Categorie archief: Getekend

En nu?

Na mijn vorige post begon ik te schrijven aan deze. Deze is moeilijker om te schrijven. Ik zoek een evenwicht tussen misplaatst optimisme – stijl: natuurlijk heb ik nog plannen, en wel veel! – en een donker pessimisme – stijl: ik denk niet meer na over de toekomst, want ik heb er geen meer – om te pogen een aangenaam punt te vinden in het midden. Of…

Optimisme

Natuurlijk heb ik nog plannen! Wist je dat ik de voorbije maanden leerde etsen? Op mijn weblog schreef ik er nog niet over, maar op FB et al. wel al een keer of -tig. Etsen is een kunstambacht waarbij je op een koperen plaat (of zink) een tekening etst met eenets_plaat_300 naald in een laagje vernis en dan via een opeenvolging van zuurbaden de lijnen in het koper laat bijten. Maar dit is de korte versie van de uitleg. Elke stap wordt meermaals herhaald vooraleer je aan drukken komt. En ook dat drukken zelf is een ambachtelijk proces. Dus… het eindresultaat van mijn eerste ets zie je op de  foto hier rechts.
Dat etsen wil ik meer doen. En dus ben ik nu studies aan het maken. Ja, zoals een echte kunstenaar 😉 Concreet leer ik wat beter kassei tekenen. Volgende onderwerp voor een ets is immers een wedstrijd – wedstrijden? -  uit het Vlaamse voorjaar.

kassei

Pessimisme

Hoe ik dat rijm met opgaves, behandelingen, mentale drempels die de hoogte van de Eiffeltoren uit mijn ets hebben?
Ik rijm dat niet elke dag. Laat dat duidelijk zijn. Morgenochtend ga ik dan ook alweer langs bij de psychiater die me leert omgaan met dat al dan niet combineren van een leven en ziek zijn plus beperkingen een plaats geven.

Op naar 2015. Ook voor mij is het nieuwe jaar begonnen. Ik ben benieuwd waar dat naartoe kan gaan. Maar dromen? Die heb ik niet echt dus. Behalve dan die ene: de ontdekking van een wondermedicijn dat al mijn problemen doet verdwijnen. Duimen!!!

Vandaag is roze (herhaal 6 dagen lang)

Wie mijn eerste tekstje over Amsterdam gelezen heeft, weet het al: Kenny De Ketele en Gijs Van Hoecke verdedigen de Belgische eer tijdens de Zesdaagse van Amsterdam dit jaar. Zij rijden allebei bij Topsport Vlaanderen – Baloise, werden samen al wereldkampioen ploegkoers en reden ook vorige winter al enkele zesdaagsen samen. Toen droegen ze de regenboogstrepen. Nu rijden ze in Amsterdam voor Deelen Verswaren en de kleur van de truitjes van Deelen is roze.

Ik dacht zo bij mezelf:”Als je naar Amsterdam gaat ben je beter voorbereid”. Nu ben ik sowieso al fan van de renners bij Topsport Vlaanderen – Baloise en ik maakte in het verleden al een spandoek – toen voor Iljo Keisse en Kenny De Ketele – met daarop de roze Deelen-truitjes uit de Zesdaagse van Rotterdam. Nu in Amsterdam kan je vanaf dag één de volledige avond live volgen met een live videostream.

Dus ik had beelden. En de voorbije maand vond ik voor het eerst in jaren weer van die speciale coureurkes bij Intertoys op het einde van onze straat waar ik dan pistiers van maak. De remgrepen eraf halen. De bidon ook wegsnijden en dan schilderen natuurlijk.

Dus. Ik deed de juiste ploegkledij aan en begon te tekenen. Enzo…

diptic2

Twee tekeningen en twee coureurkes. Roze uiteraard. En ik maakte ze meteen dubbel. Eentje van elk voor mezelf én eentje voor de helden zelf. En zo komen we bij de “liefdesbrieven” in het filmpje hieronder…

Ik had het niet meteen gezien. Aangezien ik woensdag zelf live in Amsterdam was volgde ik de nieuwtjes op de website van SixDay Racing niet echt. Maar zaterdagavond vertelde Kenny me erover. En toen ging ik kijken…

En ik slik ook nu nog wat emotie weg als ik ernaar kijk…

Questions of life

Vanavond kreeg ik een nieuwe pyjama. Grijs T-shirt en een lange witte broek met roze streepjes. Ik begrijp een hint als ik er een zie. Pyjama -> bed. Liever nu en voor altijd. En dus lag ik dwars. Zo zit ik nu te kijken naar Eddy Merckx.

