Het betere zaagwerk

Series slapen

Wij hebben al een hele tijd Netflix en ik ben een zeer regelmatige kijker. Tegenwoordig ben ik vooral een regelmatige slaper. Dan zet ik een aflevering van pakweg Sherlock op en dan volg ik de eerste tien minuten bewust en ben ik ook helemaal meegesleept en dan… zijn er nog stukken hier en daar die ik zie met grote stukken slaap of halfslaap er tussendoor. Niet fijn. Ik weet dat therapiegewijs mijn lichaam stilaan moe tot uitgeput is en toch… niet fijn.

Nu ja, ik moet alleszins al lang niet meer uit de zetel of uit bed om een DVD of BluRay schijfje te versteken dus Netflix blijft een goede investering.

Desondanks de voorbije maanden onder andere gekeken naar:

  • Norskov
  • Happy Valley
  • Hinterland (samen met mijn man, we willen nu absoluut een keer naar Wales, ooit)
  • Sherlock
  • Paranoid (nog niet helemaal uitgekeken)
  • Grand Hotel (Spaanstalig)
  • Ingobernable (Spaanstalig)

Ook zin om nog te kijken de – welja – komende maanden naar:

  • Narcos seizoen 3
  • The designated survivor
  • Johan Falk
  • Blue eyes
  • … en zoveel meer wellicht.

Enfin ja, maar binnenkort doe ik ook weer aan braintraining. Het academiejaar start 25/9. Eens kijken of ik daar mijn hoofd kan bijhouden. Spaans niveau 8 en het vervolg van de verkorte bachelor wijsbegeerte = plan. Inschrijvingen zijn een feit. De gebrekkige werking van mijn brein ook. Bon ja, en avant! Omdat ik dat wil.

Na de eerste winterprik

Ik ben een beetje bekomen. Of ik versta tenminste mijn nieuwe grenzen beter. Ik kan er niet tegen, maar ik begrijp ze wel.

Volledige opgave van alles wat leuk is, zie ik echter toch nog niet zitten. Zoals het er nu naar uitziet blijft de cursus Spaans alleen over. Eindexamens jaar 3 zijn pas eind mei ergens dus tot dan heb ik tijd om terug te kunnen schrijven. Nu kijk ik uit naar de leuke woensdagavonden in het CLT waar ik dus verder de lessen probeer bij te wonen en neen ik kan dat nu niet alleen, er is veel hulp voor nodig, maar er zijn mensen die helpen dus dat moet lukken. Enkele voorbeelden?

  • iemand moet me brengen en komen halen (mijn vader, mijn man, soms een klasgenoot)
  • iemand moet helpen met mijn jas, rugzak,… (een klasgenoot)
  • iemand moet de koptelefoon in de taallabo’s op mijn hoofd zetten (een klasgenoot)
  • iemand moet me van lokaal helpen veranderen, duwen dus (een klasgenoot)

Die “een klasgenoot” is vaak één en dezelfde persoon, maar niet altijd. Ze zijn best lief voor me en ik moet nu gewoon leren die gegeven hulp te aanvaarden. Nu mijn grenzen zich weer verder verplaatst hebben naar dat ene punt waarop ik het niet meer zal zien zitten. Ik ben er nog niet. Op dat punt bedoel ik dan. En ik hoop zelfs weer beter te worden.

Fysiek beter dus. Daar vecht ik voor!

Nog leuke dingen gebeurd?
Ja hoor!

Ik heb een wedstrijd op Facebook gewonnen, en eentje op Twitter. Allebei wedstrijden waren het van coureurs dus ik kan me aan een pakket met wat leuks voor de wielerfan verwachten. Want dat ben ik nog altijd: wielerfan.

Vorig weekend was mijn eerste uitstap sinds de operatie in november: naar de film in Cinema Zed in Leuven. El Botón de Nácar, mooie film over de harde geschiedenis tegenover de mooie natuur van Chili. Ik ging naar de film met… een klasgenoot. Was erg fijn!

En verder? Ik heb een hele reeks boeken gelezen de voorbije weken. En uiteraard uren- en dagenlang ziekenhuizen gezien en dokters en veel -peuten (vooral van de fysiothera-soort) en een stilaan onbetaalbare apothekersrekening, maar bon, geen keuze heb je dan en dus probeer ik daar niet over na te denken. En zo herval ik weer in klagen…

Misschien moet ik er eens aan denken om hier weer wat vrolijker dingen te schrijven. Zo iets onschuldigs. Over een boek of een film of een spelletje. Ofzo. Kortom iets onbelangrijks. Nutteloos. Iets gemakkelijk.

= plan!

Jaarbegin (als dat al een woord is)

Net ontdekt, ik schreef geen blogpost meer sinds 2 december. Nog even en het is een maand geleden dat ik hier wat kwam klagen. Dat kan ik nu ook weer niet over mijn hart krijgen. Zet u dus al maar schrap.

1 januari 2016 is voor mij

  • vaststellen dat die explosie van dataverkeer met nieuwjaarswensen alvast niet in de richting van mijn gsm was
  • beseffen dat medische verhalen geen feestdagen respecteren
  • mijn hond keihard missen omdat ik simpelweg wil uithuilen bij “iemand” die mij gewoon even of desnoods even lang laat triestig zijn
  • de Star Wars LEGO dan nog maar een keer herschikken naast mijn bed en blijven dromen dat het er echt nog van komt de nieuwe film in de cinema gaan kijken – ai, dat was toch nog iets van hoop en optimisme, schrappen!
  • Facebook afsluiten omdat ik geen feestfoto’s meer aan kan en daar nu eens voor één keer gewoon eerlijk voor uitkom
  • en me afvragen waarom iedereen mij altijd zo sterk vindt (als ik op een goed moment buiten ben ergens of thuis blij zit te wezen of in de les of gelijk waar eigenlijk, maar niet hier) en veel aan mij zegt te denken en steeds in mijn wederopstanding keer op keer geloofd heeft enzoverder enzovoort als ik dat nu zelf niet eens kan – enfin, ik denk wel aan mezelf nu, misschien zelfs veel te veel? maar wat kan ik anders?

OK. Tot zover. Neen, het gaat wel. Niets nieuws onder de zon. The usual. Je weet wel. Ja, ziekenhuis. Neen, geen nieuwe evolutie. Gewoon hetzelfde als altijd. En het is vrijdag ook, dus ja. Ook dat. Morgen weekend? Ah. Tof.

En toen?

Goh ja, zoals afgesproken moest ik geopereerd worden de week na de zesdaagse. Zoals afgesproken deed de chirurg wat hij moest doen en was de operatie een succes. Wat niet afgesproken was, is dat ik wakker zou worden rechts volledig verlamd. Opnieuw. Achttien jaar terug in de tijd als het ware.

En dan kan het nog zijn dat daar wel verklaringen voor zijn die ik op de keper beschouwd zelf versta, dan nog is dat PANIEK VOELEN dat eerste moment én de dagen daaropvolgend.

Nu zijn we een week verder.

Mijn rechteroog open doen gaat wel weer normaal – behalve als ik moe ben en wat blijkt: ik word snel moe nu… – mijn mond is weer recht, ik voel mijn schouder terug als mijn arm uit de zetel valt en ik mijn arm niet voel vallen maar mijn schouder wel een schok krijgt. Kortom, er is vooruitgang! Yes!

En dus leef ik op hoop. Het moeilijkste? Hulp vragen…

Soit, ik lees al terug in vreemde talen. De eerste dagen was mijn concentratie precies helemaal weg en natuurlijk denk je dan even dat dat nooit terugkomt, maar zie, ik versta al terug vanalles wat. En als ik nu zo losjes kan schrijven: “maar zie, ik versta al terug vanalles wat”, dan wil dat niet zeggen dat ik dit allemaal even losjes op kan nemen elk moment van de dag.

Kga nog niet direct terug scherpe koersfoto’s moeten maken. Of etsen. Of zelfs gewoon tekenen. Al kan mijn linkerhand na 18 jaar ook al meer dan vroeger. En of ik al weer onder de mensen durf komen zo? Straks eens zien. Maar nu kruip ik nog even diep weg onder mijn dekentje. Weg van de wereld. Ik ben er even niet. En als ik terug ben dan is alles weer wat beter.

Zo’n week

Een week waarin je je camera met je beste lens en een converter erop laat vallen en al heel blij bent als lens en converter nog OK zijn. De body is weg voor offerte en – hopelijk – daarna herstelling.

Een week waarin je op woensdag naar U2 gaat.

Een week waarin het halen van een perfecte score in een spelletje Waar is Wally op de iPad verder zowat je sterkste prestatie is.

Een week waarin je twijfelt aan alles en nog veel meer dingen.

Een week waarin een nieuwe behandeling start die de eerste keer alvast zwaar tegenvalt.

Zo’n week was het.

En nu is het zondagavond.

De volgende week zal anders zijn!

Al is het maar omdat ik in plaats van naar U2 op woensdag weer gewoon naar de Spaanse les ga.

Of dat alleszins ga proberen.

Muziek en overweging

Zondag was ik tegen de avond zo goed uitgerust dat ik naar de AB Club kon in Brussel om er The Me In You te gaan zien. Als je de foto bij dit artikel bekijkt dan zat ik zo ergens vooraan ter hoogte van de voeten van zanger Stijn 😉

Om maar te zeggen:”Ik was er!”
En ook:”Het was zeer schoon en mooi en vanalles.”
U hebt hun tweede CD toch ook al in huis?

🙂

Anyway… ondertussen is het alweer donderdag. De les history of medieval philosophy – ja, dat wordt plots dit jaar in het Engels gegeven – van maandag ging wel goed, maar dinsdag was een moeilijke dag. Pfiew! Dus woensdag na de hospitaalafspraken even getwijfeld of ik wel naar de les Spaans zou gaan ’s avonds.

Voor: is zeer fijn, wordt met voldoende humor aangeboden dus = prima afleiding én… ik doe dat graag!
Tegen: opgestaan met koorts, moe, stilaan bezwijkend onder de stress voor een aankomend onderzoek -> bang!

Resultaat: ik ben wél gegaan, maar mijn vrienden “muziek” (koptelefoon voor de les én in de pauze) en “koers” (vrijetijdskledij van één van mijn favoriete ploegen aangetrokken) moesten me helpen. Gelukkig kan ik altijd op hen rekenen.

