandaag was ik gewoon thuis. Bekomen. Rusten. Kiné. Werken.

Ik ben een winnaar!

Ja echt!

In april 2012 heb ik de snelste tijd gescoord op de mobiele app van Lotto Belisol. Ik speelde ook al mee in februari en maart maar eindigde dan net niet vooraan. Toch maar doorgezet – lees urenlang gespeeld – ook in april en… met succes!

🙂

En zo mocht ik vanavond mijn prijs gaan halen. ’t Was super!

Ik kreeg meteen een teampet op mijn hoofd gezet door manager Bill Olivier en toen kwamen André Greipel en Jurgen Roelandts naar me toe. De grote Lotto Belisol tas in de hand van André Greipel was voor mij. Er zat vanalles in: van vrijetijdskledij tot posters,… you name it.

Klap op de vuurpijl: een vip arrangement voor de proloog van de Tour de France in Luik! Ik ga die dag een boottocht maken op de Maas en ook alle renners kunnen zien passeren als ik het goed begrepen heb. Zo cool… Echt iets om naar uit te kijken!

Zelf had ik enkele tekeningen mee om te laten signeren. Ging vlotjes 🙂

Ondertussen zijn we weer thuis. En ik ga seffens eens uitrekenen hoeveel nachten het nog slapen is voor de Tourstart 😉 En al een beetje dromen.

Feestdag

En dus deden we het rustig. Beetje familiebezoek. Beetje foto’s maken. Nu beetje lezen. Dan beetje slapen.

Van alles een beetje. Dat lukte nog net…

Zeven dagen zonder bericht

Maar nu wel weer. Is er nieuws? Niet echt.

Ik hoor nu en dan eens een diagnose. Ik teken en schrijf. Ik denk aan websites en maak ze ook. Ik lees. En ik maak plannen. Morgen hoop ik bijvoorbeeld naar deze winkel te kunnen:

http://www.fotokonijnenberg.be/

En ik hoop met een nieuwe camera huiswaarts te keren. En die dan te kunnen testen. Grayling zal wel onderwerp willen zijn zeker?

Want vanaf midden volgende week is het koers in België. En ik wil ook naar Luxemburg op 30 mei. Voor de koers. En dan is het al bijna eind juni en begint de Tour de France in Luik. Weer koers.

En zei ik al dat het binnenkort weer koers is?

Daar dan foto’s kunnen maken. Dat is mijn droom van het moment…

Maandag

Tekenen. Kaders van de voorbije WAK Kunstroute tentoonstelling terughalen. Aan een website werken. Capsules bestellen bij Nespresso. Pakje voor de buren in ontvangst nemen. Nadenken over wat ik zal kopen voor moederdag.

Een gewone dag dus.

Computernerd? Ik?

Ik ben hier zonet in mijn eigen huis en door mijn eigen man uitgescholden. Of toch niet? Hij noemde me een “echte computernerd” en zei “dat het bewijs nu wel echt geleverd was”.

En dat terwijl ik gewoon op twee laptops tegelijk (één MacBook en één Windows) zit te werken en ik vind dat erg noodzakelijk en vroeg me gewoon af of we niet nog een extra scherm konden bijplaatsen tijdelijk.

Dan ben je een nerd of wat? Awel, met plezier…

Ben dus aan een nieuwe website bezig en creatief zijn met computers is zo leuk…

Escape

Zo voelde het. Wegens al zolang in bed en een humeur dat op zinken stond – of zoiets – wilde ik vandaag naar buiten. En niet zomaar naar buiten. Naar Mechelen. Om er dit soort panoramafoto’s te maken bijvoorbeeld:

Die ik dan weer elders online ga gebruiken. Straks. Als ik wat minder moe ben…

Opgeruimd

  • bureaublad laptop -> check
  • inbox mailprogramma -> check
  • map “te betalen” -> check

Allemaal leeggemaakt vandaag. En dat geeft best wel een goed gevoel. Uiteraard beschik ik nu ook wel over een uitgebreide to do lijst. Kleine en grote dingen. Leuke en minder leuke.

Full option deze keer

En zo kreeg ik vandaag een nieuwe nekbrace. Full option deze keer. Waarmee ik bedoel dat er een extra versteviging in zit die alles nog net iets beter fixeert. En dat is goed. Zeggen ze.

Interview met AnW

Zonet een DVD bekeken. Die wordt komende zaterdag afgespeeld op een studienamiddag over diversiteit. Het is een interview met mezelf. En weet je wat?

Ik kom best wel goed over zo op beeld vinden mijnheer AnW en ik.

De cameraploeg in kwestie was hier neergestreken een paar weken geleden. Nog voor de nekbrace dus. Meevallertje 😉

Uiteraard was ik nerveus. Toen voor het interview en nu om het resultaat te bekijken, maar hey… alles in orde dus.

Tentoonstelling voorbereiden

En dat doe ik graag zelf!

Tekeningen kiezen, passe-partouts uittekenen, snijden, inkaderen. OK, bij mij duurt het allemaal wel wat langer, maar wat je zelf doet geeft zoveel meer voldoening.

Vandaag moest ik mij beperken tot tekeningen kiezen en wat aanwijzingen geven. Enfin, alles staat klaar. Meer info over wat, waar en hoe volgt nog.

En nu?

Hoi. Dit ben ik nu. Deze foto stuurde ik gisteren via Instagram de wereld in. Vandaag zie ik er ook zo uit, maar wel met een andere kleur trui. Daar zorgt de verpleging wel voor. Dat elke dag toch een klein beetje anders lijkt. En dat is fijn!

Ik heb niet de gewoonte hier heel veel dokterspraat neer te pennen. Nu maak ik op die regel een uitzondering.

Doc:”Herinner er mij aan dat we een nieuwe nekbrace bestellen, deze is versleten”
Ik:”Hoezo, versleten? Ik beweeg niet!”
Doc:”Dat denk jij.”
Ik:”Hallo, ik lig stil! Ben sowieso rechts verlamd, voel me misselijk en jullie hebben mijn hoofd/nek/schouders/bovenrug gefixeerd!”
Doc:”Als jij je misselijk voelt, heb je toch iets bewogen.”
Ik:”Ja mijn linkerarm, mag het?”
Doc:”Ja… Suppose so.”
Ik:”Oh, dankjewel.” sic.

Dus ja. Ik beweeg mijn linkerarm. Wat ik daarmee doe? Op de iPad spelen, tekenen, chatten, muziek luisteren, comics lezen…

Deze reclameboodschap zat vanmorgen in mijn mailbox. En het klopt wel. Ik zou echt niet weten wat te doen zonder mijn iPad en iPhone.

En mijn nekbrace mist nu dus stevigheid. Blijkbaar van die kleine beweginkjes die je toch maakt als er iemand de kamer binnenkomt of als je de tekenpen van de iPad tussen de lakens probeert te vinden.

Ik lig hier dus nog wel een tijdje stil. Heel wat vrienden geloven het met moeite. Ik die niets doe! Dat kan toch niet. En ze hebben gelijk. Het is geen ideale situatie. Stilliggen betekent tijd om te piekeren. Over mijn ziekte. Over de komende maanden. Over veel te veel dingen. En dat wil ik niet!

Om mentaal sterk te blijven heb ik afleiding nodig. Koers op televisie. Berichtjes of telefoontjes uit de buitenwereld. Ik wil tekenen. Lezen. En ik mag niet klagen. Er zijn wel mensen die contact houden. Er zijn wel mogelijkheden op – hier ben ik weer, ga toch eens sponsoring vragen bij Apple – de iPad. En zie er zijn al een tweetal weken voorbij en nu nog twee in platte rust te gaan. Of tenminste ik hoop dat het daarbij blijft. Ik ga daar nu gemakkelijkheidshalve wel vanuit. Anders wordt het allemaal nog moeilijker.

Nog moeilijker? Is het dan moeilijk? Ja, het is moeilijk!

Soms ben ik vrolijk. Soms ook niet. Geen idee welke van de twee situaties de bovenhand haalt. Dat zou je aan mijn omgeving moeten vragen.

En nu stop ik met klagen 😉
De iPad is ondertussen opgeladen 🙂

PS. Doe me een plezier en laat u door dit bericht niet afschrikken. De volgende post wordt weer wat luchtiger. Beloofd!

Vrijdag

Wat schrijf je over een dag als vandaag? Rustdag uiteraard. Meer medicatie, maar voel me wel weer iets beter dus dat is dan goed. Comics gelezen. Op de iPad gespeeld. Muziek geluisterd. Och, niets wereldschokkends.

PS. Mensen die vragen:”Alles goed?”, verwachten geen neen als antwoord…

Vandaag = de dag na gisteren

En hoe voel ik me vandaag? Na een slecht begin van de dag alweer een heel stuk beter, dank u. Nu ja, ik lig in bed en probeer me nuttig bezig te houden zonder de kapotte nek/schouder spieren te gebruiken.

Had ik al gezegd dat mijnheer AnW me gisteren voor de koers ook nog eens trakteerde op een Fnac-bezoek? Het leverde me nieuwe stripverhalen op, CD’s en een PS Vita spelletje:

  • Airborne 44, Kruisende wegen (strip)
  • Kriss van Valnor, Ik vergeet niets! en De straf van de Walkuren (strips)
  • Mark Lanegan Band, Blues Funeral (CD)
  • Isobel Campbell & Mark Lanegan, Hawk (CD)
  • Rayman origins (spelletje)

De Airborne 44 strips zijn hardcover. We hebben ze nu alle vier. Die kan ik vandaag lezen. Softcover strips of boeken vasthouden is moeilijker. Spelen op de PS Vita is ook nogal lastig. Maar ik heb er zoveel zin in 😉 En de CD’s die begeleiden me nu bij dit schrijven. Leuk!

Oh, en ik kreeg gisteren nog lectuur:

Trouwens over gisteren. Na de start in Leuven trokken we nog naar Overijse. Daar was er via Intro een parkeerplaats voorzien dicht bij het parcours en kreeg ik mijn hoogstpersoonlijke eigen podium 🙂

Dat wil zeggen de zone voor rolstoelers was eigenlijk gewoon een stukje achter de nadars met reclamepanelen en daar kon ik amper over kijken. Dus werd er een houten pallet aangesleurd en kon ik daarop staan met de rolstoel en zie! ik had een prima zicht. We zaten ook nog eens tegenover het grote scherm en dus moest ik niets missen.

Was wel weer heel OK zo’n namiddag koers kijken! De regen nam ik er – dankzij een paraplu – wel bij. En Voeckler was een mooie winnaar.

Prijsvraag

Wel ja, ik was bereid een koerspetje van Team RadioShack Nissan Trek te geven aan de winnaar. Dat had ik misschien vooraf moeten vertellen. Als hint kon dat tellen.

Ik riep:”Go, Markel!

Op Markel Irizar dus. De Bask die gelukkig voor mij ook vloeiend Engels spreekt. Hij was één van de twee renners die bij de gevallen Fabian Cancellara bleef wachten. Morgen gaat Markel zoals gepland ook van start in Parijs Roubaix.

Parijs Roubaix… dat is die koers die ik vorig jaar op groot scherm kon volgen vanop de piste zelf en waar ik dankzij Het Nieuwsblad de beste plaats ooit had! En natuurlijk kippenvel toen Johan Vansummeren de velodroom binnen reed.

Ah… memories.

Klaar voor morgen

  • parkeerbewijs: check
  • te volgen route: check
  • videocamera opgeladen: check
  • bevoorrading: morgenvroeg klaarmaken
  • dekentje: check
  • zin in koers: check

Kortom ik denk wel dat ik klaar ben voor morgen!

Morgen?

Wel ja, Ronde van Vlaanderen…

Klaar!

Deze voormiddag even gaan kijken in Huize De Veuster. De tekeningen hangen op. En het is mooi!

Nu nog wat rusten, beetje op de computer werken, koers kijken en dat is het zowat. Oh ja, er is een pakje onderweg vanuit Manchester. Heel benieuwd naar.

Van bij iTunes

Vandaag de nieuwe CD van Arid gehaald en nog wat nummers van verschillende artiesten. Bij iTunes. Had kaartje gekregen.

Ben ook bij de kapper geweest 🙂 ’t Is fris aan mijn oren nu 😉

Alles stilaan echt klaar voor donderdag dus!

Tentoonstelling dus, uitnodiging

Dit is de affiche die verspreid is voor de tentoonstelling die nu donderdag opent. Langs deze weg wil ik ook u, lieve lezer, uitnodigen.

Als je naar de opening wil komen geef me dan wel even een seintje vooraf. Kom je graag op een andere dag en wil je mij daar ook persoonlijk zien dan moeten we even afspreken. Stuur me een mailtje of post een reactie en vraag om je terug te mailen 😉

Doel van de tentoonstelling is o.a. geld in te zamelen voor het nieuwbouwproject van Huize De Veuster. Dat is een tehuis voor volwassen mentaal gehandicapten.

Je kan op de tentoonstelling originele tekeningen en reproducties kopen. De opbrengst is dus voor het tehuis. Een reproductie kost 15 euro. Vanaf 40 euro krijg je een fiscaal attest. Als je niet kan komen, maar toch graag een Sven Nys of Niels Albert of Vincent Baestaens aan je muur zou hangen 🙂 opnieuw: geef me een seintje. We werken dan wel iets uit!

Met dank.

Speelvogel, ik

Na de stilte… wil ik nu toch even laten weten dat ik bezig ben. Met de nieuwe Playstation Vita testen bijvoorbeeld. En Uncharted Golden Abyss spelen daarop. En Little Deviants. Enzo.

Verder weinig nieuws. Ik heb (bijna) een webwinkel gemaakt met Drupal en ben ook druk met andere websites. ’t Is een wereld voor serieuze mensen dat. En je moet dan vergaderen. Afspreken. Zo’n dingen.

En laat ik me vandaag en gisteren nu vooral speelvogel voelen. Vandaar ook de nieuwe console. Ha ja. Je moet zin in spelen altijd ernstig nemen!

Gelukkig was het weekend 🙂

En dan morgen

Morgen ga ik naar de koers. Meer bepaald naar de slotetappe van de Driedaagse van West-Vlaanderen. Nieuwpoort-Ichtegem is dat. Met passages over de heuvels in het zuiden van de provincie West-Vlaanderen, Kemmelberg incluis.

Als alles goed gaat ga ik de hele rit kunnen volgen. Daarom dat ik zonet mijn video-editing-skills nog wat bijgeschaafd heb. Ik hoop morgen leuke beelden te kunnen maken met de nieuwe camera. Kijk al een hele tijd uit naar die gelegenheid. Hoop dus dat het goed gaat.

Dat schrijf ik nu twee keer in een paragraaf. Dat het goed moet gaan. Tja… de voorbije dagen was ik… nu ja, stilletjes. Morgen beter!

Puf

Kijk! Ik kan het in elk geval nog schrijven… Puf.

Pap zeggen lukt ook nog wel, maar iets als pakweg havermoutpap zeggen zou dan weer te veel gevraagd zijn momenteel. Moe? Inderdaad!

Morgen nog één dag om uit te rusten en zondag is het… koers!

Enfin, morgen ga ik ook al wel koers kijken, maar dan op TV. Daarvoor hoef ik mijn vriend het dekbed niet ontrouw te zijn. Zondag is het weer live in West-Vlaanderen te doen.

Vandaag was het daar tijdrit. Nu ja, proloog. Vorig jaar was ik daarbij. In het rennerspark. Dit jaar niet. Doseren moet ik. En zondag belooft een topdag te worden. Later meer daarover.

Tekendromen

Ik heb wat werk opzij gezet voor deze week. En het is leuk werk. Komt veel tekenen bij kijken. En een nieuwe website ook.

Come to think of it, ik zou eigenlijk voor mezelf nog eens wat moeten doen. Op websitevlak bedoel ik. Een webshop bijvoorbeeld.

Ah, plannen…

Spelletje

Koorts. Tja. Kan gebeuren. Maar ik sliep al bijna een hele dag en ben nu dus klaarwakker. Tegenvaller. Had gisteren een paar nieuwe spelletjes op de HTC Flyer gezet. Eentje ervan is met schaapjes en wolkjes en regen en gras en bloemen en sterren en… En er is een in-game camera:

Handschoentjes

Als ik nu een blogpost schrijf met Vacansoleil – DCM handschoentjes aan dan komt dat omdat ik gisterenavond in Bavikhove was. Er was een avondje met Michel Wuyts. Die komt net als ik uit Brabant. Het was dus best een heel eind rijden om mekaar nog eens te zien. Michel was in form. Ik was blij dat ik er was.

Nu ben ik dus thuis. Plannen? Spelletje spelen seffens. Koers volgen op TV straks. Wat tekenen. Zo’n dingen.

ASP.net

En dan wil je een website aanpassen, maar die is niet in PHP maar in C#. En dan ben je blij dat je een ietwat bredere opleiding hebt gehad en nog een windowsomgeving hebt om in te werken 😉

Daar was ik mee bezig. Studeren en uitzoeken en een beetje nerveus zijn.

Morgen wellicht een avondje uit. U leest later wel waarheen.

Tip?

Kijk eens op www.stijndevolder.be

De Streekkrant

Kort artikeltje in onze lokale editie van de Streekkrant deze week. Over tekenen en tentoonstellen. Niets wereldschokkends. Behalve misschien dit:

“Ook dit jaar zal ze op verschillende wielerwedstrijden terug te vinden zijn”

Het staat in de krant dus het zal wel waar zijn. Zal ik eens naar de wielerkalender kijken dan? Volgende week koersen ze in Oman en Algarve. Dat lijkt me toch net te ver. Maar binnen twee weken opent het wegseizoen hier bij ons in België. Daar kijk ik natuurlijk naar uit. Hopelijk lukt het dan!

Soundcheck

Je kan de nieuwe plaat van The Me In You al beluisteren via De Standaard. En morgen stellen ze die dan voor in het Stuk in Leuven en ik ga daar naartoe!

Of dat is toch het plan.

Net zoals het een plan is om vanavond naar de ploegvoorstelling van Topsport Vlaanderen – Mercator te gaan.

Kill your darlings

Wat teken je zoal?

Wielrenners natuurlijk!

Maar om nu uit de honderden tekeningen die ik al maakte er enkele uit te halen die representatief zijn… Niet eenvoudig. Maar ik ben ermee bezig.

Het zijn solden

En dus trok mijnheer AnW op pad. Hij kwam terug met broeken, trui, schoenen,… allemaal voor hem. Of toch niet?

Ik kreeg ook iets! Een lime-kleurige Quicksilver hoody. Zo weet ik meteen wat ik morgen ga dragen 😉

Velofollies 2012

Vandaag ben ik met papa naar Kortrijk Expo geweest. Het was immers de eerste dag van Velofollies. U weet wel, alles voor en van de fiets verzameld. Ik maakte foto’s van mooie dingen zoals de fiets van Mark Cavendish bij Pinarello, liet boeken signeren door heren als Karl Vannieuwkerke (Sportduivel), Jelle Vermeersch, Roland Liboton, Paul Herrijgers en Sven Nys (Cyclocross) en ontmoette de beste sportbestuurder van de hele wereld!

Ondertussen in Keerbergen

Werden er vandaag gaten gemaakt in mijn tafel om er kabels door te steken met zo’n plastieken “afwerkingsdingeske” erin en is de warboel van kabels naar printer, externe HD’s, computer, bureaulamp e.d. nu overal mooi weggewerkt.

Trouwens het bureau van Peter (mijn grootvader zaliger) is al goed in gebruik…

Zodoende

Gepland en uitgevoerd:

  • betalingen doen (dringend)
  • vanalles van 3Top klasseren (nodig)
  • tekeningen veldrijders uit Tremelo maken (voor tentoonstelling)

Niet gepland, maar daarnet wel gedaan:

  • timeline op Facebook gezet en daaruitvolgend
  • via een tip op StuBru gratis Facebook visitekaartjes besteld

En nu kijk ik daar allemaal tevreden op terug.

PS. Ik vind de titel van dit postje ook maar niks, maar kon niet op iets beter komen. Wilde bijvoorbeeld heel bewust planning er niet in hebben staan en ach, maakt het iets uit?

Beste wensen

Dat is de zin die ik vandaag met voorsprong het vaakst heb gehoord. Logisch als je een drukke  nieuwjaarsreceptie bezoekt. ’t Was wel gezellig in de jubileumzaal van de K.U.Leuven deze voormiddag. Veel bekenden gezien.

Daarna reden we nog naar Limburg op ziekenbezoek.

Nu ben ik thuis. Nog snel naar de cross kijken op de digicorder en dan oogjes toe vermoed ik. Tot morgen. Dan begint er een nieuwe week. Eentje waar ik nogal wat in wil gedaan krijgen. Plannen genoeg… Benieuwd hoe ver we geraken!

Livestream Rotterdam

Ben ik naar de zesdaagse van Rotterdam aan het kijken op het internet, valt de livestream toch wel regelmatig uit zeker.

Dan maar wat knutselen aan een website.
En aan een nieuwe tekening denken.
Of aan het fotoboek over vrijdag.

Sinds zaterdag…

… bekeek ik de foto’s die ik vrijdag maakte zo’n honderd keer. Herhaalde ik in mijn hoofd meermaals alle gesprekken die ik had. Zag ik zondag mijn held Sven Nys kampioen van België worden vanuit mijn bedje en kleedde ik vandaag mijn nieuwe omgeving aan in de kleuren van RadioShack Nissan Trek.

Verder ontving ik reacties en mails van mensen die blij zijn dat ik blij ben 🙂

Vanavond bracht mijnheer AnW een paar films mee:

  • I am number four
  • Tron legacy
  • Watchmen

Het kan altijd slechter 😉

En nu lig ik hier alleen. Wat te doen? Film kijken? Website afwerken? Film kijken? Website afwerken? Of toch tekeningen plannen?

Uitkijken naar morgen

Want morgen ga ik uit. Richting Luxemburg. Iets doen wat ik nog nooit eerder gedaan heb. Dat alleen al maakt het speciaal. En als u nu nog niet nieuwsgierig bent dan weet ik het ook niet meer 😉

Als ik er de tijd voor heb laat ik morgen tussendoor al wel iets weten. En zien. En anders zaterdag. Dat kan ook.

Tot dan!

Aan een planning moet je je toch niet houden?

We zijn een dag verder en wat blijft er over van mijn planning? Werken aan 2 websites.

Ik ben struck by reality. Dat kan al eens gebeuren.
Alleen deze keer ging de stormwind ook nog eens met mijn kluts lopen.
En mijnheer AnW is er een paar dagen niet.

Verder gaat alles goed.

Werkweek

De plannen voor deze week? Aan twee websites werken, tussendoor woensdag nog een klein familiefeestje en vrijdag een dag naar wielerland.

AW ’12

Twaalf maanden lang signeerde ik mijn tekeningen met mijn initialen gevolgd door ’11. Dat heb ik daarnet voor het laatst gedaan. Vanaf morgen teken ik met AW ’12.

Aan alle lezers hier wil ik graag een heel mooi nieuw jaar wensen!

Eentje doorspekt met warmte.
Dat is altijd goed.
En als het toch tegenzit…
LiveStrong!
Baat het niet dan…
Ach, u begrijpt me wel.

Tot volgend jaar!

LiveStrong, ’t zal wel zijn!

Zelfs al je zelf iets bestelt, is het heel leuk om een pakje thuis te krijgen. Zeker als het vanuit de US of A komt en LiveStrong als afzender heeft.

Ik heb nu een truitje met korte mouwen en rits vooraan in zwart/wit/geel plus zwarte armstukken en handschoentjes van LiveStrong en ik ben daar heel erg blij mee. Natuurlijk heb ik alles al gepast. En neen het is niet te fris nu om dat al direct aan te houden. Of hebt u al iets van de winter gemerkt?

Plan en ander plan

Al een paar dagen (weken) bezig met modules hier en daar en vanalles testen en uitproberen en nu is “de site” ongeveer waar ik hem hebben wil. I love it when a site comes together. Plan: volgende week live gaan.

Ander plan: tegen zaterdag feestelijk menu in elkaar steken voor de zus en schoonbroer van mijnheer AnW en hun 2 kids. Stand van zaken: lijst benodigdheden opgesteld, nu nog omvormen tot boodschappenlijst en dan al die dingen daadwerkelijk in huis halen en bereiden. Euh… het is een meerdagenplanning dus.

Klaar!

13 miniatuurrennertjes. Stuk voor stuk Rikken Van Looy. Of hoe zeg je dat zo in het meervoud? Ze tonen de verschillende merkentruien waarin hij ooit reed. Allemaal handgeschilderd. En hier chronologisch geplaatst 🙂

Het rode ding op de achtergrond is zo’n machientje om zakjes dicht te lassen. Dat is ongeveer zo oud als ik. Ik leende het voor even van mijn ouders. Straks pak ik de rennertjes nog in en dan zijn ze klaar om afgehaald te worden.

Dat machientje laste vroeger wanneer Pasen op een regenachtige dag viel overigens ook de paaseitjes netjes in een zakje vooraleer ze buiten verstopt werden. Het ontlokte klein Anneke dan ook de volgende zin:”De paashaas heeft ook zo’n lasmachientje als wij!”.

