Getekend

Schaamteloos

blog

RECLAME

Even verduidelijken: mensen die vóór 8 mei via an.wauters@telenet.be intekenen op deze piëzografiek zijn helpende helden voor mij. Kostprijs 100 euro. Uitleg over de techniek en foto van het beeld op de .jpg die hierboven als afbeelding wordt gebruikt.

En nu?

Na mijn vorige post begon ik te schrijven aan deze. Deze is moeilijker om te schrijven. Ik zoek een evenwicht tussen misplaatst optimisme – stijl: natuurlijk heb ik nog plannen, en wel veel! – en een donker pessimisme – stijl: ik denk niet meer na over de toekomst, want ik heb er geen meer – om te pogen een aangenaam punt te vinden in het midden. Of…

Optimisme

Natuurlijk heb ik nog plannen! Wist je dat ik de voorbije maanden leerde etsen? Op mijn weblog schreef ik er nog niet over, maar op FB et al. wel al een keer of -tig. Etsen is een kunstambacht waarbij je op een koperen plaat (of zink) een tekening etst met eenets_plaat_300 naald in een laagje vernis en dan via een opeenvolging van zuurbaden de lijnen in het koper laat bijten. Maar dit is de korte versie van de uitleg. Elke stap wordt meermaals herhaald vooraleer je aan drukken komt. En ook dat drukken zelf is een ambachtelijk proces. Dus… het eindresultaat van mijn eerste ets zie je op de  foto hier rechts.
Dat etsen wil ik meer doen. En dus ben ik nu studies aan het maken. Ja, zoals een echte kunstenaar 😉 Concreet leer ik wat beter kassei tekenen. Volgende onderwerp voor een ets is immers een wedstrijd – wedstrijden? -  uit het Vlaamse voorjaar.

kassei

Pessimisme

Hoe ik dat rijm met opgaves, behandelingen, mentale drempels die de hoogte van de Eiffeltoren uit mijn ets hebben?
Ik rijm dat niet elke dag. Laat dat duidelijk zijn. Morgenochtend ga ik dan ook alweer langs bij de psychiater die me leert omgaan met dat al dan niet combineren van een leven en ziek zijn plus beperkingen een plaats geven.

Op naar 2015. Ook voor mij is het nieuwe jaar begonnen. Ik ben benieuwd waar dat naartoe kan gaan. Maar dromen? Die heb ik niet echt dus. Behalve dan die ene: de ontdekking van een wondermedicijn dat al mijn problemen doet verdwijnen. Duimen!!!

Vandaag is roze (herhaal 6 dagen lang)

Wie mijn eerste tekstje over Amsterdam gelezen heeft, weet het al: Kenny De Ketele en Gijs Van Hoecke verdedigen de Belgische eer tijdens de Zesdaagse van Amsterdam dit jaar. Zij rijden allebei bij Topsport Vlaanderen – Baloise, werden samen al wereldkampioen ploegkoers en reden ook vorige winter al enkele zesdaagsen samen. Toen droegen ze de regenboogstrepen. Nu rijden ze in Amsterdam voor Deelen Verswaren en de kleur van de truitjes van Deelen is roze.

Ik dacht zo bij mezelf:”Als je naar Amsterdam gaat ben je beter voorbereid”. Nu ben ik sowieso al fan van de renners bij Topsport Vlaanderen – Baloise en ik maakte in het verleden al een spandoek – toen voor Iljo Keisse en Kenny De Ketele – met daarop de roze Deelen-truitjes uit de Zesdaagse van Rotterdam. Nu in Amsterdam kan je vanaf dag één de volledige avond live volgen met een live videostream.

Dus ik had beelden. En de voorbije maand vond ik voor het eerst in jaren weer van die speciale coureurkes bij Intertoys op het einde van onze straat waar ik dan pistiers van maak. De remgrepen eraf halen. De bidon ook wegsnijden en dan schilderen natuurlijk.

Dus. Ik deed de juiste ploegkledij aan en begon te tekenen. Enzo…

diptic2

Twee tekeningen en twee coureurkes. Roze uiteraard. En ik maakte ze meteen dubbel. Eentje van elk voor mezelf én eentje voor de helden zelf. En zo komen we bij de “liefdesbrieven” in het filmpje hieronder…

Ik had het niet meteen gezien. Aangezien ik woensdag zelf live in Amsterdam was volgde ik de nieuwtjes op de website van SixDay Racing niet echt. Maar zaterdagavond vertelde Kenny me erover. En toen ging ik kijken…

En ik slik ook nu nog wat emotie weg als ik ernaar kijk…

Questions of life

Vanavond kreeg ik een nieuwe pyjama. Grijs T-shirt en een lange witte broek met roze streepjes. Ik begrijp een hint als ik er een zie. Pyjama -> bed. Liever nu en voor altijd. En dus lag ik dwars. Zo zit ik nu te kijken naar Eddy Merckx.

Eddy is een foto. De man die hem mij gegeven heeft, leest hier soms mee. Dat weet ik. Ik heb hem ingekaderd en hij staat op “mijn” bureau. Die aanhalingstekens hebben een reden.

Het meubel dat o.a. de foto van Eddy Merckx ondersteunt is immers eigenlijk het bureau van mijn grootvader. Toen mijn grootouders allebei kort na mekaar stierven ging “den bureau” naar nonkel Jan. En nu staat hij hier. Nonkel Jan is op zijn beurt veel te vroeg overleden – kanker is een rotziekte! – en vorig jaar werden de zware houten kasten en schuiven door mijn vader en mijn nonkel Stanny bij ons naar binnen gedragen en toen werd het “mijn” bureau.

Het duurde weken voor ik er mij toe kon brengen alle schuiven en kastdeuren te openen. Ik was er wel al een paar keer aan gaan zitten. Had reeds mijn voeten onder het massieve blad met inlegwerk gestoken, maar toen ik de vierde van zes laden opende vond ik een sigarenkistje.