Schenden van een huisregel

In alle voorbije jaren stond er nooit een ziekenhuisfoto op Facebook of hier of gewoon ergens op het internet van mij. Zelfs niet van het uitzicht uit het raam (groen in Bonheiden, grijs in Leuven) of mijn rolstoel werkloos naast het bed. Dat was een huisregel. Die heb ik onlangs geschonden. Omdat het teveel pijn deed.

Ik ben namelijk zot van wielrennen. Dat blijft. Altijd. Mag ik hopen.

Als er in ons land gekoerst wordt dan ben ik er graag live bij. Niet elke wedstrijd, maar zoveel mogelijk. Dat wil zeggen als het past tussen de geplande behandelingen en alle andere vervelende dingen die ik nooit helemaal de baas word. Vorige week zou naar mijn normen immens druk worden. En leuk!

Het begon met maandagavond een concert van The Me In You (CD launch in het Depot), dinsdag afspraken, woensdag live koers en op zoek naar Nelson Oliveira die mij zijn truitje zou bezorgen, een Portugees kampioenentruitje! één van de mooiste in het peloton) donderdag en vrijdag afspraken en ook een zeer fijne boekhandel bezoeken namelijk Het Voorwoord en dan zaterdag naar een wielerbeurs in Kluisbergen – hou u vast – als standhouder met etsen, tekeningen,… en dan zondag met Intro op het rolstoelpodium op de Oude Kwaremont plaatsnemen voor DE Ronde van Vlaanderen. Daar zou ik foto’s maken voor een nieuwe ets.

In het echt werd het een opname via spoedgevallen zondagnacht gevolgd door een spoedoperatie in de buik en ondertussen ben ik wel thuis maar veel bewegen of dingen doen zit er nog niet in.

Die mooie planning van vorige week?
Kwam niets van in huis.

Hoewel… wielerland toonde zich (nogmaals) van zijn mooiste kant. Vrienden haalden de trui van Nelson Oliveira op in De Panne en brachten het kleinood zelfs vrijwel meteen naar Keerbergen. Echt!

Maar ik ben dus al ruim een week niet uit bed (of zetel) geweest en dat viel me deze keer zwaarder dan “gewoonlijk” blijkbaar. Omdat het een uitzonderlijk drukke week moest worden vol fijne dingen? Omdat het contrast ineens veel te groot was? Of gewoon de veel te lange opeenvolging van ziekte, complicaties enz. die nu eenmaal niet meer toeliet om te zeggen “dat het wel ging”?

Wat het ook was, ik heb mijn huisregel geschonden en wel met deze foto:

image

Ik doe mijn best om het bij deze ene keer te houden.

Zo!

Goed voornemen.

En nu verder…

En nu?

Na mijn vorige post begon ik te schrijven aan deze. Deze is moeilijker om te schrijven. Ik zoek een evenwicht tussen misplaatst optimisme – stijl: natuurlijk heb ik nog plannen, en wel veel! – en een donker pessimisme – stijl: ik denk niet meer na over de toekomst, want ik heb er geen meer – om te pogen een aangenaam punt te vinden in het midden. Of…

Optimisme

Natuurlijk heb ik nog plannen! Wist je dat ik de voorbije maanden leerde etsen? Op mijn weblog schreef ik er nog niet over, maar op FB et al. wel al een keer of -tig. Etsen is een kunstambacht waarbij je op een koperen plaat (of zink) een tekening etst met eenets_plaat_300 naald in een laagje vernis en dan via een opeenvolging van zuurbaden de lijnen in het koper laat bijten. Maar dit is de korte versie van de uitleg. Elke stap wordt meermaals herhaald vooraleer je aan drukken komt. En ook dat drukken zelf is een ambachtelijk proces. Dus… het eindresultaat van mijn eerste ets zie je op de  foto hier rechts.
Dat etsen wil ik meer doen. En dus ben ik nu studies aan het maken. Ja, zoals een echte kunstenaar 😉 Concreet leer ik wat beter kassei tekenen. Volgende onderwerp voor een ets is immers een wedstrijd – wedstrijden? -  uit het Vlaamse voorjaar.

kassei

Pessimisme

Hoe ik dat rijm met opgaves, behandelingen, mentale drempels die de hoogte van de Eiffeltoren uit mijn ets hebben?
Ik rijm dat niet elke dag. Laat dat duidelijk zijn. Morgenochtend ga ik dan ook alweer langs bij de psychiater die me leert omgaan met dat al dan niet combineren van een leven en ziek zijn plus beperkingen een plaats geven.

Op naar 2015. Ook voor mij is het nieuwe jaar begonnen. Ik ben benieuwd waar dat naartoe kan gaan. Maar dromen? Die heb ik niet echt dus. Behalve dan die ene: de ontdekking van een wondermedicijn dat al mijn problemen doet verdwijnen. Duimen!!!

Slimme meneren

4u45 in de ochtend en ik ben op. Lees: ik ben wakker en hang in de zetel in de hoop mij seffens weer beter te voelen en toch wat met schermen (TV, laptop) te kunnen doen zonder mijnheer AnW wakker te maken. Ik ben waarschijnlijk vooral op omdat het pijn doet. Hier en daar. Overal. Dat laatste klopt niet. Het doet nooit overal pijn. Bij mij alleszins niet. Gelukkig maar.

Soit. 

Het is wel wat tegenwoordig. De ene beslissing volgt de andere op. Nu is het zaak om bij de genomen beslissingen te blijven. Niet (opnieuw) twijfelen. Sommige dingen zijn daar meer vatbaar voor dan andere. Een slimme meneer schreef me recent dat je beter vooruit kijkt dan achteruit. Hij stuurde dat bericht in het Spaans. Dat is geen toeval denk ik dan.

Als ik vooruit kijk dan zie ik nog wel mogelijkheden. Je stopt pas definitief met plannen maken als je dood bent. Dat heeft dan weer een andere slimme meneer mij jaren geleden al gezegd. Of nog: leef steeds alsof je nog een heel (en dus lang) leven voor je hebt. Dat lijkt eenvoudiger dan het is, maar ik heb ook aan dat advies al best veel gehad.

Anyway.

Ik wil nog zoveel doen. En ik kijk vooruit. En maak plannen alsof ik het eeuwige leven heb.

Tijd om op te geven

Neen, niet met vechten tegen de dingen die me fysiek ziek maken. Maar het is wel tijd om op te geven met te doen alsof ik en passant ook nog wel een zaak uit de grond zou kunnen stampen en een intelligente gesprekspartner zou kunnen blijven op die fijne avonden onder vrienden.

Daar zijn redenen voor. Vrienden nemen sterk af in aantal als je maar lang genoeg ziek bent. Die avonden zijn er dus niet meer. En mocht iemand me nu ineens wel weer uitnodigen, ik zou te bang zijn om op de uitnodiging in te gaan. En thuisblijven. En triest zijn. Zoals steeds.

De zaak is er nog wel. Ze had als doel me een gevoel van eigenwaarde terug te geven en enige financiële armslag, twee dingen die ik helemaal verloren was toen ik op mijn 32ste op pensioen werd gestuurd. Wegens ziekte.

En voor zij die nu al een menig klaar hebben over hoe gelukkig ik mag zijn dat dat kan in dit land, dat wij voor onze zieken en gehandicapten nogal goed zorgen toch even dit: op je 32ste heb je ongeveer 10 jaar gewerkt of iets minder dan 1/4 loopbaan, reken uit je maandbedrag en ja dat is gewoon iets dat je kan doen met de regel van drie die u allemaal kent.

Die eigenwaarde is er met zo’n half-en-half zaak toch niet gekomen, meer negatieve gevoelens – ik kan dit niet waarmaken, ben ik wel goed genoeg, waarom kan ik niet gewoon meer uren werken zoals iedereen, ik misluk alweer… – wel en de financiële armslag is er als je alle kosten voor boekhouding e.d. aftrekt ook niet echt groter door geworden. Het zorgde er wel voor dat ik een smartphone heb en een goede laptop en een camera, maar als we die zaak nu stoppen moeten we die materiële dingen ook deels nog overkopen begrijp ik en wordt ook de BTW herberekend dus hopelijk hebben we nu geld genoeg privé nu om met de zaak gewoon te kunnen stoppen, maar dat hoor ik volgende week.

Ondertussen is het 12 oktober 2014. Mijnheer AnW verjaart vandaag. Hip hoi!

Hij is nu naar Limburg. Eerst wandelt hij met een groep natuurgidsen de hele voormiddag – en  neen met een rolstoel is de natuur per definitie moeilijk of niet toegankelijk, maar ik gun hem zijn hobby (zijn escape?) – en daarna bezoekt hij zijn vader in het woonzorgcentrum en daarna zijn moeder thuis. Ik ga niet mee vandaag. De mentale drempel is nu veel te groot. Want ook mijn eigen schoonfamilie denkt dat wij het makkelijk hebben. Wij hebben en kunnen alles wat we willen én wij hebben geen kinderen dus dat is toch een gemakkelijk leven?!

Geen enkele van die veronderstellingen is waar. Helaas. En vooral helaas dat anderen niet zien dat ze misschien wel eens niet waar zouden kunnen zijn. Maar dit soort zinnen leidt nergens toe vrees ik…   Gratis tip: het is niet omdat je niet klaagt elke keer dat je mekaar hoort of ziet dat er geen reden tot klagen is. Je kan te beschaamd zijn over je problemen. Je kan gewoon geen goede “click” hebben en het dus niet over de dingen die echt belangrijk zijn, willen hebben.

Mijn plan van de dag: seffens komt mijn papa helpen een paar dingen op te kuisen. Daarna maakt mijn mama een deel van het verjaardagsmenu voor mijnheer AnW klaar. Ik doe de rest van dat menu. En daar ben ik al dagen mee bezig eigenlijk.

Maar ik was begonnen met te zeggen dat het tijd is om op te geven. Dat is zo. Wellicht valt de beslissing dinsdag. Exit 3Top. U weet nog niet bij benadering hoe zwaar dit nu ook alweer is. En zal worden (blijven?) in de toekomst.

Brrr.

Disclaimer

Toen ik aan een “nieuw” weblog begon te werken ergens in de zomer van 2006 vond ik dat ik  een soort disclaimer nodig had. De periode tot dan had ik een blog – dacht ik – maar eigenlijk was het één of ander nieuwsscript in PHP dat ik tot leven had gebracht (lees: zelf had geschreven) en ik had al wel eens over CMS-systemen gehoord, maar nog nooit echt eentje geïnstalleerd. En toen maakte ik dus dit weblog aan om dat ik dacht dat ik dat graag zou doen dat (web)loggen. Bon, disclaimer dus:

Op deze weblog kan je mijn leven volgen, of toch die dingen die ik vatbaar vind voor publicatie. Mocht u hierdoor in enigerlei mate misleid worden dan is dat geenszins mijn bedoeling. Mensen die me echt kennen zullen hier en daar wel iets begrijpen dat er niet staat. De anderen begrijpen dan misschien weer niet altijd wat er wel staat. Het gaat hier niet om een online dagboek, maar wel om mijn verhaal. Take it or leave it.