Eddy is een foto. De man die hem mij gegeven heeft, leest hier soms mee. Dat weet ik. Ik heb hem ingekaderd en hij staat op “mijn” bureau. Die aanhalingstekens hebben een reden.

Het meubel dat o.a. de foto van Eddy Merckx ondersteunt is immers eigenlijk het bureau van mijn grootvader. Toen mijn grootouders allebei kort na mekaar stierven ging “den bureau” naar nonkel Jan. En nu staat hij hier. Nonkel Jan is op zijn beurt veel te vroeg overleden – kanker is een rotziekte! – en vorig jaar werden de zware houten kasten en schuiven door mijn vader en mijn nonkel Stanny bij ons naar binnen gedragen en toen werd het “mijn” bureau.

Het duurde weken voor ik er mij toe kon brengen alle schuiven en kastdeuren te openen. Ik was er wel al een paar keer aan gaan zitten. Had reeds mijn voeten onder het massieve blad met inlegwerk gestoken, maar toen ik de vierde van zes laden opende vond ik een sigarenkistje.

Toen ik het kistje zag stokte mijn adem. Zelf bewaar ik al mijn tekenpotloden, stiften en dies meer in een blikken doos met Guust Flater erop. Mijn grootvader hield alles samen in een sigarenkistje herinnerde ik me.

En ja, toen ik het opende vond ik zijn ondertussen reeds lang versteende vlakgommen, diverse potloden en enkele tekenpennen. Twee “van peter” en een blister oranje conté pennetjes. Die oranje die had hij voor mij gekocht toen ik een jaar of zes was. Ik wilde ook “tekenen zoals peter” en neen niet met kleurpotloodjes, maar met een echte pen! Ik was toch geen kind meer?! Hij zag het niet zitten zijn eigen zo zorgvuldig schoon gehouden tekengerief aan een zesjarige uit te lenen en dus kocht hij een extra setje voor mij.

Het pennetje hier boven op de foto in het midden is dus het mijne van een jaar of dertig geleden. De rode en groene houten pennenhouders zijn de enige echte van mijn peter. Ik mocht ze vroeger amper vasthouden. Gisterenavond heb ik ze voorzichtig uit het kistje gehaald. Het kistje dat trouwens al een jaar onaangeroerd op “mijn” bureau stond.

Zelf teken ik nu al jaren coureurs met een groene conté pen. Hier links op de foto. De houten exemplaren zijn iets dikker. Toch zijn ze erg licht. En vooral: mijn peter tekende daar zulke mooie dingen mee. Reservepuntjes zijn er niet. De twee die in de houders zitten zijn niet nieuw meer. Hoe lang zouden ze meegaan? En kan ik er nog nieuwe voor kopen?

Het kistje staat open voor Eddy Merckx.
Ik denk dat mijn grootvader de setting wel zou appreciëren.

En nu vraag ik me al ruim vierentwintig uur af: zal ik nu voor het eerst een tekening maken met de pennen van mijn grootvader?

Op basis van voornamen

Tiens. Dat klinkt precies beter in het Engels? On a firstname basis, bedoel ik dan. Deze blogpost bevat dus alleen voornamen. Als u tips nodig hebt om de achternamen erbij te krijgen, kijk dan eens naar de foto onderaan. Of naar mijn vorige postje over tweets en retweets.

Ik heb regelmatig contact met Markel. Hij woont in Spaans Baskenland en ik zie hem in principe alleen op wedstrijden. In de Tour de France van 2011 bijvoorbeeld. En uiteraard probeer ik hem op te zoeken als hij in ons land koerst. Ik weet al maanden dat hij in het classics team zit van zijn ploeg RadioShack Leopard Trek. Ik kreeg dan ook al maanden geleden het berichtje:“I hope to see you in the classics!”. Daar trok ik me al die tijd aan op.