Toen ik het kistje zag stokte mijn adem. Zelf bewaar ik al mijn tekenpotloden, stiften en dies meer in een blikken doos met Guust Flater erop. Mijn grootvader hield alles samen in een sigarenkistje herinnerde ik me.

En ja, toen ik het opende vond ik zijn ondertussen reeds lang versteende vlakgommen, diverse potloden en enkele tekenpennen. Twee “van peter” en een blister oranje conté pennetjes. Die oranje die had hij voor mij gekocht toen ik een jaar of zes was. Ik wilde ook “tekenen zoals peter” en neen niet met kleurpotloodjes, maar met een echte pen! Ik was toch geen kind meer?! Hij zag het niet zitten zijn eigen zo zorgvuldig schoon gehouden tekengerief aan een zesjarige uit te lenen en dus kocht hij een extra setje voor mij.

Het pennetje hier boven op de foto in het midden is dus het mijne van een jaar of dertig geleden. De rode en groene houten pennenhouders zijn de enige echte van mijn peter. Ik mocht ze vroeger amper vasthouden. Gisterenavond heb ik ze voorzichtig uit het kistje gehaald. Het kistje dat trouwens al een jaar onaangeroerd op “mijn” bureau stond.

Zelf teken ik nu al jaren coureurs met een groene conté pen. Hier links op de foto. De houten exemplaren zijn iets dikker. Toch zijn ze erg licht. En vooral: mijn peter tekende daar zulke mooie dingen mee. Reservepuntjes zijn er niet. De twee die in de houders zitten zijn niet nieuw meer. Hoe lang zouden ze meegaan? En kan ik er nog nieuwe voor kopen?

Het kistje staat open voor Eddy Merckx.
Ik denk dat mijn grootvader de setting wel zou appreciëren.

En nu vraag ik me al ruim vierentwintig uur af: zal ik nu voor het eerst een tekening maken met de pennen van mijn grootvader?

Op basis van voornamen

Tiens. Dat klinkt precies beter in het Engels? On a firstname basis, bedoel ik dan. Deze blogpost bevat dus alleen voornamen. Als u tips nodig hebt om de achternamen erbij te krijgen, kijk dan eens naar de foto onderaan. Of naar mijn vorige postje over tweets en retweets.

Ik heb regelmatig contact met Markel. Hij woont in Spaans Baskenland en ik zie hem in principe alleen op wedstrijden. In de Tour de France van 2011 bijvoorbeeld. En uiteraard probeer ik hem op te zoeken als hij in ons land koerst. Ik weet al maanden dat hij in het classics team zit van zijn ploeg RadioShack Leopard Trek. Ik kreeg dan ook al maanden geleden het berichtje:“I hope to see you in the classics!”. Daar trok ik me al die tijd aan op.

Vorige week was het zo stilaan tijd om een concrete afspraak te maken. Ik vroeg nog even aan Dirk of het voor hem OK was als ik zaterdag zou langskomen in het hotel om Markel te zien en het antwoord dat ik kreeg was duidelijk:”Geen probleem!!!”. Die uitroeptekens zette ik er niet zelf bij. Daarna sprak ik met Markel zelf nog een uur af.

Zaterdag was ik iets voor 19u in het hotel in Brugge waar zijn ploeg logeert in deze periode. Aan de receptie loop ik Jesse tegen het lijf. Hij heeft net vernomen dat hij zondag zal moeten koersen in Gent-Wevelgem in de plaats van de zieke Tony. Even later komt ook Markel. Hij verschuift een zetel en zet zich naast mij. Ik geef hem mijn kadootje. Het is een DVD met beelden die ik van hem maakte in 2010. De muziek die eronder staat is die van Foo Fighters, Hero. Ik speel dat filmpje vaak af op mijn iPhone. Nu heeft hij het ook. “This is the first time I see myself do timetrial like this”, en “I wanna show this to my kids!”, zei hij en meer plezier kon hij me echt niet doen.

We praten verder. Het was een warm gesprek. Soms behoorlijk intens. Dirk komt langs. Ik toon hem de tekening die ik in de nacht en de ochtend maakte over de E3 Harelbeke. Twee tekeningen van Fabian aan de auto van Dirk zijn het eigenlijk. Dus ik vraag of Dirk wil signeren. Dat wil hij, maar Fabian moet dit ook te zien krijgen, zegt hij. Ik schrik. Danny wordt erbij gehaald en hij zal ervoor zorgen dat Fabian nog voor het eten passeert bij mij. OK… Ik vraag nog aan Markel of hij weet of Tim (de collega van Philippe, zie postje hieronder) al terug in het hotel is. Ik had Tim eerder die middag gemaild en gevraagd of hij een foto van mij en Markel wou maken. Er vertrekt een berichtje vanop de gsm van Markel.

Ondertussen ontmoet ik ook de kok van de ploeg. En dan kwam er nog iemand. En nog iemand. Tot Tim verschijnt en bijna op hetzelfde moment ook Fabian. Markel zegt tegen mij:“Show him the drawing, he will like it for sure”, en ik open mijn kaft, waarop Fabian:“I’ve seen that already. On Karl’s Twitter!”. Ik zeg:“OK then :-)”, en doe mijn map snel weer dicht en dan Fabian:“Oh no, please show me the real one!”, waarop mijn map weer open gaat. Het ijs was gebroken. Ik zeg dat Dirk al gesigneerd heeft en dat ik hoop dat hij ook… en voor ik verder kan gaan zegt hij:“Of course! No problem!”.