Door enkele gebeurtenissen de voorbije dagen heb ik het nog eens gelezen en ik herhaal het nu even hier omdat ik er nog steeds (moet) achtersta(an).

Als ik gebruind ben in mijn gezicht.
Als ik een fietstocht maak van 3,1 km en een foto van de zon op de Dijledijk op Facebook zet.
Als ik met Grayling 4,7 kilometer fiets (deels geholpen dus) en vijf foto’s daarvan publiceer.
Als ik naar een concert ga en daarvan heel erg kan genieten.
Als ik al lang niets schreef in de rubriek “Het betere zaagwerk”.
Als ik nog in staat ben tot een grapje.

Dan wil dat allemaal niet zeggen dat ik OK ben.

Eigenlijk wil het gewoon zeggen dat ik momenteel geen medicatie neem die in combinatie met de zon voor vlekken en uitslag zorgt en dat ik met het prachtige weer van de voorbije maand vaak uren in de zon lig buiten in de tuin onder een dekbedje ondersteund door hoofdkussens.
Dat ik geen 5 km fietsen aan kan.
Dat ik vaak vooraf bestelde concerttickets ongebruikt in de kast moet laten liggen.
Dat ik al lang weet dat je met azijn geen vliegen vangt.

Nog een lepeltje honing iemand?

Terug naar iPhone?

Ik was er eerst heel tevreden over. Maar de laatste weken/maanden kwam ik nogal eens problemen tegen op mijn Samsung Galaxy S4 🙁

Bijna altijd wanneer ik “iets met foto’s” wil doen, word ik lastig. En ik word lastig omdat mijn slimme telefoon traag is of fouten geeft of gewoon vast blijft hangen. Foto’s in de Galerij app van Android niet kunnen openen. Zwarte of grijze vakken krijgen i.p.v. een coole hond, de hipste kat ever of gewoon mijzelve. Instagram die de foto’s uit mijn camerarol amper geladen krijgt enzoverder enzovoort. Ik zocht al op Google en de beste optie bleek te zijn deze Galerij app dan maar niet te gebruiken, maar wel iets dat Quickpic heet en zowat hetzelfde doet maar beter. Niet echt dus. Ik ben overigens ook niet zo happig op al die Google-backup-circles-automatische-dingen die zo moeilijk af te zetten zijn.  Ik mis ook wel een beetje (veel soms) de mogelijkheid om via Gamecenter spelletjes verder te kunnen spelen… (“Dit is wél mijn werktelefoon hoor!”, zei ik dan altijd tegen mezelf.) Maar dus vooral: ik doe graag dingen met foto’s. Meer dan eens per dag. En ik wil wel lastig worden over belangrijke zaken, maar niet over een app die blokkeert.

En dus haalde ik mijn voor de Samsung Galaxy S4 opzij gelegde iPhone 4S terug uit de doos en ligt die nu op te laden. Minischermpje wel viel mij zo direct op die iPhone 4S, maar hij/zij werkte wel altijd netjes zoals ik het graag had.

Of geef ik Android toch nog een laatste kans?

Bon. Vandaag wil ik nog sleutelen aan de Samsung en zijn apps, widgets en instellingen. Als ik vanavond nog dezelfde frustraties tegenkom als nu dan wordt het terug iPhone. Tips welkom!

Van je vrienden…

… moet je het hebben.

Toen ik ̩̩n van hen kort vertelde dat ik na een achterwaartse salto met mijn rolstoel vrij hard op de grond terechtkwam en bijna tegen hem Рik zeg wel: bijna! Рbegon te klagen over de pijn(tjes) allerhande die ik daaraan overhield, kreeg ik het filmpje hierboven doorgestuurd. Niks begrip. Niks medelijden. Gewoon. Een filmpje.

Ik geef toe. Ik moest meteen lachen 😉 Zo cool dat dat is!

DANKUWEL x-tof 🙂

PS. Ik heb hieruit geleerd dat je met een helm en wat beschermkledij wél – volledige! – salto’s kan maken!

PS2. Lachen doet nu dus ook pijn he. Dat had ik bijna gezegd toen. Toen ik bijna ging klagen. Gelukkig net op tijd gezwegen. Stel je voor zeg. Allez jong. Klagen??!! Het leven is zo al triestig genoeg 😉 en maak daar maar een GROTE 😉 van…

Het wisselen van de seizoenen

Hoe ik tegenwoordig van hier binnen zoal weet welke tijd van het jaar het is? Af en toe een beetje op de iPad spelen. Dan zie je de seizoenen zo voorbij trekken.

foto 1

In Hay Day bijvoorbeeld waren alle boederijdieren vorige week nog in Halloween outfit en vandaag – na een update – werd het Kerstmis. Zelfs de bomen kregen al een laagje sneeuw.

foto 2

En ja, ik weet wel dat de seizoenen niet “Halloween” en “Kerstmis” heten, maar eerder lente, zomer, herfst en winter. U weet wel wat ik bedoel…

Hallo Test Aankoop?

Ik ben regelmatig thuis op werkdagen en wij hebben thuis nog een vaste telefoon. Regelmatig word ik dan ook opgebeld met voorstellen voor het bestellen van een proefpakket boxershorts, gratis tapijtreiniging,… enz. Vervelend. Vooral aangezien wij in ons hele huis geen enkele tapijt hebben liggen. Rolstoelwieltjes, een Border Collie en een kat met lang haar versus tapijt betekent in ons geval dat we de eerste drie wel hebben en de tapijt dus niet. Anyway, nog zo’n vaste “beller” is Test Aankoop. Het is te zeggen: een callcenter dat mensen opbelt met de bedoeling abonnementen op Test Aankoop te verkopen.

Dat gaat meestal zo:

AnW: “Met An Wauters.”
Callcenter: “Ben ik bij mevrouw Wauters?”
AnW: “Ja, daar spreekt u mee.”
Callcenter: “Goedemiddag mevrouw Wauters. Kent u Test Aankoop?”
AnW: “Ja.”
Callcenter: “Mag ik vragen hoe u Test Aankoop kent?”

En dan volgen variaties van ik die zeg dat mijn nonkel daar een abonnement op heeft of dat ik er wel eens wat van lees/hoor in de media en dan de dame/heer van het callcenter die zegt dat er een superpromotie is momenteel en ik die zeg dat wij niet geïnteresseerd zijn waarop nog een poging volgt met een coole gadget die je krijgt bij zo’n abonnement – dat ook al in superpromo is speciaal voor u, mevrouw Wauters! – en ik die weer beleefd weiger waarna het gesprek meestal wel een einde krijgt in de stijl van:”Nog een prettige dag mevrouw Wauters”.

Bon, op twee oktober lig ik in de zetel te rusten als ik opgebeld word vanuit een callcenter en het gaat alweer eens over Test Aankoop. Dit was zowat de vierde telefoon over ditzelfde product in maximaal twee maanden en ik ben dus toch wat geprikkeld.  Het gesprek:

AnW: “Met An Wauters.”
Callcenter: “Ben ik bij mevrouw Wauters?”
AnW: “Ja, daar spreekt u mee.”
Callcenter: “Goedemiddag mevrouw Wauters. Kent u Test Aankoop?”
AnW: “Ja, maar ik ben de voorbije maanden al veel te vaak opgebeld met deze vraag en wens niet op dit aanbod in te gaan en ook niet meer opgebeld te worden hierover.”
Callcenter: “U begrijpt mevrouw Wauters dat we u niet meer opbellen vanaf het moment dat u intekent op een abonnement?”
AnW: “U denkt toch niet dat ik daar intrap?”
Callcenter: “Ik kan maar proberen he.”
AnW: “Goedemiddag nog.”

En toen ging ik naar Google en via de website van de Robinson lijst vond ik de site waarop je je telefoonnummer kan opgeven waardoor in principe dit soort telefoons van alle mogelijke verkopers voor een periode van twee jaar tot het verleden behoren. Zo!

Alleen nog dit, zouden ze bij Test Aankoop weten dat de callcenters die ze inhuren dit soort argumenten gebruiken? Ik vond het minstens een beetje ongepast voor een organisatie die zich met consumentenbescherming pleegt bezig te houden. Maar wie ben ik?

belmenietmeer

De dag erna

De dag na DrupalCamp is de dag waarop je achter je iMac gaat zitten en denkt:”Goh… was echt wel interessant daar in Leuven dit weekend!” en dan iTunes opent en in de bibliotheek aldaar uit de 23,3 dagen muziek die erin zitten, kiest voor de Greatest Hits van Bruce Springsteen want je hebt die al lang niet meer gespeeld en dan op play klikt en na een seconde of 20 beseft dat het eerste muziekje dat je vandaag zal horen Born to run is en dat dat rolstoelgewijs en alles een heel, heel klein beetje cynisch is wel, maar dat ik anderzijds wel – opnieuw – weet dat ik heel graag wegloop ook.

Die dag is het dus vandaag.

 

En nu ga ik mijn gekregen gadgets even inventariseren.
Ja, ik heb daar tijd voor… :-/

Muziek

U hebt van mij nog een verslag tegoed van de slotrit van de Tour de Wallonie. Die dag was ik er immers live bij. Dat moet op woensdag 24 juli geweest zijn. Ik was aan de start. Ik keek op diverse plaatsen onderweg tot en met zowat halverwege de slotklim op de Mur de Thuin. Foto’s heb ik. Veel foto’s.

Net als van het criterium in Sint-Niklaas de vrijdag daarop. 26 juli dus. Foto’s van mensen als Chris Froome, Joaquin Rodriguez, Iljo Keisse, Frederik Willems, Marcel Kittel,… maar… weet je? De voorbije anderhalve week zowat ging het hier even mis. Geen computeruren meer mogelijk. Lang en moeilijk verhaal. Niets om hier zomaar even op te zetten. Mijn mening.

Misschien komen die reportages nog wel.
Misschien komen die reportages gewoon niet en pik ik nu gewoon weer in.

Ik weet het nog niet.
Ik denk dat ik dat ook nog niet moet weten.