En ik snapte maar niet waarom dat zo grappig was…

Op de lappen

Het is druk tegenwoordig. Vanavond organiseerde Rotary Club Keerbergen Demer Dijle een concert. Samen met mijn ouders en nonkel en tante luisterde ik aandachtig naar muziek van diverse componisten gebracht door drie leden van het Emanon ensemble. Er was vanalles wat. En ik vond het best aangenaam.

Leuk

Kinepolis bood mij een gratis filmticket aan voor mijn verjaardag. Dat kon ik wel gebruiken. Gisteren zijn mijnheer AnW en ik naar de nieuwe Mission Impossible gaan kijken. Actie, humor en op het einde winnen de goeien. Leuk!

Vandaag dan weer heel wat werk verzet. Schilderwerk en websitewerk. Opnieuw: leuk!

Nu nog wat TV kijken en dan eens vroeg slapen. Morgen begint de nieuwe werkweek. En ja hoor, ook dat is leuk!

Ik wil tekenen!

Dat zit zo. Bij mijn grootouders stond vroeger een – in mijn ogen als kind – immens houten bureaumeubel. Het bevatte kasten, schuiven een groot blad met inlegwerk en in al die kasten waren nog onderverdelingen gemaakt en daar zaten dan “de papieren van de Peter” in. Oftewel, de documenten van mijn grootvader. Ik heb zelf nooit echt aan dat bureau gezeten. Dat was iets voor Peter zelf. Eventueel voor mijn nonkels en tante, maar niet voor kleine snotters zoals ik.

Mijn grootvader maakte pentekeningen. Tenminste dat deed hij vroeger. Toen ik al wat ouder was en zelf begon te tekenen, waren zijn ogen niet meer fris genoeg en hielp hij me wel met tips, maar dat gebeurde allemaal aan de tafel in de living. Het bureau bleef voor Peter.

Maar weet je wat? Sinds een uur of elf vanmorgen staat “het bureau van Peter” nu bij ons thuis. Ik voelde voorzichtig aan het hout. Deed één voor één de deuren open en inspecteerde de lades. En in mijn achterhoofd was er meteen die drang. Ik wil tekenen!

Tekenen aan het bureau van Peter en Bomma. Jawadde…

Meetings

Ik hoor van de sportbestuurders waar ik tegenwoordig contact mee heb niets anders dan dat ze van meeting naar meeting gaan. Ik doe mee vanavond. We zijn hier thuis aan het vergaderen 🙂

Waar ik mee bezig ben

Tiens. De voorbije week ofzo heb ik behoorlijk wat gepost in de categorie “Waar ik mee bezig ben”. En dat is goed. Of dat denk ik toch.

Ik ben nu al benieuwd naar morgen… Slaapwel.

Doorslagje

Spelletje spelen. Kerstboom bewonderen. Sven Nys zien winnen op TV. Vandaag leek verdacht veel op gisteren. En daar is niks mis mee.

Kerstboom

Ik zag daarstraks Sven Nys winnen en kon tegelijkertijd van onze kerstboom genieten. Fijn. Het is immers weer die tijd van het jaar.

In de kerstboom trouwens zelf getekende en uitgeknipte sterren en elanden. Creatief bezig geweest met wit papier. En verder wat zilverkleurige ballen en kralenslingers. Witte lichtjes. Het kleurthema mag duidelijk zijn… wit dit jaar!

Werkweek

Gisteren nog wat aan mijn wishlist gesleuteld en flink wat vooruitgang geboekt bij het werken aan een website. Dat laatste probeer ik vandaag opnieuw. Kortom, de werkweek vordert.

Komen eten

Vandaag was die dag dat ik in de namiddag een perentaart afgewerkt met zo opgeklopt eiwit dat dan efkes onder de gril moest nog had gemaakt en dan daarna soep met stapels groenten fijngesneden en zelfgerolde ballekes en van die kippebouillon die ik nog had van de vol au vent dit weekend en dan daarna witloof in de oven met gekookte patatjes. Bent u nog mee?

Heb in elk geval nu zelf een volle maag en… de stille hoop dat mijnheer AnW de afwasmachine een paar keer kan laten draaien 😉

Wishlist

Belangrijke dingen gedaan vandaag. Computerdingen 😉 en een wishlist maken. Zo tegen de maand die gaat komen zo.

Nu is het hier thuis vergadering van Natuurpunt. Grayling heeft iedereen alvast superenthousiast begroet! Woef 🙂

En ik heb de PS3 dan maar braaf afgezet. Ben Assassin’s Creed I nog eens aan het herspelen. Enfin, ik was aan het spelen dus.

Al bij al een leuke dag.

Nagenieten

Goh ja, het was wel afsprakendag vandaag, maar ik kon ook wel nagenieten! Zo’n dag bij de renners. Op de piste. Het doet me wat.

Weet je dat ik er zelfs vannacht nog over droomde?

Die keer van dat optreden

Vanavond was ik uitgenodigd in Leuven in Het Depot. Daar traden Customs op. En The Me In You verzorgde het voorprogramma. Alles is prima verlopen. Zonder drempels.

De zanger van The Me In You verraste me. Hij was best goed. Hun ietwat melancholische stijl ligt me wel.

Maar ik ben vooralsnog meer mee met de dingen die de mannen van Customs doen. Heb hun CD’s, ken dus ook de nummers die het niet tot single brachtten, maar had ze nog maar één keer aan het werk gezien. Vandaag dus de tweede keer. En het was goed!

Ik heb ervan genoten. Ze speelden nummers van de nieuwe plaat en ook heel wat oude bekenden passeerden de revue. Sommige nummers in een alternatieve uitvoering. Dat maakte het wel extra speciaal.

Ik had me vooraan geposteerd omringd door een paar mensen en ook door fotografen. Zo had ik gegarandeerd een goed zicht.

Eén blackberry-foto die dat een beetje illustreert:

En nu ben ik thuis. En lig ik te kijken naar mijn – uiteraard zeer coole – Customs T-shirt dat door de vier bandleden gesigneerd is.

Bloemen!

Wat doe je als je na 2u ’s nachts thuis komt van de piste? De gekregen bloemen in het water zetten natuurlijk 😉

Ik kreeg ze na de 166m tijdrit van het Nederlandse duo Schep-Stroetinga. Je moet je dat voorstellen dat er zo’n renner (aka. held) passeert met een bos bloemen en die dan aan mij geeft… *smelt*

Aftellen naar vanavond

Twee dagen geen berichtjes hier. Reden: moeten bekomen van zondag (en vrijdag for that matter) en eigenlijk ook geen fijne dingen te melden. Kan gebeuren. Toch?

Anyway, vanavond ga ik naar Gent! Zesdaagse kijken in ’t Kuipke.

Een spandoek heb ik al gemaakt. Ik supporter in de eerste plaats voor het koppel Kenny De Ketele en Robert Bartko. En natuurlijk ook voor Tim Mertens en Tosh Van Der Sande.

Ik kijk er naar uit!

En verder heb ik gisteren Super Mario 3D Land voor Nintendo 3DS gekregen, speel ik nog altijd Skyrim op de Playstation 3 en denk ik eraan om de Assasin’s creeds die ik heb (I en II) nog eens te herspelen om dan op mijn verlanglijstje voor december de rest van de reeks (Brotherhood en Revelations) te zetten. En de strips en romans en… van de serie.

Note to self: voldoende rusten vandaag, ’t zal laat worden vanavond…

Murw

Na testen komen testresultaten.
Not good.

En dus probeerde ik ze weg te slapen. Ik was ook gewoon moe. Nu ben ik wakker en ze zijn nog steeds niet goed.

#realitystruck

Lange dag en het is nog maar zes uur ofzo

Eerst kwamen ze in de hele vroege ochtend onze mazouttank keuren, dan mocht ik naar een klant en dan weg voor een hele reeks testen en nu ben ik thuis en voelt het alsof de dag er wel stilaan mag gaan opzitten.

Als ik morgen een beetje productief wil zijn met de kinesist kan ik maar beter rusten nu. En eens testen hoelang het duurt voor ik in slaap val 😉

Mijnheer AnW wordt rond 22u thuis verwacht, die zal me wel wakker maken dan zeker. Allez, ik kruip in de zetel met een stapel comics. Tot…

’t Was vol au vent vanavond

“Videekes” dus. En wel helemaal zelfgemaakt. Te beginnen met bouillon vol verse groenten grof gesneden en kruiden om de kip in te koken en dan daarbij de zelfgerolde ballekes en met beetje look aangebakken champignons en dan in de saus ook een beeteke room en citroensap en voor een echt recept kijk eens in een kookboek ofzo want ik leg het hier ook maar uit met een vermoeid hoofd…

’t Was met frietjes.

En lekker. Dat ook.

Vandaag de dag hier thuis

Kaboom.

Tchop.

Woehahahaaaa.

Krrrrirrrrr.

Ja, of u me nu niet te lang wil storen?

Ik lees comics.

En ik kreeg vandaag zo rond de middag ook zo’n mooie mail.

Mijnheer AnW is gaan werken en ik heb ook al wat aan websites gewerkt.

Tot zover de hoofdpunten in het namiddagnieuws.

Twijfelgeval

Heeft zin in een film-marathon.

Dat zou mijn “status” kunnen zijn. Nu nog kiezen welke films. Ik twijfel tussen Harry Potter en Alfred Hitchcock en ja ik besef dat dat zowat twee uitersten zijn… Of wordt het toch nog The Godfather?

Update 13u28: Keuze gemaakt, ik begin met deze:

Kijk onder meer hier naar uit:

[youtube width=”510″ height=”414″]http://www.YouTube.com/watch?v=xZbKHDPPrrc[/youtube]

Update 22u21: En de tweede film vandaag was:

Meet and greet with Fabian Cancellara

Kent u Koningshooikt? Dat is een dorp op amper 13km van Keerbergen. En daar, in Café Jong Jut, kwam Fabian Cancellara vandaag signeren.

Mijnheer AnW en ik kwamen er iets na 14u toe en het was al gezellig druk. Ik kreeg van een paar mensen tips. Dat de signeersessie achter in de tuin zou plaatsvinden en ik daar ook langs een zijstraatje kon komen wat veel gemakkelijker was met de rolstoel. Goede tip!

Zo kwam het dat ik vrij snel mijn boek kon laten signeren én een tekening die ik maakte over de Ronde van Vlaanderen 2010. That was nice!

Ik had vandaag een mutsdag want zo buiten is dat toch warmer dan een petje. Na de signeersessie liep iedereen de held – Fabian Cancellara! – achterna. Ik bolde weer rond en zag dat hij nog een interview toestond aan de VRT. Toch maar even wachten dus 😉

Hier zit ik dus achter Fabian en ben ik geadopteerd door een lokale oma en haar kleinkinderen… Mijnheer AnW bleef photo opportunities zoeken.

Even later, net voor hij in de auto verdwijnt kijk ik hem aan en gaat hij door de knieën. Letterlijk dan. Hij komt naast me zitten, poseert met een rijtje kinderen en… met mij.

Hij vraagt nog even aan mijnheer AnW of de foto echt goed gelukt is en dat is zo dus is hij weg. Naar een volgende afspraak. Iedereen klapt in zijn handen. Ik ook…

PS. Ik werd ook nog geïnterviewd voor de lokale TV… klik hier

Zondag

Ik heb de afgelopen 24u op de meest uiteenlopende momenten e-mails rondgestuurd. Die gingen over websites voornamelijk. Rond middernacht, om iets na zessen vanmorgen, deze namiddag, zonet nog,… en ik vind dat wel leuk. Plus ik was op die momenten toch wakker.

Tussendoor uiteraard cross gekeken en Ultimate Spiderman gelezen. Nu nog eens wat rondkijken voor… een website en wachten tot mijnheer AnW toekomt.

Nog plannen? Niet echt.

Stilletjes

Vandaag weer zes downloadkaartjes van Delhaize Music gekregen en dus zes liedjes gehaald. Ziedaar mijn activiteit van vandaag…

’t Is hier stilletjes. Op die nieuwe liedjes na dan 😉

En ik probeer te lezen. Ben nu begonnen aan de Ultimate Spiderman reeks.

Die lees ik op iPad. Dat kan dus ook in het (half)duister en da’s welkom want ik lig hier soms zo’n beetje half in de donkerte wegens verondersteld van te slapen, maar een hele dag slapen, neen dat lukt me niet!

Nutteloze discussie vermoed ik

En toen wilden ze mijn linkerpols/hand/duim ingipsen… Dat is die ene hand die ik heb die niet verlamd is. Doemscenario leek me dat, dus begon ik de discussiëren.

Resultaat: metalen plaat onderaan mijn pols en op mijn duim tot aan de pols en verder alle reeds genoemde bodyparts gespalkt in zo’n soort beige verband.

OK, ’t is geen gips, maar kan iemand me even het verschil uitleggen?

Boekenbeurs

Vandaag bereikten mij volgende boeken vanop de boekenbeurs:

  • Stefan Brijs, Post voor Mevrouw Bromley (Roman die zich afspeelt tijdens de eerste wereldoorlog.)
  • Christof Gertsch & Benjamin Steffen, Cancellara (Over hem zelf. Fabian Cancellara dus. De wielrenner.)
  • Pieter Aspe, Solo (Gewoon. De nieuwe Aspe. Gesigneerd.)
  • Mark Tijsmans, Wiet Waterlanders en Sint-Preventia in de Gloria (Het enige ontbrekende deel uit de reeks rond Wiet Waterlanders. Gesigneerd.)
  • Marco Rizzo & Lelio Bonaccorso, naar het boek van Philippe Brunel, Marco Pantani, Het einde van de piraat (Strip over het leven van Marco Pantani.)
  • Randall Casaer, To do (Boek vol tekeningen. Mooi.)
  • Carin, Borile, Riviere, Victor Sackville Noordgrens (Strip. Met prachtige tekening met opdracht van Carin erin!)
  • Hugo Camps, Stijn Vanderhaeghe, De Ronde (Dik en stevig boek over de Ronde van Vlaanderen, foto’s, verhalen. Gesigneerd door Stijn Vanderhaeghe én Louis Talpe, dat is één van de geinterviewden uit het boek)

Dus als u me nu zoekt. In bed. Met een boek. En met mijn vriend de thermometer. Die ook nog…

Quote

The mind is the thing (…).

Dat klinkt wel sterk vind ik zo. Komt eigenlijk uit volgende volzin:

The mind is the thing that forces the body to do it.

En die komt dan weer uit het filmpje in mijn vorige post. Eigenlijk is dat een commercial voor Oakley maar er zitten heel wat leuke passages in waarin Lance Armstrong zijn spirit nog eens tracht over te brengen.

Bij mij is het alvast gelukt.

Finale avond op de piste

Het was nog maar net na 17u of ik was al in de Amsterdamse velodroom. Goed op tijd en ik had dezelfde plek als vrijdag. Prima dus!

De tribunes zaten goed vol. Het was dan ook finale avond. Vanwaar ik zat had ik een goed zicht op het rennerskwartier. Zo zag ik Iljo opwarmen op de rollen voor zijn dernyreeks.

En ja hoor. Hard work pays off. Iljo Keisse was de beste achter de derny. Ondertussen stond het Nederlandse koppel Schep Stroetinga wel aan de leiding. Alles zou dus worden beslist in de finale ploegkoers. Die was spannend. Heel spannend zelfs, maar uiteindelijk trokken Iljo Keisse en Niki Terpstra aan het langste eind en kregen zij de grote krans van eindwinnaar in de zesdaagse van Amsterdam omgehangen.

Ik was moe maar heel voldaan. En beneden wachtte ik nog op mijn helden. Ik zag Kenny De Ketele en Iljo Keisse die trouwens vandaag alweer aan de bak moeten op het EK in Apeldoorn. Ik kwam vannacht thuis en ga nu rusten. En duimen. Voor Iljo en Kenny in Nederland.

Sport. Het kan zo mooi zijn…

Ik heb met veel plezier naar mijn twee Belgische helden gekeken die twee avonden! Kenny de harde werker die op vrijdag regelmatig een onderdeel kon winnen. Iljo de stylist die in zijn kenmerkende soms wat scheve houding over de baan knalt. En af en toe het publiek vermaakt met een jump. Ze zitten in mijn hart. Allebei. Ik vond het dan ook een hele eer om hen gisterenavond na al die inspanningen nog te kunnen spreken. Respect!

De Amsterdamse grachten

Herengracht, Prinsengracht en ga zo maar door. Ik ken ze uit liedjes. Conférences. Vanop televisie, maar gisteren heb ik ze per boot doorkruist. En wel met een boot als deze.

Daar had ik uiteraard ook op voorhand de nodige reservaties voor gemaakt en zo kwam het dat ik met de rolstoellift aan boord gebracht werd en dat er een plekje werd vrijgemaakt zodat ik tussen de andere toeristen kon plaatsnemen.

De grachten dat zijn heel wat bruggen (volgepakt met fietsen), boten en op de kade statige herenhuizen. We voeren via de grachten onder meer langs het Anne Frank huis en kwamen zo aan het centraal station en de haven van Amsterdam. Mooi weer was meegeleverd.

Vlakbij de opstapplaats was er ook een toegangspoort tot het Vondelpark. Dat ik eigenlijk alleen ken vanuit – alweer – liedjes enzo. Dus daar bolde ik ook even in rond. Om dan de taxi terug te bestellen naar het hotel.

Een mooie uitstap en ik heb ervan genoten. Ook al zat ik al met de koers van die avond in mijn achterhoofd 😉

Vrijdagavond op de piste

Ik liet nog maar net mijn neus zien aan de velodroom in Amsterdam of er wou al iemand helpen om me met de lift naar boven te brengen. Ik had nog niet eens kaartjes 😉 Ik kreeg de dagkrant in mijn handen. Die zag er al veelbelovend uit.

Ik kreeg een plekje bovenaan de piste net tegenover het rennerskwartier. Een goed zicht over de piste en ik kon ook de aankomststreep aan de overkant perfect zien.

Bij de jongeren was er al winst voor de Belgen, maar ik kwam toch nog vooral voor de profs. Ik probeerde heel af en toe een foto te maken, maar heb nog steeds geen stevig fototoestel dus u zal het met “impressies” moeten doen. Van de ploegvoorstelling bijvoorbeeld. Het gele duo is Niki Terpstra met Iljo Keisse. Het roze duo achter hen zijn Kenny De Ketele en Barry Markus.

Kenny De Ketele won de eerste ploegkoers en later ook zijn dernyreeks.

En dit is een aflossing van Terpstra met Keisse in de grote ploegkoers.

Tot zover mijn impressies 🙂 Maar wat ik nog wou zeggen. Genoten dat ik heb! Ik kreeg ook langs alle kanten hulp aangeboden. Iemand waarmee ik vooraf gemaild heb, kwam me vragen of alles zo goed was en… vanavond ga ik terug!

Maar eerst probeer ik seffens nog even de stad in te gaan. Geen idee of ik later vandaag nog online kom. Anders leest u morgen het vervolg.

Hermitage Amsterdam

Vanochtend iets na 10u reed ik het binnenplein van de Hermitage op…

Mijn parkeerplaats was daar immers gereserveerd sinds vorige week. Dat liep alvast vlot. Ik nam mijn rolstoel uit de koffer en bolde binnen. Ook daar liep alles naar wens. Ticket kopen. Audiogids ophalen. Lift nemen en beginnen aan de tentoonstelling!

Makkie 🙂

Momenteel loopt er een tentoonstelling getiteld “Rubens, Van Dyck en Jordaens. Vlaamse schilders uit de Hermitage”. Je mag uiteraard zelf geen foto’s nemen en ik heb me daaraan gehouden. Wel kocht ik de catalogus na afloop in de museumwinkel.

Ik zag prachtige werken. En was helemaal gebiologeerd door de tekeningen en schetsen van die oude meesters die ik kon zien. Ik heb meermaals stilletjes minutenlang naar zo’n werk gekeken…

Dan weer mijn auto door de smalle straatjes Amsterdam centrum uit gereden en nu in het Dutch Design Hotel Artemis op een volledig aan mijn rolstoel aangepaste kamer ingecheckt.

Beetje rusten nu en dan vanavond naar de Zesdaagse gaan kijken. Het zal nacht zijn als ik terugkom. Een nieuwe update hier volgt wellicht morgenvoormiddag. Tot dan!

Amsterdam, hier kom ik

Neen, niet vandaag, maar wel morgen!

Net nog even de nodige info ingewonnen bij de TCA (Taxi Centrale Amsterdam) voor het vervoer van zaterdag. Morgen doe ik alles met mijn auto, maar zaterdag ga ik de stad in wellicht per taxi. Ik zie nog wel.

En in de zesdaagse ondertussen? Eén van mijn favorieten staat nog steeds aan de leiding en ik kijk er enorm naar uit om morgenavond live op de piste te zijn!

The Killing

Ik heb hier nu al een hele tijd The Killing, seizoen 1 liggen. En nu wil ik eindelijk wel eens weten wie het gedaan heeft. Plan: voor mijn vertrek naar Amsterdam het seizoen verder bekijken. Ik zit aan aflevering 17 van de 20.

Naar mijn normen is dit dan ook een ambitieus plan 😉

Een beslissing over een spandoek voor vrijdag/zaterdag is nog niet gevallen…

Soms vraagt een mens zich af

Ben bezig met dingen als tekenen, sites bouwen en… slapen.

Ha ja, ik moet toch fit zijn vrijdag en zaterdag. Na één dag zesdaagse staat Iljo Keisse aan de leiding. Hij mag daar van mij zaterdagavond ook staan! Ik ga in elk geval supporteren. Net als voor Kenny De Ketele. Kijk er dus naar uit.

Blijft de vraag: zou ik een spandoek maken?

Strak plan

Mijnheer AnW gaat lopen. Het is te zeggen, mijnheer AnW neemt deel met een groepje collega’s aan de “Loop zonder dope”. En Grayling en ik gaan supporteren!

Dus als u ons deze namiddag zoekt, we zitten langs het parcours van een loopwedstrijd.

Beroepen om respect voor te hebben

Afgelopen woensdag was ik op bezoek in een tehuis voor volwassen mentaal gehandicapten. Gisteren bolde ik met mijn rolstoel over de afdeling geriatrie van een Limburgs ziekenhuis. Twee keer keek ik met bewondering naar de mensen die daar werken.

Nu weet ik zelf al wel dat verpleegsters, artsen en alle paramedische beroepen meer dan nuttig zijn, maar deze week was toch nog extra emotioneel.

Ik zag mensen die ofwel heel luidruchtig waren ofwel net heel stilletjes. Mensen die luisterden of anderen die niet meer wisten wat de verpleegster een minuut eerder zei en dus al evenmin die opdracht konden uitvoeren. En ik zag personeel dat met al die gevallen rekening hield, geduldig was, vriendelijk, een voorzichtige kwinkslag kon leggen in de omgang met bezoekers en familie.

En ik dacht: “Chapeau!”

Opvoeder, geriatrisch verpleger… als je daarvoor kiest moet je een groot hart hebben.

Geschiedenis

Ze beginnen bij Plato en eindigen “op den drempel der twintigste eeuw”. Ik heb het over de zesdelige reeks (+ het deel “Herinneringen”) van Mr. H. P. G. Quack getiteld “De Socialisten, Personen en Stelsels”. De derde herziene druk dateert van 1912. En gisteren heb ik die boeken gekregen. Ze liggen nu naast me.

Goed een jaar of 15 geleden werd ik al op het bestaan ervan gewezen. Toen ben ik ze één voor één gaan lezen vanuit de bib van de K.U.Leuven waar ik toen student was. Nu reserveer ik er hier thuis een plaatsje voor in onze nog nieuw te bouwen boekenkasten boven.

Net als voor het verzamelwerk “Geschiedenis van de socialistische arbeidersbeweging in België” dat gisteren ook meekwam.

Ik denk dat ik zo ongeveer wel weet wat deze boeken voor de vorige eigenaar betekend hebben. Dat was niet gering. Ik zal er dan ook goed voor zorgen.

(Bijschrift bij de afbeelding hier boven. “22 december 1944, te 1u. 55 ’s ochtends, legde een Duitse V-bom de installaties van de Volksgazet in puin. Het blad zou sterker dan ooit uit zijn puinen verrijzen.”

Internet met een helm op

Deze voormiddag had ik bezoek van de Telenet installateur. De man kwam onze modem vervangen en nog iets anders (versterker?) zodat wij na zijn vertrek konden surfen via Fibernet. Ons internet heeft dus nu zo’n flashy helm en bril zoals op de bestelwagen staat!

Men had mij aan de telefoon gezegd dat dat tot twee keer sneller zou zijn dan voordien en ja hoor, ik merk objectief ook een verschil. Er zal hier nogal van FTP enzo gedaan kunnen worden. Tof, tof.

Jawel, uitkijken naar…

Ik kan ergens heel erg naar uitkijken!

Van vrijdag 21 tot zaterdag 22 oktober ben ik in Amsterdam. Meer bepaald in de velodroom want daar wordt dan de Zesdaagse van Amsterdam gereden. Wielrennen dus. En laat dat nu net een passie van mij zijn.

Ik blijf ook één nachtje slapen in een hotel en kan dan heel misschien zaterdag overdag even de stad in. Is er een catch? Ja hoor, ik ga alleen. Spannend is dat, want het is alweer een hele tijd geleden dat ik dat nog eens deed.