Fabian zet zijn handtekening, ik vraag Tim om een foto te maken en vraag ook Markel om mee te poseren. We praten nog wat. Lachen veel ook. Ik laat het hoesje van mijn iPhone vallen. Sneller dan ik dat zelf kan, raapt Fabian dat voor mij op. Markel zegt nog dat we zeker contact houden, Fabian bedankt me voor de tekening en weg zijn ze. Het is tijd voor het avondeten. Tim blijft nog even hangen. Hij vraagt waar ik vandaan kom. Keerbergen. En hij wil weten hoever ik dan gereden heb om een uurtje bij Markel te zijn. Ik zeg zo’n 115km. Enkel. Hij vindt dat ver. Ik zeg dat het Baskenland veel verder is…

 

Zaterdag op Twitter

Misschien kan ik mijn verhaal van zaterdagochtend en zaterdagnamiddag nog best vertellen aan de hand van mijn Twitter-updates. Het begint ’s ochtends in de krantenwinkel. We halen er de Gazet van Antwerpen. Want daar sta ik in met een drietal artikels over vechten en koers kijken. Daarvan maak ik een foto en die zet ik op Twitter. Philippe Maertens zorgt even later voor een retweet, wat wil zeggen dat ook zijn volgers mijn berichtje te zien krijgen, inclusief foto. Ter vergelijking: ik heb 114 volgers op Twitter (= mensen die mijn updates lezen), Philippe Maertens heeft er 5.919 of bijna zesduizend dus. Ik ben onder de indruk.

Het wordt middag en eindelijk is mijn tekening van Fabian Cancellara en Dirk Demol in de E3 prijs klaar. Ik ben er best trots op en zet een foto van die tekening op Twitter. Dit keer is het Karl Vannieuwkerke die mij retweet. Ik ben benieuwd naar de impact en ga snel even kijken hoeveel volgers Karl heeft. Dat blijken er 71.276 te zijn. Geen tikfout van mij. Het zijn er echt meer dan zeventigduizend! Slik.

Als u na al dit geschrijf over Twitter ook zelf wil beginnen volgen: ik ben @an_w op Twitter, Philippe is @philmaertens en Karl is @vannieuwkerke

Enfin, toen was het dus al namiddag geworden. Ik slaap dan een beetje bij want de avond moet nog komen en ik heb een date die avond! To be continued…

Doornik, ritaankomst Tour de France

Alert: dit wordt een lange post!
Met veel foto’s 🙂

Met mijn ouders naar de Tour de France. Dat is nieuw voor mij. Of beter: nieuw voor hen. Nu was dat wel goed want het was nog niet evident om de wagen te parkeren en dan naar de aankomst te bollen met de rolstoel. Slechte voetpaden, nog slechter wegdek. Maar kom, toen kwamen we in de buurt van de meet en dus ook voorbij de officiële verkooppunten van Tour de France spullen. En ik kreeg cadeautjes van mama. T-shirts. Petje. Leuk!

We waren in Doornik in de voormiddag. De renners werden verwacht tegen vijf uur, half zes. En toch stonden de mensen al langs de weg te wachten. Hun plek te vrijwaren voor later op de dag. Dat ging ik ook doen. En wel tegenover het podium waar de truien overhandigd worden. Daar keek ik naar uit. Een mooie foto nemen van de gele Cancellara. Onder andere. Maar aangezien ik mijn RadioShack Nissan Trek podiumpet op had, wachtte ik toch vooral op hem.

Dat wachten – zo’n uur of zes – werd wat onderbroken door allerlei animaties, uitdelers van gadgets met als hoogtepunt de reclamekaravaan.

Ik zat dus tegenover het podium en in dat podium waren ook televisieschermen verwerkt. Leuk, want zo zagen we de koers. Dat en het commentaar op de meet van de legendarische Tourstem Daniel Mangeas maakte dat het een aangename middag werd daar in de zon.

Zo hoorde en zag ik dat de renners naderden. Natuurlijk duikt iedereen over de nadars zo ver mogelijk om een foto van de sprint te maken. Ook mensen met kleine toestelletjes waar je van deze afstand nooit een geslaagde actiefoto mee kan maken.

Ik gaf het snel op. Drummen is sowieso niet mijn sterkste kant en ik zou me wel concentreren op “net-na-de-finish-foto’s”. En dat lukte redelijk. Zoals het moment waarop André Greipel ritwinaar Mark Cavendish feliciteert.

Alle renners kwamen binnen. Ik was – alweer – onder de indruk. Na de finish kwam de ritwinnaar terug richting podium. Nu ja. Als je goed ziet zie je nog een vlekje met regenboogstrepen. Hij wordt omstuwd door een massa persfotografen.

Ter vergelijking. Wanneer even later ook Peter Sagan richting podium komt is er alleen een Liquigas verzorger in zijn buurt. Hij trekt de camera’s (nog) niet aan.

Eens op het podium was Mark Cavendish zijn innemende zelf. Of ben ik nu bevooroordeeld? Ach ja, ik ben fan! Ook van Fabian Cancellara.

Soms kwamen er professionele mensen vervaarlijk dicht in mijn buurt. En natuurlijk…

… net toen Fabian Cancellara op het podium stond, kwam er een cameraman beelden schieten van het talrijk opgekomen publiek. En dan zit je daar. Al zes uur te wachten en is de beste foto die je van Spartacus kan maken zowat deze hierboven…

Balen.

Echt, ik was zo triest ineens dat ik de rest van de podiumceremonie aan me voorbij liet gaan. De man bleef in de weg trouwens staan. Pech.

Nog negatieve punten? Ja hoor. In zo’n massa zitten met een rolstoel is niet makkelijk. Nu ja, dat zitten wel, maar mensen die iets willen zien en naar voor kijken, kijken over mij heen. Zo lijkt het wellicht alsof er op mijn positie nog vrije ruimte is en dan begint het drummen. Mensen vielen soms letterlijk op mij. En dat doet vaak behoorlijk pijn. Andere mensen zijn dan weer betuttelend en willen me helpen. Of maken in mijn plaats ruzie met zij die over mij struikelen. Terwijl ik maar één ding wil en dat is rustig zitten.

Ach, ik heb wel enkele leuke foto’s en de sfeer in de namiddag mocht er ook zijn. Plus de gadgets en hebbedingen die ik kreeg.