Pfffff.

Goed teken is dat ik vanochtend alvast mijn laatste beetje iTunes-krediet spendeerde aan nieuwe muziek. Nu ja nieuwe 😉 Ik kocht het album Into the Great Wide Open van Tom Petty and the Heartbreakers. Dat werd gereleased in 1991. Het andere album dat ik kocht is een paar jaar ouder dan ik. David Bowie’s Ziggy Startdust and the Spiders from Mars dateert uit 1972 🙂

Wie had dat ooit gedacht?

De voorbije weken las ik veel boeken die uit het Engels vertaald zijn naar het Nederlands. Vertalingen dus. Ik?!

Ik herinner me niet precies wanneer het was, maar er was een moment waarop ik beslist heb dat ik geen vertalingen meer zou lezen. OK, dat vertalers en tolken hun best doen, geloof ik graag, maar de auteur die in haar of zijn eigen taal schrijft, dat moet toch beter zijn dacht ik toen. Ik denk dat ik dat besliste onder invloed van mijn leraar Engels uit de middelbare school en dat ik dat dan ook maar meteen doortrok naar het Frans. Nadeel is natuurlijk dat ik sindsdien amper iets van Spaanse of Duitse schrijvers heb gelezen. Maar het aanbod in Nederlands/Frans/Engels is dan weer zo groot dat je toch al keuzes moet maken.

En nu… het is begonnen met De onschuldige magiër en meteen daarna De magiër ontwaakt van Karen Miller, ook wel bekend als de Koningsmaker, koningsbreker serie. Zie. Ik schrijf nu zelfs de naam van de reeks in het Nederlands. Het is ver gekomen…

Thuis heb ik de Engelstalige pockets van Fiona McIntosh’ The Quickening, maar… geloof het of niet, ik heb de voorbije weken in het Nederlands Myrrens geschenk, Bloed en geheugen en Brug der zielen gelezen. Ontleend uit de bibliotheek.

En nu moet ik nog een paar bladzijden lezen en ik heb de trilogie van Robin Hobb De boeken van de zieners helemaal uit. Leerling en meester, Moordenaar des konings en nu dus bijna uit: Vermogen en wijsheid.

Ik verwacht niet dat iedereen die hier komt lezen, begrijpt wat ik hiermee wil zeggen, maar het is ver gekomen. Grenzen verleggen. Nooit mijn forte geweest. En dit was voor mij de grens van een koninkrijk. Niet gewoon de grens tussen twee dorpen. Zo.

En nu snel nog wat lezen om dat laatste boek uit te hebben voor de koers begint op TV. En morgen? Morgen zijn we eventjes weg. De Ronde van Frankrijk achterna. Al vind ik ook hier Tour de France zoveel beter klinken.

Warhoofd

Toen ik mijzelf in de zetel parkeerde, vond Lance dat meteen een goed idee. Poezen slapen veel overdag. De onze toch. Nu slaapt Lance naast mij.

Rustgevend is het wel. Zo’n poes die naast je ligt. Dekbed met lieveheersbeestjes heb ik ook bij me en mijn T-shirt maakt reclame voor La Vuelta. Gekocht toen we in 2011 de Ronde van Spanje bezochten. Happy memories.

Ik ben een beetje een warhoofd momenteel. Tekenen, schilderen, lezen, schrijven, spreken… ik wil het veel meer dan wat ik nu kan doen. Laat alleen programmeren of ontwerpen.

Komt goed zeggen ze. Niet meteen. En misschien ook niet helemaal. En sommige dingen zelfs zeker niet. Maar toch komt goed zegt iedereen. Dooddoener dat. Maar OK dan…

De voorbije weken passeerden boeken van Piet Baete, Jo Claes en Fiona McIntosh. Thrillers en fantasy dus. Dat lukte. Redelijk. Soms. Ik maakte eindelijk mijn miniatuur volgwagentjes van Radioshack Leopard Trek af en wil nu graag beginnen met tekenen in een andere stijl. Straks. Misschien.

Minpuntjes? Ja. Bij VTM hebben ze blijkbaar beslist om twee afleveringen van McLeods Daughters per weekdag te gaan uitzenden. Ik kan dat tempo echt niet aan!

😉

Oh, en ik heb geklaagd. Veel. De laatste tijd. Hielp niet. Integendeel. Ik probeer dan maar opnieuw te doen alsof alles goed komt. Dat is tenslotte wat ze zeggen.

Yeah… well…

Dat is tegenwoordig mijn stopwoord/zijn mijn stopwoorden. Soms gevolgd door:“You know…”. En ja, die drie puntjes hebben ook hun belang.

Het is niet dat ik een native English speaker ben ofzo. En eigenlijk zou het dus meer logisch zijn als ik iets als:”Ach ja… Je weet wel…”, zou zeggen elke keer dat ik vind dat iedereen rondom mij maar moet weten wat ik denk en voel zonder dat ik dat moet uitleggen.

Maar de keuze van de taal is wellicht nog het minste van mijn problemen.

Chronisch ziek zijn is dat wel. Iets mankeren dat niet oplosbaar is. Ook niet na pakweg veertien jaar. De laatste weken is het een beetje lastig. Hier. Voor mij. Zo ziek zijn heeft immers gevolgen voor vanalles en nog wat. Uiteraard heb ik veel pijn, doen mijn spieren wel eens rare dingen en kan ik niet alles doen wat “men” “normaal” wel kan. Puur fysiek dan bedoel ik. Maar hoe langer hoe meer speelt ook het mentale zijn – eerder vernietigende – rol. Geen idee waarom. Misschien omdat er behalve fysieke en mentale hickups ook wel dingen fout gaan op vlak van financiën, relaties, tijdsbesteding, ontspanning,…

Misschien moet ik maar eens stoppen met de dingen “een beetje lastig” te noemen als ze in de praktijk eigenlijk heel erg bovenmenselijk lastig zijn?

Misschien moet ik maar eens stoppen om zo van:“Yeah… well… you know…”, te zeggen als ik bedoel:”Nog altijd al die medische problemen en het gaat nu ook niet zo goed op een aantal andere vlakken en ik heb hulp nodig.”

Misschien moet ik maar eens stoppen met te denken dat alle andere mensen net als ik elke minuut eraan herinnerd worden dat ik gehandicapt ben.

Misschien moet ik maar eens uitleggen dat zelfstandig willen zijn en geen medelijden willen niet hetzelfde is als helemaal in orde zijn en geen hulp (meer) nodig hebben.

Maandag naar de dokter. Ik ga het haar toch maar eens vragen denk ik.

Voornemens

Mijn voornemens voor vrijdag 8 februari 2013:

  1. stoppen met klagen en zagen;
  2. weblog nieuw leven inblazen;
  3. lezen;
  4. erop vertrouwen dat “alles” wel goed zal komen.

Twee en drie lijken me haalbaar. Wellicht kan ik één vandaag ook wel waarmaken. Vier is de moeilijkste. Nu ja, als ik ook daar nu al eens mee zou beginnen voor vandaag alleen. En dan morgen weer opnieuw kijken?

Ergens, ooit, las ik eens iets over het beklimmen van de Mount Everest en dat je als je meteen naar de top wil, wellicht weinig kansen op slagen hebt. Als je het met een paar stappen per keer neemt en al die tussenliggende – realistische – doelstellingen haalt, kom je echter vanzelf wel op de top.

Sportnamiddag

Wielrennen gekeken. Tennis gekeken. Voetbal gekeken. Nu ja, tussen het slapen door dan toch…

En toen wou ik dit postje afsluiten. Maar dat leek me dan toch net iets te kort. Ach weet je, het is een moeilijke week geweest. En dan schrijf ik… niets.

Wat zou ik moeten schrijven. Rotziekte! Ja, natuurlijk.

Maar helpt dat?

Of ik kan ook schrijven dat de pijn me soms helemaal knock out slaat. Soms maar even. Al duurt even steeds langer. Merk ik. Maar zeg het tegen niemand.

Slapen doe ik wel. Als de pijn het toelaat. En dan graag een paar uur na elkaar. Het is fijn om fris terug wakker te worden.

Ik lees. Ik computer (voor zover dat een werkwoord is) op de echt goede momenten en ik kijk naar sport op televisie. Met een half oog soms. Maar voor voetbal is dat soms voldoende 😉

Kijk! Een smiley…

En nu?

Hoi. Dit ben ik nu. Deze foto stuurde ik gisteren via Instagram de wereld in. Vandaag zie ik er ook zo uit, maar wel met een andere kleur trui. Daar zorgt de verpleging wel voor. Dat elke dag toch een klein beetje anders lijkt. En dat is fijn!

Ik heb niet de gewoonte hier heel veel dokterspraat neer te pennen. Nu maak ik op die regel een uitzondering.

Doc:”Herinner er mij aan dat we een nieuwe nekbrace bestellen, deze is versleten”
Ik:”Hoezo, versleten? Ik beweeg niet!”
Doc:”Dat denk jij.”
Ik:”Hallo, ik lig stil! Ben sowieso rechts verlamd, voel me misselijk en jullie hebben mijn hoofd/nek/schouders/bovenrug gefixeerd!”
Doc:”Als jij je misselijk voelt, heb je toch iets bewogen.”
Ik:”Ja mijn linkerarm, mag het?”
Doc:”Ja… Suppose so.”
Ik:”Oh, dankjewel.” sic.

Dus ja. Ik beweeg mijn linkerarm. Wat ik daarmee doe? Op de iPad spelen, tekenen, chatten, muziek luisteren, comics lezen…

Deze reclameboodschap zat vanmorgen in mijn mailbox. En het klopt wel. Ik zou echt niet weten wat te doen zonder mijn iPad en iPhone.

En mijn nekbrace mist nu dus stevigheid. Blijkbaar van die kleine beweginkjes die je toch maakt als er iemand de kamer binnenkomt of als je de tekenpen van de iPad tussen de lakens probeert te vinden.

Ik lig hier dus nog wel een tijdje stil. Heel wat vrienden geloven het met moeite. Ik die niets doe! Dat kan toch niet. En ze hebben gelijk. Het is geen ideale situatie. Stilliggen betekent tijd om te piekeren. Over mijn ziekte. Over de komende maanden. Over veel te veel dingen. En dat wil ik niet!