Er zijn wel mensen daar die ik ken en die al willen afspreken, maar toch. De verplaatsingen, het inchecken enz. zal ik op mijn eentje voor elkaar moeten krijgen.

Oh ja, het hotel heeft WiFi dus u leest hier wel hoe het gaat 😉

Visitekaartjes

Vandaag kwam een pakje aan met daarin de door mij bestelde visitekaartjes voor 3Top. Leuk! Ze hebben de juiste kleuraccenten, witte achtergrond en bevatten alle noodzakelijke gegevens.

En nu verspreiden…

Op de computer

Bezig geweest met foto’s vandaag. En dan straks misschien nog wat Drupal. Al weet ik uit ervaring dat daar al snel heel veel tijd in gaat zitten dan. Maar kom, ik doe het graag!

Is dat eigenlijk goed Nederlands? Op de computer bezig zijn? Met de computer werken lijkt me beter.

Soit.

Als u me zoekt, lokaliseer dan gewoon even de MacBook Pro.
De persoon die daarmee  bezig is, dat ben ik.

Puf

De tentoonstelling is gesloten en was een succes. Veel bezoekers alleszins. Ook vandaag was het nog gezellig druk. En dat is best fijn!

Nu wat rusten en morgen terug de realiteit in…

Ik ben wel moe eigenlijk. Maar zo van dat “gezond moe”.

En nu wordt de laptop een week mijn beste vriend. En dan ga ik weer tekenen. En dan… zien we wel weer verder 🙂

Reclame

’t Is nu helemaal echt. Vandaag bestaat 3Top Comm. V. !!!
En ik heb meteen een project of vier om mee te beginnen al.

Misschien toch eens hier en daar wat reclame gaan plaatsen. Hier in het kolommeke rechts bijvoorbeeld 😉

En verder nog nieuws?

Wel ja, de tentoonstelling sluit morgenavond. Als u dus nog naar mijn tekenkunsten wil komen kijken dan moet dat morgen tussen 14u en 17u. Adres: De Rooden Leeuw, Molenstraat 35, 3140 Keerbergen.

Home alone

Mijnheer AnW blijft tot morgen in Limburg. Grayling, Lance en ik zijn dus alleen thuis vannacht. Ik ga vooral rusten en wellicht ook een film kijken, of toch minstens een stuk ervan. Vandaag heb ik The King’s Speech en Water for Elephants gekocht.

Nu nog een keuze maken om te weten welke ik vanavond zal bekijken.

Er waren weer fijne bezoekers vandaag op de tentoonstelling. En ik kreeg af en toe ook tips en/of complimenten. Het is toch wat. Zo’n tentoonstelling. ’t Is een nieuwe wereld voor mij.

Ik denk niet dat ik er mijn plaats al in heb gevonden…

Up

Neen, ik heb het niet over de animatiefilm, maar wel over mijn gemoedsgesteldheid. Dat is nu al een paar dagen zo trouwens. En dat komt door de plannen voor de nieuwe zaak, maar ook door de vele reacties op de tekeningen die op de tentoonstelling hangen.

Morgen verwacht ik daar weer mensen.
Het is allemaal heel nieuw voor mij, maar leuk…

Dinsdag

Even naar Leuven i.v.m. de statuten*, dan thuis wat administratie vanuit de zetel, dan naar de tentoonstelling en daar veel mensen gezien en dat waren blijkbaar allemaal fans van mijn tekeningen en toen thuis nog een afspraak gehad en nu nog wat TV en slapen.

Druk? U zegt het 😉

* Ondertussen is alles neergelegd bij de handelsrechtbank en ken ik mijn ondernemingsnummer. En ik vind dat zelfs nu alle keuzes gemaakt zijn nog altijd spannend.

Boekvoorstelling Bart Debbaut

Dit is de uitbaatster van frituur ’t Kriekske in Deurne. Vanavond bakte zij haar frietjes op verplaatsing in Zoutleeuw en haar bekendste klant was er ook…

Bart Debbaut heeft zijn vierde thriller geschreven. “Ik maak je kapot” werd vanavond voorgesteld. Daar wilde ik bij zijn dus schreef ik me een paar weken geleden in. Hopend op een goede dag. En een goede dag was het.

Ik begon met het wegbrengen van statuten en dingen voor het Staatsblad naar Leuven, beetje rusten, afspraak in de bank om de opties inzake verzekeringen te bekijken, beetje rusten, dan een verrassingsbezoek van Lieven en Rosita aan de tentoonstelling, kiné, beetje rusten en dan richting Zoutleeuw.

Meteen een hartelijk welkom gekregen van Bart Debbaut (die ook Het Nieuwsblad had gelezen vandaag) en dan een plekje gezocht in de zaal. Na een toespraak van de lokale burgemeester was het aan ene Bart De Wever om het boek in te leiden. En hij deed dat goed. Wist de zaal meermaals aan het lachen en of applaudisseren te krijgen en had echt wel kennis van zaken. Leuk. Debbaut zelf was dan aan de beurt en na zijn slotwoord was het tijd voor de receptie. Die bestond uit drank… en frietjes!

Een rijdende frituur was besteld en iedere aanwezige kon een pakje friet krijgen. Zelf wilde ik eerst en vooral een boek van Bart (Debbaut) kopen en ging ik pas daarna aanschuiven in de rij achter Bart (De Wever). En zo kwam het dat ik naast het NVA boegbeeld frietjes zat te eten.

Daarna bolden we terug naar Keerbergen. Een boek met daarin een fijne boodschap van de auteur en een leuke ervaring rijker.

Public relations

Aan gewerkt vandaag. PR. Door een interview te geven voor Het Nieuwsblad in onze regio over de tentoonstelling. En ook door de eerste visitekaartjes van mijn nieuwe bedrijf te maken. Ben nu bezig met statuten en dingen. Spannend!

Films bij den Aldi enzo

Deze ochtend vroeg gekocht:

  • The Social Network
  • The American
  • Zot van A

Drie films dus die je met nog een reeks anderen vanaf vandaag in de warenhuizen van Aldi vindt. Nu ja, als je er snel bij bent. Hier bij ons was er bijvoorbeeld nog maar één exemplaar van The Social Network en na mijn passage dus geen meer.

Plan voor deze namiddag: de nieuwe CD van Customs gaan kopen, neen niet via iTunes maar zo echt in de winkel.

En de tentoonstelling vraagt u zich wellicht af?

🙂

Wel die is gisteren onder massale belangstelling geopend. En de reacties waren positief allemaal. Of toch diegene die mij bereikt hebben. Nu loopt ze nog verder vanaf vandaag tot en met zondag 2 oktober elke dag van 14 tot 17u. Mensen die nog willen komen kijken en graag hebben dat ik er zelf ook bij ben geven me best een seintje vooraf. Iedereen welkom!

Locatie: De Rooden Leeuw, Molenstraat 35, 3140 Keerbergen

Afsprakendag

Neen, niet met dokters allerhande, maar wel met boekhouders enzo.
’t Is eens iets anders 😉

Nu rusten. Lezen. En nadenken. Allemaal dingen die je al liggend kan doen. Ik lig dan ook al in bed. En als ik in slaap zou vallen ga ik daar niet tegen vechten…

Koers deze week

Aha, het WK is op TV. Fijn, fijn.

Deze week heb ik een vrij volle agenda, veel websitedingen en ik probeer ook hier iets zinnigs te schrijven zo nu en dan 😉

Maar natuurlijk maak ik ook plaats voor de koers. En voor de tentoonstelling die loopt vanaf zaterdag. Woensdagavond gaan we mijn werken *kuch* (tekeningen dus) ophangen. Leuk vooruitzicht.

Ik wil trouwens ook graag nog een paar boeken uitlezen deze week.

Eigenlijk wil ik wel veel.
’t Zal dus kiezen worden wellicht.

Ach, luxeprobleem vind ik dat.

En in het echt?

Laat ons wel wezen, na ons verblijf in Spanje kwam ik plots in een heel andere wereld terecht. Zij die het moeten weten, weten wat ik bedoel.

En wat met de lezers van mijn weblog? Op de slechte dagen was er eenvoudigweg geen nieuws. Soms een kortje. En vanaf nu weer meer? Wellicht wel. Enerzijds omdat er zoveel leuke dingen op stapel staan dat ik iets héb om over te schrijven. Anderzijds omdat ik weer in net iets minder woelige wateren vaar.

En waarom niet schrijven over ziek zijn?
Da’s een keuze. Van mij. Het is dan ook mijn weblog.

Enfin. Vandaag wat gedrupalled (is dat een werkwoord?) en nog wat in photoshop bezig geweest. Noem het gerust een goede dag. Binnenkort eens een nieuwe site lanceren zie.

En vooruit kijken. Altijd maar weer vooruit kijken.

Muzieks

Vandaag de nieuwe CD van dEUS gekregen, Keep you close.

En gisteren speelde Customs in Mechelen.

Druk nog altijd wel. Afspraken hier en daar. En plannen, veel plannen. Nu mijn lijf nog meekrijgen…

Nagenieten

Tussen de drukte van het vechten door… tijd maken voor nagenieten!

En zo kwam ik in mijn mailbox nog deze afbeelding tegen. Toegestuurd gekregen van iemand die me op de berg had zien zitten nu een dag of 10 geleden toen de renners bij me passeerden. Da’s wel leuk natuurlijk.

Fotoboek

’t Zal zo’n 80 bladzijden tellen en naar goede gewoonte in harde kaft met omslag geleverd worden ergens volgende week. Of de week daarna. We zien wel. HET fotoboek. Met daarin een selectie van de meer dan 1.000 gemaakte foto’s van de voorbije twee weken.

Ik kijk er naar uit om ze afgedrukt te zien. Sommige groot formaat. Andere in de vorm van een collage. Enfin, u kent dat wel.

Thuis

In België. Nog kouder, regen en veel file rond Brussel nog steeds blijkbaar. Maar kom, we hebben Grayling en Lance bereikt. Al één en ander verteld en getoond bij mijn ouders en nu eens kijken hoe de foto’s eruitzien op de MacBook Pro en dan eens aan een fotoboek beginnen, of neen wacht, dat is voor morgen…

Halfweg

We slapen vanavond in Frankrijk. En dat is na al die tijd in Spanje toch weer even aanpassen. We kwamen ook al een paar regenzones tegen. En de temperatuur ligt merkelijk lager. Trui aantrekken, korte broeken onderin de valies leggen en voor morgen ook een jas voorzien denk ik.

Of hoe is het weer in België misschien momenteel?

Seffens nog beetje lezen en spelen met mijn Spaans computer-speelgoedje 🙂

Gisteren met veel moeite ingeslapen. Vandaag nog veel gepiekerd. Over hoe de wereld zo verdomd oneerlijk is. Cliché? Ja, maar nu wel een goede weergave van mijn gemoed.

Daphné

Ik open mijn mails hier op bed in Oviedo, zie een nieuwsbrief van Bol-Budiv en klik die wat onachtzaam open. En dan schrik ik. Daphné is niet meer…

Stilte hier op de kamer. Ik zeg het tegen mijnheer AnW en moet dan nog een paar keer slikken om te concluderen dat de wereld niet eerlijk is…

En veel meer kan ik daarover nu niet schrijven.

Alleen nog dit… Daphné, ik ga je missen! Jij die altijd wou helpen. Steeds daar was met reacties en goede raad. Geen bloemen of kransen, wel een gift voor Hachiko lees ik. OK, dat doe ik. Beloofd…

http://valeas.wordpress.com/

Knuffelkoe

Mijnheer AnW had het fototoestel vandaag. Ik heb de foto’s zonet bekeken. Er staan bergen op. En bergen. Bergen ook en hier en daar wat groen.

Zelf heb ik vooral veel geslapen vandaag. Ben ik een beetje veel verwend geweest. Kreeg ik een knuffelkoe en een computerspelletje cadeau en genoot ik van de laatste dag in de Spaanse zon.

Morgen zullen we al dik 700km naar Frankrijk rijden en dan donderdag nog een goede 800km naar huis. En dan… terug de realiteit in. ’t Is hier heel mooi geweest in Spanje. De Vuelta, de renners, de bergen, de cultuur,…

Nagenieten, hoe lang duurt dat eigenlijk?
Ik hoop heel erg lang!

Picos de Europa

We slapen in Oviedo. Dat is binnen een redelijke afstand van de Picos de Europa, een natuurpark dat een reeks hoge bergen, enkele hutjes van herders en loslopende koeien bevat. Na wat souvenirs gekocht te hebben in Cangas de Onis reden we door naar Covadonga. Daar heb je deze basiliek:

Op het plein daarvoor staat Pelayo (foto hieronder). Die meneer heeft in 722 als aanvoerder de Moren verslagen. Op 8 september – binnen enkele dagen dus – wordt de beschermheilige van de Asturias hier gevierd. Zij zou geholpen hebben bij deze overwinning. Als gevolg daarvan was het druk in en rond de basiliek. Heel wat gelovige Spanjaarden trekken deze week al naar Covadonga. Wij liepen daar een beetje verbaasd tussen.

Volgend deel van ons plan van de dag: de Lagos de Covadonga bereiken (meren op grote hoogte). Dat zou eenvoudig moeten zijn. De weg vertrekt iets lager dan de basiliek en komt uit aan het bezoekerscentrum van het nationale natuurpark.

Maar… die weg was afgesloten.

Je kon alleen naar boven in busverband. Alleen, hoe doe je dat met een rolstoel? Wel, je laat een blauwe parkeerkaart voor  gehandicapten zien, de vriendelijke man aan de wegversperring neemt die vast, bekijkt ze langs alle kanten, checkt of ik wel op mijn eigen foto – die op de achterkant van de kaart staat – gelijk, schrijft onze nummerplaat op en… laat ons doorrijden!

En toen moest ik 12km de bergen in. Als enige personenauto van de dag. Wel kwamen we af en toe zo’n volle bus tegen. Gelukkig was de weg meestal wel breed genoeg om mekaar te passeren.

Eens boven – tussen de twee meren in qua hoogte – parkeerde ik mijn auto en ging mijnheer AnW op zoek naar een kaart. Die was snel gevonden, maar uiteraard zijn wandelwegen in de bergen niet meteen voorzien op mensen in een rolstoel. Geen nood, ik zou een boek lezen aan de auto terwijl hij een wandeling ging maken.

Ik maakte nog een reeks foto’s vanop de parking waar ik stond en wachtte af.

Anderhalf uur later waren we weer verenigd. Ik bekeek de schitterende foto’s die hij onderweg had gemaakt, maar kan ze u niet laten zien. Reden: kabeltje om mijnheer AnW’s Nokia aan te sluiten op de laptop ligt in België. Ik kan u wel verklappen dat er ook close ups van een mooi koebeestje bij zijn… En van één van de lagos zijn er natuurlijk ook foto’s. Op de Nokia dus…

Dan weer naar beneden gereden, iets gaan eten en terug naar ons hotel gekomen. Daar ga ik seffens in de tuin liggen/zitten met een boek. Ik denk niet dat ik nog iets anders ga doen dan een beetje rusten vandaag.

Met de Vuelta de bergen in

Plan van de dag. Eens langs de kant van de weg gaan zitten in een klim. Dat had ik namelijk nog nooit gedaan. In de Tour de France sowieso onmogelijk voor mij, maar de Vuelta is de Tour niet. En dus reden wij zo rond de middag naar de bergen in de Asturias.

Scheen beneden de zon nog. De toppen waren daar waar we uiteindelijk parkeerden serieus in de mist gehuld. We stonden bovenaan de voorlaatste klim van de dag. Zo’n 80 meter onder de streep van de bergprijs. Tussen de Spanjaarden.

Over Spanjaarden gesproken. Een uur of twee voor de doortocht van de koers sprak een man me aan. Hij vroeg of ik het was die die tekeningen had gemaakt van die renners van Euskaltel. Of dat begreep ik er toch uit. Ik zeg van ja en neem ze uit mijn rugzak. Blijkt hij toch wel niet de papa van Amets Txurruka te zijn zeker. Een Bask die eerder deze week zijn handtekening zette. We praatten wat en daarna ging hij zijn vrouw halen. Die nodigde me zowat uit bij hen thuis. Nog wat later werden we ook nog voorgesteld aan de toekomstige schoonouders van Amets.

Ja, het voelt al alsof ik hem persoonlijk ken nu 😉

En dan de koers. Even voor de passage werd de naam van Carlos Sastre nog op de weg gekalkt. En toeval of niet. Na Moncutié was Sastre de tweede renner die mij passeerde. Ik had een superzicht.

En zo zagen we de klassementsrenners paseren. En dat het bij ons bergop ging kan je zien aan de houding van onder meer Moreno en Zubeldia.

Ik keek mijn ogen uit. Maakte nog tientallen en tientallen foto’s toen de verschillende groepjes bij ons passeerden. Zo zag ik onder meer Tom Boonen:

En dit was de allerlaatste renner die ons passeerde: Mads Christensen…

Na “onze” berg moesten de renners nog de gevreesde Angliru beklimmen. Mijnheer AnW verbroederde met een camper en volgde de slotklim op TV. Ik was blij dat ik in de auto wat kon rusten. En nog meer blij ben ik dat ik nu op bed lig.

’t Zal ineens tot morgen zijn denk ik. Slaapwel…

Truitje dus…

Dat is het. HET truitje aka. de kampioenentrui van Matthew Busche. Gekregen gisteren bij de start. Eerlijk? Ik had erom gevraagd een paar dagen eerder en dat doe ik zelden, maar ik vind het zo mooi… Ik had ook iets in ruil meegebracht naar Spanje. Tekeningen van de man in kwestie én miniatuurtjes van hem in zijn kampioenenuitrusting. Natuurlijk kreeg hij er zelf eentje van!

Hij vond dat allemaal heel fijn, liet een foto van ons samen maken en zette die dan weer op zijn weblog mét foto’s van mijn tekeningen en van het miniatuurtje.

Maar toch dat hij op mijn vraag zomaar “ja” antwoordde…
Made me really happy!!!

Varia

Wakker worden in een suite in Astorga. Seffens ontbijt en dan met de auto richting parcours van de etappe van vandaag. We vertrekken later dan voorzien. Wegens moe enzo.

Vandaag is de laatste dag dat we in de buurt van de Vuelta zullen zijn. Vanavond slapen we in Oviedo en dat voor drie nachten. Daar gaan we vanaf morgen de Picos de Europa bezoeken en nog zo van die dingen.

Het is niet zeker dat ik in het volgende hotel vlot toegang tot het internet zal hebben dus als er geen blogs verschijnen niet ongerust zijn.

En dan is er nog iets. Het zat er al een paar dagen aan te komen, maar gisteren was het echt zover. Een droom die uitkwam. Ja, nog één. Ik kreeg een koerstruitje. En dan nog wel één van de Amerikaanse kampioen! Met een pracht van een boodschap erop geschreven voor mij. Als ik zeg dat ze eindigde met LiveStrong weet u genoeg. Ik heb het truitje dicht bij me liggen nu. Want het wordt lastig. De pijn is nogal aanwezig. Lees: ik heb veel pijn! Maar… dat zou thuis ook zo geweest zijn en dan had ik niet al die renners gezien en niet al die nieuwe contacten gelegd en…

Nog een laatste keer naar de start

Ik was aan de start in Astorga. Dat was slechts een kort wandelingetje met de rolstoel vanuit ons hotel. Leuk! Weet je nog dat ik eergisteren Stijn Devolder ontmoette, maar dat mijnheer AnW niet in de buurt was voor een foto? Wel, dat hebben we vandaag goedgemaakt. Dat wil dus zeggen dat ik nu deze foto’s heb kunnen (laten) maken:

En verder nog iets gebeurd? Ja nog een leuke babbel bij Team Sky met de persverantwoordelijke en natuurlijk ook weer Jean-Pierre Heynderickx gezien en dan ook nog Kristof Vandewalle en “Veel succes, Jurgen” gezegd tegen Jurgen Vandenbroeck en begroet geweest door zowat het volledige Team RadioShack en toen Joaquin Rodriguez me passeerde naar de start knikte hij en stak hij zijn hand op omdat hij me herkende van gisteren.

Ik hou steeds meer van Spanje en van de Spanjaarden 🙂

Astorga

We slapen nu twee nachten in een sjiek hotel in centrum Astorga. Mooie parking, super tuin en een suite om u tegen te zeggen. Voor één keer mag dat wel eens…

Na ons bezoek aan de start bezochten we vandaag de kathedraal met het daarbij horende museum. Naast de kathedraal ligt het bisschoppelijk paleis ontworpen door Gaudi. Ook daarin zit nu een museum. Beide musea waren slechts gedeeltelijk toegankelijk met de rolstoel maar ik heb een groot deel wel gezien volgens mijnheer AnW.

Na die cultuur-dingen was het tijd voor gastronomie. We trokken naar een restaurant vol Spanjaarden en namen de menu die ons aangeraden werd als de lokale specialiteit. Wat kregen we? Stapels vlees en groenten en soep en dessert en koffie en digestif. Moet ik nog zeggen dat we nu voldaan op onze hotelkamer zitten om naar de Vuelta op TV te kijken?

Straks trekken we nog terug de stad in.
Na de siesta.
Als de winkels terug open zijn enzo 😉

Alles is gesigneerd

Vandaag lag de start in Sarria. En vandaag was ook de eerste keer dat er een politieagent naar mijn accreditatie vroeg. Gelukkig had ik voor vandaag de juiste polsbandjes gekregen en mocht ik dus bij de ploegen blijven! Praten met Jean-Pierre Heynderickx bijvoorbeeld. En even later met Johan Bruyneel. En natuurlijk bleef ik staan om een paar renners van Team RadioShack te zien. Matthew Busche als eerste en daarna even poseren met Markel Irizar en dan was Geoffroy Lequatre de laatste renner van die ploeg die zijn handtekening zette bij mij.

Die handtekeningen van mij… Mijn stoutste droom kwam uit vandaag! Ook de laatste tekeningen die in mijn map zaten zijn nu gesigneerd. Bij Quickstep moest ik er nog een paar hebben en dan nog eentje bij HTC Highroad en toen bolden we naar Katusha. Ik had er Dani Moreno en Joaquin Rodriguez getekend. Allebei al ritwinnaar eerder in deze Vuelta.

Ik zat te wachten en vrijwel meteen kwam het personeel van Katusha kijken. Ze vonden mijn tekeningen prachtig, maakten er foto’s van, gaven me een petje en zorgden ervoor dat de renners die ik wilde tot bij mij kwamen. Wat kon ik meer willen?

Rodriguez – met de groene puntentrui – was zelfs geïnteresseerd in al mijn tekeningen die ik bijhad. Ook die van de “otros equipos” en hij herkende zowat iedereen.

Ik blij 🙂

Oh ja, bij Euskaltel – Euskadi kwam de persoon aan wie ik gisteren hulp vroeg me vandaag spontaan zijn hulp aanbieden om nog van “die mooie tekeningen te laten signeren”, dixit de brave man. Dat heb ik bijna nog nooit meegemaakt…

Het is al wat geweest. En het begint zijn tol te eisen. Moe, pijn,… maar zo’n mooie momenten om te koesteren. ’t Is echt prachtig. En vannacht slapen we in een hotel vlakbij de start van de etappe van morgen. Verplaatsing met de rolstoel dus in plaats van met de wagen. En dat is een fijn vooruitzicht.

Tot later! Slaapwel.

Toerisme vandaag

Natuurlijk waren we op de koers, maar daarna was het tijd voor toerisme. Het schitterende Monasterio de San Estevo bijvoorbeeld. Prachtig gerenoveerd en omgebouwd tot een parador. Gedeeltelijk blijft het wel vrij toegankelijk en je kan er ook iets eten (wat wij gedaan hebben). Daarna richting stuwmeer van de rivier Sil. Daarop hebben we dan een boottocht van zo’n anderhalf uur gemaakt. Dat en onze stops op een paar terrasjes – voor ijs en drank – zorgden ervoor dat we nog maar een klein uurtje in ons hotel zijn nu. De weg liep hoofdzakelijk over smalle bergwegen, op en af en helemaal op het einde nog een stukje autovia. Enfin… we zijn er geraakt!

Elly

Ik volg weinig blogs van mensen die vechten tegen kanker. Of het zouden leuke blogs moeten zijn. Van mensen die moedig zijn. Een voorbeeld.

Al jaren volg ik de blog van Elly.
http://ellys.skynetblogs.be/

En de laatste periode is zwaar geweest. Gisteren heeft Elly de strijd moeten staken. Ik heb veel gehad aan haar schrijfsels. En ik niet alleen. Maakt dat de ziekte zinvol? Natuurlijk niet. Zo eenvoudig zijn die zaken niet, maar Elly’s optimisme was aanstekelijk en zal vele mensen geholpen hebben bij het zetten van hun eigen stapjes in welk gevecht dan ook. Dat is op een vreemde manier ook mooi.

Nu kan ik alleen iedereen rondom haar veel sterkte wensen bij dit verlies.

Als het (complimentjes) regent

Vanmorgen zagen we op weg naar de start in Ponteareas een regenboog. Geen goed teken en inderdaad ook op onze bestemming bleef het nog wat miezeren. Maar de Vuelta bezoek je niet elk jaar dus ik wou toch weer op pad.