Was het dat dan? Neen niet echt… Kijk:

Dit is een tekening die ik eergisteren maakte van Fabian Cancellara tijdens de proloog in Luik. Ik nam ze mee naar Doornik. You never know…

En zie! Ze kwam gesigneerd mee terug.

Wat kan ik zeggen… Na een paar berichtjes belandde mijn tekening en een pen in de auto van RadioShack Nissan Trek die Fabian zou gaan ophalen na de interviews aan de meet. Ik zou volgen tot zover ik kon komen zonder pasje. Daar kwam de auto even later immers terug voorbij richting hotel. Terwijl de chauffeur mij de tekening teruggaf, keek Fabian Cancellara mij aan. Ik kreeg een glimlach, zijn duim ging omhoog en hij zei nog iets, maar dat kon ik niet verstaan. Het zal wellicht wel iets leuks geweest zijn 😉

En zo scoorde ik na een moeilijke dag alsnog een superresultaat!

Giro d’Italia, proloog

Natuurlijk keek ik gisteren naar de koers op TV. Ik zag twee jonge snaken van RadioShack Nissan Trek de top tien in duiken. En laat dat nu ook twee heel vriendelijke kerels zijn. Ik ben fan.

Jesse Sergent (links) en Nelson Oliveira (rechts).

WAK Kunstroute

De komende twee weekends neem ik met een aantal tekeningen deel aan de WAK Kunstroute van Kunstkring Gesigneerd in Tremelo. Je kan werken van 32 kunstenaars bewonderen op 12 locaties verspreid doorheen de gemeente.

Een plan met de route is verkrijgbaar op het gemeentehuis van Tremelo dat tevens als startpunt en expositieruimte fungeert.

De openingsuren zijn zowel zaterdag als zondag van 13u tot 19u en dit dus op 28/29 april en op 5/6 mei. Mijn werken hangen in de zijzaal van Huize De Veuster.

Tekenen op iPad

’t Is nieuw voor mij. Nu op de nieuwe iPad en met de bijhorende tekenpen wilde ik Sketchbook Pro wel eens proberen. De eerste tekening was er één van Andy Schleck. Ik vond ze zelf niet OK, maar mijn omgeving wel. De tweede was er één van Dirk Demol en Philippe Maertens. Deze vond ik zelf al beter:

Dus vol goede moed aan een “echte” koerstekening begonnen over de Waalse Pijl gisteren. En zie dit is het geworden:

Joaquin Rodriguez net over de meet… digitaal gemaakt dus en dat is er aan te zien, maar ik vind ze zelf wel mooi. En de mensen van de officiële Facebook pagina van zijn team Katusha ook 🙂

Nu blijven oefenen he… en nog eens iets anders proberen en dan nog eens iets want er zijn zoveel mogelijkheden… En ja, ondertussen niet bewegen. Of toch zeker niet met mijn hoofd/nek/rug.

Overigens… Deze renner heb ik vorig jaar in Spanje in de Vuelta gezien en er ook mee gepraat en die was toen supervriendelijk. Herkende me zelfs nog op weg naar de start een paar dagen later in een andere stad en knikte me toe alsof we mekaar al jaren kenden. Renners. Ze kunnen me wel blij maken.

Gekregen: Tom Boonen

Mooi he!!! Gekregen van Charloth, een aanstormend tekentalent hier in de buurt.

Zelf ben ik nu aan de slag met tekeningen maken op de iPad. Eerste stapjes gezet vandaag en ik heb nog wat oefening nodig. Het zorgt er wel meteen voor dat ik geen inktvlekken kan maken op de lakens dus dat is al winst.

En verder? Wel ja… ik heb naar de koers gekeken. Nu probeer ik daar een iPad tekening over te maken. Ben zelf benieuwd 😉

Feestelijke opening, check!

Stel je dit voor: een zaal met rondom aan de muren en in het midden op panelen tekeningen die ik gemaakt heb. Wielrenners vooral. En dan allemaal mensen die daar naar kijken en die met mij komen praten. Ik in mijn rolstoel = het middelpunt. Geen alledaagse situatie.

Om het nog wat spannender te maken. Twee van de getekende renners – Niels Albert en Vincent Baestaens – waren er ook. En dat zijn dus helden van mij he…

Nerveus! Niet nodig bleek achteraf 🙂

Alle gesprekken verliepen heel OK en we gingen ook van start met het inzamelen van centjes voor het goede doel. Een paar sfeerbeelden.

(foto’s gsm mijnheer AnW)

Tentoonstelling dus, uitnodiging

Dit is de affiche die verspreid is voor de tentoonstelling die nu donderdag opent. Langs deze weg wil ik ook u, lieve lezer, uitnodigen.

Als je naar de opening wil komen geef me dan wel even een seintje vooraf. Kom je graag op een andere dag en wil je mij daar ook persoonlijk zien dan moeten we even afspreken. Stuur me een mailtje of post een reactie en vraag om je terug te mailen 😉

Doel van de tentoonstelling is o.a. geld in te zamelen voor het nieuwbouwproject van Huize De Veuster. Dat is een tehuis voor volwassen mentaal gehandicapten.

Je kan op de tentoonstelling originele tekeningen en reproducties kopen. De opbrengst is dus voor het tehuis. Een reproductie kost 15 euro. Vanaf 40 euro krijg je een fiscaal attest. Als je niet kan komen, maar toch graag een Sven Nys of Niels Albert of Vincent Baestaens aan je muur zou hangen 🙂 opnieuw: geef me een seintje. We werken dan wel iets uit!

Met dank.

Tweet

Deze tekening gemaakt en getweet deze namiddag. Vrijwel meteen een retweet gekregen van RadioShack Nissan Trek naar hun 90588 volgers (meer dan negentigduizend dus) en toen kreeg ik reacties en meldingen binnen vanuit de hele wereld. Nu ja, van diegene die de koers – en daarbinnen  RSNT – volgen op Twitter dan toch 😉

Stand van zaken

Na mijn tweet over “tekenen alsof mijn leven ervan afhangt” en de daaropvolgende vragen om uitleg, zie hier:

Ik ben bezig aan een dertigtal bladzijden vol tekeningen. Eén renner per blad. Meerdere tekeningen per renner. Ik ben nu bijna klaar met inkten. Hopelijk kan ik morgen beginnen inkleuren.