Vorige week was het zo stilaan tijd om een concrete afspraak te maken. Ik vroeg nog even aan Dirk of het voor hem OK was als ik zaterdag zou langskomen in het hotel om Markel te zien en het antwoord dat ik kreeg was duidelijk:”Geen probleem!!!”. Die uitroeptekens zette ik er niet zelf bij. Daarna sprak ik met Markel zelf nog een uur af.

Zaterdag was ik iets voor 19u in het hotel in Brugge waar zijn ploeg logeert in deze periode. Aan de receptie loop ik Jesse tegen het lijf. Hij heeft net vernomen dat hij zondag zal moeten koersen in Gent-Wevelgem in de plaats van de zieke Tony. Even later komt ook Markel. Hij verschuift een zetel en zet zich naast mij. Ik geef hem mijn kadootje. Het is een DVD met beelden die ik van hem maakte in 2010. De muziek die eronder staat is die van Foo Fighters, Hero. Ik speel dat filmpje vaak af op mijn iPhone. Nu heeft hij het ook. “This is the first time I see myself do timetrial like this”, en “I wanna show this to my kids!”, zei hij en meer plezier kon hij me echt niet doen.

We praten verder. Het was een warm gesprek. Soms behoorlijk intens. Dirk komt langs. Ik toon hem de tekening die ik in de nacht en de ochtend maakte over de E3 Harelbeke. Twee tekeningen van Fabian aan de auto van Dirk zijn het eigenlijk. Dus ik vraag of Dirk wil signeren. Dat wil hij, maar Fabian moet dit ook te zien krijgen, zegt hij. Ik schrik. Danny wordt erbij gehaald en hij zal ervoor zorgen dat Fabian nog voor het eten passeert bij mij. OK… Ik vraag nog aan Markel of hij weet of Tim (de collega van Philippe, zie postje hieronder) al terug in het hotel is. Ik had Tim eerder die middag gemaild en gevraagd of hij een foto van mij en Markel wou maken. Er vertrekt een berichtje vanop de gsm van Markel.

Ondertussen ontmoet ik ook de kok van de ploeg. En dan kwam er nog iemand. En nog iemand. Tot Tim verschijnt en bijna op hetzelfde moment ook Fabian. Markel zegt tegen mij:“Show him the drawing, he will like it for sure”, en ik open mijn kaft, waarop Fabian:“I’ve seen that already. On Karl’s Twitter!”. Ik zeg:“OK then :-)”, en doe mijn map snel weer dicht en dan Fabian:“Oh no, please show me the real one!”, waarop mijn map weer open gaat. Het ijs was gebroken. Ik zeg dat Dirk al gesigneerd heeft en dat ik hoop dat hij ook… en voor ik verder kan gaan zegt hij:“Of course! No problem!”.

Fabian zet zijn handtekening, ik vraag Tim om een foto te maken en vraag ook Markel om mee te poseren. We praten nog wat. Lachen veel ook. Ik laat het hoesje van mijn iPhone vallen. Sneller dan ik dat zelf kan, raapt Fabian dat voor mij op. Markel zegt nog dat we zeker contact houden, Fabian bedankt me voor de tekening en weg zijn ze. Het is tijd voor het avondeten. Tim blijft nog even hangen. Hij vraagt waar ik vandaan kom. Keerbergen. En hij wil weten hoever ik dan gereden heb om een uurtje bij Markel te zijn. Ik zeg zo’n 115km. Enkel. Hij vindt dat ver. Ik zeg dat het Baskenland veel verder is…

 

Zaterdag op Twitter

Misschien kan ik mijn verhaal van zaterdagochtend en zaterdagnamiddag nog best vertellen aan de hand van mijn Twitter-updates. Het begint ’s ochtends in de krantenwinkel. We halen er de Gazet van Antwerpen. Want daar sta ik in met een drietal artikels over vechten en koers kijken. Daarvan maak ik een foto en die zet ik op Twitter. Philippe Maertens zorgt even later voor een retweet, wat wil zeggen dat ook zijn volgers mijn berichtje te zien krijgen, inclusief foto. Ter vergelijking: ik heb 114 volgers op Twitter (= mensen die mijn updates lezen), Philippe Maertens heeft er 5.919 of bijna zesduizend dus. Ik ben onder de indruk.

