Terug student

Series slapen

Wij hebben al een hele tijd Netflix en ik ben een zeer regelmatige kijker. Tegenwoordig ben ik vooral een regelmatige slaper. Dan zet ik een aflevering van pakweg Sherlock op en dan volg ik de eerste tien minuten bewust en ben ik ook helemaal meegesleept en dan… zijn er nog stukken hier en daar die ik zie met grote stukken slaap of halfslaap er tussendoor. Niet fijn. Ik weet dat therapiegewijs mijn lichaam stilaan moe tot uitgeput is en toch… niet fijn.

Nu ja, ik moet alleszins al lang niet meer uit de zetel of uit bed om een DVD of BluRay schijfje te versteken dus Netflix blijft een goede investering.

Desondanks de voorbije maanden onder andere gekeken naar:

  • Norskov
  • Happy Valley
  • Hinterland (samen met mijn man, we willen nu absoluut een keer naar Wales, ooit)
  • Sherlock
  • Paranoid (nog niet helemaal uitgekeken)
  • Grand Hotel (Spaanstalig)
  • Ingobernable (Spaanstalig)

Ook zin om nog te kijken de – welja – komende maanden naar:

  • Narcos seizoen 3
  • The designated survivor
  • Johan Falk
  • Blue eyes
  • … en zoveel meer wellicht.

Enfin ja, maar binnenkort doe ik ook weer aan braintraining. Het academiejaar start 25/9. Eens kijken of ik daar mijn hoofd kan bijhouden. Spaans niveau 8 en het vervolg van de verkorte bachelor wijsbegeerte = plan. Inschrijvingen zijn een feit. De gebrekkige werking van mijn brein ook. Bon ja, en avant! Omdat ik dat wil.

Het is zover!

De laatste jaren is er in de stadsbibliotheek in Leuven iets grondig veranderd. Vroeger kwamen mensen daar boeken lenen. Toen werden dat boeken, CD’s, DVD’s en games. Af en toe las er iemand een tijdschrift of raadpleegde een – echt waar! – encyclopedie. En de laatste jaren zag je er ook heel veel studenten eh… studeren.

De tafels die veelal leeg waren, zijn nu bevolkt door oude tieners en jonge twintigers die aan deze of gene unief of hogeschool studeren en er niet alleen hun springuren volmaken, maar ook gewoon na of voor lessen komen studeren. Soms in groep. Ik vond dat vreemd.

Wat blij was ik toen ik als snotneus toen op kot mocht en alles voor het eerst zelf mocht regelen. Niet alleen dingen als eten maken en poetsen, maar ook – student zijnde – het al dan niet tijd maken voor je studies. Ik maakte wel tijd. Zo tegen het einde van het jaar. Zo ging dat.

En nu zitten ze er dus al van eind september met hun neus in de boeken. Toen de faculteitsbibliotheek van het HIW (Hoger Instituut voor de Wijsbegeerte) aan de KULeuven zijn openingsuren inkortte en besliste om al te sluiten om 20u ipv om 22u op weekavonden vroegen studenten zelfs om hen een andere studeerlocatie ter beschikking te stellen. Dat werd een aula. En ja, ook daar studeren “ze”. Nu al.

Ik dacht toen ik mij terug inschreef aan de universiteit:”Ik heb dat niet nodig,” en:”Dat ga ik nooit vanzeleven niet doen niet”. En toch zat ik vandaag bewust en dus ook uren voordat mijn college begon in de stadsbibliotheek. Ik kwam speciaal veel te vroeg naar Leuven om er een door ziekenhuisafspraak vorige week vrijdag gemiste les te beluisteren – studenten nemen dat tegenwoordig ook op op MP3 – en nota’s te nemen. Te veel afleiding thuis. Geen karakter om hier aan te weerstaan? Of ben ik dan toch echt een student van nu aan het worden?

Dat dat er nog moest van komen zeg.
Nu ja, er zijn altijd erger dingen 😉

Vliegenzwam en appeltaart

Het mag dan wel zo zijn dat er noch op de faculteit filosofie, noch op het centrum voor levende talen in Leuven menseneters rondlopen en ik dus mijn eerste twee lesweken zowaar overleefd heb, maar fysiek blijft het zwaar. Het is ook niet zo dat de lesmomenten en de behandelmomenten me een vaste routine aanbieden of tenminste niet elke dag is die hetzelfde. Soms heb ik alleen na 18u ’s avonds les, dan weer alleen maar tussen 14u en 15u30. Voor elke les moet ik wel naar Leuven en daar wringt het schoentje. Zo in de namiddag is het allerminst evident om mijn auto kwijt te geraken – want natuurlijk wil ik zelfstandig naar de les en weer terug, ik ben toch niet gehandicapt!

:-/

Anyway, ik moet soms een redelijk grote afstand overbruggen nog met mijn rolstoel en in dat mooie nazomerweer zag ik daar niet tegen op, maar nu – na twee weken les – voel ik het wel… Niets onoverkomelijks dat, maar toch een beetje opletten de komende week.

Mijn activiteiten dit weekend? Een vliegenzwam in onze tuin fotograferen en appeltaart maken.

That’s it.

Oh en ik heb veel gerust. Enzo. Of neen, niet enzo. Gewoon: gerust.

Nietzsche zegt

Sinds ik filosofie studeer ontdekte ik vele dingen. Bijvoorbeeld dat ik toch ook nog wel iets anders dan een taal kan studeren maar dat het helemaal anders gaat dan vroeger. Ik moest een hele, nieuwe studiemethode ontwikkelen. Wellicht een overblijfsel van de afasie periode. Ofwel een verstoorde concentratie en geheugenwerking door de medicatie van vroeger en nu. Anyway, het ging uiteindelijk wel. Mijn examen ethiek van afgelopen semester resulteerde in een mooi resultaat en daar was ik heel, heel, heel erg blij mee.

Ook heb ik en passant ontdekt dat één van de vaak gehoorde quotes, meestal in het Engels, eigenlijk van Friedrich Nietzsche afkomstig is.

Dat wat me niet doodt, maakt me sterker.

Origineel: Was mich nicht umbringt, macht mich stärker.

Bron: Also sprach Zarathustra

De (bijna) verbastering tot whatever doesn’t kill you makes you stronger was me uit velerlei werelden bekend, de oorsprong tot voor kort niet.

Natuurlijk zijn er ook heel wat citaten waar een mens niet vrolijk van wordt.

De angst is de moeder van de moraal.

Origineel: Die Furcht ist die Mutter der Moral.

of

Als het model van je ethische leven het van jou wint, verander dan van model.

En ik vond een uitleg voor de langdurige stilte = het niet-praten op mijn weblog.

Veel over jezelf praten kan ook een manier zijn om je te verbergen.

Tijd om daar terug mee te beginnen dus.