De foto hierboven toont slechts een selectie.

En ja hoor…

… je moest al een heel slechte verstaander zijn om niet door te hebben dat ik van plan was vandaag naar wielerland te gaan. De start van de rit in de Eneco Tour lag vandaag in Aalter. Ik daar naartoe met mijn papa.

Onder meer Taylor Phinney – leider nog steeds in deze Eneco Tour – signeerde zijn tekening(en). Ook Nick Nuyens, Pieter Vanspeybrouck en Fumiyuki Beppu zetten hun handtekening.

Made my day!

Daarna thuis TV gekeken en morgen ook en dan vrijdag weer live? We’ll see…

Tekeningen en koers en schoolwerk

Vandaag heb ik een tekening of vijf gemaakt. Allemaal van dezelfde renner: Jesse Sergent, die voor Nieuw-Zeeland enkele dagen geleden een zilveren medaille pakte op het WK individuele achtervolging. Ik heb een boon voor Jesse.

Verder keek ik natuurlijk naar de koers. En ik deed weer aan verslaggeving per SMS. Dit keer werden het 38 berichtjes richting Spanje. Er was daar een geïnteresseerd publiek.

’t Was dus al koers en schoolwerk vandaag. Dat laatste ter voorbereiding van mijn presentatie over Silverlight van 4 april. Morgen doe ik verder. Nu een beetje rusten denk ik.

Slaapwel…

Als het wat moeilijker gaat…

… dan sla ik wel vaker aan het tekenen. Afleiding zoeken heet dat. “Moral” bijeen schrapen. Alles is beter dan piekeren in weken als deze.

Zo tekende ik vandaag bijvoorbeeld deze Markel Irizar zoals ik hem zag vanuit de volgwagen van Team RadioShack vorig seizoen in de tijdrit van de Ronde van België. Het speciale aan Irizar is dat hij kanker overwon en daarna profrenner werd. Sterk baasje. Daar hou ik wel van.

’t Gaat mentaal alweer wat beter…

Tekeningen en plannen

Plan van de week: de start van de Brabantse Pijl in Leuven bijwonen.

Dat is overmorgen en dat zou moeten lukken. Vandaag en gisteren heb ik wat getekend. Onder andere ook deze Sebastien Rosseler. Ik ben benieuwd. Normaal start hij woensdag in de Brabantse Pijl. En als dat zo is dan kan ik deze tekening misschien laten signeren. Ik zie wel. Lukt het niet dan is het alvast gewoon een leuke tekening voor bij in mijn verzameling.

Die verzameling is stilaan redelijk uitgebreid. Ik heb vandaag alle losse tekeningen die ik nog liggen had bij in de verzamelmappen gestoken. Mooi!

Ik zou eens moeten een soort databank maken met de getekende renners en de gesigneerde tekeningen eenvoudig opvraagbaar. Met een scan van de betrokken tekening erbij? Wie weet…

Wieler(hand)tekeningen

Ik heb alle tekeningen die ik de voorbije week maakte online gezet:

Eén tekening zet ik graag ook nog hier mét de handtekening eronder. Het is Karsten Kroon en hij krijgt een speciale vermelding omwille van zijn mooie handtekening. Net toen ik dacht dat hij klaar was met signeren, zette hij er ook nog een zonnetje bij. En zo’n dingen vind ik dan weer leuk.

Robert Förster

De voorbije week maakte ik niet minder dan zeven tekeningen. Ik zet ze binnenkort op mijn wielersite, maar dit is denk ik wel degene waar ik het meest tevreden over ben. Robert Förster van Team Milram.

Gelukkig zijn

Soms besef ik al eens hoe gelukkig ik ben. Als ik wielerfoto’s zie of krijg van hier of daar bijvoorbeeld. Daar zitten soms echt pareltjes tussen en ik kan daar dan van genieten. Het is goed ergens afleiding in te kunnen vinden. Een wereld te hebben die niet die van alledag is.

Ook ben ik al een paar dagen aan het uitkijken naar nieuwe foto’s van Lance Armstrong. Ondertussen heb ik er eentje uitgepikt om na te tekenen. Ik heb de tekening niet ingescand. Wel heb ik er een iPhonefoto van gemaakt en die dan weer bewerkt in Photoshop. Zo kom je tot dit:

Kenny De Ketele

Gisteren heb ik natuurlijk op Sporza naar de ontknoping van de Gentse Zesdaagse gekeken! En het was spannend. Meteen daarna ben ik beginnen tekenen en dan was ik te moe om nog te bloggen. Zo kwam het dat ̩̩n van de gemaakte tekeningen op de ploegsite van Topsport Vlaanderen РMercator stond nog voor hij op ̩̩n van mijn eigen sites stond.

Wel leuk om vast te stellen eigenlijk 🙂 maar toch nu ook hier:

Deze tekening maakte ik op basis van de TV-beelden. Het toont het zegegebaar van Kenny De Ketele na zijn winst in de derny-finale gisteren.

Pentekening

Een renner tekenen met penseel en inkt en ecoline duurt ongeveer een dag. Dit soort pentekeningen duurt een week. Ik ben wel blij met het resultaat.

Uit de oude doos

Een foto uit de Tour van 1964 maar dan nagetekend. Experiment met sepia-inkt. Niet geheel geslaagd, maar het geeft toch een beeld.

Wielerjaar

Voor mij persoonlijk is het al een leuk wielerjaar geweest en we zijn nog niet eens halfweg. Nu heb ik het plan opgevat om mijn wieleravonturen eens allemaal in beeld te brengen – lees te tekenen – en te beschrijven. We zien wel waar het schip strandt. De eerste bladzijden tekst kwamen vlotter dan ik had verwacht en tekeninspiratie heb ik ook genoeg tot nu toe.