Het wordt middag en eindelijk is mijn tekening van Fabian Cancellara en Dirk Demol in de E3 prijs klaar. Ik ben er best trots op en zet een foto van die tekening op Twitter. Dit keer is het Karl Vannieuwkerke die mij retweet. Ik ben benieuwd naar de impact en ga snel even kijken hoeveel volgers Karl heeft. Dat blijken er 71.276 te zijn. Geen tikfout van mij. Het zijn er echt meer dan zeventigduizend! Slik.

Als u na al dit geschrijf over Twitter ook zelf wil beginnen volgen: ik ben @an_w op Twitter, Philippe is @philmaertens en Karl is @vannieuwkerke

Enfin, toen was het dus al namiddag geworden. Ik slaap dan een beetje bij want de avond moet nog komen en ik heb een date die avond! To be continued…

Doornik, ritaankomst Tour de France

Alert: dit wordt een lange post!
Met veel foto’s 🙂

Met mijn ouders naar de Tour de France. Dat is nieuw voor mij. Of beter: nieuw voor hen. Nu was dat wel goed want het was nog niet evident om de wagen te parkeren en dan naar de aankomst te bollen met de rolstoel. Slechte voetpaden, nog slechter wegdek. Maar kom, toen kwamen we in de buurt van de meet en dus ook voorbij de officiële verkooppunten van Tour de France spullen. En ik kreeg cadeautjes van mama. T-shirts. Petje. Leuk!

We waren in Doornik in de voormiddag. De renners werden verwacht tegen vijf uur, half zes. En toch stonden de mensen al langs de weg te wachten. Hun plek te vrijwaren voor later op de dag. Dat ging ik ook doen. En wel tegenover het podium waar de truien overhandigd worden. Daar keek ik naar uit. Een mooie foto nemen van de gele Cancellara. Onder andere. Maar aangezien ik mijn RadioShack Nissan Trek podiumpet op had, wachtte ik toch vooral op hem.

Dat wachten – zo’n uur of zes – werd wat onderbroken door allerlei animaties, uitdelers van gadgets met als hoogtepunt de reclamekaravaan.

Ik zat dus tegenover het podium en in dat podium waren ook televisieschermen verwerkt. Leuk, want zo zagen we de koers. Dat en het commentaar op de meet van de legendarische Tourstem Daniel Mangeas maakte dat het een aangename middag werd daar in de zon.

Zo hoorde en zag ik dat de renners naderden. Natuurlijk duikt iedereen over de nadars zo ver mogelijk om een foto van de sprint te maken. Ook mensen met kleine toestelletjes waar je van deze afstand nooit een geslaagde actiefoto mee kan maken.

Ik gaf het snel op. Drummen is sowieso niet mijn sterkste kant en ik zou me wel concentreren op “net-na-de-finish-foto’s”. En dat lukte redelijk. Zoals het moment waarop André Greipel ritwinaar Mark Cavendish feliciteert.

Alle renners kwamen binnen. Ik was – alweer – onder de indruk. Na de finish kwam de ritwinnaar terug richting podium. Nu ja. Als je goed ziet zie je nog een vlekje met regenboogstrepen. Hij wordt omstuwd door een massa persfotografen.

Ter vergelijking. Wanneer even later ook Peter Sagan richting podium komt is er alleen een Liquigas verzorger in zijn buurt. Hij trekt de camera’s (nog) niet aan.

Eens op het podium was Mark Cavendish zijn innemende zelf. Of ben ik nu bevooroordeeld? Ach ja, ik ben fan! Ook van Fabian Cancellara.

Soms kwamen er professionele mensen vervaarlijk dicht in mijn buurt. En natuurlijk…

… net toen Fabian Cancellara op het podium stond, kwam er een cameraman beelden schieten van het talrijk opgekomen publiek. En dan zit je daar. Al zes uur te wachten en is de beste foto die je van Spartacus kan maken zowat deze hierboven…

Balen.