Mijn eerste stop was bij Euskaltel – Euskadi. Een ploeg uit het Baskenland met wel wat interessante renners. Ik had Nieve, Anton en Txurruka getekend. Maar ik was daar alleen. Mijnheer AnW was nog iets gaan wegbrengen naar de auto. Dus ik in mijn beste Spaans iets van “es possibile” en “una firma” of zoiets… en dan de namen van de renners.

De man die ik aansprak toonde me meteen zijn breedste glimlach en verdween met mijn tekeningen op de bus. Hij kwam terug met de juiste handtekeningen én ik kreeg een hele uitleg in het Spaans en deels in het Engels over dat de renners al veel foto’s moesten tekenen, maar nog nooit zo’n tekening. En ik dan maar van “gracias” en “thank you” en het bleef verder maar complimentjes regenen.

Zou dat nu de Spaanse stijl zijn? Overdadig in woorden. Zwierig. Het deed me wel veel deugd…

Daarna stopte ik bij Vacansoleil. Daar rijdt Stijn Devolder mee in de Vuelta. En die had ik ook bij in getekende versie. Stijn kwam speciaal voor mij naar buiten en we maakten een praatje. Supporter ben je in goede dagen, maar ook in minder goede. Stijn is al jaren mijn held. Van toen ik hem volgde in een tijdrit bij toen nog de Vlaanderen ploeg. Ik ben hem blijven volgen. En ook vandaag was ik weer blij hem te zien!

Foto’s zijn er niet van… mijnheer AnW was nog niet terug.

Die dook wel op toen ik net bij Team Sky zat en daar meteen begroet werd door Nick Howes. Dat is geen renner, maar wel de persverantwoordelijke van Team Sky en die vond mijn nieuwe tekeningen ook nu weer prachtig – hij herkende me nog vanuit de Tour de France – en ik kreeg van hem zelfs zo’n stoere, zwart-blauwe podiumpet van Adidas/Sky. Die pakte ik meteen uit en ik zette ze dankbaar op mijn hoofd.

Ian Stannard en CJ Sutton signeerden hun tekening en Bradley Wiggins stond de pers te woord zoals het de leider van het algemeen klassement betaamt. In het Engels. Dus ik kon meevolgen.

Daarmee waren mijn Sky-doelstellingen ook weer gehaald en bolde ik samen met mijnheer AnW nog wat rond. Zo kwamen we Kristof Vandewalle tegen. Nu renner bij Quickstep en na de Giro met de Vuelta aan zijn tweede grote ronde van het jaar bezig. Kristof ken ik nog van bij Topsport Vlaanderen – Mercator en hij was net als toen heel vriendelijk en geïnteresseerd. Super.

En dit is Tom Boonen.

Hij passeerde me op weg naar de start en werd door iemand naast mij tegengehouden in het Spaans voor een foto. Ik sprak hem daarna in het Nederlands aan en vroeg hem of hij mijn tekeningen van hem wilde signeren. Zelden heeft iemand daar zo volmondig ja op geantwoord!

Enthousiast over mijn tekeningen. Een smile tot achter zijn oren. En of hij twee keer mocht tekenen – er stonden twee tekeningen op één blad – en ik maar van “ja” en “dank u Tom” en “nog veel succes” enzo en hij dan weer “dank u” en “echt mooi” en toen was hij weg.

Hij maakte serieus indruk op mij… ’t Was de eerste keer ooit dat ik hem aansprak. Daarvoor moet je naar Spanje komen zeker 😉

Kortom. Mijn dag was weer meer dan geslaagd.
En morgen?
Gaan we wellicht weer naar de start…

Ourense

We slapen in een gezellig familiehotel in Penalba. Dat is een dorpje van hoop en al 10 huizen in de buurt van Ourense. Vandaag zijn we die naburige stad die we anders altijd links laten liggen op weg naar deze of gene wielerafspraak dan even gaan bezoeken. Er zijn de warmwaterbronnen en er is de kathedraal. Verder nog hier en daar een standbeeld en/of fontein, een grote voetgangerszone met typische straatjes en pleinen vol terrasjes en vooral: veel hoogteverschillen.

Het was werken met de rolstoel dus…

Coureurs zien!

Plan van de dag: coureurs zien.
Bilan van de dag: uitvoering meer dan geslaagd!

We trokken naar Verin. Daar lag de start vandaag. We konden zo tussen de bussen doorwandelen en ik kwam al vrij snel Team RadioShack tegen. Daar had ik tekeningen van bij en nog wel wat. Zo kwam het dat ik bij Johan Bruyneel stond en dat we over miniatuurtjes en ziek zijn praatten. En dan daarna over de koers en over Matthew Busche. Dat is de kampioen van de VSA momenteel en die rijdt bij Team RadioShack. Cool.

Maar het kon nog “coolerder” want even later zat ik gewoon met Busche zelf te praten! En we hadden het over mijn miniatuurtje en een tekening. Hij wilde zelf (!) een foto van ons samen en maakte ook een foto van mijn tekeningen van hem. Natuurlijk heeft hij ze ook gesigneerd.

Net als zijn ploeggenoeten Tiago Machado en Nelson Oliveira trouwens. En toen ik een paar keer supervriendelijk begroet werd door mijn held Markel Irizar (aka. survivor!) kon mijn dag eigenlijk al niet meer stuk.

Ook van andere ploegen had ik tekeningen bij. Mijnheer AnW verzamelde handtekeningen bij Liquigas en bij Garmin Cervélo en ik sprak iedereen aan die passeerde en die ik herkende. Zo ook deze John Degenkolb.

Of Maxime Monfort die me zelfs nog herkende van vroeger.

En wat dan gezegd van Jan Bakelandts. Die reed me net voorbij en stopte voor een praatje. Super toch?

In totaal zijn er zo’n tien renners geweest die vandaag hun handtekening zetten. Gisteren ook al negen. Dat loopt dus aardig op.

Na de start trokken we richting parcours. De Vuelta is immers de Tour de France niet en dus konden wij rustig met de wagen op het parcours een plekje zoeken tussen de publiciteitskaravaan en de koers in. We stopten in Larouco, een dorpje op de voorlaatste klim waar het nog goed 39km was tot aan de meet.

We zagen de kopgroep passeren (geen foto’s van) en dan het peloton.

En ik ben blij. Gelukkig zelfs 🙂
Vond het een superdag…

Rijden en eerste Vuelta-geluk

Meer dan 1100 kilometer gereden vandaag. Dat kruipt niet in de kleren. Het grootste deel was de rit van 1000 en nog wat kilometer naar ons hotel. Daar ingecheckt, vertrokken we meteen opnieuw. Dit keer naar het hotel van Omega Pharma – Lotto. Ik had daar afgesproken met hun sportbestuurder Jean-Pierre Heynderickx. Ik zat amper bij hem aan tafel of ik had al een gloednieuwe pet van La Vuelta en een bijpassend zwart La Vuelta T-shirt in handen.

En even later was Vicente Reynes de 1ste renner die signeerde.

Adam Hansen zou even later zijn voorbeeld volgen en ook de andere renners van de ploeg signeerden, maar dan wel niet aan mijn tafel, maar ergens beneden waar ze aan het eten waren. Kortom, alle negen Vuelta-renners van Omega Pharma – Lotto signeerden hun tekening!

Daarna nog gegeten in ons hotel en nu op bed.
Eindelijk zou ik zeggen…
Slaapwel.

Die foto op het rotsblok

Et voilà. Nous sommes en France!

Meer bepaald in Saintes. Dat was zo’n 850km rijden. Parijs voorbij en nog wat verder naar het zuiden. Morgen moeten we nog meer dan 1000km afleggen tot op onze eindbestemming dus het plan voor vanavond is: rusten.

’t Was wel leuk onderweg. Zo maakten we deze foto van mij op een “niet-rolstoel” oftewel op een rotsblok:

Dat kwam zo. Op één van onze tussenstops maakte ik deze foto:

En ik vond die wel leuk. Dat wou ik dus ook. Van mezelf. Niet in de rolstoel. Wel op zo’n rotsblok. En waar een wil is, is een weg. Voor dit soort dingen toch en dus maakte mijnheer AnW ook een foto van mij nadat ik was overgestapt en nadat we de rolstoel uit het zicht hadden geparkeerd.

Oh ja, de eerste foto was iets te vroeg genomen. Ik was nog een poging aan het doen mijn haren goed te leggen door discreet – ahum – met mijn hoofd te bewegen…

Blooper dus.  Maar wel leuk en ik wilde die u niet onthouden. En nu? Platte rust. Straks iets gaan eten en dan daarna gewoon weer slapen en morgen vroeg ontbijten en dan de auto in naar Spanje.

Ready

Klaar dus. Want:

  • alle tekeningen zijn klaar en droog en zitten in een map;
  • idem voor de miniatuurtjes;
  • de valiezen staan klaar, de dingen die mee moeten eigenlijk allemaal;
  • ik zie het helemaal zitten!!!

Vooral dat laatste is niet onbelangrijk ook 😉
Next stop: France!

(al zou ik beter Frans en Spaans oefenen…)

We gaan op reis en we nemen mee

Ik heb zo’n file met die naam. Daarin staan de noodzakelijke dingen voor op reis. Dingen die we zeker mee moeten hebben. Er is een kolom voor mijnheer AnW en een kolom voor mij. Die laatste is minstens dubbel zo lang als de eerste.

Dat zit zo. Heeft mijnheer AnW genoeg aan kledij en – als het echt moet – zijn gsm op vakantie, ik neem een pak meer dingen mee. Medicatie voor die periode in de eerste plaats. Leesvoer ook. Maar dan zijn er zaken als de iPhone, fototoestel, BlackBerry, videocamera, laptop,… en al die dingen hebben een laadkabel en een usb-kabel nodig. Ha ja…

Net bij het klaarleggen van één en ander vroeg ik me voor het eerst af of dat nu echt allemaal mee moet. Het antwoord – na enig nadenken – was: “Ja!”. Tenslotte doe ik al aan toegevingen door de iPad en de Kindle thuis te laten.

* grijnst *

Ik tel nu echt af. Nog twee nachten thuis en dan richting Frankrijk voor één nacht en dan van daaruit door naar Spanje. Ik kijk er naar uit ginder een paar mensen terug te zien die wel bijna dagelijks in mijn mailbox en BlackBerry zitten, maar die ik nu dus ook live zal zien. Cruzamos los dedos…

😉

In het nieuw gestoken (LiveStrong)

Wit, blauw, maar ook grijs kleurde mijn dag vandaag en dat is goed 🙂 Ik ben door mijnheer AnW in het nieuw gestoken. In de Nike Factory Store ergens te lande. En… ze hadden er een prachtige grijze hoody (therma fit technologie?!) met het LiveStrong logo erop. En die heb ik gekregen!!!

En nog wel een paar “gewone” dingen, maar nu heb ik dus een LiveStrong trui en daar ben ik behoorlijk (lees: heel erg) blij mee.

Ik heb pas het nieuwe boek van Mart Smeets over Lance Armstrong gelezen. In de Tour de France droeg ik trots mijn LiveStrong T-shirt en het bekende gele armbandje lijkt wel vast om mijn pols te zitten. Ik heb het in geen jaren opzij gelegd. Armstrong, LiveStrong en bij uitbreiding zijn wielerploegen… ik heb ze in mijn hart een ruime plaats gegeven. Ik hou er wel van. En dat zal ik tonen.

Nu ook met hoody 😉

Vooruit kijken

Nog zes keer slapen…

Enfin nog zes nachten. Dat is voor mij wel meer dan zes keer slapen nog als je elk slaapje meetelt.

En nu? Thuis! En tekenen en info inwinnen.
Info over de streken waar we zullen komen. Zo’n dingen.

Gilbert-potloden

Vandaag nog wat in potlood getekend en dat ging goed vooruit. Kan ook moeilijk anders. Ik kreeg een doosje potloden van het merk Bic, type Gilbert. En wint Gilbert niet bijna elke wedstrijd waar hij start?

😉

De berichten die me uit de Vuelta bereiken vertellen me tot nu toe vooral dat de Vuelta de Tour niet is. Niet te vergelijken qua drukte, organisatie,… Ik sta dus voor een avontuur. Een sprong in het onbekende.

Tot slot nog dit. Vanmiddag voor TV heb ik ferm gesupporterd voor Markel Irizar. Ik ontmoette hem nog tijdens te Tour de France dit jaar, volgde hem vorig jaar tijdens een tijdrit EN hij is een cancer survivor.

En nog meer tekenen + varia

Gisteren in potlood. Vandaag vooral in inkt. Wegens nog niet aan het inkleuren begonnen heden geen vertoning van de gemaakte werken. * Kuch *

En verder gaat het wel.
Redelijk.
Gisteren wat koorts.
Vandaag geen koorts.
= Beterschap dus!

Alleen moe en pijn, maar daar heb ik het niet graag over, want dan moet ik het daar elke dag over hebben en dan leest er hier niemand meer verder vermoed ik…

Vandaag kwamen er berichtjes uit de Vuelta en de Vattenfal-dinges-classics in Hamburg. De wielerwereld zit in mijn gsm. En ik hoop dat die daar nog een tijdje wil blijven!

Tekenaar

Belangrijkste activiteit van vandaag: tekenen.
En een pas gekregen boek over Lance Armstrong in één ruk uitlezen, dat ook.

Dat tekenen kadert in de voorbereiding van ons vertrek naar Spanje. Ik hoop stiekem om ook daar op handtekeningenjacht te kunnen gaan. Zo ergens aan de start. Al heb ik vooralsnog geen idee of we daar ook de juiste credentials voor zullen hebben. Startpodia in de Vuelta worden naar verluid veel minder bezocht dan die in de Tour de France dus desnoods ga ik me daar posteren. Spannend eigenlijk wel allemaal.

Nog 9 x slapen…

Fotoboek

Praag – Nurnberg – Herne-Boernig – Koeln – Brussel – en zo tot hier 🙂

Ziedaar het parcours van het fotoalbum dat ik via Apple liet maken met de mooiste foto’s van vorige week vrijdag, de tijdrit in Roermond. En nu bladeren tot ik klaar ben met nagenieten en dat zal nog niet voor direct zijn…

Tekeningen, check

Vandaag heb ik enkele tekeningen afgewerkt. Wielrenners.

Nu nog in de buurt van de betrokken heren geraken om er een paar van te laten signeren. Hé! Wacht eens even. Is er momenteel geen koers gaande in België en Nederland? De Eneco Tour? Juist ja.

To be continued.

Aan het begin van de week

Lezen, website-dingen knutselen en rusten. Ziedaar mijn dag.

Wat ik graag zou kunnen schrijven aan het einde van de week? Dat ik in wielerland geweest was. Een paar renners hun tekening kon laten signeren misschien. En koers zag. Ah, dromen…

To be continued.

Ziek dus

Beetje lezen, beetje laptop en veel pijn.
Dat was vandaag.

En de koers volgen op internet. Gevolgd door contacten met een paar hoofdrolspelers. Dat is dan weer goed voor mijn moral. Ik vecht!

Ik denk trouwens dat ik ziek ben. Waarom? Ik kreeg een nieuwe hoes voor een eenpersoonsdekbed cadeau en nieuwe pyama’s…

Vraagje

Als je ziek bent en dan toch websites wil ontwikkelen en dus de hele tijd op een computer tokkelt in bed, ben je dan een nerd?

Ze zeggen hier van wel…

Slaapkop

Dagje thuis. Dagje slapen.

’t Zal nodig geweest zijn zeker. De voorbije dagen heb ik veel en snel getekend. Nu moest ik zelfs daarvan even bekomen. En van mijn belevenissen van woensdag natuurlijk.

Sprokkels

Deze voormiddag tekende ik een Italiaanse wielrenner. Deze namiddag won hij de rit in de Ronde van Wallonië. Daniele Bennati is de man in kwestie. Zou ik geluk brengen?

Ons dierenbestand is uitgebreid vandaag. Behalve een Border Collie en een poes hebben we nu ook terug drie kippen.

Inhalen

Wat ik gemist heb in de tijd dat ik plat lag? Tekenen. En computerspelletjes spelen. En dus ben ik nu één en ander aan het inhalen. Vandaag was het Rabbids 3D op de Nintendo 3DS. En een tekening van Stijn Devolder.

Tracking number

En zo werd ik plotsklaps blij:

  1. mailtje in mijn inbox met een tracking number bij FedEx
  2. op website FedEx gezien dat er een pakje onderweg is vanuit Austin
  3. estimated delivery zou al morgen zijn? lijkt me erg snel…

Ach… Morgen of volgende week. Ik verwacht iets!
Mailtje waarvan sprake kwam van de Team RadioShack Shop.
En die is niet toevallig in Austin, Texas.

En? Vandaag?

Ziekjes. Heel. Erg.

Beetje nadenken tussendoor over een nieuwe site. Voor mezelf dus ik kan doen wat ik wil en laat dat nu net zo daunting zijn. Drupal 7 is toch weer een stap vooruit vind ik. Enfin, ik blijf wel bezig…

PS. De renner waar ik het gisteren over had, won vandaag de rit!

Rustdag dus in de Tour

En wat doet een mens dan? Goh ja, film kijken (Public Enemies en een stuk van The Rite) en in slaap sukkelen. En dan dromen. Ik herinner me er nog twee. Eentje over onze espressomachine thuis. Geen idee hoe ik daar aan kwam in mijn slaap. En de andere droom ging over de Tour de France.

Dat snap ik al beter 😉

Sprokkels

Koers kijken. Film kijken. Liggen…

Daarstraks aan de telefoon zei er iemand: “Als je het moeilijk hebt dan bel je me maar.” Toen zweeg hij. Ik ook. Waarop hij vervolgde: “Dan bel je me om de vijf minuten wellicht?”

Morgen rustdag in de Tour de France. Dat wordt een lange dag voor mij.

Leeg

Neen, niet ikzelf, maar wel de inbox van Thunderbird. Alle mails van de voorbije weken zijn nu beantwoord. Oef!

Fotoboek

Zo fijn! Vandaag is mijn fotoboek over onze 9 dagen Frankrijk aangekomen. Samengesteld in iPhoto en dan netjes als hardcover laten afdrukken via Apple. Ik vind het alvast prachtig.

61 bladzijden met mijn leukste foto’s en mooiste herinneringen. Een aantal van mijn ontmoetingen zijn paginagroot weergegeven. Net als mijn zelfgemaakte finishfoto’s. Natuurlijk ben ik geen fotograaf. Ik heb niet eens mijn echte fototoestel uitgehaald, deed dus alles met de BlackBerry maar de herinneringen zijn in elk geval vereeuwigd en daar gaat het tenslotte om.

Had ik al gezegd dat ik het prachtig vind? 😉

PS. Omdat ik gisteren te kennen gaf dat ik wel eens wou proberen weer iets te lezen kreeg ik vandaag het Sporza Quizboek Tour de France en de nieuwe strips van Suske & Wiske en De Kiekeboes cadeau. Lichte lectuur. Ik denk wel dat ik dat net zal aankunnen…

Slaapkop

Uren aan een stuk.
Slapen.
Deze voormiddag.
Dan koers kijken.
En opnieuw slapen deze avond.
Benieuwd wat het morgen wordt.

Wat ik nog wil vertellen over Team RadioShack

Zondag 3 juli zat ik de hele dag buiten in de zon langs het parcours van de ploegentijdrit van de Tour de France in Les Essarts. Als ik er nu aan terugdenk, word ik weer helemaal emotioneel. Mooi dat dat was. Echt genieten!

De meeste ploegen reden nog een rondje ter verkenning, maar niet zo Team RadioShack. Zij trainden de dagen voor de start van de Tour meermaals op het parcours dus ik zag ze die bewuste zondag maar één keer in actie. Toen het voor echt was. In koers. En ik ben maar wat blij dat ik er met mijn BlackBerry een redelijke foto als souvenir van kon maken.

Later die avond zou ik trouwens nog bedolven worden onder de souvenirs. Ik toonde er al één en ander van op mijn weblog de dag zelf (klik). Maar vandaag wil ik nog graag twee andere foto’s laten zien:

Hierboven zie je van rechts naar links Dirk Demol, Sergio Paulinho, Andreas Klöden en mezelf. Andreas met een brede glimlach. Hij heeft zonet de tekening die ik van hem maakte gesigneerd. Afgelopen zondag kwam hij ten val in de valpartij die onder andere Jurgen Van den Broeck en Frederik Willems uitschakelde. Gelukkig kwam hij weg zonder breuken en dus reed hij tot en met de rit van de vandaag verder ondanks blessures aan de rug. Morgen moet ook hij de Pyreneeën in. Dat wordt zeker niet eenvoudig. Ik ga keihard voor hem duimen.

Hieronder zie je me dan ook nog een keer met Levi Leipheimer. Wist je dat die aardig wat Nederlands praat? Toen hij van de bus stapte vroeg hij me in het Nederlands of ik ook Engels kon. Ja dus. En toen ik even later in het Nederlands tegen Johan Bruyneel en Dirk Demol zei dat mijnheer AnW bij “de hond” wachtte aan de auto, vroeg Leipheimer meteen welk soort “dog” ik dan wel had. Hij had me dus ook verstaan. Hij had ook een pak complimenten voor me (mijn tekeningen en miniatuurtjes vielen in de smaak) en sprak me moed in (kankerdingen weet je wel). Goed een uur later maakte hij opnieuw (!) tijd voor me vrij op het terras nog voor hij ging eten. Ondertussen ging ook hij in koers al een paar keer tegen de grond en verloor hij kostbare tijd. Toch hoop ik hem nog eens uitdrukkelijk in beeld te zien de komende dagen. Nog eentje dus die op mijn steun kan rekenen.

Ik denk dat ik het al wel geschreven heb een dag of tien geleden, maar die avond daar in dat hotel heeft me echt heel erg blij gemaakt.

De renners, het personeel,… Ik voelde me echt in wonderland en vertelde hen dat ook. Geen idee of ze me hier online volgen, maar ik hoop in elk geval dat ze weten wat ze voor me betekend hebben de voorbije week: heel veel!

Tour nu volgen op TV

Deze namiddag was het koers op TV. De Tour de France. Ik wuifde me wat koelte toe met zo’n grote groene hand van sponsor PMU. Naast me liggen petjes van de andere hoofdsponsors.

Soms droom ik letterlijk nog over de Tour. Moe ben ik. Ziek. Slap. Vanalles wat niet leuk is, maar de herinneringen zijn zo krachtig. Geen idee wanneer ik weer zal ontwaken. Laat me nog maar wat dromen.

Kortje (2)

Ik lig nu plat. En dat mag je letterlijk nemen.

Zoveel mogelijk naar mijn fotootjes kijken op de BlackBerry en mijn gesigneerde tekeningen één voor één vastnemen… meer doe ik niet.

Laatste dag

Onze laatste dag in Frankrijk stond volledig in het teken van geschiedenis. Tweede Wereldoorlog en William the Conqueror. We reden dus nog naar enkele sites in Normandië (Omaha Beach, Amerikaans kerkhof, een Duitse batterij,…) en naar Bayeux voor het wereldberoemde wandtapijt aldaar.

Ondertussen zijn we weer thuis in Keerbergen en is alles weer back to normal. Ik kijk wel al uit naar morgenochtend. Dan gaan we de auto leegmaken en kan ik alle souvenirs uit de Tour de France eens op een rijtje leggen. En aan een scrapbook en/of fotoalbum beginnen en… vechten. Altijd weer verder vechten.

Ah, la Normandie

We slapen nu al voor de vierde nacht in Normandië maar hadden nog geen tijd voor toerisme. Dat maken we vandaag en morgen een beetje goed. Zo waren we nu al in Arromanches (de haven die de geallieerden maakten net na de landing op D-day), bekeken we het museum van Pegassus bridge, bezochten we een Canadees soldatenkerkhof en reden we langs enkele bunkers en oorlogstuigen. Zelfs Grayling werd er stil van:

Tour de France, start in Le Mans

De stad van de 24 u van Le Mans dus en het was ook in de buurt van het racecircuit dat de start van de etappe van vandaag gegeven werd. We hadden weer pasjes voor de Village de Départ maar ik keek vooral uit naar de aankomst van de teams. Ik had immers nog drie tekeningen op zak die nog niet gesigneerd waren: Mark Cavendish, Mark Renshaw en Matt Goss alledrie van Team HTC Highroad. Net toen ik hen gespot had en erop af rolde begon het te stortregenen. Gelukkig zaten mijn tekeningen in een stevige plastiek map. Er stond een hele meute persmensen te wachten aan de bus. Er was geen doorkomen aan. Gelukkig was er iemand die me wel wou helpen en die de tekeningen mee op de bus nam om ze voor me te laten signeren. Dat betekent dat alle, ik herhaal alle, tekeningen die ik bij me heb nu gesigneerd zijn. Dit is… unreal zoals ze dat zeggen in het Engels.

Daarna rolde ik naar Team RadioShack.