Ik ben dus alvast begonnen. Nu volhouden…

Lance in de Giro d’Italia

The Boss rides again. En wel in Europa. Momenteel is Lance Armstrong aan de slag in de Giro d’Italia. Natuurlijk kijk ik elke dag naar de rit op televisie. Daar moesten dus wel tekeningen van komen.

The Boss is back

Lance Armstrong beëindigde vandaag zijn eerste officiële wedstrijd van zijn comeback netjes in het peloton. En op de persconferentie vooraf was hij zijn eigen vrolijke zelf. Dat één man zo’n inspiratiebron kan zijn. Wauw. Go Lance! Ik ben meteen weer helemaal onder de indruk.

Zesdaagse op papier gezet

Ondersteund door een stapel kussens ben ik erin geslaagd wat te tekenen vandaag. Dat was lang geleden. Naar een onderwerp moest ik niet lang zoeken. De voorbije Zesdaagse van Vlaanderen Gent moest en zou ik eens in inkt en ecoline zetten. Ik had de Sporza-uitzending opgenomen dus dat kon ik als basis gebruiken. Met de verlamde spieren rechts was het “rechtzitten” een hele opgave, maar ik beet door en het lukte wel.

De eerste tekening is er eentje van Iljo Keisse afgelopen zondag 🙂

Gouden Tia, getekend!

Hoe ziet een Belgische atlete eruit als ze een gouden medaille wint op de Olympische spelen? Wel, ongeveer zoals op deze tekeningen. Wat heb ik genoten van het atletiek deze namiddag… Prachtprestatie!

De blauw met geel gekleurden

Vanwege op zoek naar afleiding voor mijn gedachten. Vanwege een speciale band met de Topsport Vlaanderen wielerploeg. De productie van dit weekend:

Van links naar rechts en van boven naar onder: Kristof Goddaert, Serge Pauwels, Kristof Vandewalle met Jean-Pierre Heynderickx, nog een keer Kristof Goddaert, Frederik Veuchelen, Kristof Vandewalle.

Team CSC Saxo Bank enzo

Vandaag heb ik genoten van de raid van Carlos Sastre (boven) op Alpe d’Huez. Eigenlijk ben ik al dagen aan het genieten van het werk van het hele team CSC Saxo Bank. Dat vroeg gewoon om wat tekeningen. Zoals gisteren die van de broers Schleck: Andy (linksonder) en Fränk (rechtsonder).

En hoe meer ik teken hoe verder ik vlucht. God wat haat ik de realiteit op dit moment. Ook vanavond nog. Zelfs vanavond nog meer dan vanmiddag. Ik ken nu immers mijn planning voor volgende maand en die is niet mis. Bah. Ziek zijn…

Afleiding

Pfffff. ‘k Ben ziek. Rotziek. En die dokterspraat van gisteren spookt nog door mijn hoofd. En ik ben het beu, maar dan ook helemaal beu om ziek te zijn eigenlijk. Nu ik van het gewone (vakantie)leven mocht proeven, valt ziek zijn erg tegen. Of ligt dat aan mij?

Anyway… afleiding gezocht in tekenen. Cavendish een paar keer en ook eens Monfort geprobeerd. Ze staan hier op mijn wielersite.

Tekeningen op mijn wielersite

Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar ik ben er vandaag dan toch in geslaagd een reeks tekeningen van het huidige wielerseizoen in twee nieuwe galerijen op mijn wielersite te zetten.

Meteen 23 nieuwe tekeningen staan daar online. Wie Sven Nys, Stijn Devolder, Tom Boonen, Niko Eeckhout, Kenny Dehaes, Tom Stubbe, Geert Steurs, Philippe Gilbert, Frederik Veuchelen, Frederik Willems,… in getekende versie wil zien: klik hier (en kies dan voor één van de twee galerijen van het huidige seizoen)

Te veel getekend?

Ik heb hier nu zes tekeningen. Allemaal van Stijn Devolder in de voorbije Ronde van België die hij won. Allemaal tekeningen waarop hij een leiderstrui draagt:

De ene tekening is al wat meer geslaagd dan de andere vind ik zelf, maar volgens mijnheer AnW ben ik nu gewoon te kritisch. Tijd nu om wat te rusten en dan daarna aan een reeks andere tekeningen te beginnen. Andere renners 😉

Tekenen = nagenieten

Nagenieten. Het blijft één van mijn hoofdbezigheden. Hoe ik dat zoal doe? Door te tekenen bijvoorbeeld. Om een renner te tekenen moet ik immers de beelden van de koers weer oproepen. Ik ben dan ook begonnen aan tekeningen over de Ronde van België. De winnaar als eerste. (ps. inscannen zal voor later zijn)

Nieuw speelgoedje – Teken eens een Border Collie

Ik heb sinds vandaag een tekentablet voor de computer. Ik dacht het vooral te gebruiken om dingen die ik “in het echt” getekend heb en ingescand te gaan bewerken maar de computertekening (zie hierboven) valt eigenlijk ook best mee voor een eerste poging. En… het is eens geen wielrenner. Nu nog wat – heel veel – blijven oefenen ook hier.