Om mentaal sterk te blijven heb ik afleiding nodig. Koers op televisie. Berichtjes of telefoontjes uit de buitenwereld. Ik wil tekenen. Lezen. En ik mag niet klagen. Er zijn wel mensen die contact houden. Er zijn wel mogelijkheden op – hier ben ik weer, ga toch eens sponsoring vragen bij Apple – de iPad. En zie er zijn al een tweetal weken voorbij en nu nog twee in platte rust te gaan. Of tenminste ik hoop dat het daarbij blijft. Ik ga daar nu gemakkelijkheidshalve wel vanuit. Anders wordt het allemaal nog moeilijker.

Nog moeilijker? Is het dan moeilijk? Ja, het is moeilijk!

Soms ben ik vrolijk. Soms ook niet. Geen idee welke van de twee situaties de bovenhand haalt. Dat zou je aan mijn omgeving moeten vragen.

En nu stop ik met klagen 😉
De iPad is ondertussen opgeladen 🙂

PS. Doe me een plezier en laat u door dit bericht niet afschrikken. De volgende post wordt weer wat luchtiger. Beloofd!

Heden een dip

Tja. Alleen thuis uren en uren.
Kijken naar muren en muren.

Neen, dat vind ik zelfs flauwe rijmelarij.
Opnieuw.

Blijft wel zo dat ik al een paar dagen veel alleen thuis ben en dan mis ik toch iets/iemand. Drukte? Neen, maar wel het gevoel dat er iemand zal komen als het fout gaat ofzo. Ademen is en blijft immers een hele karwei en naar verluid en vrij essentieel ding wel 🙁

En verder. Ja het is mooi weer en lang weekend enzo en dan zijn mensen druk. Denk ik. Ofwel willen ze niet antwoorden op mijn bb en sms en andere berichtjes. Ik vermoed echt wel dat ze druk zijn. Echt wel. Ja hoor!

Echt?

Neen, op mijn donkerste momenten niet. En dat is nu!

Ach… nog een paar uur en mijnheer AnW verschijnt weer en dan slapen en dan morgen een betere dag? Ja toch he?

Pfieuw

Ik zit op school.
Het is pauze in de les netwerkbeheer.
En ik twijfel.

Heb nu veel pijn en voel me allerminst lekker.
Wat doe ik hier eigenlijk?

Doorbijten doe ik.
En jaloers zijn op de gezonde mensen rondom mij.
Al besef ik wel meteen dat dat een negatief gevoel is.

Dan maar blik op oneindig en tanden bijten.
Proberen minstens tot 22u en dan naar huis.
Diepe zucht.

En nu verder…

En? Welk nieuws vandaag?

Hier bij mij? Geen eigenlijk. Veel geslapen. Koers gekeken op TV. Ziek geweest. Vooral dat. Morgen beter? Wellicht niet. Zal een beetje hetzelfde worden als vandaag, maar dan zonder koers. Bah.

Nu

Het is bijna middernacht. Ik lig met de iPad in de zetel. Mijn iPhone ligt binnen handbereik. Nog even en ik krijg telefoon. Net als elke avond. Ik kijk er naar uit. Tegelijk moet ik nog proberen te stoppen met wenen. Want dat doe ik nu.

Op mijn schoot ligt Lance, onze kater. Links naast mij op de grond ligt Grayling, onze Border Collie. Mijnheer AnW is al naar bed. Ik blijf hier want ik verwacht een slapeloze nacht.

Dat heb ik altijd als het me te veel wordt. Wenen. Wakker blijven. Te zeer in de war geraken om een rustige nacht te hebben. De school, mijn ziekte. Mijn ziekte, de school. Het is zwaar op dit moment.

Kan ik er iets aan doen? Niet echt. Vechten tegen het ziek zijn. Proberen bijblijven op school. Wat anders? Opgeven?

Dat ligt niet echt in mijn aard. Maar dat neemt niet weg dat ik het moeilijk kan hebben. Ik weet dat “men” denkt dat ik sterk ben. Maar het één kan niet zonder het ander. Vanavond/vannacht ben ik zwak. Flauw. En tot mijn eigen verbazing vertel ik dat meteen ook aan de wereld.

Ach ja, het moest er even uit wellicht…

Frustratie

Nieuwe kledij mogen ontvangen van een wielerploeg en daar enorm blij mee zijn. Koers kent veel mensen met grote harten.

Naar de Vuelta kijken en Philippe Gilbert zien winnen. De verzorger die bij hem staat goed kennen en dus rechtstreeks naar de Vuelta kunnen heen en weer sms-en. Dat is leuk.

Wie klaagt dan over het feit dat hij/zij verplicht wordt om altijd onder het dekbed te liggen? Stil. Ook overdag. Over het feit dat de supercoole nieuwe kledij pas ten vroegste morgen zal aangetrokken worden omdat dat zelfstandig niet meer lukt? Kortom over vanalles dat te maken heeft met afhankelijkheid?

Ik…

Nu ja, niet dat ik een keuze heb. Daarstraks was de kinesist hier en die ondervond meteen dat ik nergens toe in staat ben behalve liggen. Donderdag evalueren we opnieuw.

Ook tussen de lijntjes gelezen?

Het gaat inderdaad niet zo geweldig met me. Enerzijds denkt u: “Dat is normaal, met die ziekte en al”, maar anderzijds vraagt u zich wellicht af: “Wat zou er nu weer aan de hand zijn?”. Tenminste ik kreeg een paar mails/SMS-jes in die richting dus ja, ik mag hier misschien wel wat uitleg voorzien.

Ik ben onlangs bovenop alles – ziekte en al – ook nog even stomweg gevallen. De pijn die ik al had in mijn heup en benen is nu aangevuld met pijn afkomstig van mijn ribben – 2 stuks kapot gekregen – en mijn spieren daaromheen – scheuren in de tussenribspieren en in de aanhechtingsspieren aan de ruggegraat.

Enfin. Alles van boven mijn knieën tot aan mijn schouder doet nu pijn. Pijn bij het ademen, pijn bij het zitten, pijn bij het… ja bij alles eigenlijk. Alleen plat liggen zoals ik gisteren beschreef lukt wel een beetje.

En je kan toch TV kijken? En DVD? En kan je lezen? Of spelletjes spelen?

Ja hoor. Kan wel min of meer. Ik kan zelfs online vanwaar ik lig, maar eh… dat maakt alles niet echt comfortabeler. De houding die ik moet aannemen laat niet veel toe. En mijn goede arm doet nu bovenaan ook pijn dus een boek vasthouden is bijvoorbeeld een hele opgave om maar iets te noemen.

En ja ik mis weer zo veel. Van feestjes (dit weekend) tot live koers (volgend weekend) enz. En je kan toch niet de hele tijd mensen lastigvallen met telefoontjes enzo.

Dus klaag ik hier nog maar even…

Ik probeer in elk geval wel nog vooruit te kijken. Zo’n blessures zullen uiteindelijk immers ook weer genezen. En ik verwacht nog bezoek deze week/volgend weekend. En de lessen gaan weer beginnen. En Grayling is een trouwe gezelschapshond, ook in kwade tijden.

Dus ach… het gaat wel zeker?

Beetje kapot zo

Wat kapot? Ikzelf…

En dus lig ik plat – mijnheer AnW noemt het strijk – in de zetel. Kussens onder mijn knieën en een zo vlak mogeliijke rug. Die houding gaat me nog het beste af.

Vanavond kreeg ik Mario Kart voor Nintendo DS. Een nieuw spelletje. Om me wat af te leiden.

Verdere probeer ik wat te lezen. Al heb ik ook veel geslapen. Morgen zal ik een feest missen en zondag ook. Zo gaat het wel vaker, maar leuk is anders…

Ik ben ziek

Je zou het uit mijn vorige post niet meteen kunnen afleiden, maar goed gaat het nu niet echt. Wil ik daarover iets kwijt? Tja…

Pijn heb ik. Veel te veel. En ziek (=misselijk). Verder gaat het wel.

Sic.

Ik heb het onlangs ergens anders op een blog gelezen. Dat je aan de buitenkant niet altijd kan zien wat er zich vanbinnen in een lichaam afspeelt. Mijn bruine kleur vanuit Spanje. Het kortgeknipte haar wat speels in de war. Ja, ik zie er goed uit zeggen ze. En dan ben ik blij als ik dat hoor. En ook een beetje niet. Geen idee hoe ik dat uitgelegd moet krijgen. Misschien beter niet aan beginnen. Soit. Ik wil ook niet te lang klagen. Dat helpt niet. En als het niet helpt is het momenteel niet zinvol.

Dus nu ga ik nog maar een DVD-tje kijken (seizoen 2 van Het huis Anubis, en 3 en 4 liggen hier nu ook en de nieuwe Sus&Wis en een strip over Fausto Coppi en… ja ik kreeg cadeautjes vandaag).

The usual

Hoge toppen, diepe dalen… Story of my life?

In elk geval ben ik nu misselijk, sta ik vol uitslag, heb ik daarom ook overal jeuk en is de pijn soms wel heel erg aanwezig. Niet onverwachts dat niet, maar daarom niet minder lastig.

En dan hebt u mij nog niet eens horen klagen 😉

Anyway, vandaag naar de koers liggen kijken, seffens voetbal op TV en morgen weer koers en overmorgen ook enz. Dat is alvast het goede nieuws in deze periode. Een geluk bij een ongeluk of hoe noemen ze zoiets?

Vluchtgedrag

Wie het de voorbije weken volgehouden heeft hier nu en dan te komen lezen, heeft het wel gemerkt. Uitleg genoeg over les, examens, oefeningen, presentaties, websites, maar over mezelf ho maar.

Weinig of niets kon u afleiden en zelfs tussen de lijnen bleef het akelig stil. Geen zin om erover te schrijven. Vooral zin om te vluchten. Zoiets moet het geweest zijn. En dan zijn alle “andere” dingen goed. En die waren er gelukkig voldoende.

Maar als u het echt wil weten: het gaat niet geweldig. De echt goede uren worden schaarser, mijn vermogen tot concentratie heeft gigantische gaten ook al blijf ik het trainen met, wel ja andere dingen, en fysiek doet vanalles en nog wat pijn. Alarmfase rood. Of toch bijna. En dat vind ik niet fijn.

***

Even ernstig: ik baal. Soms wel een hele dag lang.
Vind het niet eerlijk ook niet. En ik wil dan wel eens zagen.
Maar niet hier. Liever niet. Neen. Echt.

***

Anyway, de koerswereld schiet bijna terug op gang daar beneden in Australië. En Lance Armstrong staat daar aan de start en nog een paar van mijn favoriete renners ook.Of dit soort wendingen nu vluchten is of gewoon geïnteresseerd zijn dat laat ik voor het gemak even in het midden…

Zelfredzaamheid

Net weer even moeten stilstaan bij mijn zelfredzaamheid, of het gebrek daaraan. Dat moest even om formulier x en y voor dienst z ingevuld te krijgen. Er zijn leukere dingen.