Ik liet met veel respect de renners vertrekken. Sprak er met een aantal mensen en vertelde over de superweek die ik had dankzij hen! Ze waren blij dat ik zo blij was. Dat is mooi vind ik. Superkerels daar bij Bruyneel en Demol. Ze hadden al veel pech deze week. Veel valpartijen met flink wat schade. Ik hoop dat het nu voor hen nog alleen maar goed zal lopen. Ik supporter…

Crevaison

En neen dit is geen dorpje in Frankrijk. Ik had een lekke band met de rolstoel. En dat was niet fijn… Om een lang verhaal kort te maken: Europcar, Omega Pharma – Lotto en Team RadioShack schoten ter hulp. Met pompen. Zo geraakte ik weer op weg en tot aan onze auto terug ook. Pfiew…

Tour de France, aankomst in Lisieux

Regen toen we opstonden. Regen onderweg en regen toen we uitstapten op de parking in Lisieux. Maar daarna bleef het urenlang droog. En gelukkig maar want ik zat ook urenlang stil, maar wel op een toplocatie: de tribune Henri Desgrange en die stond vandaag zo’n 2 meter voorbij de meet. Grayling en mijnheer AnW waren er ook.

Fotootje van toen we aankwamen en er nog niemand in mijn buurt zat:

Een paar uur later zag het er achter mij zo uit:

Veel geel natuurlijk. De kleur van de leiderstrui in de Tour de France. Die petjes delen ze trouwens uit. De man die dat elke dag doet op de tribune herkende mij nog van gisteren en vroeg of ik misschien bleef voor de hele Tour. Niet dus. Vandaag was mijn laatste dag aan de aankomst. Maar genoten dat ik heb…

Van de publiciteitskaravaan en de sfeer en de animatie en… de koers. En wie won er vandaag? E.B. Hagen. Weer één van mijn favoriete renners.

How cool is that?

Tour de France, aankomst in Cap Fréhel

Deze morgen in de auto. Ik: “Ik hoop dat ik de meet kan zien. En dat Grayling ook op de tribune mag. En wat het helemaal af zou maken is dat Mark Cavendish wint. Maar nu vraag ik weer veel waarschijnlijk?” Mijnheer AnW: “Ja, je mag niet alles willen…”

12 uur later zijn dit de foto’s die ik deze namiddag heb gemaakt:

Ik zat met mijn neus op de meet. Tegenover de commentaarposities van de verschillende zenders. En ja, Grayling mocht ook op de tribune. En ja, Cavendish won. En ik kon zonder van mijn plaats te gaan zelfs de uitreiking van de truien volgen. En dat alles samen was gewoon mega-super-geweldig-fantastisch!

Maar nu ben ik moe.
Slaapwel 🙂

Morgen is er weer een dag…

Rustdag

Vandaag hou ik rustdag. In bed. Maar dan wel met het officiële Tour de France roadbook naast mij en pasjes in mijn rugzak om ook de volgende dagen weer de actie in te duiken.

Er komen dus nog verhalen aan over de Tour de France. Het is alsof ik in een droom ben beland. Eentje waaruit ik maar niet wakker lijk te worden. En het is allemaal net echt.

Snel nog een beetje slapen…

Tour de France, start in Olonne sur Mer

Vandaag zou ik de eerste van mijn pasjes gaan gebruiken. Doel: het Village de Départ van Olonne sur Mer bezoeken en proberen nog een paar tekeningen te laten signeren bij Team Sky.

Dat is veel indrukwekkender dan het lijkt. Ik heb het al gezegd. Dit is het grootste wielercircus ter wereld. En ik kreeg de nodige pasjes om vandaag tussen de happy few te gaan rondbollen met de rolstoel. Stel je dat voor 😉

Zo’n village is eigenlijk een groot tentenkamp. Alle sponsors en partners van de Tour de France zijn er aanwezig. Je kan er iets eten, drinken en nog wat gadgets verzamelen.

Na mijn verblijf in het Village de Départ en het zien passeren van de reclamekaravaan kwamen ook de teams aangereden met hun bussen en auto’s. Vandaag hoopte ik dat Edvald Boasson Hagen en Bradley Wiggins, allebei Team Sky, enkele tekeningen die ik maakte zouden willen signeren.

Ik was nog maar aan het uitpakken als ik aangesproken werd door iemand (verzorger, mechanieker?) van Team Sky. Dat hij het knappe tekeningen vond en of ik ze wou laten signeren. Euh, ja dus. Hij riep er meteen Nick de persverantwoordelijke bij die me voorzag van een petje en foto’s van de ploeg en dat ik maar even moest wachten op de renners. Dat even liep wat uit, maar uiteindelijk kon ik alle handtekeningen scoren die ik wilde.

Het kan niet op dit jaar…

Op bezoek bij Team RadioShack

Tweede gedeelte van mijn plan van vandaag: na de finish van de ploegentijdrit naar het hotel van Team RadioShack rijden. De Tour de France is de grootste rittenkoers ter wereld. Team RadioShack is een topteam. Voor mij meteen ook een dreamteam. En ik mocht daar naartoe…

Dat wist ik al wel een paar weken en dus had ik een reeks kleine cadeautjes gemaakt. Volgwagens in miniatuur. En rennertjes ook. Ik krijg veel steun van mensen uit dat team. En ze gaan me nu ook nog eens helpen in de Tour de France. Helpen om me later deze week dicht bij de start en/of aankomst te krijgen. Ik wilde graag iets teruggeven. Ruim twee weken was ik eraan bezig. Met vallen en opstaan. Ze zijn ook zo klein en het is zo’n geduldig werkje. Maar ik kon alles overhandigen vanavond en dat maakte me blij.

Ik had ook alle negen RadioShack renners getekend die in de Tour de France dit jaar meerijden. En stuk voor stuk zetten zij hun handtekening op mijn kunstwerkjes. Zo moet ik ze noemen tegenwoordig. De commentaren waren hartverwarmend. Het is echt niet te beschrijven hoeveel deugd dat doet als zo’n renner of iemand uit zijn omgeving mijn tekeningen mooi vindt en gelijkend enzo. Dat is heel, maar dan ook echt heeeeeeeeeeeel leuk!

Was dat alles? Neen, ik ging ook nog eens op de foto. En dat wel meerdere keren. Met renners vooral. En ook gewoon met mijn werkjes om zo op Twitter te belanden. De foto’s zitten ondertussen in mijn mailbox. Enkele ervan wil ik jullie hier wel meegeven. Van boven naar onder ben ik dat met Yaroslav Popovych, Haimar Zubeldia en Levi Leipheimer.

En dit zijn dan weer Andreas Klöden, Sergio Paulinho en Dirk Demol.

Kortom: een avond om te koesteren. Een pak souvenirs en mooie momenten om mee te nemen naar dagen waarop er weer eens veel (alles?) tegenzit…

Tour de France, ploegentijdrit

Vroeg uit bed vandaag. Ik wilde immers een plekje voor mezelf uitzoeken langs het parcours van de ploegentijdrit. En dat is dan ook gelukt. We moesten de auto wel op een 150 meter van het parcours achterlaten, maar al bij al vond ik snel de ideale plaats. In een scherpe bocht waar het net nog heel even bergop ging. Tegen de tijd dat de koers passeerde stond het achter mij minstens 5 rijen dik, maar het konden er ook meer zijn.

Ik zag de karavaan én de renners. Hieronder twee van de foto’s die ik maakte. De overbekende Crédit Lyonnais leeuw die dit jaar blijkbaar een jubileum viert in de Tour de France en het Leopard Trek team met wereldkampioen tijdrijden Fabian Cancellara op kop.

Ik zat in de zon, maar dankzij de nodige zonnecrème én een petje ben ik nu niet roodverbrand. Ik ga het nog leren 😉

Tour 2011, Vive le vélo

U kent dat wel: het dagelijkse VRT programma rond de Tour de France van Karl Vannieuwkerke en zijn ploeg. Zij zaten vandaag in het chateau van la Flocellière en daar gingen we ook nog even langs!

Het leverde een praatje met Karl en Iljo Keisse op. Vooral over Border Collies ging het toen. Grayling liet immers merken dat ze er ook bij was. Ahum…

Verder maakten we een foto van mij als “presentator” aan DE tafel. En nog eentje met Iljo aan onze auto.

Blijven voor de uitzending deden we niet. Ik had mijn helden tenslotte al ontmoet en we wilden nog relatief op tijd in bed liggen. En dat is nu 🙂

Slaapwel!
Morgen een drukke dag…

Tour de France, de eerste rit

We zijn een dag ver en we weken al van onze planning af 😉 We zijn dus toch ook al vandaag langs het parcours van de Tour de France gaan zitten ook al was dat niet echt voorzien. Zo gewoon naar de kaart gekeken, parcours nog vlot bereikt, auto geparkeerd en langs de kant van de weg gaan zitten wachten. En wachten. En wachten.

Kijk! Grayling deed ook mee:

En toen kwam de reclamekaravaan. Of neen eerst nog verkopers met gadgets:

En daarna dus de reclamekaravaan, maar daarvan heb ik geen foto’s wegens druk bezig met Grayling vast te houden en dat was ook wel nodig. We verzamelden één en ander en dan was het wachten op de coureurs en ondertussen de koers volgen op Twitter. Wij zaten op een 17 kilometer van de meet en toen ze bij ons passeerden was de algehele hergroepering al een feit. Ik heb zowaar twee renners kunnen herkennen in het pak: Jurgen Roelandts (aan zijn mouwtjes) en Janez Brajkovic (de smalste van RadioShack vermoed ik).

Maar emotioneel dat ik was.
Zelf van zo’n snelle passage raak ik dus ontroerd.
Kippenvel.

Als een kind in een speelgoedwinkel

Zo voelde ik me vanavond. Ik had een wegenatlas, de computer met routeplanner, het schema van de ritten van de Tour de France en dat van Karl Vannieuwkerke’s Tour 2011, Vive le Vélo uitzendingen bij me liggen. En toen moest ik rekenen en vooral ook kiezen. Nu zijn we zover dat we min of meer een plan hebben.

En ja, daar zit veel koers in. En rust. En andere dingen.

Heenreis

Et voilà! Ik lig op bed. Maar dan wel op een Frans bed 🙂

We zijn aangekomen in het hotel waar we vier nachten zullen verblijven. Alles toegankelijk en aangepast dus dat is fijn. En Grayling ligt al te slapen naast mijn bed. Zij vindt het dus ook wel OK. Ze is los nu en gedroeg zich de hele autorit – toch zo’n 640 km – prima. Waar ze wel nog wat moet aan wennen is het alleen zijn. Dat wil zeggen bij één iemand van ons blijven terwijl de andere even weg wandelt. Dan piept en/of blaft ze wel wat. En kijkt ze ononderbroken in de richting waarin ik of mijnheer AnW zijn weggegaan.

Verdere plannen voor vanavond: iets eten wellicht en de activiteiten van de volgende dagen een beetje organiseren. Tour of geen Tour? We’ll see

En? Klaar?

  • Tekeningen gemaakt – Check!
  • Miniatuurtjes met briefjes erbij – Niet allemaal, maar toch: check!
  • Valiezen klaar – Check!
  • Speciale valies met alles van Grayling klaar – Check!
  • Wekker gezet – Check!
  • Afspraken gemaakt rond de koers – Ongeveer wel dus: check!
  • Reservatiebewijzen, kaarten, boeken,… – Check!

Euh… ik denk wel dat we er klaar voor zijn 🙂 En al onze slaapplaatsen hebben normaal gezien WiFi dus u kan ons hier online blijven volgen.

Kortgeknipt

Vanavond kwam de kapper bij mij thuis langs. Mijn verwaaide-zee-look is weg. Ik heb weer korter haar en ben dus helemaal klaar om op reis te vertrekken.

Nog één renner tekenen en nog een paar miniatuurtjes afwerken.

En dromen… veel en schaamteloos hardop soms 🙂

Sinds zaterdag

  • Heb ik nog veel meer geslapen dan ik dacht;
  • Tekende en schilderde ik alsof mijn leven ervan afhing;
  • Ging Grayling naar de dierenarts en naar de hondenkapper;
  • Bezocht ik de spoeddienst.

Enfin, nog drie keer slapen en we gaan naar Frankrijk. Tegenslagen of  niet. En nog vier keer slapen en de Tour de France gaat van start. En dat is misschien wel het allerbelangrijkste voor mij.

Slaapwel

We zijn weer thuis. En nu ga ik slapen…

Ik bedoel eigenlijk dat ik heel moe ben blijkbaar. Klein klopje gekregen deze middag en sindsdien in bed. Maar het was het waard! Nu een beetje slapen en dan aan de slag wat ik heb nog zoveel te doen. Te schilderen vooral.

Zeemeeuw

Het is me eindelijk gelukt. Een min of meer degelijke foto maken van een meeuw. Dag vier en we zijn zover. Oef.

Vanavond komt mijnheer AnW hier immers toe en die zal gegarandeerd vragen welke vogels ik zoal gezien heb al. En ik ga dan moeten zeggen: “Meeuwen.” En hij zal dan vragen: “Welke soort?” En ik zou dan met mijn mond vol tanden staan. Nu kan ik tenminste zeggen dat ik er eentje op mijn weblog heb gezet!

Vandaag dus ook aan zee en ik vind dat wel fijn 🙂

Office view

Zo zag het er vanmiddag uit op het strand. Een stevige wind stond er wel, maar op een beschut plekje in de zon was het heel aangenaam. Vandaag wilde ik vooral lezen. En dat kon ik net zo goed doen met mijn voeten in het zand. Toch?

Wandeling

Plan van de dag: toch zeker één keer gaan wandelen. Wandelen as in “alleen met de rolstoel op pad”. Een solovlucht dus.

Ik heb zonet het plan uitgevoerd!
En nu ben ik best wel trots op mezelf.

Grootvader

Mijn grootvader maakte pentekeningen. Dat deed hij voor zover ik het me herinner in de living aan de grote tafel. En daar zit ik nu. Aan dezelfde tafel en ook met een potje Chinese inkt. Hij tekende gebouwen. Ik teken wielrenners. Maar dat zou hij vast ook leuk gevonden hebben.

De televisie staat aan. Wimbledon is under way. Ook dat heb ik van mijn grootvader geleerd vermoed ik.

Ik moet dringend nog eens naar het kerkhof in Muizen. Vertellen over mijn diploma. En dat we naar de Ronde van Frankrijk gaan kijken binnenkort. Mijn grootmoeder zal dan meeluisteren. Ook zij zou me zeker steunen in alles wat ik doe.

Hier aan zee komt de zon piepen. Kans is groot dat ik seffens even naar buiten ga.

’t Zeetje

Zo ziet een pas afgestudeerde eruit 🙂 En het voelt nog goed ook. Ik ben ondertussen aangekomen aan zee. Zonet even buiten geweest. Nu wat Wimbledon kijken op TV. Of slapen. En straks wat tekenen. Komt wel goed!

Verzamelen

Foto’s van renners die wellicht in de Tour de France zullen starten en die ik nog wil tekenen. Info en handleidingen van het Apple Developer platform (pdf, filmpjes, code,…). Zo’n dingen verzamel ik nu van ’t internet want ik ben me aan het opmaken voor een internetluwe week. Ik ga immers vanaf dinsdag een kleine week naar zee en heb daar alleen internettoegang via mijn BlackBerry én heb me voorgenomen niet de hele tijd online te zijn.

Vooral dat voornemen is belangrijk… 😉

Kijk er al naar uit. Tekenen aan de tafel waar mijn grootvader zijn pentekeningen maakte. Uitwaaien met mijn kop in de wind.

Dat zal de muizenissen wel wegjagen!

Karate Kid

Je weet wel. De film. Ik keek onlangs naar de eerste film van de reeks en ben vandaag begonnen aan Karate Kid II. Het (minder goede) derde deel ligt ook al klaar. En dan maar hopen dat de kracht en de vechtlust wat overspringt van het scherm naar het bed.

Stand van zaken

Na een toch wel moeilijk examen lig ik nu weer thuis. Beetje bekomen. Dromen. Plannen maken. De volgende dagen wil ik vooral graag tekenen en lezen. En vechten. Dat ook.

Nieuwtjes

Eindelijk eens een dokter met goed nieuws gezien…

Van de weeromstuit een extra hotel geboekt in Frankrijk. We vertrekken een paar dagen vroeger dan voorzien en kunnen zo misschien nog de start van de Tour de France meepikken.

Morgenavond dus wel eerst nog examen afleggen.

Gekleed

Vandaag een T-shirt en een fleece met het logo van Natuurpunt gekregen. Mijnheer AnW wil me zo wat steunen met het oog op mijn presentatie van vrijdagavond. Het eindwerk dat ik ga presenteren is immers de website van Natuurpunt Keerbergen.

Ook nog een boek over schelpen aan onze kust gekregen. Daaruit kan u al iets meer afleiden wat betreft mijn plannen voor na de proclamatie.

Verder was het niet zo’n goede dag. Pijn. Meer pijn. En misselijk.
Hopelijk morgen beter!

Maandag

Gisteren bezoekdag en slaapdag gehad.
Vandaag gewoon slaapdag.

En Jurgen Van den Broeck zien winnen in de Dauphiné Libéré. Op Eurosport dan wel. Mooi was dat!

De presentatie van mijn eindwerk krijgt vorm, maar er is nog veel werk aan. Toch kijk ik al vooruit. Zelfs al verder dan het examen van volgende week dinsdag.

Voorzichtig maak ik plannen…

Dit zijn ze

My new gloves…

En goed dat ze zijn. En zo helemaal Team RadioShack! Needless to say dat ik ze zo ongeveer nog nooit heb uitgetrokken sinds woensdag.

De laatste hand aan mijn projectwerk/eindwerk wordt gelegd met de handschoenen aan dus. Tremendous support!

Ondertussen op de werkvloer…

… is het nog altijd hard werken voor de knuffelberen. En hou ik op één of andere manier toch nog altijd vol ook.

Mijn eindwerk vraagt nog heel wat werk en ook voor netwerkbeheer moet ik stilaan aan het examen beginnen denken.

En voor morgen heb ik een plan.
Dat plan involves koers.
’t Is dus een goed plan. Dat spreekt.

Maar daarover morgen meer.

Staking

Heb dat voor. Mijn knuffelberen staken!

Ze willen versterking en spreken in hun stakingsaanzegging van een te hoge werkdruk en te veel tranen om op te vangen.

Et nunc?

Lijstjes voor vandaag

Lijstje van leuke dingen die ik vandaag mis:

  • communiefeest van mijn nichtje;
  • aankomst Ronde van België op 8km van hier.

Lijstje van dingen die ik nog allemaal voor mijn project/eindwerk moet doen:

  • rapport nog aanpassen op een paar punten;
  • bijlagen bij rapport vervolledigen;
  • eigen module documenteren;
  • module overbrengen naar live site;
  • presentatie verder afwerken.

Euh… en dat moet allemaal rond zijn voor 10 juni dus. En zelfs wat vroeger want ik moet dat rapport ook nog laten afdrukken en inbinden. Gisteren daarvoor alvast wat info ingewonnen.

Lijstje van dingen die ik vandaag zeker moet doen:

  • slapen, rusten, proberen beter te worden;
  • Ronde van België kijken op TV dan maar;
  • aan mijn project/eindwerk werken.

Presentatie

Vandaag wat aan de presentatie van mijn projectwerk aka. eindwerk kunnen werken. ’t Wordt ook stilaan tijd…

En dan ja koers gekeken en veeeeeel geslapen.

’t Zijn al bij al nog moeilijke dagen.

Truitje

“Niet opgeven, blijven vechten!
Sportieve groet.”

En dan zijn naam en handtekening. Met stift geschreven op een koerstruitje. Door mijn held, de wielrenner.

Dankjewel!

Meeting

Thuis vergaderd over de website van Natuurpunt Keerbergen. En nu een beetje heel veel moe. Vandaag had ik immers ook al hard gewerkt aan mijn projectwerk en laat dat nu net diezelfde website zijn.

Tijd voor wat rust. Slaapwel.

In stapjes

Het ging goed vooruit. Mijn eindwerk that is. Of projectwerk of hoe we het ook moeten noemen. Niet enorm snel, maar wel in stapjes.

Zo gaat het momenteel. Schuifje slapen, schuifje studeren, schuifje koers lezen… Twee schuifjes samen opentrekken – waar ik vroeger zo goed in was! – lukt al een tijdje niet meer. De voorbije twee weken waren best confronterend.

10 juni. Remember the date. Die dag moet ik mijn eindwerk gaan verdedigen. Dat duurt een uur zo’n verdediging en je mag uiteraard een presentatie gebruiken. Ik ben er eentje aan het maken in Keynote. En dan ben ik nog aan een tweede en laatste module begonnen. En mijn rapport moet hier en daar nog wat aangepast worden. En de bijlagen bijgewerkt. Of toch eentje ervan.

Kortom, ik zal nog veel stapjes moeten zetten.

LiveStrong, as in Trek LiveStrong

De start lag vandaag op een hoogte van 275 meter. Na 96km moest de col de Menté beklommen worden. 1349m hoog is die. Na een afdaling en een licht oplopend stuk ging het richting Luchon met uiteindelijk een aankomst in het skistation van Superbagneres. De hoogte? De meet was getrokken op 1804m. Niet niks allemaal.

Met een beetje verbeelding zou het een metafoor voor mijn dag geweest kunnen zijn. Vrij egaal begonnen na een slechte nacht en dan een paar moeilijke momenten. Nu – na de zwaarste klim – is het tijd voor recuperatie.

Maar eigenlijk was dat het parcours dat de jongens van het Trek LiveStrong U23 team vandaag voor de wielen geschoven kregen. Zij en nog een resem andere jongerenteams rijden van gisteren tot en met morgen de Ronde de l’Isard. Ik volg het met extra aandacht.

Twee redenen. Ze rijden met LiveStrong op hun truitje en Dirk Demol is voor de gelegenheid hun sportdirecteur.

De mannen deden het goed. Erg goed. Dale Parker was heel bedrijvig in het eerste deel van de etappe en op de slotklim fietsten George Bennett en Joseph Dombrowski zich naar de tweede en derde plaats. Winnaar Kenny Elissonde bleef hen 52sec voor.

Ik stuurde een sms-je naar Dirk. Het woord LiveStrong kwam er meermaals in voor. Het is mijn mantra dezer dagen. Net als voor vele andere patiënten.

Want ik wil wel. Sterk zijn. Echt. En met de hulp van al die koersverhalen lukt dat soms ook. En dan ben ik trots. En dankbaar. Voor alle steun die ik ervaar.

En nu maar hopen op een betere nacht.

De avonturen van de kleine vos

Ik kreeg een kinderboek vandaag. Het vertelt over een kleine vos die denkt dat hij alles kan. Tot hij op zoek gaan naar een bal (= de ondergaande zon), die niet kan vinden en verdwaalt. Natuurlijk komt alles uiteindelijk weer goed, maar hij beseft nu dat hij niet echt alles zelf kan. En dat je soms hulp nodig hebt.

De wolf die meespeelt in het verhaal kreeg ik ook cadeau. Dat is een knuffelbeest dat momenteel mijn benen ondersteunt nu ik in de zetel lig.

’t Zijn moeilijke dagen.

Thuis

Binnen tien minuten begint de les netwerkbeheer, maar het zal zonder mij zijn vanavond. Major setback. Anyway, wel online en een beetje voor school proberen werken om niet teveel te piekeren ook. De moral is laag. De fysiek wil niet mee. Maar voor de rest is alles in orde (sic).

Het journaal

Hoofdpunt in het nieuws van vanavond: ik ben geslaagd voor programmeren 4. Dat is alvast een zorg minder!

En verder? Afwachten voor een stuk nog en dringend iets doen aan de pijn. Dat is het plan voor deze week.

Crafting

Vandaag Minecraft* geïnstalleerd.
En nu wat aan het lezen over crafting enzo 🙂

Oh, een smiley… zeker een ongelukje 😉
Ah neen. Nog één!

Ik doe mijn best om de ergste paniekstemming te vermijden. Soms lukt dat. Vaak ook niet. Morgen op verschillende vlakken meer nieuws.

* Minecraft is een game.

En om te lezen…

… kreeg ik vandaag de laatste twee strips uit de serie IRS All Watcher en de laatste Pieter Aspe. Maar veel gelezen heb ik nog niet.

Deze voormiddag van 9 tot 13 u naar de les projectwerk gaan is ook niet gelukt. Ik heb wel reactie gekregen op mijn rapport. Dat bleek goed. Nog wel wat aanpassingen hier en daar, maar daar heb ik gelukkig nog tijd voor.

Nu lig ik in bed. Straks nog wat TV kijken wellicht en verder vooral slapen. Proberen toch, want zelfs dat lukt niet altijd. Maar dan helpen ze me wel.

OK, volgende week beter?

Elbow

Of ik de nieuwe CD van Elbow kon krijgen misschien?
Mijnheer AnW reageerde prompt met de aanschaf van 4 CD’s:

  • Build a Rocket Boys!
  • Leaders of the Free World
  • Cast of Thousands
  • Asleep in the Back

Allemaal van… wel ja, van Elbow dus. Ik had eigenlijk alleen de bovenste gevraagd. OK de andere drie waren sterk afgeprijsd bij Fnac, maar ik ben toch wel heel overweldigd.

En gisteren had mama AnW ook al Professor Layton en de Verloren Toekomst voor Nintendo DS gesponsord.