Een mens probeert vanalles om blokkages weg te werken zeker…

Update om 19:34 Ben ook eens beginnen schilderen op het tablet. Het is… een bloempje! Zo leer ik stap voor stap mijn nieuw speelgoedje kennen en eerlijk gezegd, ik ben ook gewoon wat bang om met “wielrenners tekenen” te beginnen. Al weet ik dat ik uiteindelijk wel daarbij moet uitkomen 😉

Stijn Devolder in inkt

Ik ben weer wat beginnen tekenen met een plan in mijn achterhoofd. Of tenminste een heel voorlopig plan. De tekeningen zijn er in elk geval al met mondjesmaat. In stripvorm:

Mijn favoriete tekeningen uit deze reeks is deze:

Getekend een beetje

Met de laptop vanuit de zetel kan ik het niet laten. Hier iets komen schrijven…

Ik heb de voorbije dagen mijn gedachten verzet door al wat proberen te tekenen. De eerste van het nieuwe seizoen. De eerste schetsen eigenlijk. In potlood, inkt, ecoline en waterverf. Om te kijken welke verf het best de uitrustingen inkleurt. Het is nog wat experimenteren. Er staan nog tekeningen op stapel. Althans in mijn hoofd. Nu nog de uitvoering. Een klein detail.

Blijven hangen in Qatar

Ik ben de hele dag blijven hangen in Qatar. De afleiding was heel erg welkom…

De getekende renner hierboven is Kurt Hovelijnck. Veel lekke banden voor ons vandaag. Ook Kurt had pech maar kon in het tweede deel van de kopgroep terug aansluiten. Terugkeren helemaal vooraan zat er niet meer in. Hij wilde wel, dat kon ik op de beelden zien, maar het gat werd nooit kleiner dan 12 seconden. Dan maar een tekening gemaakt van hem in de achtervolging en die op een zwart wit beeld van de hele groep geplakt.

Zo was ik een tijdje bezig en kon ik niet teveel piekeren. Dankuwel koers!

Ondertussen hier en in Qatar

Het lijkt weer wat beter vandaag. Oef. Ik had ook een goed doktersgesprek deze morgen. Daarna naar de Ronde van Qatar gekeken. Tom Boonen zien winnen. SMS-jes uitgewisseld met de ploeg ginder en ondertussen ook wat getekend terwijl ik hier in bed lag. “Wij” toen “we” gisteren over de streep bolden in de ploegentijdrit:

Strip

 

Al een tijdje aan het denken dat als ik nog eens aan een strip zou beginnen het er wel eens eentje over Sven Nys zou kunnen zijn… Ofzo. Denk ik. Soms. Tja…

Blijven proberen

Ik blijf het ondertussen proberen: tekeningen maken over de voorbije zesdaagse van Gent. Het helpt me om “de moral” wat hoog te houden.

Piste

Iljo Keisse (potloodschets rechts) heeft samen met Robert Bartko de zesdaagse van Amsterdam gewonnen en Dimitri De Fauw doet het tot nu toe uitstekend in de zesdaagse van Grenoble. Nice!

Was het maar al eind november en was het maar al tijd voor de zesdaagse van Vlaanderen Gent. *Droomt volledig weg*

Ja, ik hou wel van baanwielrennen. Valt het op?

Geduldig werkje

Niet gedacht dat ik nog het geduld en de concentratie zou kunnen opbrengen om nog eens zoiets te tekenen… maar het is dus toch gelukt. Het is de Sint Janskerk in Mechelen vanuit rolstoelperspectief zoals ik ze deze zomer zag.

Inspiratie uit Leuven

Gisteren was een te drukke dag. Veel dokters gezien en dan nog een robbertje gevochten met mijn kinesist (figuurlijk dan toch) en verder, ja verder vooral rusten. En proberen positief te denken. Daar had ik deze keer wel iets op gevonden: proberen zo lang mogelijk met mijn gedachten bij zondag te blijven. Door te tekenen bijvoorbeeld. Het zijn probeersels van pentekeningen geworden deze keer, da’s eens iets nieuws:

Wie is deze mijnheer?

Ik dacht vanmorgen: “Tijd voor een prijsvraag!”. Geen idee waarom ik dat dacht trouwens, maar soms heb je van die dingen.

Hier komt ie dan: wie is de man hierboven in de tekening?

Als ik erbij zou zeggen dat ik volgende week ergens een dag met hem zal meerijden in een volgwagen en dat de man hieronder zijn jongere broer voorstelt en dat het afbeeldingen uit 1985 zijn die ik natekende dan wordt het waarschijnlijk al te eenvoudig, dus dat zeg ik niet.

De prijs beperkt zich tot felicitaties van de jury (zijnde ikzelf) maar laat dat u vooral niet tegenhouden!

Verdomme Vino

Vaak was ik onder de indruk van zijn vechtlust. Ook de voorbije dagen. Ik begon in de nacht van zaterdag op zondag al aan bovenstaande strip over hem. Vino en de Tour. Een heldenverhaal. Een slapeloze nacht door de pijn werd verzacht door de beelden van mijn held. Daarnet lag ik hier nog wat te tekenen in inkt voor ik weer zieker zou worden en dan hoorde ik het nieuws:

Vinokourov is na de tijdrit van afgelopen zaterdag betrapt op doping.

“Verdomme Vino”, is het eerste wat ik dacht. De regels zijn duidelijk. Hij heeft ze overtreden. Exit Vino. Ook exit Astana. Een hele ploeg weg uit de Tour. De bladzijde hierboven maak ik niet verder af. Het potlood dat er nog is krijgt voorlopig geen laagje inkt. Dju toch! Even bekomen.

Paar woordjes

“Hoe kan je nu rusten als je die laptop opzet?”, vraag mijnheer AnW zich meer dan eens per dag luidop af. Niet dat ik de laptop zo vaak aanzet als hij het zich afvraagt, maar kom. Een laptop “uit slaapsptand halen” catalogeer ik immers niet onder aanzetten. Nah. Anyway, we hebben een andere opvatting over rusten.

Maar, beeld je mijn situatie eens in. Rechts verlamd, veel pijn, nu al een week koorts, meer pijn dan gewoonlijk en een “bweurk” gevoel alom plus regelmatig taal-kwijt problemen. Als ze dan zeggen dat je ook nog eens vooral moet rusten dan zakt de moed je als vanzelf wel in de – niet eens aanwezige – schoenen. Rusten… is piekeren en piekeren… is moral verliezen!