Nieuw spelletje

Wat een dag. Misselijk, koorts, meer misselijk. En dan ineens ging het beter. Ergens halverwege de namiddag meer bepaald. Oef. En toen begon ik aan een wishlist voor de maand december. Maar eigenlijk voelde ik me zielig. Ziekjes dan toch nog een beetje, maar wel fit genoeg om een spelletje te spelen. Had ik al gezegd dat ik me zielig voelde? En eigenlijk had ik ook zin in een nieuw spelletje.

Bon… ik heb nu Uncharted 2 Among Thieves voor Playstation 3.

De voorganger Uncharted Drake’s Fortune speelde ik al helemaal uit en deze sequel beloofde vanalles minstens evengoed en zelfs beter en de reviews zijn zonder uitzondering uitstekend dus ja… Ik ben benieuwd.

En nu ga ik dus een beetje spelen…

Op naar morgen

Ai. Kink in de vecht-kabel.

De “moral” raakt op.

Mijnheer AnW wees er me vandaag meermaals op dat ik er als een ongelukkig vogeltje bijzat. Nu heb ik niet zoveel verstand van vogels als hij, maar ik denk wel dat ik hem begrijp.

Wat doen we daar dan aan?

Al eens kijken naar de veldritkalender bij Intro bijvoorbeeld, maar dan veldrijden zien op TV en beseffen dat ik in zo’n massa niet veel meer dan een glimp kan opvangen vanuit de rolstoel. Denken een paar mensen te mailen, maar dan bedenken dat die misschien niet gediend zijn van mijn geklaag. Want meer dan dat produceer ik vandaag niet. Iemand opbellen. Denken van wel en dan net niet durven. Me daarna dan slechter voelen dan voorheen. Tja… Kent u het begrip vicieuze cirkel? Ik zit er in eentje vrees ik.

Morgen is natuurlijk een andere dag. Beter? We’ll see.

Update 22u02: Ondertussen heb ik toch de telefoon gepakt. Er werd opgenomen en wat ik aan de andere kant van de lijn hoorde deed deugd. Oef.

Maar hoe is het nu eigenlijk?

Het is een vraag als een andere: “En hoe is ‘t?”. Gisteren werd ze mij gesteld door mijn voormalig afdelingshoofd. Ik bleef wat op de vlakte. Had het over ups en downs. Ik vertelde haar wel meer dan wat ik hier doorgaans laat lezen.

Neem nu mijn postje van vanmiddag over tekenfilms enzo. Als je mij niet echt kent zou je denken dat dit een leuke dag moet geweest zijn. Films, Kindle, bezoekje van gisteren… leuk, leuk, leuk. Dat is ook wel wat ik wou laten blijken.

Denk ik.

Mijn weblog is een stuk van mijn vechtmechanisme. Ik dwing mezelf om iets interessants (lees: iets prettigs) te vinden om over te schrijven elke dag weer. Zo kijk ik verder dan mijn eigen, zieke zelf. Niet evident als je de hele tijd geconfronteerd wordt met beperkingen. Want die zijn er. Veel. Fysieke en mentale. De eerste zijn alomtegenwoordig. De andere komen en gaan. Die breng ik samen onder de noemer “moral”.

Soms is de moral goed. Soms ook niet.

De handicap en het ziek zijn zorgen voor zoveel last (pijn, spasmen, de verlamming zelf, misselijkheid, vermoeidheid, nog meer pijn…) dat ik het grootste deel van de dag in bed of in de zetel al liggend doorbreng. Dat is een feit. Soms slapend en soms naar het plafond starend. Probeer het je eens voor te stellen. Niet voor even, maar jaren aan een stuk. En afzien. Natuurlijk is er internet en laptops en TV/DVD en lectuur en muziek, maar als je ziek bent heb je voor die dingen vaak geen energie, laat staan concentratie over.

En stel je voor dat elke (fijne) buitenhuiservaring met de rolstoel (naar de les gaan die 3,5 uur duurt, een (halve) dag naar wielerland, …) betekent dat je dagen nadien nog steeds murw bent. Fysiek zijn die dingen moordend, maar voor de moral zijn ze onmisbaar. Moeilijke afweging om te maken is dat. Neem ook dat maar van mij aan.

Waarom heb ik het hier eigenlijk over? Het komt denk ik door de dingen die ik pas gelezen heb over (arbeids)handicaps en de combinatie met al dan  niet uit werken gaan. Geen eenvoudige discussie en elke situatie is uniek.

Persoonlijk weet ik dat ik een job mis. Niet alleen voor de centen, maar ook voor mijn gevoel van eigenwaarde. Tegelijk weet ik dat werken in mijn situatie niet kan. Dat heb ik niet uitgemaakt voor mezelf, dat heeft men anderhalf jaar geleden voor mij beslist. Terecht, maar het is wel balen.

Om op de vraag in de titel terug te komen… het gaat dus niet zo goed.

Maar dat wil niet zeggen dat ik niet blij kan zijn dat de Kindle een paar van mijn fysieke beperkingen helpt omzeilen. En dat ik vandaag met plezier naar een tekenfilm lag te kijken en dat ik blij ben dat ik gisteren de bevestiging kreeg dat ik een avond naar Gent naar de Zesdaagse mag gaan eind deze maand en dat we waarschijnlijk donderdag deze week naar de boekenbeurs gaan. Wat daar dan ook de achteraf te betalen prijs van is. Zo gaat het gevecht verder. Elke dag opnieuw. En opnieuw. Ik probeer ook maar wat…

Zucht.

Over en weer

Zo gaat het met de dagen. Gisteren redelijk, vandaag alles behalve. En er moest papierwerk in orde gebracht worden. Ook dat nog. Ik ben daar sowieso al geen held in…

Ach, ik speelde nog wat voetbal op mijn iPhone, kreeg een paar leuke mails en vond mijzelf af en toe zielig. Geen goed teken is dat. Morgen beter!

Goede weg, op de

Zou koorts bij het genezingsproces horen? In dat geval zit ik goed… Verder heb ik ook echt goed nieuws want ik heb vannacht uiteindelijk redelijk kunnen slapen. Ik was dan ook meer dan moe. De medicatie houdt het piepen en hoesten wat onder controle dus ja, ik denk wel dat we op de goede weg zijn.

Piep

Neen, niet als in: “Piep, kijk eens hier!”, maar als in: “Piep, zeggen mijn longen.” En dus zit ik hier met een nagelnieuwe doseeraërosol een beetje naar mezelf te luisteren. Zitten, want liggen is nu echt geen goed idee.

De vorige nacht heb ik zo elk uur van de klok zien passeren. Positieve kant aan dat verhaal is wel dat onze digicorder nu van een pak ballast verlost is. Ik heb wat TV programma’s ingehaald.

Enfin, ik ga u laten voor nu. Misschien tot straks nog eens.

Officieel

Een probaat middel tegen baaldagen is spelletjes spelen. Een beetje met de moed der wanhoop stak ik daarnet Spore in mijn laptop. Ik begon een nieuw spel en zie, ver ben ik niet geraakt:

Voor de niet-kenners van Spore. Dit is echt wel het absolute begin. Meer lukt me nu niet.

Ik denk dat ik het maar beter officieel maak: “Vandaag is een baaldag.”

Op naar maandag. Slaapwel!

Concentratie

Gisteren geen blog. Het is niet dat ik niets te zeggen had, maar ik was het gewoon vergeten. Denk ik. ’t Was allemaal ook een beetje verwarrend de voorbije dagen. Ik ben met allerlei dingen bezig. Dat wel. Maar “bezig” dat is dan “zolang de concentratie strekt”.  En dat is door de band niet lang.

Zucht.

Ik wil leren programmeren in Java (voor mijn cursus Programmeren 2) en een nieuwe lay-out uitdenken voor mijn wielersite en lezen en…

In stukken en brokken zal me dat misschien allemaal ooit wel lukken, maar waar is de tijd dat ik gewoon uren aan een stuk kon doorwerken? Geen muizenissen. Gewoon doen.

Zucht.

Leven met beperkingen. Niet simpel.

Een eerste keer

Voor alles is een eerste keer. Vandaag was de eerste keer dat een uitstap naar wielerland niet de verhoopte positieve gevolgen had. Als het wat stiller wordt dan is het daarom. Ik ben mijzelf aan het herzetten zoals dat dan heet. En da’s nu even niet makkelijk.

Raadsels zegt u? Ja, ik weet het. Sorry daarvoor. Morgen beter!

Herfstgevoel

Een stukje versgebakken cake met een kop koffie staan op de tafel naast me. Ik lig met twee T-shirts en een trui aan onder het dekbed in de zetel. Het is nog steeds te koud. De poes komt binnen. Hij kruipt bij me op schoot. De geur die hij meebrengt is er één van natte grond.

Ik heb een herfstgevoel midden in de zomer. En ik voel me niet lekker. Vooral dat. Gelukkig is er de Tour. Om me aan de zomer te herinneren en om mijn gedachten in wielerland de houden. Ver weg van ziekte en ongemak.

Dat het maar snel morgen is. Dat wordt vast en zeker een betere dag.

Bedverhalen

We zijn alweer een week verder…

Behalve wat mails over school en wat internet afspeuren naar verkiezingsnieuws heb ik de computer links laten liggen. Nu dan toch een update. Maar waarover eigenlijk? De voorbije week deed ik immers helemaal niets. Ik lag  in bed. Soms in gezelschap:

OK, dat mag ze normaal niet, maar hey, ik voelde me behoorlijk triest toen…

Want als ik één ding ben gaan beseffen de voorbije twee weken is het wel dat een mens normaliter behoorlijk wat prikkels te verwerken krijgt en dat het meer dan saai is als je die moet vermijden.

* warning *
Wat volgt is zaagwerk.
* end of warning *

Ik ontdekte een pak dingen die niet leuk zijn. Bijvoorbeeld sms-jes krijgen dat één van jouw vrienden-wielrenners sterk presteert in de Giro d’Italia en dan niet gewoon de TV kunnen aanzetten om dat live te volgen. Doet er mij aan denken dat ik Serge Pauwels dringend nog eens mijn felicitaties moet overmaken. Ook niet leuk is de druk van een naderend examen (10 juni) voelen en niets kunnen doen om het voor te bereiden. Na een kwartier lezen kwam de hoofdpijn telkens in volle hevigheid terug. En nu ik in het derde deel van Stieg Larsson’s Millennium trilogie zit, is niet kunnen lezen – u raadt het al – niet leuk! Evenmin leuk zijn de toenemende krampen en spasmen in mijn spieren. Rust is geen kiné en dat laat zich voelen. En ik heb me vervee-eeeeeeld!