Maar nu ga ik eerst wat muziek luisteren.
En dromen. Dromen dat alles weer beter wordt.

Gamepedia

Bad day.
Die zijn er.

Veel meer dan een databank van mijn games aanleggen deed ik niet. En dan nog alleen van de consolegames. En dan nog alleen die van de laatste paar jaar.

Zucht.
Morgen beter?!

Murw

Wouter Weylandt… het nieuws van zijn val en later van zijn overlijden bereikte me nog voor ik de presentatie moest geven bij Programmeren 4. Murw was ik. En dan moet je verder…. Somehow

Mijn gedachten zijn nu niet meer bij programmeren of bij de ietwat vreemde evaluatie die we nadien moesten maken van onze collega’s, maar wel bij de familie en vele vrienden en collega’s van Wouter…

Puts things into perspective…

Studeren met mooi weer

“An, moet ik u niet uit het zwembad helpen?”
“Neen, nog efkes.”
Vijf minuten later. “En? Klaar om eruit te komen?”
“Toe. Nog heel even.”
“Ja maar moet gij niet studeren?”

En dus werd ik uit ons plonsbadje geholpen, afgedroogd, van droge kleren voorzien en aan tafel bij de laptop geposteerd. Doorbijten nu op een heel andere manier dan gewoonlijk. Zon en water bij de hand hebben en dan toch moeten studeren. Het leven kan hard zijn.

PS. Denk nu niet dat wij over een uitgegraven zwembad beschikken met filters en wat weet ik allemaal. Het gaat wel degelijk om zo’n Intex plonsbad. Wel met een opblaasbaar basketbal doel op de zijkant. En leuk dat dat is! (zie ook links op de foto een beetje verstopt)

Pjoeter

Ik was vergeten hoe leuk het is om “victorious” te zijn 🙂

En om in Age of Empires een spel winnend af te sluiten. Maar ook kreeg ik dat gevoel toen op mijn laptop al onze software van de groepsopdracht (GUI, business laag, webservices, clients) met mekaar samenwerkte zoals voorzien.

Nice!

De kracht van een weblog

Het is wat. Ik kreeg van alle kanten voorstellen om me te helpen…

Uiteindelijk is het mijnheer AnW zelf geweest die me van een nieuwe laptop voorzag waarop ik nu aan het studeren ben. ’t Is nog een kwestie van alles samen aan de praat te krijgen enzo, maar ik kan in elk geval al met zekerheid aan de code dus die kan ik al doornemen. OEF!

Met de fiets in de binnenstad

Vandaag wilde ik dus een eerste versie van het rapport van mijn projectwerk aka. eindwerk gaan afgeven op school in Mechelen.

En dat heb ik met de fiets gedaan 🙂

Nadien thuisgekomen en nog wat met de kinesist geoefend en sindsdien… platte rust. Ik ben de voorbije dagen zo geconcentreerd bezig geweest dat ik nu even moet bekomen.

Fietsen in de binnenstad was wel leuk eigenlijk.
Moet ik (moeten we?) meer doen.

En nu? Vanaf morgen de focus weer op Programmeren 4. Maandag presentatie van de groepsopdracht.

Tiens, ’t was Pasen

Ik was al vroeg op vanmorgen.
Tijd om aan mijn project te werken…

En dan naar Limburg op familiebezoek. Daar iets voor zes weer vertrokken en op naar mijn ouders. En toen naar huis en nu lig ik in de zetel naar de uitzending van Luik-Bastenaken-Luik te kijken in uitgesteld relais.

Natuurlijk weet ik al dat Gilbert gewonnen heeft. Ik heb de koers de hele namiddag gevolgd op Twitter en ik zag al foto’s online enz. maar ik wil het ook nog eens op TV zien. Nu dus.

En morgen? Veel werken voor school. Dat is het plan. En als de zon nog schijnt ook een beetje genieten met een boek. Zo tussendoor. Meer niet.

Vandaag in De Streekkrant

Deze week sta ik in onze versie van het huis-aan-huisblad De Streekkrant. Voor zover ik mij herinner heb ik verder geen interviews meer gegeven dus dit zal wel het laatste artikel zijn 😉

HTC Highroad en Liquigas

“Grazie. Grazie.”
En toen nog een keer: “Grazie!”
Zouden Italianen dat gewoon erg vaak zeggen of vond Ivan Basso mijn tekeningen van hem echt zo goed? Ik durfde het niet vragen. Mijn Italiaans is immers niet zo geweldig en om de sfeer te breken en in het Engels te beginnen dat zag ik ook niet zitten. Eerder op de middag had een mechanicien van Liquigas mijn tekeningen meegenomen en had Ivan Basso er zijn handtekening al onder gezet. Later toen ik vertrok werd aan Basso – die toen buiten was komen zitten – over mij en mijn tekeningen verteld waarop hij naar me toe kwam om me te bedanken…

Nog daarvoor had ik van de ploeg HTC Highroad ook al de Duitser Tony Martin en de Amerikaan Tejay Van Garderen gezien. Of tenminste zij hadden mij opgezocht. Ze kwamen hun tekening signeren. Martin had ik drie keer getekend op de tijdritfiets en van Van Garderen had ik een portret gemaakt in potlood en dan ook een tekening uit een tijdrit. Beide heren vonden het in het Engels allemaal prachtig. En ze lachten dat het een lust was. En dat zie ik graag. Blije mensen.

Nu lig ik hier thuis omringd door mijn tekeningen en de meegekregen spullen na te genieten. En zondag is het weer koers op TV. ’t Kan niet op 😉

Morgen

Tekeningen van wielrenners gemaakt – check!
Afspraak in rennershotel gemaakt – check!

Kortom, alles is klaar voor morgen. Wie wat en waar, dat leest u dan later wel.

En hebt u Philippe Gilbert gezien op TV? MAGISTRAAL was dat…

Terug

‘k Was even weg van de wereld. Nu ben ik terug 🙂

Om aan mijn projectwerk te werken. En websites te updaten. Ik zou er ook graag bijzetten: “en om te genieten van het mooie weer”, maar dat zal voor later deze week zijn. Ik maak wel weer plannen. Korte termijn en lange termijn. Ze situeren zich zonder uitzondering in de wereld van de wielrennerij. Of wat had u gedacht?

Vakantieplannen

1) Frankrijk in juli. Kort. Enkele dagen. Normandië. En ja één van die dagen komt de Tour de France aardig dichtbij.

2) En dan op het einde van de zomer vertrekken we naar de Vuelta a Espana. Dat is dus een trip naar Spanje en die duurt wat langer. Via overnachtingen halfweg in Frankrijk wel. Koers kijken. Natuur aanschouwen en cultuur opsnuiven.

’t Zou mooi zijn als die plannen gerealiseerd kunnen worden…

Vandaag in Het Nieuwsblad

Meer bepaald op pagina 24-25. Daar moet je zijn 😉

Over mij, mijn handicap, de koers en… mijn droom over Paris-Roubaix. Morgen is het trouwens zover. Dan wordt de helleklassieker gereden. Meer berichten zullen zeker volgen!

Triestig

Vanmorgen al vroeg weg (behandeling) en dan weer thuis en ik ging dan “efkes gaan liggen”. In de zetel. Onder het dekbed.

Het is nu bijna vier uur en ik ben pas wakker 🙁

Weer een dag verloren. Vanavond is het nog les in Mechelen, maar verder? Triestig dus. Ach, ik hoop maar dat morgen beter is en dan overmorgen weer en de dag daarna en…

En nu ga ik me toch nog eventjes over een projectvoorstel buigen. Plannen maken voor de toekomst helpt meestal wel goed tegen het piekeren.

PS. En eens kijken op de tracking website van Hongkong Post…

Nikon Coolpix

Nieuwe camera gekregen vandaag. De oude had al een tijdje geleden de geest gegeven en nu met de klassiekers op komst 😉

Verder schoolwerk, geslapen en een leuke babbel gehad. Morgen verwacht ik zo’n beetje hetzelfde. Plus de camera uittesten natuurlijk. En verder… zondag is het koers! Ronde van Vlaanderen! Dat wist u toch wel?

Liefste dagboek

– Schoolwerk
– Interview met een echte journalist
– Sessie met de kinesist
– Wielrennen kijken op TV
– Schoolwerk

Tot zover dinsdag 29 maart. En woensdag? Dat leest u morgen wel 😉

Flauw he?

I know. Ben in zo’n mood momenteel.

Ach, het kan altijd erger. En er is morgen in elk geval weer koers op TV. En ik wil ook graag nog wat tekenen. Wielrenners. Dat spreekt.

Soit. Tot morgen!

Nintendogs (puppy!) en nog zoveel meer

Overflow error…

Gekregen vandaag:

  • Nintendogs + Cats spel voor Nintendo 3DS
  • Mario vs. Donkey Kong Mini-land Mayhem spel voor de gewone DS

En ook nog CD’s. Je weet wel. Muziek.

  • The Game van Das Pop
  • 21 van Adele

En strips.

  • De verlossing van De Jonge Jaren van Blueberry
  • De jacht op de gouden griffioen van Rik Ringers
  • De zappende ziel van Suske en Wiske

U begrijpt, ik weet al lang niet meer waar kijken als er iemand binnenkomt met een pakje. Slik. Wat anders kan ik doen om dankbaarheid te tonen dan maar meteen beginnen spelen, luisteren, lezen,…?

En zo komt het dat ik in Nintendogs alvast een Duiste herderspuppy adopteerde (zie foto’s hierboven) en leerde zitten en uit wandelen nam en al zo zonder ook maar meer dan een paar vingers te bewegen. Das Pop staat nu op en de strips zijn denk ik toch voor morgen.

Al is het nu ook elke dag koers op TV 🙂

Oh ja en ik werk aan een presentatie voor school. Over Silverlight. Dat betekent dat ik daar vooral ook één en ander moet in kunnen maken om dan de howto’s te tonen. Of het is toch ongeveer zoiets dat ik van plan ben.

To ben continued…

Koers op TV en op mijn gsm

Milaan – San Remo vandaag. Een lange koers. Uitgebreid op TV ook. En ik keek. Bijna de hele tijd. En dat was alweer lang geleden. Het zorgde wel opnieuw voor hoofdpijn, maar dat had ik er voor over.

De laatste 21km van de koers deed ik aan live-verslaggeving per SMS. Zo’n 32 berichtjes heb ik gestuurd zag ik achteraf. Leuk vond ik dat wel. En ik hielp er iemand mee verder. Extra leuk dus.

En toen won de Australiër Goss. Niet Greg Van Avermaet. Niet Philipe Gilbert. Maar Matthew Goss. En aangezien Goss bij HTC Highroad rijdt kon ik de winnende ploegleider in Italië een SMS-je sturen. Leuk? Ja toch wel.

De koers deed voor mij vandaag wat ze zo vaak doet. Me alles wat fout loopt doen vergeten. En dat is mooi.

Helemaal uit Zuid-Afrika

Oh. Dat kende ik niet. Wired art. En dat mensen zo in Zuid-Afrika een koersfiets ineen steken met ijzerdraad. En dat er dan iemand dat voor mij meebrengt van het andere eind van de wereld…

Actiefoto

Wat ik nu op FB zou zetten:“Probeert te doen wat op haar armband staat en zich geen zorgen te maken over de gele vlekken onder haar ogen.”

Slapertje slaap

Als het hier stil is, komt dat omdat ik nog geen licht, geen schermen en dingen kan verdragen. En als je zo je dagen verslaapt in de duisternis is het ook al niet evident om inspiratie te hebben. Maar kom, beteren zal het…!

Wedstrijd bed tegen AnW, stand 1-0

Als het op sterk zijn aankomt heeft mijn bed gewonnen vandaag. Bij een mislukte transfer viel ik er tegenaan met als resultaat een linkerhand die bont en blauw is en dik opgezwollen, maar niet gebroken en een hoofd dat geraakt is en van plan blijkt mij daar nog een tijdje aan te herinneren. Pijn! Verder alles in orde…

Ik lig in bed en ik heb bij me

  • wielertruitjes
  • Suske & Wiske stripverhalen
  • de laptop
  • een lijstje met to-do-dingen voor websites
  • knuffelbeesten

Op dat lijstje na dus allemaal dingen die me steun moeten geven of die gemakkelijk verteerbaar zijn. Het is nu weer volop vechten geblazen. Aanvallen. Zoals Thomas De Gendt dat de voorbije dagen deed in de koers. Ik heb hem al getekend. Dat spreekt.

Enfin.

De grote schrik die ik had is bedwongen. Dat is al dat. En nu verder…

Alleen vechten kan niemand

Liggen. Suffen. Dromen over de koers.

Mijn souvenirs van de voorbije weken doen dienst. Ik knijp in de truitjes. Hou mijn ogen op de bloemen. Bekijk mijn foto’s. Krijg berichtjes uit wielerland. Ik voel de steun. Wat zou ik zijn zonder?

Goh…

Dit ben ik vanavond thuis in de zetel. Met bloemen. Die zijn van Jesse Sergent.

De dag van vandaag beschrijven is moeilijk.

Toch een poging.

Het begon al in Nieuwpoort nog voor de start. Jesse Sergent die het controleblad gaat tekenen en bij het buitenkomen naar mij glimlacht en:” Hi!”, zegt. Nu is dat een niet eens zo ongewone uitspraak voor een Nieuw-Zeelander, maar het feit dat hij me een blik van herkenning gunt, doet me wel wat. Neen. Het doet me veel. Ik slaag er nog net in om:”Hi!”, terug te zeggen en ben nog maar net bekomen of ik krijg een door de renners gesigneerde trui van Team RadioShack. Als teken van steun kan dat tellen.

Ik heb het nagekeken. Vijf keer staat er LiveStrong op de trui!

Nadien maak ik tussenstops bij Omega Pharma – Lotto en natuurlijk ook bij Topsport Vlaanderen – Mercator. Bij QuickStep stond enorm veel volk en ik had Iljo Keisse vrijdag al gezien dus die heb ik vandaag overgeslagen. Ik sprak wel nog met Kristof Goddaert.

Na de start gingen we iets eten om daarna richting Ichtegem te gaan voor de plaatselijke ronden en de aankomst. Ik zat even voorbij de meet. Foto’ s maken lukte niet echt, maar ik kon wel goed zien. Het koersverhaal ga ik hier niet uit de doeken doen, maar Niko Eeckhout wint de rit en Jesse Sergent wint het algemene klassement.

Mijn ouders en ik gaan richting podium. Ik bemachtig een plek goed vooraan. Daar zie ik Niko en Jesse toekomen en hun applaus en bloemen in ontvangst nemen. Jesse is niet alleen eindwinnaar hij is ook de beste jongere en mag dus twee leiderstruien aantrekken. Hij is amper 22. Wanneer Niko Eeckhout vertrekt ziet hij me zitten en vraagt me meteen hoe het gaat. Wat anders kan ik zeggen dan: “Goed, goed”? Ik krijg een stevige handdruk van de voormalige Belgische kampioen.

Even later verlaat ook Jesse Sergent het podium. De verzorger die hem voorafgaat stopt. Een paar seconden later heb ik de zegebloemen van Jesse in mijn handen. Ik zeg een paar keer:”Dankuwel!”, en prevel:”Thank you!”, tegen mijn held de wielrenner. Jesse zelf lacht naar me. Het is een superkerel.

En ik… ben stikop, ontroerd tot op het bot en werd weer naar huis gebracht waar ik nu in de zetel lig met de laptop. De bloemen staan op tafel te blinken en het truitje ligt binnen handbereik. Dat geef ik voor geen geld meer uit handen. Vanavond niet. Morgen niet.

Ik herlees mijn verslag en besef dat het een zogenaamde vlag is die de lading niet echt dekt. Maar hoe vertel je over dingen die misschien wel te mooi zijn? Ik probeerde het met bovenstaande opsomming. Tussen de tranen door. Ik hoop dat de boodschap een beetje goed is overgekomen?

Zoals verwacht…

… heb ik vandaag maar twee dingen gedaan: slapen en tekenen.

Morgen neem ik dus weer tekeningen mee naar de koers. Benieuwd of en hoeveel ik er kan laten signeren. We zien wel.

Rustdag

Vandaag was het opnieuw rusten en… tekenen! Morgen handtekeningen verzamelen denk ik. Ben benieuwd. Waar? GP Le Samyn tussen Frameries en Dour.

Verder geen of weinig nieuws. Er is weer reden tot piekeren, maar ik probeer dat te vermijden. Probeer, zeg ik wel.

’t Is bijna zover

Dit weekend wordt er voor het eerst weer gekoerst bij ons in Vlaanderen. Ik probeer voorzichtig plannen te maken.

En tekeningen. Enkele daarvan neem ik morgen al mee. Dan is er een wielerspecial van De Laatste Show en ik ga in het publiek zitten. Er komen een paar van mijn favoriete wielrenners dus ik kijk er naar uit.

Skrei is lekker!

Toegegeven, ik had er nooit eerder van gehoord, maar sinds vanavond weet ik het wel zeker: skrei is lekker!

Ik heb het geproefd op restaurant. En ik vond het dus heel erg lekker. Zo’n vol en dik stuk vis dat toch zo zacht kan smaken… En dat met een bijpassend en al even heerlijk sausje. Mmmm. Skrei is trouwens een soort kabeljauw eigenlijk.

Skrei is de naam die hij (de kabeljauw) krijgt in de periode tussen december en april wanneer hij vanuit de Barentszzee naar het noordwesten van Noorwegen migreert om te paaien. De naam Skrei is afgeleid van het Vikingwoord skrida, dat zoiets als ”reizen” betekent.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabeljauw

Eigenlijk was ik begonnen met garnaalkroketten, dan de skrei en daarna…

Wel ja, daarna een driedubbele* portie chocolademousse!!! En koffie toe. Maar de koekjes bij de koffie, die liet ik onaangeroerd.

En nu seffens nog naar De Ronde kijken.

Superavond

* Iedereen had dezelfde megahoeveelheid. Ik vond dat niet erg 😉

Espana here we come

Neen, niet nu direct maar ergens tegen het einde van de zomer. Ik kreeg vandaag alvast een toeristische wegenatlas van Spanje en een reisgids over de regio Noord-Spanje. We hadden al wel een boek over heel Spanje en als we nu alles samen leggen kan ik onze reis beginnen uitstippelen. Misschien toch ook eens werk maken van een beetje Spaans leren. Denk ik. Plannen genoeg…

Het doet me wat

Sven Nys en collega’s gevierd zien worden op VT4 naar aanleiding van de laatste manche van de Superprestige. Proficiat Sven! 10 x eindzege. Chapeau.

En zelf kreeg ik nog een leuke telefoon (de grotemensenwereld). Of neen, dat was gisteren al. Ik sta wat achter. Gisteren was een goede dag. Vandaag ben ik al wat meer op zoek naar vluchtmogelijkheden. Zo ligt er een boekje over logeren in Normandië voor mij en de etappekaart van de Vuelta a Espana. Ah, keuzes maken…

Politiek

Vandaag probeerde ik vooral te recupereren  van de fietsinspanning van gisteren en  heb ik verder – uiteraard – aan websites gewerkt. Vanavond nog een leuk telefoontje uit de “grotemensenwereld” gehad. Zo noemde ik vroeger steevast “de politiek”. ’t Zijn wellicht allebei geen al te passende benamingen voor mijn engagement binnen de sp.a maar ik vind momenteel geen beter woord. En nu verder? We zien wel…

Het belang van goede moral

’t Is een dag van zoeken naar “moral”. Dat deed ik deze voormiddag op mijn handbike. Ik ging voor een grote afstand en reed wel 26km. Halfweg laste ik een stop in bij één van mijn helden. Superheld eigenlijk.

Daarna een slaapje gedaan – zeg maar slaap! – en dan door de kinesist gemasseerd want ik kon mijn hoofd amper nog bewegen en da’s niet ideaal om te fietsen en/of auto te rijden.

Nu nog wat aan de computer en dan vanavond les Programmeren 4. Benieuwd hoe dat zal lopen. Met al dat websites bouwen en omzetten had ik er amper tijd voor deze week. Ik gaf even de voorrang aan mijn projectwerk.

Sinds dat fietsen van deze voormiddag voel ik me wel een stuk beter. Mentally that is. Ik zie één en ander weer wat minder zwart. Echt wit is het nog niet geworden, maar we zitten al terug in de grijstinten. Da’s al veel waard.

Vergadertijger, ik

Vandaag leek heel erg op gisteren. Met uitzondering van het plantjes kopen dan. Ik had meer denktijd om één en ander te laten bezinken en werkte op de goede momenten verder aan een Drupal site én… ik ging naar een vergadering vanavond.

Het is wat.
Voor mij toch.

In een vroeger leven was vergaderen een dagelijkse bezigheid. Overdag op het werk en ’s avonds door allerlei engagementen die ik had. De gemeenteraad om er maar één te noemen. Door ziekte moest ik al die dingen stopzetten. En nu denk ik in momenten van mentale overmoed al eens aan herbeginnen. Niet meer zo intensief als toen, maar wel weer naar een AV gaan zoals vanavond. Tenslotte ben ik nog lid. Het voelde wel een beetje raar. Maar ik deed mijn best om sterk te zijn. Tegen beter weten in?

Ik weet niet of ik mijn leven van vroeger nog echt mis. Dat is wel eens anders geweest. Er waren tijden dat ik vaak stilstond bij alles wat ik kwijt was door mijn ziekte. Dat is nu veel minder het geval. En dus zet ik als ik al mijn moed bij elkaar schraap al eens terug een stapje in de wereld.

Jammer van de weerbots nadien. Nu. Morgen.
Ach. We zien wel.

Dag die een beetje raar loopt

Opstaan. Veel Drupal-dingen doen. Slapen. Praten met slimme mensen. Nieuws laten bezinken. Naar Aarschot gaan om plantjes te halen voor binnen. Plantjes in potjes zetten. Nieuws verder laten bezinken. En dan seffens naar een voordracht over amfibieën. Och ja. Ik had al betere dagen, maar het kan er mee door.

Gevlucht

Kijk ik zit er niets mee in om in dit weer een stukje te gaan handbiken. Koude voel je niet op de fiets. Toch niet met de juiste thermokleding aan. Maar les volgen – en dus stilzitten – in een koud klaslokaal is iets helemaal anders. Na een half uur had ik het koud. Na een uur was ik bijna bevroren en iets na 21u heb ik het opgegeven vanavond! Te koud…

Op café

Vroeger deed ik het regelmatig. Ik was tenslotte gemeenteraadslid en vergaderingen allerhande werden wel eens verdergezet op café. Of als we met vrienden naar een of andere Quiz gingen maakten we er soms ook nog een lange nacht van. En er was natuurlijk mijn studententijd in Leuven. Neen, het is niet dat ik nooit op café geweest ben in mijn leven. Maar de laatste jaren…

Ik denk niet dat ik pakweg in 2010 een café van binnen heb gezien. Of toch niet dat ik het mij herinner.

Vandaag dus wel. Mijnheer AnW gidste een wandeling voor Natuurpunt en die werd afgesloten met koffie en een wafel in… het café van mijn nonkel Luc. Mee gaan wandelen kon ik niet, maar voor die koffie en die wafel was ik wel present.

In de drukte daar zat ik. Ik at, dronk en praatte mee. Even aanpassen was het wel, maar al bij al toch fijn. Misschien moet ik dat wel meer doen. Als de “moral” goed is, lukt het wel. Zoals vandaag.

De dag van vandaag

Ik ben begonnen met op te staan om 7u. Dat deed ik om nog een dik uurtje aan mijn project te kunnen werken voor ik naar school zou gaan. Iets na 8u vertrok ik naar Mechelen. Tussen 9u en 12u zat ik op school. De commentaren op mijn project waren goed en ik kan weer verder.

Thuisgekomen en na het middageten ben ik gaan handbiken. Ik ging voor een “grote tour”. Naar mijn normen that is. Het werd een tocht van ruim 16km (zestien kilometer!). Bijna thuis kwam ik mijn moeder tegen. Ook op de fiets. Dat was wel fijn eigenlijk. Fietsen doet me duidelijk goed. Ook op het mentale front.

We spraken af hoe we het vanavond zouden doen qua vervoer want er stond een etentje met buren en familie op het programma en ik mocht BOB zijn. Nog een laat nieuwjaarsetentje was dat. Voor we vertrokken heb ik even geslapen.

Dan dus naar het restaurant waar er gereserveerd was voor 18u. Het is nu iets na elven en we zijn pas thuis. ’t Was gezellig. En ik kreeg een prachtig getekend zeepaardje cadeau van één van de twee aanwezige kids.

En nu? Slapen? Wellicht wel een goed idee 😉 Tot morgen!

Moe

Maar dan “gezond moe” of hoe noem je dat?
Komt van het handbiken met mijn nieuwe gadgets aan boord 😉

En dus al wat geslapen en dan nu bezig al een tijdje met Drupal. Dat zal wellicht ook de volgende dagen zo zijn. Het is maar dat ik zaterdag op school toch iets van vooruitgang wil kunnen tonen. To be continued dus.

Gezellig

Vandaag was een goede dag! En daar zijn meerdere redenen voor:

  • ik kon in Oostende nieuwe, metalen miniatuurrennertjes kopen;
  • met de nieuwe auto reed ik voor het eerst sinds ik hem heb naar zee;
  • ik had een superleuke babbel vanavond en kreeg een prachtig cadeau;
  • en nu ben ik moe, maar voldaan weer gezellig thuis.