Neen, dan hou ik me liever af en toe creatief bezig. Met tekenen bijvoorbeeld. De tekening hierboven is een product van vorige nacht en vandaag… En aan de tekening hieronder heb ik een paar weken gewerkt.

En ja ik zet de laptop aan. Mail een paar mensen. Hoop op reacties. Wil niet alleen liggen met Grayling en mijn problemen. Blij ben ik als er mail inkomt. Als er reacties komen. Of als mijn gsm rinkelt.

Zielig? Ik vind vaak van wel. Dat ik flauw ben enzo, maar het is niet anders. Ziek zijn sucks! Ja sorry, dat moest er even uit, misschien lucht het op.

U leest het vervolg morgen wel 😉 Als u nog wil tenminste… 8)

Getekend

De voorbije dagen (nu ja, weken) ook weer wat getekend. Coureurs met name. Ha ja. Er zijn er weer vijf klaar. Tekeningen dus. Je kan ze hier op mijn wielersite gaan bekijken. Onder andere deze Frederik Willems is erbij. Hij start straks in zijn eerste Ronde van Frankrijk. Go Frederik! Vorig jaar schreef ik nog dit over hem. En zie. Dit jaar start hij in de Tour. Blij dat ik ben!

Het laatste loodje


Et voilà. Ze is klaar. Daarmee is de laatste tekening voor Geraardsbergen in orde. Nu nog inkaderen en vrijdag brengen we ze allemaal samen weg.

Deze tekening is een weergave van Koen Barbé in de Ronde van Vlaanderen 2006. De tentoonstelling draait in de eerste plaats rond renners uit Geraardsbergen zelf dus Koen past daar mooi in, maar ik neem ook tekeningen van Devolder, Kleynen, Arieta, Mertens en Willems mee evenals een ingekaderd exemplaar van mijn ministripverhaal over het Vlaamse wielervoorjaar.

Of er ook een reeks miniatuurtjes meegaat, daar moet ik nog even over nadenken. Vorig jaar had ik slechte ervaringen met uitlenen (exemplaren waar weken aan gewerkt was beschadigd teruggekregen). Ik had dan ook eerst geweigerd. Vorige week kreeg ik echter opnieuw de vraag of ik ze wou meebrengen en zelf (!) installeren. Plus het is maar voor twee weken én op een vaste locatie (vorig jaar een half jaar in een reizende tentoonstelling). Tja…

Sprintje getrokken

Matthew Gilmore

Het blijkt alweer vrijdag te zijn. Slik. Waar is de voorbije week naartoe? Maandag kon ik terug online dat herinner ik me nog maar wat er daarna zoal is gebeurd, lijkt allemaal nogal vaag. Die Clickx-nominatie veroorzaakt wel wat. Veel meer bezoekers dan anders op mijn wielersite bijvoorbeeld. Mails van en naar mensen van wie ik dacht dat zij dachten dat ik al lang dood was ofzo. Vermeldingen op andere sites hier en daar en toen kwam mijn kinesist binnen en hij zei: “Dat was tof he dat ze uwe wielersite vernoemden op de radio!”. Euh… ja heel tof. Bedankt.

Stevig sprintje getrokken dus deze week en nu ga ik geheel en al uit vrije wil een beetje rusten. Sloppel ! Maar laat dat u er vooral niet van weerhouden om verder rustig op mijn wielersite te stemmen.

Man on a mission (deel 1)

Sven Nys

Niet alleen Sven Nys zelf kent zijn missie voor dit weekend (zaterdag cross in Lebbeke en zondag WB cross in Kalmthout) ook mijn echtgenoot staat voor een zware opdracht. Zijn missie luidt als volgt: “Breng mij het boek Ik, Sven Nys geschreven door… euh wel ja door Sven Nys en laat het indien mogelijk ook signeren door de auteur/topatleet in kwestie”. Supporters op post!

To be continued…

Nog tekeningen

Stijn Devolder ITT

Vandaag heb ik nog een paar tekeningen aan mijn wielersite toegevoegd. Deze van Stijn Devolder en ook nog eentje van Pieter Mertens. Dat is geen toeval. Dat het die renners zijn bedoel ik. En het is ook geen toeval dat dat net vandaag gebeurt. Verwacht nu geen verhaal over vrijdag de 13de ofzo, maar ik wil nu gewoon liever kijken naar koerstekeningen dan naar de echte omgeving rondom mij… Anyway, de nieuwe tekeningen staan hier op mijn wielersite.

De trui van Sven Nys

Sven Nys

Sven Nys heeft een probleem. Een luxeprobleem zeg maar. Hij is Belgisch kampioen en ook leider in de UCI-stand. Nu wil de UCI dat hij elke cross waar UCI-punten te verdienen zijn in hun leiderstrui start. Een witte trui is dat met verticale regenboogstrepen. De sponsors van Sven en hijzelf zijn echter nogal gehecht aan de zwart-geel-rode trui. Eerlijk gezegd vind ik die ook veel knapper. Hier heb ik dat alvast opgelost.

Ik heb een paar tekeningen van Sven Nys in zijn kampioenentrui gemaakt. Vanaf nu kan ik zo’n tekening naast de tv zetten en dan rijdt hij bij mij altijd een beetje in zijn BK-trui. Tenminste, zo zie ik het dan toch.

Aha, een update

Bij het installeren van deze nieuwe weblog nam ik me voor om hier ook telkens een berichtje te plaatsen als er updates gebeuren op mijn wielersite. Handig voor de wielerliefhebber! En voor de anderen? Ik heb het eens nagekeken: er zijn gemiddeld 1 tot 2 updates per week dus dat is hopelijk wel te verdragen…

Tekeningenreeks trial online

Het gaat op mijn wielersite trouwens niet alleen over gewone koers. Vandaag heb ik bijvoorbeeld een galerij met trial-tekeningen online gezet. Ook in die sporttak hebben we een Belgische wereldkampioen, maar wie daar echt meer wil over weten, haast zich best gewoon naar hier.