Echt, ik was zo triest ineens dat ik de rest van de podiumceremonie aan me voorbij liet gaan. De man bleef in de weg trouwens staan. Pech.

Nog negatieve punten? Ja hoor. In zo’n massa zitten met een rolstoel is niet makkelijk. Nu ja, dat zitten wel, maar mensen die iets willen zien en naar voor kijken, kijken over mij heen. Zo lijkt het wellicht alsof er op mijn positie nog vrije ruimte is en dan begint het drummen. Mensen vielen soms letterlijk op mij. En dat doet vaak behoorlijk pijn. Andere mensen zijn dan weer betuttelend en willen me helpen. Of maken in mijn plaats ruzie met zij die over mij struikelen. Terwijl ik maar één ding wil en dat is rustig zitten.

Ach, ik heb wel enkele leuke foto’s en de sfeer in de namiddag mocht er ook zijn. Plus de gadgets en hebbedingen die ik kreeg.

Was het dat dan? Neen niet echt… Kijk:

Dit is een tekening die ik eergisteren maakte van Fabian Cancellara tijdens de proloog in Luik. Ik nam ze mee naar Doornik. You never know…

En zie! Ze kwam gesigneerd mee terug.

Wat kan ik zeggen… Na een paar berichtjes belandde mijn tekening en een pen in de auto van RadioShack Nissan Trek die Fabian zou gaan ophalen na de interviews aan de meet. Ik zou volgen tot zover ik kon komen zonder pasje. Daar kwam de auto even later immers terug voorbij richting hotel. Terwijl de chauffeur mij de tekening teruggaf, keek Fabian Cancellara mij aan. Ik kreeg een glimlach, zijn duim ging omhoog en hij zei nog iets, maar dat kon ik niet verstaan. Het zal wellicht wel iets leuks geweest zijn 😉

En zo scoorde ik na een moeilijke dag alsnog een superresultaat!

Giro d’Italia, proloog

Natuurlijk keek ik gisteren naar de koers op TV. Ik zag twee jonge snaken van RadioShack Nissan Trek de top tien in duiken. En laat dat nu ook twee heel vriendelijke kerels zijn. Ik ben fan.

Jesse Sergent (links) en Nelson Oliveira (rechts).

WAK Kunstroute

De komende twee weekends neem ik met een aantal tekeningen deel aan de WAK Kunstroute van Kunstkring Gesigneerd in Tremelo. Je kan werken van 32 kunstenaars bewonderen op 12 locaties verspreid doorheen de gemeente.

Een plan met de route is verkrijgbaar op het gemeentehuis van Tremelo dat tevens als startpunt en expositieruimte fungeert.

De openingsuren zijn zowel zaterdag als zondag van 13u tot 19u en dit dus op 28/29 april en op 5/6 mei. Mijn werken hangen in de zijzaal van Huize De Veuster.

Tekenen op iPad

’t Is nieuw voor mij. Nu op de nieuwe iPad en met de bijhorende tekenpen wilde ik Sketchbook Pro wel eens proberen. De eerste tekening was er één van Andy Schleck. Ik vond ze zelf niet OK, maar mijn omgeving wel. De tweede was er één van Dirk Demol en Philippe Maertens. Deze vond ik zelf al beter:

Dus vol goede moed aan een “echte” koerstekening begonnen over de Waalse Pijl gisteren. En zie dit is het geworden:

Joaquin Rodriguez net over de meet… digitaal gemaakt dus en dat is er aan te zien, maar ik vind ze zelf wel mooi. En de mensen van de officiële Facebook pagina van zijn team Katusha ook 🙂

Nu blijven oefenen he… en nog eens iets anders proberen en dan nog eens iets want er zijn zoveel mogelijkheden… En ja, ondertussen niet bewegen. Of toch zeker niet met mijn hoofd/nek/rug.

Overigens… Deze renner heb ik vorig jaar in Spanje in de Vuelta gezien en er ook mee gepraat en die was toen supervriendelijk. Herkende me zelfs nog op weg naar de start een paar dagen later in een andere stad en knikte me toe alsof we mekaar al jaren kenden. Renners. Ze kunnen me wel blij maken.