Plan

Behalve lezen heb ik vandaag vooral geslapen eigenlijk.
En een beetje naar mijn projectwerk gekeken.
Morgen werk ik aan de groepsopdracht.

Goed plan.

Schoolwerk

Een groepsopdracht voor C sharp (programmeren 4) en mijn projectwerk (aka. eindwerk). Er ligt werk genoeg op de plank. Schoolwerk that is.

Maar ik heb een boek van zo’n 650 blz waar ik er nog maar 80 van moet lezen en het is een thriller dus net nu zal de moordenaar bekengemaakt worden…

Ah… keuzes maken 😉

De eerste 24 uur

Vanmorgen vroeg ik al meteen schaapachtig of mijnheer AnW geen krant moest kopen. Ik wilde hem immers wel voeren met de auto 😉

Dan reed ik naar mijn ouders om te vragen of er daar geen boodschappen moesten worden gedaan 😉

Rond de middag vertrokken we dan naar familie in Limburg.

Ik reed dus al korte ritjes, langere afstanden, binnenwegen, autostrades, in de zon, in het donker, bij droog weer en in de (gietende) regen…

Morgen rijden we naar Rotterdam.
Zesdaagse kijken.
Supporteren!

Ik zie dat wel zitten 🙂

Wel ja…

… ik heb een auto! Helemaal pearl black van kleur. Afgehaald na 18u dus geen foto’s beschikbaar, maar wel al mee testgereden (of hoe zeg je dat). Ook al gewoon ingezeten zo op de oprit enzo. Hij is helemaal zoals ik hem mij had voorgesteld en misschien wel mooier. Kortom: succes!

Dit weekend gaan we al meteen twee keer weg: morgen naar Limburg en zondag naar Rotterdam. Voor dat laatste ben ik trouwens nog een spandoek aan het maken. En ik moet ook niet vergeten wat te rusten…

Vroem…

Dit ben ik in de auto (met nog witte afdekplastiek eromheen). De ombouwer is me de knopjes die horen bij de aanpassingen voor mijn handicap (zijn toch weer meer knopjes dan vroeger) en het speciale oplaadsysteem enzo aan het uitleggen en papa staat erop te kijken:

Nu is de auto weer in de VW garage voor de finishing touch tot vrijdag en ik heb alvast voor zondag kaartjes besteld voor de Zesdaagse van Rotterdam. Een auto dient om mee te rijden!

De auto is op komst

Zonet kreeg ik telefoon van het ombouwbedrijf dat mijn auto klaar is! Morgen brengen we hem van daar naar de garage en die moet dan nog één en ander in orde brengen en dan… kunnen we hem definitief gaan halen. Nog even geduld dus, maar hij is nu wel echt op komst.

Spannend is het wel 🙂

Nieuwjaarsdag…

… werd gevuld met websites updaten, aan mijn eigen nieuwe website werken, een familiefeest, wat TV en gewoon wat rondsurfen.

Het nieuwe jaar lijkt verdacht veel op het oude 😉

Gelukkig nieuwjaar!

  • Wijnglazen + waterglazen (check)
  • Borden + feestbestek (check)
  • Vers bloemstukje + kaarsjes (check)
  • Dessert gebakken en koel in de garage (check)
  • Alles klaar voor voorgerecht (check)
  • Soep klaar in de ijskast (check)
  • Alles klaar voor fondue (alleen straks nog rijst koken)

Wat mij betreft staat alles hier klaar om vanavond met mijn ouders de overgang naar het nieuwe jaar te vieren.

En voor jullie allemaal: een gelukkig nieuwjaar!

Meer van hetzelfde

Opnieuw Drupal dus vandaag. En ik boekte weer wat vooruitgang. Da’s fijn. Verder gingen we met Grayling naar de dierenarts om ons voor te bereiden op het vuurwerk van morgenavond en kreeg ik te horen dat mijn nieuwe auto misschien ergens volgende week klaar zou kunnen zijn. Duimen maar!

In de bloemen

Nog voor het Vlaams kampioenschap ploegkoers heb ik al een praatje met de mannen waar ik zo naar opkijk. Iljo Keisse stopte bij me en naar Kenny De Ketele ging ik ook op zoek. Die reed zich op de rollen in het zweet. Ik vind het na al die jaren nog altijd een enorm voorrecht dat ik op zo’n momenten in de buurt mag zijn van de renners. Zouden zij beseffen hoe goed ik me dan voel?

Toen ik na de podiumceremonie dan ook nog eens de bloemen kreeg van Kenny kon mijn dag helemaal niet meer stuk. Een paar foto’s van Kenny De Ketele met zijn jonge ploegmaat Moreno De Pauw:

De bloemen kregen ondertussen een ereplaats bij mij thuis in de living:

Storm

Ik bedoel: het was stilte voor de storm de voorbije dagen.

Vandaag was ik immers weg. Niet in bed, maar naar de koers. Meer bepaald naar het Vlaams Wielercentrum Eddy Merckx. Wat ik daar allemaal deed kan je morgen lezen. Nu ben ik veel te moe…

The Beatles

Vandaag nog eens een dubbel CD van The Beatles bij iTunes gehaald. The Red Album deze keer. Verder geen nieuws eigenlijk. Het blijft stil. Morgen beter…

Stilletjes

’t Is hier stil. Soms een spelletje, veel slapen en nu eens kijken hoe het zit op de laptop… Misschien moet ik nog maar even proberen iets creatiefs te doen. Dat helpt meestal wel voor de moral.

Slapertje

Vandaag heb ik veeeeeeel geslapen. De terugslag van al het studeren wellicht. Het heeft wel wat opgeleverd. Ik legde inderdaad een goed examen af.

Morgen komt er bezoek. Ik probeer dan wakker te zijn 😉

De baan op

Het is dat ik morgenavond examen heb in Mechelen en dat ik vandaag al wat met het “sneeuwrijden” wou oefenen, maar het was lastig op de baan toen ik naar de les reed. In onze regio is er amper gestrooid. Ook  niet op wat wij hier “hoofdbanen” noemen. Soit, ik ben er geraakt zonder echte problemen. Nu seffens nog naar huis…

Update 22u12: Thuis! Oef…

Zondag

Beetje Mafia Wars op Facebook. Beetje veel studeren. Beetje Plants vs. Zombies op iPad. Nog wat studeren.

En seffens Witse kijken.

Geen superdag

Of ik kinds ben, vraagt mijnheer AnW.
“Neen!,” is mijn antwoord.
Ik kijk gewoon nu even graag naar feel good movies (lees: familiefilms).

Zo ligt hier Disney’s Snow Dogs (DVD) met Cuba Gooding Jr. en een reeks honden waaronder een Border Collie en grappige momenten en een fijn, hartverwarmend verhaal. Ik ben nu halfweg, maar je weet gewoon dat er een happy end moet volgen.

Ook in mijn buurt: Karate Kid I, II en III. Ja, in zo’n triple pack (DVD).
Tot slot heb ik Cats & Dogs, De wraak van Kitty Galore gekregen (Blu-ray).

Voel me niet echt super vandaag.
Moet studeren.

Bummer…

Of eigenlijk: “Dju toch…!”

Soms loopt het niet zoals je dat graag zou hebben. Neem nu bijvoorbeeld het ombouwen van mijn nieuwe auto. Dat zou vandaag of begin volgende week klaar zijn. Maar toen kreeg ik een telefoontje. Deze namiddag. Van de ombouwfirma. Dat mijn auto echt wel het nieuwste van het nieuwste is (tja, het is inderdaad de “nieuwe Touran”, model 2011) en dat er nog geen kabel beschikbaar is om een bepaald element van de ombouwing (ik vermoed de functiesturing van op het stuur) te installeren. Dat kan 1 of 2 of 3 weken extra tijd in beslag nemen.

Dat betekent dus wachten. En hopen dat het meevalt. Gelukkig had ik voor dat telefoontje al flink wat gestudeerd. Daarna was er immers toch wel wat mentaal oplapwerk nodig. Zo’n auto is best wel belangrijk voor mij…

Nu gaat het wel weer.

Bloemen en al

Verjaren betekende vandaag veeeeeeel berichtjes, bezoek, bloemen, strips en spelletjes,… En toen mijnheer AnW mijn favoriete pizza ging halen in het dorp kreeg hij er een tiramisu bij omdat het mijn verjaardag was.

De bloemen konden ook op de aandacht van Lance rekenen:

Auto bij het ombouwbedrijf

Yes! Ik heb hem gezien. Mijn nieuwe auto. De VW Touran 🙂

Hij staat sinds vandaag bij het ombouwbedrijf waar de aanpassingen voor mijn handicap zullen gebeuren. Ik ben daar zelf ook al geweest om één en ander na te brengen. Als ik geluk heb is hij eind deze week klaar… Duimen jullie mee?

PS. De witte plastiek op het dak en op de motorkap en de stickers hier en daar da’s omdat hij echt gloednieuw is. Dat moet er allemaal nog af zodat hij helemaal zwart zal zijn.

Studeren…

Binnen goed een week heb ik examen datacommunicatie en netwerken. Ik ben ondertussen begonnen met studeren.

Tussendoor zag ik Sven Nys de Druivencross winnen op TV en las ik stukjes in een thriller van ruim 600 bladzijden.

Rustdag dus.

Kerstboom met nieuwsgierig aagje

Gisteren cadeautjes gekocht, maar dan te moe om ze in te pakken. Vandaag papier errond 🙂 en onder de kerstboom gelegd.

Voor alle duidelijkheid: de Border Collie links onder de boom geven we niet weg! Dat is Grayling in de hoedanigheid van nieuwsgierig aagje.

“Hoezo jij bent aan die boom bezig?”
“En waarom mag ik niet met mijn snuit in de takken zitten?”
“Wat doen die dozen daar?”
“Toch eens nakijken of daar geen hondenkoeken in zitten!”

Inkopen

Vandaag deed ik voor de middag boodschappen (o.a. mijn nieuwe Europese nummerplaat laten maken voor de nieuwe auto) en na de middag ook, maar dan in het gezelschap van mijnheer AnW.  Onder meer kledij voor hem en speelgoed en een computergame om cadeau te doen rond kerst. Verder nog wat aan mijn project gewerkt want morgenvoormiddag ga ik naar school om daar over te praten.

Voor mijn doen was het een hele drukke dag. En dat voel ik nu ook…

Eddy Merckx enzo

Ik lig in de zetel met Eddy Merckx. Het is te zeggen met het prachtige boek Eddy Merckx 525. Foto’s, palmares en tekst allemaal over de grootste wielrenner aller tijden. Mooi, mooi.

Het boek komt uit de shop van het CRVV.  Ik ben daar beland na een bezoekje aan Daphné, Eiko en Valéas. En wat we daar gingen doen dat kan je dan weer bij Daphné zelf lezen.

Thuisgekomen moest Grayling superveel snuffelen. “Hé, je was bij andere honden?!”. Niet dat ze het me kwalijk nam, dat niet, maar snuffelen natuurlijk wel. Het was leuk praten over onze trouwe viervoeters en het trainen ervan. Als ik in mijn nieuwe auto binnenkort de GPS aan de praat krijg, zit er misschien wel een vervolg in. Mét Grayling dan.

Varia

Zelden zo’n zwakke titel voor mijn blog gekozen vermoed ik. Geen inspiratie. Dat is het. Vandaag nog auto-dingen verder geregeld. Wat gelezen en nu programmeren…

Tja. Varia.

Bezige bij

Drukke dag vandaag. Vanalles proberen in orde brengen voor de nieuwe auto.

Nu op school waar het alvast minder koud is dan gisteren. Oef.

En seffens thuis wil ik graag nog een boek uitlezen.

Ook nog.

’t Is koud hier!

Live vanuit een ijskoud klaslokaal…
’t Is pauze.

Vandaag was het sinterklaas. Dat betekende onder meer snoepgoed, zakgeld en een  nieuw boek voor mij én het bericht dat onze nieuwe auto in aantocht is. Alleen moet hij nu nog omgebouwd worden.

Voor meer nieuwtjes is het nu veels te koud hier. Ik wou dat ik thuis was. Nog even doorbijten… Nu ja, nog tot 22u.  Brrrr.

Update 23u24: terug een beetje warm… dat kostte tijd… was helemaal door en door koud… en morgenavond nog van dat… brrrr.

Kompjoeterdag

Tot kwart voor één vanmiddag was ik gebiologeerd door bits en bytes. Ik probeer aan websites te werken en ben in de ontwerpfase en dan zit/lig ik soms uren naar een scherm te staren.

Ik had dringend nood aan iets anders dus ben ik met Grayling op bezoek geweest in Zwijndrecht, bij Lieven en Rosita. Menselijk contact is prima als alternatief voor al die computerdingen.

Dan naar huis nog net voor de sneeuw en… weer op de computer. En ja, dat is nog steeds zo 😉

Thuis gebleven

Auw. Pijn. Zo’n avond en nacht naar Gent gaan kruipt niet in de kleren. De kinesist kon me vandaag weer wat recht helpen, maar echt goed gaat het nog niet. Ik rust noodgedwongen. En dus bleef ik thuis vanavond. Geen les voor mij.

Mentaal zit ik nog altijd in de op rozen. Met die prachtige bloemen op onze tafel. De “moral” is dus wel in orde. Dat is ook al iets.

Emotie

Tranen in mijn ogen. Heb ik nu. Ik zag zonet Iljo Keisse met Peter Schep de Zesdaagse van Vlaanderen Gent winnen op televisie. En Kenny De Ketele werd tweede met Leif Lampater.

Ik heb nu dus bloemen van de winnaar van Gent op de tafel staan. Wat zeg ik? Van de winnaars van Gent, that is 😉

En ach… al die beelden, de ervaringen van gisteren. Ik ben er helemaal stil van. En warm vanbinnen. Het is zo mooi. De koers.

Koersdag

Oh, ’t is seffens cross op TV. En vanavond ga ik naar de Zesdaagse van Vlaanderen Gent in ’t Kuipke. Daar kijk ik enorm naar uit!

Morgen meer…

Plannen voor zaterdag

  1. Naar de bijeenkomst over het projectwerk op school.
  2. Naar ’t Kuipke in Gent.

Ik kijk vooral uit naar punt 2. Ik ga supporteren op de Zesdaagse van Vlaanderen Gent. Voor mijn helden. En dat zijn er wel een paar.

Maar eerst dus naar school. De stand van zaken van mijn projectwerk bespreken. De voorbije weken maakte ik niet echt een grote vooruitgang. Tijd om een tandje bij te steken wellicht, maar daarover hoor ik morgen meer.

Dag drie met de MacBook Pro (foto’s)

Ik ben opgestaan in dag drie van het “ik heb een MacBook Pro tijdperk”. En ik dacht wel dat ik er een paar iPhone foto’s kon bijzetten.

En dun dat hij is. Net zo dik dat er een netwerkkabel in kan. Het scherm is werkelijk flinterdun. En in het donker ziet hij er dan uit zoals hieronder:

Karakter

Dat heb ik getoond vanavond. Vind ik zelf. Ik heb immers de hele les programmeren 4 uitgezeten. En dat terwijl er thuis een nieuwe MacBook Pro op mij lag te wachten…

Straks of morgen meer 🙂

Terug thuis

We zijn weer in Keerbergen. Het is mooi geweest aan zee. Heel mooi. Nu weer terug naar de realiteit. Morgen naar school bijvoorbeeld. En daar nu al eens naar die oefeningen voor kijken.

Toch nog even nagenieten ook.

’t Is weekend

Mijnheer AnW is hier nu ook. Ik heb hem opgepikt aan de tramhalte. Samen gingen we op wandel en vanavond uit eten. Tussendoor heb ik voorgelezen uit eigen werk. 

Dat wil zeggen dat ik de teksten die ik de voorbije dagen heb geschreven aan hem heb voorgelegd. Ik las er zeven van de achttien voor en zes daarvan bleken voor hem alvast OK. Oef. Morgen doen we de rest. Misschien.

Ondertussen ergens aan de kust

Ik kom net terug van een wandeling naar het strand. Nu ja, rolstoelgewijs dan toch. En het was leuk! November aan de kust betekent kiezen waar je je auto kan parkeren en bijna geen mens te zien. Uitwaaien is dus alvast gelukt.

En het schrijven gaat ook goed. Ik verblijf in het appartement van mijn tante en zit er aan een tafel die nog van mijn grootouders is geweest. Diezelfde tafel waar ik vroeger zo vele vakantiedagen aan heb doorgebracht.

Ik ben dan ook “bezen van de peter” gaan halen. Letterlijk te vertalen als “snoepjes van mijn grootvader”. Dat zijn eigenlijk gewoon winegums, maar in mijn jeugd hadden die een andere naam. Nostalgie alom.

Alles goed dus hier aan zee 🙂

Naar zee

Morgen is het zover. Dan vertrek ik naar zee. Zondag ben ik terug.

Bloggen in tussentijd? Ik heb nog geen idee. Ik heb er geen WiFi toegang en kan wellicht alleen via de iPhone online. Plus ik ga ook naar daar om even uit te blazen, terug recht te krabbelen en te schrijven. Dingen waar ik mijn weblog eigenlijk niet bij nodig heb.

Denk ik 😉 We zien wel…

Zondag

Veeeeeeel geslapen vandaag 🙁

En ook wel wat gespeeld. Fifa11 en Dragon Age Origins op PlayStation 3 en (jawel nog steeds…) Plants vs. Zombies op de iPad. En nagedacht over het nut van mijn abonnement op World of Warcraft aangezien ik dat niet genoeg speel vind ik. ’t Was dus spelletjesdag op de heldere momenten.

En verder? Gepiekerd heb ik ook. Zucht.

Weekend en vooruitzichten

Vandaag ook Plants vs. Zombies HD gespeeld 🙂

Verder heb ik geleerd dat ik alweer wat verder op de goede weg zit voor mijn project en dat is vanzelfsprekend goed nieuws. Ook leuk is dat ik vanaf woensdag een paar dagen naar zee ga. Ik heb immers een pauzeweek en die wil ik ten volle benutten. Door te gaan uitwaaien en te gaan schrijven. Bijvoorbeeld.

Oh ja, en morgen is het cross op TV. Wat kan je meer wensen?

Papa bouwt een trap (4)

Alles is gemonteerd en drie keer behandeld met natuurkleur parketlak. Onze beukenhouten trap is dus klaar voor gebruik en daar ben ik heel erg blij mee.

Ondertussen verscheen er ook al een muur onder de trap met daarin een deur naar de kelder. Nog even en onze garage zal niet meer op een voorraadkast lijken.

Nu wordt er aan de elektriciteit gewerkt (verlichting, schakelaars,… zo’n dingen) en dan helemaal op het einde als alle werken klaar zijn, zullen we aan het schilderen gaan denken, maar nu dus nog even niet. Het is wel geweldig om zo elke keer iets nieuws te ontdekken.

Poes aan de beterpoot

Het gaat goed met Lance. Hij kruipt in openstaande dozen en onderzoekt weer vakkundig de bodem van boodschappentassen zoals in zijn beste dagen. De wonde geneest – voor zover wij daar zicht op hebben – goed en hij wil eigenlijk liefst buiten gaan spelen, maar we houden hem nog binnen. Dit om infecties enzo te voorkomen. En hij krijgt veel aaikes. Ha ja.

Nu ligt hij op mijn schoot trouwens. Ik vertelde hem net nog dat ik over hem aan het bloggen was, maar veel meer dan: “Rrrrrr”, zei hij niet terug.

Papa bouwt een trap (3)

Dit is een foto van de pas gemonteerde leuning. Alles is ter plaatse verlijmd en moest nog een tijdje drogen. Ondertussen zijn we alweer wat verder en wordt straks wellicht al de tweede laag vernis (parketlak eigenlijk) aangebracht. Die is kleurloos zodat je de kleur van de beuk mooi bewaart. Let overigens niet op de muren. Die moeten nog worden afgewerkt…

Op de boekenbeurs

Het was leuk vandaag op de boekenbeurs. Ik ging er naartoe met mijn papa. Kwestie van de taken “rolstoel duwen” en “aankopen vasthouden” een beetje te verlichten. Alles verliep vlot. Ik had op internet de voor mij interessantste signeersessies eruit gepikt en daar een lijstje van gemaakt. Plannetje afgedrukt. Kortom, ik was voorbereid.

En dan nu de buit in de categorie boeken:

  • Neil Gaiman, The Graveyard Book (neen die had ik nog niet)
  • Michael Cunningham, De uren (gesigneerd)
  • Leo Pleysier, Dieperik (gesigneerd)
  • Piet Baete, Joker (gesigneerd)
  • Piet Baete, Wacht maar tot ik wakker word (gesigneerd)
  • Pieter Aspe, Erewoord (gesigneerd)
  • Bart Debbaut, De Facebook moorden (gesigneerd)

Stripverhalen:

  • Victor Sackville, De Romeinse code
  • Victor Sackville, Verdwijning op de blauwe trein
  • Wayne Shelton, De overlevende

Voilà. Dat zijn ze. Ik vind het best indrukwekkend nu ik ze hier allemaal bij elkaar zie liggen. Een paar leuke praatjes gemaakt ook. Vooral Bart Debbaut en Piet Baete maakten tijd en hadden wel zin in een babbel. En Pieter Aspe signeerde samen met Herbert Flack.

En nu moet u me even laten, want ik ga een boek lezen… 😉

Rustdag vandaag

Of tenminste toch in de voormiddag. Voor de geïnteresseerden: ik voel vandaag elk spiertje in mijn lichaam. Na zo’n dagje buiten zitten zoals gisteren is alles stram en stijf, maar ik had het er wel voor over! Na de middag stond er familiebezoek op de agenda. Al bij al ook een rustige activiteit dus dat lukte nog net. Nu lig ik in de zetel en ga ik het – u raadt het al – rustig houden de rest van de dag. Want morgen hoop ik een paar uur op de Boekenbeurs door te brengen. Druk? U zegt het…

Vandaag op het topje van de Koppenberg

Zal ik meteen de pointe van deze blogpost weggeven? Ja?
Komt ie: “Ik had een superdag!”

En nu ben ik moe.

Toch nog een poging om hier één en ander neer te schrijven. Het was ongeveer half twaalf vanmiddag toen ik langs het parcours zat. En dat “langs zitten” mag je letterlijk nemen. Ik zat met mijn neus op het lint dat publiek van de renners scheidt. Mijn plek was wel strategisch gekozen. Links van mij stond een reclamepaneel waardoor er niemand zou kunnen staan terwijl ikzelf voorover kon buigen en een prachtig uitzicht had op de materiaalpost en een heel stuk van het parcours. Het was echt geweldig…

Ik zag renners aan komen rijden. Ik zag ze van hun fiets springen en een nieuw exemplaar nemen. Dan kwamen ze naar beneden gereden, kruisten ze de kasseien van de Koppenberg om dan weer bergop te rijden en vlak voor mijn neus te passeren.

De junioren, beloften en vrouwen reden hun wedstrijd. Ook de profs kwamen tussendoor al even het parcours verkennen. Op dat moment stond er nog niet al te veel volk. En toch was ik al bezig met genieten.

Natuurlijk zat ik vooral te wachten op Sven Nys. Mijnheer AnW had ondertussen al wat rondgewandeld en had me twee petjes gekocht: een podiumpet van Landbouwkrediet in groen en zwart en een grijze baseball pet van de Sven Nys Collection. Ik zette er meteen eentje op mijn hoofd.

Naarmate we dichter bij drie uur aan zaten, kwamen er steeds meer en meer mensen opdagen. Dit is een foto van de overkant.

Maar als ik me voorover boog zag ik Sven Nys zo aankomen na een fietswissel:

Na het afdalen van dit bergje, stak hij de kasseien over en dan reed hij hetzelfde niveauverschil weer op om vlakbij mij te passeren. Daarvan heb ik geen foto’s. Ik had alleen mijn iPhone bij en om een goede foto te maken moest ik me daar te zeer op concentreren. Ik supporterde liever.

Elke keer opnieuw riep ik iets als: “Komaan Sveeeeeeeeeeeeeeeeeeeeen!”

🙂

Het moet dan toch geholpen hebben. Al van in de eerste ronde reed hij op kop. Schitterende momenten die ik zo beleefde. Hij bouwde zijn voorsprong verder uit. Zelfs een lekke band kon hem niet deren. Hij won. Met overmacht.

En ik heb hem zeven keer zien op me afkomen, zien passeren, recht in zijn ogen gezien, live. Wauw!

Nu dus heel moe, maar nog veel meer tevreden.

Een kussensloop minder

Wij hebben een hele stapel witte kussenslopen. Dat komt omdat ik een paar hoofdkussens in onze zetel heb liggen en omdat die nogal eens ververst moeten worden bij koortsaanvallen enzo. Kortom, best een paar slopen op overschot hebben dus. Nu hebben we er één minder.

Dat zit zo. Ik heb potlood, alcoholstift en verf genomen en in grote letters HUP SVEN NYS op zo’n sloop getekend en geschilderd. Gelukkig heeft mijn held geen al te lange naam en kon het er netjes op.