Het lijkt wel of mijn leven on hold stond, maar dan met als bijkomend negatief aspect dat ik wel (veel te veel) tijd had om na te denken.

Anyway, vandaag komt de kinesist alvast terug. Hopelijk brengt dat wat verlichting. De komende dagen hoop ik dan terug actiever te kunnen zijn.

Tussendoor

Gisteren had ik zonder meer een superdag. Vandaag maakte ik dan het compleet tegenovergestelde mee: slecht nieuws over die dingen waarover ik geen slecht nieuws meer wil!! Tja…

Ik ga nu verder “werken” aan mijn verslag over gisteren. JA, ik vlucht.

Heden enkel koorts/koers

Vanmorgen nog altijd veel koorts. Bah. Zo opstaan is niet echt fijn. Het zorgt voor extra last met de spieren en voor een verhoogd gevoel van ziek zijn. Iets wat ik maar wat graag kwijt zou willen.

Dan na een tijdje toch maar de laptop aangezet terwijl ik in de zetel mijzelf zielig lag te vinden en toen vond ik ze. 77 foto’s (zevenenzeventig!) van de koers in Wanzele gisteren. Plots ging de wereld er een stuk beter uitzien. Althans op mijn scherm. Ik trommelde een hulplijn op om op al die renners van Topsport Vlaanderen – Mercator een naam te plakken en begon te goochelen met formaten en lijstjes. Foto’s selecteren voor Facebook, voor de ploegsite ook. Uploaden, renners taggen… ’t Was fijn!

Al die foto’s staan origineel trouwens hier en zijn gemaakt door Lieven.

Ik keek natuurlijk na de middag ook naar de koers op TV en ik werd gemasseerd door mijn kinesist. Verder was er alleen ruimte voor slapen en Grayling aaien. En wat klagen tegen mijnheer AnW daarnet. Want ik voel me terug hoe langer hoe beroerder. Buik. Mond. Hoofd. Koorts. The lot. 

Pffff. En ook wel: “Zucht!”. En een paar tranen. Paar veel. Soms. Moet dat. Nu.

Uitloper

Na het installeren van een pak nieuwe Apps was het tijd om mijn tabbladen eens te reorganiseren. Als je problemen hebt om de moral hoog te houden is jezelf storten op zo iPhone-dingen wel een goede tip.

Alleen, soms heb ik last van een al te plots terugkeren in de realiteit en dat is niet aangenaam. Balen. En dan weer opstaan. Figuurlijk that is.

Vermoeiend… Slaapwel!

Overflow error

Neen, vandaag dan toch geen computergedoe. Behalve aan een website die als eindwerk moet dienen voor het vak multimedia heb ik vandaag nergens aan “gewerkt” en zelfs dat was maar even.

’t Gaat allemaal wat moeizaam.

Ik steek de schuld op mijn knie. Iets of iemand moet het ontgelden. Mijn knie dan maar. Die kan nochtans duidelijk niet tegen een stootje. Letterlijk that is. Ik voel ze nog altijd pijn doen ondanks alle verdovende middelen in mijn lijf. En dat steekt me tegen. Dik tegen zelfs. Dat het tijd zal vragen zeggen ze. Dat ik dat wel weet, maar het dat ik het daarom nog niet leuk moet vinden, zeg ik.

Ach… vandaag een paar keer mijn verhaal kunnen doen. Dat lucht alvast op.

Soms weet ik nochtans echt niet waar ik nog wat optimisme moet vinden. Denk ik dat ik de bodem nu wel bereikt heb. En toch is er morgen weer een nieuwe dag. Een dag waar ik blij om zou moeten zijn. Waarin toch zeker wel “iets” leuks moet kunnen gebeuren. Een contact met de buitenwereld of een zelfstandig activiteitje hier vanuit de zetel (laptop ofzo). Morgen dus. Laat ik daar nu maar even mijn hoop op vestigen.

Slaapwel. Voor vandaag is het even genoeg.

Leuk nieuwtje en een vraag

Zware dag vandaag.

Maar laat ik het eerst over iets leuks hebben. Dat moet me helpen helpt altijd. Gisteren bij het surfen kwam ik mijn nieuwe tekeningen al tegen op www.iljokeisse.be en weet je, dat vind ik dan weer fijn. Voel me vereerd.

Ook gebeurd gisteren: uit/naast mijn rolstoel gevallen onderweg van de zetel naar het bed. Resultaat: kapotte knie en pijnlijke schouder. Balen. En nog geen klein beetje. Kan iemand me even zeggen hoe ik de pechknop moet afzetten?

Het is dringend!

Een gesprek

Maandag had ik een babbel waar ik hier niet meer over kwijt wil dan dat ik het liever allemaal anders had gehad. Het einde van het gesprek ging ongeveer zo:

Dokter: “En hoe voelen we ons daarbij? Zien we het nog zitten?”
Ik: “We weet ik niet, maar ik zie het niet meer zitten neen.”
Dokter: “Ah.”
Ik: “…”
Dokter: “Hm. Tja. Ik zie u dan later weer.”
Ik: “OK…”

En neen, ik ging niet met een voldaan gevoel naar buiten. Vandaag had ik over hetzelfde onderwerp een beter gesprek met onze huisarts gelukkig. Hij helpt me ook maar meteen een nieuwe infectie bestrijden. Viraal deze keer. De longen. Alweer. Kuch. Mijnheer AnW brengt precies veel beestjes mee.

Die mannen op hun fiets

Hip hoi! Iljo Keisse heeft met Robert Bartko de Zesdaagse van Vlaanderen Gent gewonnen! En dat met een ronde én een straat punten voorsprong wat wil zeggen dat ze het heel goed deden zes dagen lang.

En Kenny De Ketele staat ook op het podium. En Erik Zabel ook. En Dimitri De Fauw scoorde regelmatig in de nevennummers. Ook hij kreeg vandaag zijn interview live met Michel Wuyts. Ik gun het hem zo.

Kortom, al mijn helden deden het goed.

Ik heb genoten vandaag van de uitzending op TV.

Trouwens, ook Sven Nys deed het weer prima vandaag. In de sneeuw dan nog. Straffe sport toch ook dat veldrijden. Ik zag hem nog maar alleen in de samenvatting. Morgen kijk ik zeker nog naar de hele wedstrijd.

Morgen. Dat zal dan na een – naar verwachting moeilijk – gesprek met de dokter zijn ’s ochtends. Ik kijk er tegenop.

Zal ik nu dan nog maar wat denken aan wat die mannen op hun fiets presteerden? Ik denk dat ik dat maar doe. Ze deden het zo goed. Dat moet me wel inspireren.

Stilte ga weg

Zal ik nog eens wat schrijven…  

Het is overigens nogal wat geweest de voorbije weken. Eind oktober raakte ik mijn taal kwijt. As in “zinnen niet lukken bouwen meer”. Of heel lang naar woorden moeten zoeken. Dat ook. Nu ben ik weer bijna back to normal.

Alhoewel.

Ook mijn rechter lichaamshelft heeft een nieuwe verlammingsgolf meegemaakt. De controle, het gevoel, alles is compleet weg. Meer last dus dan anders. Tijd voor revalidatie. Ook hier.

Oh ja, ik had ook nog keelontsteking en een beginnende longontsteking. En dat kon ik ook best missen. Gelukkig ben ik daar alvast snel van hersteld.

Verder ging het wel *donkere grijns*. Al lig ik hier nu meestal maar heel stil.

De behandelingen zijn nu on hold. Eerst wat bekomen. Hoe moeilijk ook…

Ver-handicap-dag

Het is een moeilijke week voor mij en dan heb ik het nu even vooral over het mentale front. Het is immers precies 10 jaar geleden dat ik mijn handicap kreeg.

Na 10 jaar met daarin ontelbare revalidatiepogingen zou je misschien denken dat alles stilaan wel went, maar dat is niet zo. Althans niet voor mij.

Ik was van plan er hier een stukje over te schrijven, maar ik kom niet echt uit mijn woorden. Het is blijkbaar onmogelijk goed te beschrijven hoe ik mij daarbij voel. Er zijn sterke periodes geweest. Periodes waarin ik op mijn aangepaste manier – dacht ik – wel kon functioneren en meekon in de gewone wereld, maar er zijn net zo goed mindere periodes geweest. Die zijn vaak erg eenzaam.

Niets is meer gewoon. Anderen vinden mijn rolstoel al bij mij horen, maar ik niet. Hoewel ik weet dat ik heel veel dingen terug kan doen die ik eerder kwijt was, blijft de frustratie over wat (nog) niet kan. Die “(nog)” schrijf ik omdat ik optimistisch wil overkomen. Dat wordt ook van me verwacht. Je moet vooruit willen. Vechten. Dan ben je sterk en sterk is goed. Dat hoor ik toch overal.

Maar soms als ik zo eens het hele plaatje bekijk dan kom ik niet verder dan: het is niet eerlijk! Goed voor het humeur zijn zulke gedachten niet. Je kan ze dus beter vermijden. Maar waarom zou ik alleen maar doen wat goed voor me is? Deze week blijf ik dus wat hangen in gemeenplaatsen en clichés.

Maar voor de rest… alles in orde…

En nu verder…

Allez hop, we hebben geen keus…

U begrijpt me wel.

Koersziek

’t Zijn rare dagen. Gisteren dan vooral. Druk. En toch mijn bed niet uitgeweest. Misschien is het dat wat het zo vreemd maakt. Wat ik dan zoal meemaakte?

’s Morgens iets na negen telefoon uit Frankrijk of ik iets kon opzoeken online over de aankomstplaats van een etappe later die dag van de Tour du Limousin. Dat kan ik. Internet is geweldig!

Dan serieus ziek geweest, maar toch ook wat geslapen tussen het overgeven door.

11u30: Olympische ploegkoers: kijken naar televisie dus én noteren (voor het verslag later die dag op de ploegsite) én sms-en (naar Frankrijk waar heel wat renners en personeel van de ploeg via mijn tekstberichtjes de prestaties van Iljo Keisse en Kenny De Ketele volgen).