Ik heb een spandoek gemaakt. En dat neem ik mee. Morgen. Naar Melden. Naar de Koppenberg. Ik ga supporteren!

En wat moed tanken en passant…

PS. Intro zal er ook zijn dus het zou moeten gaan met de rolstoel. Ik ben benieuwd.

Projectwerk – website

Vanmorgen op school kreeg ik een nieuwe invalshoek voor mijn projectwerk aangereikt. Dat heeft me weer wat op weg gezet. Nu is het aan mij om verder informatie te verzamelen en dan weer terug te koppelen.

Maar nu ga ik eerst een website updaten: www.natuurpuntkeerbergen.be. Er liggen een stapel foto’s en enkele teksten te wachten op een leven online.

Papa bouwt een trap (2)

Hij staat in huis. Ons huis bedoel ik. De trap. Drie sterke mannen brachten hem de garage binnen en nu moet hij nog gevernist worden en een leuning krijgen. Enfin, eerst een leuning krijgen en dan gevernist worden in zijn geheel natuurlijk, maar de vorderingen zijn duidelijk! En de prototypes van de leuning die ik zag zijn ook zeer mooi. En dan moet de omgeving eromheen nog afgewerkt worden natuurlijk. Kunnen we meteen onze garage afwerken en dan kan mijn nieuwe auto volgend jaar misschien ook binnen slapen. Het zou wat zijn.

Vrijdag

De dag van vandaag, een overzichtje:

  • slapeloze nacht;
  • vervelende testdingen in de voormiddag;
  • mislukte pogingen tot slapen in de namiddag;
  • iemand op weg geholpen in Dreamweaver;
  • gelukte oefeningen c# kunnen maken;
  • met mijnheer AnW nog eens naar Dossier K gekeken vanavond.

Enfin, soms ging het wel. En soms ook niet. Maar dat is wellicht bij meer mensen zo. Nu ga ik seffens goed proberen te slapen en dan morgenochtend naar school? Als ik geen koorts meer heb wel…

Wakker

Waarom ben ik wakker…
Als andere mensen slapen…
Het zou niet mogen zijn…

(naar Noordkaap)

Toch is het zo. Ik sliep al wel een uur of zes vanavond. En nu ben ik dus wakker. Zenuwachtig voor morgen. En ook wel met plots veel pijn. Ik knutsel dan maar wat aan mijn weblog.

Update 5u16: Er ligt nu een dubbele link naar Twitter van hieruit (zie in de sidebar voor de laatste twee tweets en zie onder elke post de mogelijkheid om te delen via Twitter) en ik heb ook Twitter aan Facebook gekoppeld zodat mijn tweets ook daar op mijn status verschijnen. Ben ik nu een echte nerd?

Beterschap

Het gaat beter. Vandaag was ik koortsvrij tot ongeveer een half uurtje geleden. Oef. Nu dan maar wat rusten.

Ik heb trouwens vandaag al mijn wakkere tijd in één oefening programmeren gestoken en nog doet ze niet helemaal wat ze moet doen. Ik denk dat ik het even zo laat. Morgen met een fris hoofd opnieuw beginnen.

Afleiding

Oefeningen programmeren in C# en nu voetbal op TV. Ziedaar mijn afleiding voor vandaag. Afleiding van wat? Van het ziek zijn.

Nog steeds extra koortsig enzo  🙁

Ik mik nu op zaterdag. Dan zou ik een bijeenkomst willen bijwonen over mijn projectwerk. Duimen maar…

Copy

Zie gisteren. Ik ben wel achteruit gegaan. Meer koorts en een toegenomen algemeen gevoel van ziek zijn. Opnieuw geen school dus voor mij.

Verkouden

Niezen. Aan één kant niets horen. Een lopende neus. Gloeiend voorhoofd en hoofdpijn. De dokter is formeel: ik ben verkouden. En dat loopt bij mij nogal eens fout dus dit moet verzorgd worden.

Geen les dus voor mij vanavond 🙁

Zondag

TV, DVD, spelletjes…
Verder geen nieuws vandaag.

Ik keek onder andere naar De Zaak Alzheimer op DVD. Gisteren zag ik Dossier K. Ik denk dat De Zaak Alzheimer mijn favoriete film blijft van de twee, maar ik zag hem ook al vaker en dat speelt misschien ook wel mee. Anyway, nu is het crime night op VT4. En ik zou nog wat voor school moeten werken. Morgen doen? Misschien wel beter…

Papa bouwt een trap

Wij hebben geen trap in ons huis. Alleen een houten ladder. Dat wil dus zeggen dat onze eerste verdieping ongeveer onbereikbaar is. Dat is op zich niet erg want we hebben alles op het gelijkvloers, maar boven zouden we in de toekomst eventueel wel nog kamers onder het dak kunnen maken (bibliotheek? homecinema? groter bureau voor mij en mijnheer AnW? wielermuseum?). Dan moet er dus eerst wel een trap komen. En die is mijn papa nu aan het maken.

Dat mag je letterlijk nemen. Het wordt een houten trap dus papa kocht ruw hout en begon het te bewerken en momenteel is hij al een heel eind opgeschoten. Er zijn al een paar testjes met soorten vernis gebeurd ook dus ik denk dat we binnen dit en enkele weken een afgewerkte en geplaatste trap zullen hebben.

Weest winkelen vandaag

Werden gisteren de grote dingen nog thuis geleverd, vandaag mocht ik zelf mee op pad om de rest te gaan halen. Naar mijn normen werd het een hele strooptocht.

Eerst in Free Record Shop in Mechelen:

  • Elizabeth, Golden Age met Cate Blanchett en Clive Owen;
  • The Taking of Pelham 123 met Denzel Washington en John Travolta;
  • Zwartboek van Paul Verhoeven.

Dat waren alvast drie blu-ray films. Thuisgekomen heb ik meteen Elizabeth, Golden Age opgezet en ik viel net niet uit de zetel. Zo scherp allemaal. Schoon. Heel schoon. Volgens mijnheer AnW die vandaag verlof had, was het een vrouwenfilm, maar ik vond dat uiteraard niet erg…

Dan was het dringend slaapjestijd voor mij en daarna kiné en dan gingen we ook  nog naar een volgende winkel. In Leuven was het 10 jaar Fnac vanavond en dat werd gevierd met een opening van 19 tot 22u en extra kortingen. We kochten:

  • Dossier K van Jan Verheyen;
  • Robin Hood met Russell Crowe en Cate Blanchett in een speciale editie;
  • Bart Peeters, De ideale man;
  • Turalura, Rockers zingen Tura.

De eerste twee zijn blu-ray films en de laatste twee zijn muziek CD’s.

En nu? Moe, maar tevreden. Ook misselijk en ik voel nogal veel spieren die ik normaal niet zou moeten voelen. Het was hoe dan ook een hele tijd geleden dat ik zelf in een winkel was en uit het volledige aanbod zomaar vrij kon kiezen. Het voelde zelfs wat onwennig. Overweldigend. En… leuk.

Update

We zijn 24u verder. Echt inspiratie heb ik niet om iets te schrijven. Mijn ogen zijn droger dan gisteren, dat wel. En ik heb een hele namiddag goed kunnen slapen. Weinig nieuws verder. Ik vecht…

Krabbelen

’t Was een sukkeldagje vandaag. Vanalles willen doen, willen beginnen, maar niets klaargekregen. Moe. Ziek. Kluts kwijt. Morgen beter?

Spelletje spelen (seffens)

Ik heb The Last Airbender van M. Night Shyamalan gekregen. Niet de film, maar het spelletje van de film voor Nintendo Wii. ’t Zou kunnen dat ik seffens een beetje ga spelen dus. Nu niet, want mijnheer AnW kijkt naar een Star Wars film op de TV in de living en ’t is daar dat ook mijn spelconsoles aanhangen. Enfin, ik heb geduld.

En ondertussen doe ik nog wat Drupal dingen. En vind ik daarbij mijn oude lay-out ineens weer beter dan de nieuwe. Tijd voor een second opinion.

Programmeren 4

Allez hop, vandaag in de les C# gaat het over Windows forms. Ik probeer de oefeningen opgelost te krijgen. Zou moeten lukken.

‘k Ben optimistisch dus 😉

Hoe zou dat zo komen? Geen idee. Feit is wel dat ik vandaag cadeaus ging kopen voor mijnheer AnW zijn verjaardag en dat hij ze leuk vond en dat dat dan wel wat afstraalt zeker…

Komen eten

Straks komen mijn ouders eten.
Ik kook.

Gisteren al maakte ik een grote hoeveelheid soep klaar. Zo van die “bouillonsoep op grootmoeders wijze” met soepvlees om bouillon van te maken waarna je de groenten toevoegt en helemaal op het einde van het kookproces de in een andere pot gaargekookte balletjes. Dat is eigenlijk de soep die ik altijd al het liefste zelf heb gegeten. En aangezien ik de chef ben vandaag beslis ik dat we geheel en al toevallig mijn lievelingssoep eten.

😉

Verder hou ik het relatief eenvoudig met een stoofpotje van roodbaarsfilet met o.a. fijngesneden sjalot, courgette en champignon. Op het einde garneer ik met verse bieslook. Oh ja, ik laat alles garen in visbouillon en – volgens het recept – een  beetje frambozenbier. Daar ben ik zelf nog niet helemaal gerust in, maar mijn vader zegt dat hij wel in is voor een experiment dus we gaan het erop wagen denk ik. Mijn moeder brengt dan weer zelfgemaakte kroketten mee. Die diepvriesdingen zijn niet zo aan ons besteed, al geef ik toe dat ik ze wel soms koop voor het gemak. Maar straks eten we dus verse kroketjes.

De tafel staat klaar…

Update 21u49 snel vanop de iPad: ’t Was lekker! Mét het frambozenbier en bovenop de vermelde ingrediënten ook nog witloof en broccoli in het stoofpotje. Het vocht dan nog wat gebonden en afgewerkt met grijze garnalen. Iedereen aan tafel was positief. Ik ben nu zelf wel moe, maar tevreden!

Om te lezen en te koken

Mijnheer AnW ging vandaag naar de Carrefour en hij gaf me:

  • De Halve Havelaar van Suske en Wiske;
  • Petra van I.R.S. All Watcher;
  • De MacParnellspiraal ook van I.R.S. All Watcher.

Dat zijn dus drie stripverhalen 🙂

Dan was er ook nog:

  • Claudia kookt voor vrienden. Het eerste kookboek van Claudia Allemeersch die vorig jaar als winnaar uit het programma De beste hobbykok van Vlaanderen kwam.
  • Twee zwarte ovenwanten van datzelfde programma.

Ik kook wel graag. Als ik er toe in staat ben that is. Dat hoeft niet altijd om moeilijke dingen te gaan, maar ik vind het gewoon leuk om met lekkere, verse ingrediënten te werken. Mijn papa heeft een grote moestuin. Dat betekent dus dat ik in het seizoen de groenten vers uit de hof zo op het bord kan brengen. En het lijkt misschien een cliché, maar een worteltje dat een half uur geleden nog in de grond zat is toch nog net iets lekkerder dan eentje dat al een paar dagen in de supermarkt ligt. Trouwens tijdens de zomer vullen we ook onze diepvries met allerlei groenten en puree van tomaten en al. Zo genieten we het hele jaar door van mijn papa zijn tuin.

Enfin… ik heb nu dus een nieuw kookboek. Dat wou ik eigenlijk zeggen 😉

To do

Ik moet programmeren in c#. Ik zou best datacommunicatie en netwerken eens doornemen. Er is mijn projectwerk en dan spreek ik nog niet over een reeks websites die roepen dat ze een update nodig hebben.

Om moe van te worden.

Morgen ga ik dan ook eerst rusten…

Varia

Vandaag heb ik:

  • Nagenoten van het bioscoopbezoek;
  • De snoepjes van gisterenavond verder opgegeten;
  • Een aanvraag voor het VAPH in orde gebracht;
  • Een webwinkel proberen in mekaar steken;
  • Met de kinesist gewerkt;
  • Geslapen.

En nu voel ik me niet al te best…

Wallstreet, money never sleeps

Een film van Oliver Stone is dat. Met onder andere een goeie Michael Douglas erin. En een verhaal over geld en de wereld van de haute finance – Wallstreet – en wraak nemen en een ingewikkelde vader-dochter relatie en idealen en zo vanalles wat. Ik vond het helemaal OK.

Het was een eeuwigheid geleden – als in jaren – dat ik nog eens in de bioscoop was. En toen zei mijnheer AnW:”Tiens, ik heb hier nog een bioscoopcheque van Kinepolis die bijna vervalt. Kunnen we daar iets mee doen?” “Naar de film gaan?”, opperde ik.

Zo kwam het dat wij vanavond in Kinepolis Brussel zaten. Ik was best wel onder de indruk. Het was ook doorbijten, maar ik had dat er wel voor over!

En onze TV oogt nu echt wel belachelijk klein 😉

Cinema!

Verrassing! Mijnheer AnW en ik zitten nu in Kinepolis Brussel. Om 20u15 gaan we naar Wallstreet kijken. Later meer wellicht…

Koud

Buiten. Binnen ook. Dus heb ik de tegelkachel laten aansteken. En dat is beter. Altijd leuk als er dingen mis zijn die je kan verbeteren. Iets waar je invloed op hebt. Was dat maar voor meer dingen zo.

Anyway, net nog eens iemand verteld dat de rolstoel al bijna 12 jaar bij mij hoort. Slik. Zo lang al? Ja dus. Maar dat er wel mee te leven valt, zei ik erbij. Daar ben ik meestal wel van overtuigd. Soms ook eens niet, maar dat lijkt me dan ook weer normaal.

Bon, verder vandaag geen grote nieuwtjes.

Zondag

Dus is het nu Crime Night op VT4. Deze namiddag heb ik naar het veldrijden gekeken op TV. Sven Nys heeft gewonnen 🙂

Goede dag? Neen, niet echt. Rusten vooral. Ziek zijn. En hopen dat morgen beter wordt.

En nu?

Op een sms-je met die vraag antwoordde ik daarstraks dit:

Terug opgedroogd en warm, helemaal stijf en verkrampt, maar verschrikkelijk heel erg gelukkig 🙂

Dat vat het wel samen. We kwamen thuis rond 1u vannacht en werden daar weer droog en warm. Na een nacht slapen ben ik nog meer verkrampt dan gisteren. Ik voel elk spiertje dat ik gebruikt heb en dat zijn er blijkbaar veel. Plus de extra pijn van mijn blessures. En toch… kan ik nagenieten!

Seffens komt de kinesist. Hopelijk zijn er dan een paar pijntjes minder.

U2, 360° Tour

Brussel. Koning Boudewijnstadion. Donderdag 23 september 2010. Het moet ongeveer half tien zijn als ze het stadion binnenstappen. Space Oddity van Bowie klinkt steeds luider en daar zijn ze. Adam Clayton, Larry Mullen Jr., The Edge en Bono. Ze wandelen de piste over en komen richting podium. Kippenvel!! Veel!

De lichten in het stadion zijn nog aan. Zodra ze het podium beklommen hebben, beginnen ze te spelen. Stingray Guitar. Nieuwigheidje. Al snel volgt ook New Year’s Day en de toon voor de avond is gezet. Het wordt een superkrachtig overzicht van oude en nieuwe hits, van ijzersterkte nummers, gespeeld met een overgave die ik zelden (nog nooit?) gezien heb.

Bono toont van de eerste seconde dat hij een entertainer is die best wel weet hoe hij een volledig stadion moet meekrijgen. Hij springt, loopt, staat stil, zingt, praat en iedereen hangt aan zijn lippen. Ik ook!

Zelf had ik me voorgenomen vooral te genieten. OK, ik had een iPhone 4 op zak en die kan HD filmpjes maken, maar dan moet ik mijn toestel een hele tijd stil houden en daar had ik dus geen zin in. Wel wat sfeerfoto’s – als ik eraan dacht – maar verder liet ik mijn iPhone op een droge plaats (in een plastic zak binnenin mijn doorweekte rugzak).

Ze maakten veelvuldig gebruik van videomontages die op een groot scherm werden vertoond. Tussen de concertbeelden en de ondersteunende montages door kwamen er ook politieke boodschappen en een filmpje van Frank Dewinne. Die laatste stond trouwens naast ons in de VIP zone.

Moet het nog gezegd dat ze de hele klauw – het podium – gebruikten met loopstroken in het publiek en bewegende bruggen en alle kleuren die mogelijk zijn en… gewoon alles wat bij een megaspektakel hoort?

Om af te sluiten nog een paar dingen op een rijtje:

  • Het weer. Regen. Soms heel veel, soms een beetje, soms bleef het droog. U2 speelde een groot deel van zijn set in de regen. Het inspireerde Bono tot het zingen van Singing in the Rain waarmee het hele stadion meezong!
  • Merchandising. Jaja, ik kocht wat. Meer bepaald een paarse trui met kap en U2 360° 2010 erop. Die was trouwens gisterenavond al welkom want zo kon ik een natte trui die ik aanhad vervangen door dit nieuwe, droge exemplaar. Mijnheer AnW is een T shirt rijker.
  • Intro. Dit concert was toegankelijk gemaakt door organisator Live Nation en Intro. Dat betekent dat we vlakbij het stadion mochten parkeren, begeleid werden tot aan het speciaal opgezette rolstoelpodium en ook daar indien nodig op assistentie konden rekenen. Nu heeft mijnheer AnW de meeste dingen gedaan (merchandising gaan halen en eten en drinken), maar het is fijn te weten dat je op hen kan terugvallen indien nodig. Dit is een prachtig initiatief want zonder zo’n rolstoelpodium en ondersteuning (parking,…) zou ik er denk ik toch niet aan beginnen in een rolstoel.

Kortom… ik had ondanks het weer een geweldige avond! En nu lig ik hier in mijn U2-trui te tikken en na te genieten met… muziek van U2 op iTunes.

Interpol

Interpol was het voorprogramma gisterenavond. Toen ze begonnen was het nog licht boven het Koning Boudewijnstadion. En ja wat zou ik zeggen? Ik vond het heel leuk, ze speelden hun belangrijkste hits en de meeste nummers van de nieuwe plaat. Ik was dus mee, maar eigenlijk zit iedereen daar toch te wachten op de hoofdact. Ze gebruikten ook maar een deel van het podium natuurlijk en behalve bij start en einde geen speciale videomontages. Wel concertbeelden op de grote schermen die boven het podium hingen. Een meer dan onderhoudend voorproefje en ik ben nu benieuwd ook naar de live sessie die ze gisteren namiddag op Studio Brussel zouden spelen. Seffens eens kijken op de site of ik dat nog kan terugvinden.

Zou je geen regenjas meenemen?

Mijnheer AnW had duidelijk naar het weerbericht geluisterd. Ik zat gisterenmiddag thuis in de zon met T-shirt op ons terras op hem te wachten om naar Brussel te vertrekken en het eerste wat hij vroeg was of ik een regenjas zou meenemen. Ik deed het dan maar. Gelukkig…

Wa waren al na de middag in Brussel om de files en de drukte voor te zijn en toen was het nog mooi weer, maar net toen we het stadion betraden en op onze plek in het midden op een speciaal rolstoelpodium gingen zitten brak de hel los. Stortbui, donder,… the works. Dat hield toch al gauw een uurtje aan. En ook nadien vielen er regelmatig nog druppels. Genoeg om mij (ondanks regenjas) doornat te maken. Blub.

Maar gaan schuilen, neen dat wilde ik niet. Ik zat immers op een prima plek en ja die wilde ik houden. Dus zat er niets anders op dan verder te verkrampen en vol te houden! Trouwens, echt moeilijk was dat niet. We zaten immers te wachten op U2.

iPhone 4

Maandag besteld, vandaag thuis geleverd: de iPhone 4 32 GB zwart. Online besteld bij Mobistar. En dan met papa naar de Proximus shop (want ja, ik ben wel degelijk Proximus) om een microsim kaart. Die kreeg ik meteen mee en tegen de tijd dat we thuis waren was mijn oude sim niet meer actief en kon ik met de nieuwe microsim mijn iPhone 4 installeren. Netjes!

Nu vlug via iTunes een paar apps en… alle muziek van U2 en Interpol erop gezet 🙂

Seffens nog wat experimenteren met de nieuwe camerafuncties op de iPhone 4 en dan zijn we weg. Als u me de rest van de dag zoekt, probeer dan eens in Brussel aan/in het Koning Boudewijnstadion.

Rust roest niet

Met het oog op morgen hield ik me vandaag vooral rustig. Beetje TV-programma’s kijken die nog op de digicorder stonden. Wat slapen. Meer niet.

Niet dat dat in mijn hoofd ook tot stilstand leidde.

Tussendoor dacht ik nog na over de oefeningen die ik moet maken. En over boeken die ik nog wil lezen en sites die ik nog moet bezoeken.

PS En in de kranten en op de radio en… ’t is overal U2 precies 🙂

Rustdag vooral

Over vandaag kan ik kort zijn: rusten, kiné en wat opzoekwerk voor onze oefening voor Programmeren 4. Plus een paar leuke mails als afleiding.

En ik denk dat er een iPhone 4 in de lucht hangt (??!!). Wait and see.

Aftellen

Nog vier keer slapen en dan is het donderdag. Ik tel af. Donderdag gaan we naar U2 kijken en dat is iets waar ik al heel lang naar uitkijk.

Ondertussen laat ik me afleiden door mijn schoolwerk en droom ik over betere tijden. Tijden waarin ik geen pijn meer zal hebben bij het zitten. Bijvoorbeeld.

Nu kijk ik naar VT4. De tweede aflevering van CSI New York begint net.

Leendert Jan Vis

De postbode had vandaag een pakje bij van Amazon. Twee boeken. Onverwacht cadeau! Hardcovers. Under the dome van Stephen King en een boek over StarCraft. Cool.

Maar wat ik eigenlijk wou zeggen is dat ik ook nog wat schoolgerief kocht (map en schriftjes). Met cartoons van Leendert Jan Vis. En dat ik dat mooi vind.

Verder weinig nieuws. Ik denk. Ik zoek dingen op. Studeren heet dat…

Stukje geschiedenis

Die van het internet meer bepaald. Dat zien we nu in de les. En nog wel wat andere dingen ook. Ik volg het via het leerplatform. Verder is het vandaag denkdag. Denken over een oefening voor Programmeren 4.

School. ’t Is een leuke bezigheid. Afleiding!

In real life? Doorbijten. Verdomd hard doorbijten!

Ik mis…

Zonet schreef ik één en ander op in potlood. Ik ben bezig met het voorbereiden van de presentatie die ik zaterdag over mijn projectwerk moet geven.

Ik nam een potlood. Een cursusblok. En ik schreef.

Toen besefte ik het… Het geluid van potlood op papier. Ik mis mijn potloden, pennen en penselen. Het tekenpapier. Mijn canvas in het atelier. Doeme toch. Ik wil tekenen! Schilderen!

Op een keer zal het wel weer lukken zeker. Geduld. Wachten. Genezen.

Feestje

Het is bijna één uur en ik lig nog maar net neer. Er was een feestje bij ons in de buurt vanavond. Of zeg maar feest!

Ik was er vrij vroeg bij, kreeg een geweldige bos bloemen en had een fijne avond. Alleen ja… ’t doet nu wel pijn… Gelukkig is de eerste bijeenkomst op school over ons projectwerk met een week uitgesteld zodat ik morgen gewoon kan rusten.

Had ik al gezegd dat het een fijne avond was?

Slaapwel…

Zondag was wel fijn

Vandaag was ik al vroeg wakker. Even later lagen er verse broodjes en koffiekoeken op bed. Leuk begin!

Daarna las ik wat strips, sliep ik nog, surfte ik op internet en speelde ik een spelletje. Na de middag was er dan bezoek. Het was iemand uit de “grotemensenwereld”. Zo noem ik de wereld van de ministeries en administraties in Brussel, mijn vroegere werkplek. Na haar vertrek had ik nog even tijd om wat te slapen en daarna was er weer bezoek. Dit keer iemand uit “wielerland”. Geloof me vrij: ik heb van allebei genoten.

Het is gewoon leuk om eens een ander geluid te horen. Andere dromen, zorgen en doelen… Beseffen dat er meer is dan mijn eigen wereldje.

Tot nu toe alles in orde dus. Seffens komt papa voor Grayling zorgen en ik kijk naar Crime Night op VT4. Sounds like a plan.

Dan toch…

De dag leek eerst nogal sterk op gisteren. Stripverhalen lezen, slapen, Vuelta kijken, tennis kijken… maar werd dan toch nog aangevuld met leuke telefoontjes (wel drie, wat zeg ik? vier! en ja, die kwamen allemaal uit wielerland) en met in extremis nog iemand op bezoek krijgen. Les van de dag: niet wanhopen.

Update 23u16: Zonet belde mijnheer AnW vanuit Zweden. Het ging over vleermuizen met zendertjes en vogelringdemonstraties en lange wandelingen. Klonk wel goed allemaal.

Stripverhalen dan maar

Vandaag was geen gebroken dag (zie gisteren). Ik liet dan maar wat extra stripverhalen uithalen (Thorgal en enkele hardcovers van Servais). Het is zo toch redelijk gelukt om er het beste van te maken.