Na de ploegkoers was ik leeg. Ik ben ook ziek, mottig en mijn conditie is na die paar weken al niks meer waard blijkbaar. Zo blij als ik ben met de prachtige koers die ik zag, zo ongelukkig ben ik met mijn eigen situatie.

Later op de dag na wat rusten en een telefoontje of twee met mensen die in Frankrijk zitten aan het schrijven van teksten begonnen. Over de ploegkoers, over de koersen in Zottegem en in de Limousin, info is er genoeg. Eén voor één de teksten publiceren en nog wat van die info doorsturen. Bezig zijn!

Beseffen dat al dat schrijfwerk meer energie gekost heeft dan ik eigenlijk had. Ik ben dan ook rotmoe. Bah. Wat baal ik daarvan.

Een blog schrijven zal zeker niet voor vandaag zijn.

In de avond als allerlei ongemakken me wakker houden zet ik een film op op de laptop. Ik kan er mijn gedachten niet bijhouden. Ze driften weg. Gelukkig kwam er dan nog een telefoontje uit wielerland. Ik vond er wat afleiding in en kon zelfs een paar keer lachen. Dat deed deugd!

Is dit nu een goede dag? Ja want ik had heel wat interactie met de koers en neen want ik voelde me te vaak ziek. Ach, zolang het ene het andere wat compenseert. Maar kan dat wel blijven duren? Ik durf de vraag niet eens beginnen beantwoorden.

Ik ga slapen na een laatste afsluitend telefoontje. Dit keer niet uit de koers, maar daarom niet minder welkom. Ik vertel over mijn dag en krijg te horen dat ik uitgeput klink. Daar kan ik inkomen. Dat ben ik ook. Morgen beter?

Vandaag is het in vergelijking met gisteren tot nu toe heel erg rustig. Een paar berichtjes gingen al heen en weer naar de Limousin maar meer interactie was er nog niet. Ik ben dus alleen, maar het gaat wel. Denk ik.

Update 20u51: Er is nog een telefoontje uit de Limousin bijgekomen ook.

Soms he dan

Af en toe heb ik een dag dat ik het vervelend vind te moeten opstaan. Vandaag bijvoorbeeld. Sinds gisterenavond steekt de koorts weer de kop op. Vanmorgen was ze wat gezakt, maar nog altijd aanwezig. Rusten zegt de dokter. Wat denkt die dan dat ik gisteren al deed? Ik weet wel koortopstoten horen erbij en misschien moet ik mijn uitstappen naar wielerland op deze manier nog wat bekopen, maar toch. Vandaag is zo’n dag dat ik dat allemaal niet eerlijk vind.

Waarom moet ik nu al die jaren al regelmatig koorts hebben? Waarom moet ik dat normaal – want horend bij mijn ziekte – vinden? En waarom moet dat net nu als ik morgen nog eens weg wil gaan met mijnheer AnW?

Zou het dat zijn dat me het meeste stoort? Dat ik morgen weg wil? Ach, weet je wat, ik ga nu rusten alsof mijn leven ervan afhangt en dan hoop ik maar dat morgen alles beter gaat!

PS. En dan had ik u nog niets verteld over spierpijn en spasmen en ogen waarvan het zicht soms uitvalt, maar als ik u dat zou vertellen dan zou ik pas echt aan het klagen en zagen zijn.

Team CSC Saxo Bank enzo

Vandaag heb ik genoten van de raid van Carlos Sastre (boven) op Alpe d’Huez. Eigenlijk ben ik al dagen aan het genieten van het werk van het hele team CSC Saxo Bank. Dat vroeg gewoon om wat tekeningen. Zoals gisteren die van de broers Schleck: Andy (linksonder) en Fränk (rechtsonder).

En hoe meer ik teken hoe verder ik vlucht. God wat haat ik de realiteit op dit moment. Ook vanavond nog. Zelfs vanavond nog meer dan vanmiddag. Ik ken nu immers mijn planning voor volgende maand en die is niet mis. Bah. Ziek zijn…

Afleiding

Pfffff. ‘k Ben ziek. Rotziek. En die dokterspraat van gisteren spookt nog door mijn hoofd. En ik ben het beu, maar dan ook helemaal beu om ziek te zijn eigenlijk. Nu ik van het gewone (vakantie)leven mocht proeven, valt ziek zijn erg tegen. Of ligt dat aan mij?

Anyway… afleiding gezocht in tekenen. Cavendish een paar keer en ook eens Monfort geprobeerd. Ze staan hier op mijn wielersite.

Hoe gaat het?

Omdat mensen me vragen hoe het gaat…

Ik ben tegenwoordig erg goed in vluchten. Vluchten in reisvoorbereidingen, vluchten in allerlei papierzaken en andere dagdagelijkse dingen. Laat me vooral niet stilvallen denk ik vaak. Stilte en rust zijn mijn grote vijanden.

Alleen jammer dat ik vaak met mijn vijanden te maken heb. De verrekte pijn, de vermoeidheid, het ziek zijn en de koortsopstoten maken dat ik erg veel stillig. Dat begint me zo tegen te steken…

Op van die stille momenten rennen de laatste doktersgesprekken rondjes in mijn hoofd. En zelfs zonder die flashbacks is er de pijn om me aan het nieuws te herinneren. Bah. En toch moet ik verder waarschijnlijk. Somehow.

Nu zondag is er het BK in Knokke Heist. Koers. Hip hoi. Alleen heb ik momenteel nog geen idee of en hoe ik er moet geraken. Ik vertrouw mijn rug voor geen half uur meer, laat staan voor een hele dag. Hetzelfde met de reis naar Bretagne. Dat gaat geweldig leuk zijn. Of niet.

Doorbijten zal het zijn. Dat in elk geval. Afzien. Maar dat doe ik thuis ook al.

Of het wel slim is om zo’n uitstappen te plannen? Neen, hoegenaamd niet. En toch… het voelt ergens wel goed. Het voelt als leven. Beter kan ik het niet omschrijven. En leven, is dat niet wat ik moet proberen?

Ik probeer positief te blijven. Zo veel als mogelijk. Geen idee of dat lukt. Online al iets beter dan in real life vrees ik. Ik kan echt triestig zijn. Alles zwart zien. Panikeren. Geen meter meer voor me willen zien. Echt lang duurt dat meestal niet. Maar toch. Moeilijke dagen zo vaak.

Dus ja, hoe gaat het? Geen idee eigenlijk. ’t Is lastig.

Morgen is het donderdag. Dat is dan extra lang revalideren met de kinesist. Dat moet immers ook nog tussen al het andere ziek zijn door. En ook daar kijk ik soms tegenop. Nu niet. Ik wil nog een laatste test voor zondag. Hopelijk valt het morgen dus een beetje mee. Zo probeer ik dag per dag te bekijken.

Ach wat, da’s zever. Dat lukt me nooit. Ik kan dat niet. Carpe diem enzo. Daarvoor moet ik eerst mijn hoofd rustig krijgen en dat is momenteel een onbegonnen zaak.

’t Is vechten. Op alle vlakken. Alleen lukt dat niet meer.

Gelukkig zijn er vluchtwegen…

Grbml

Verdorie. Ik ben aan mijn nieuwe wielersite bezig en net nu is de MySQL server down. De wielersite is elders gehost dan deze weblog. Ik kan dus wel hier nog mijn ergernis komen intikken. En dat gebeurt natuurlijk net nu ik aan de galerijen met tekeningen bezig ben en ja die zitten in MySQL tabellen en die zijn nu natuurlijk niet bereikbaar. U begrijpt het of u begrijpt het niet, maar neem van mij aan dat het vervelend is. Grmbl. Zucht. En net nu het einde in zicht komt natuurlijk. En zo zou ik nog wel wat kunnen klagen…

Update 13u36: De statuspagina is al ruim een uur onveranderd. Er wordt nog altijd aan het probleem gewerkt.

Update 13u52: De situatie is opnieuw genormaliseerd. Oef! Ik kan verder prutsen 🙂

Lappenmand, in de

Ai. Het was een beetje te verwachten. Na twee goede dagen met gisteren zelfs heel wat buitenlucht heb ik een terugval. Pijn, vermoeidheid, tranen,…

Gelukkig is er straks koers op TV voor het verzetten van de gedachten.

Ondertussen…

… is het hier een weekje stil geweest. Net als ten huize AnW trouwens. Stil. Heel stil. Ik was ziek. Rotziek. En met dan dat platliggen erbij is de ambiance niet echt geweldig. Ik zag het ook allemaal niet meer zitten vaak. Heel vaak. Ik kon ook niet naar de koers in De Panne waar ik de voorbije jaren altijd was. Nu niet. Pfffff. Echt teveel was het allemaal. Veel te veel.

Een geluk wel dat er koers was op TV om naar te kijken. En vandaag? Vandaag was ik buiten… (to be continued)

Nu even niet

Mijnheer AnW: “Wat is er?”
AnW: “…”
Mijnheer AnW: “Gaat het niet?”
AnW: “…”
Mijnheer AnW: “Maar wat is er dan?”
AnW: “Niks!”

Of hoe het soms echt te slecht kan gaan en ik er dan liever niet over wil praten.

Mentaal even een off day denk ik. Vind daar maar eens begrip voor. Of voor de pijn. Want die is er toch altijd? Alsof dat het makkelijker maakt. Niet dus. Wel integendeel. Anyway. Het gaat nu even niet.

Warboel van gedachten

Ik denk veel na tegenwoordig en kom dan tot nietszeggende conclusies. Dat het allemaal niet eerlijk is bijvoorbeeld. Of dat ik het allemaal wel beu ben onderhand. Allebei veralgemeningen en dus allebei intellectueel oneerlijk.

Het is gewoon rotmoeilijk. Laat dat duidelijk zijn.

Nu wil ik graag horen dat alles goedkomt. Dat ik ook hier wel weer een antwoord zal op vinden. Ik wil gerustgesteld worden.

Troost zoek ik. Een beter gevoel dan datgene wat nu overheerst. Minder tranen.

Want ik bén het beu en het ís niet eerlijk. Dat lig ik hier te denken met een winterjas van Topsport Vlaanderen en eentje van Rabobank bij mij. Ze helpen me de figuurlijke koude te verdrijven.

Ik denk terug aan de voorbije dagen. Aan de dagen dat ik in wielerland was. Ik wil en zal nagenieten! Denken aan de handdrukken, de knipogen die ik kreeg. Ik lees en herlees de mails die ik nadien nog kreeg. De sms-jes ook.

Ze zouden allemaal eens moeten weten hoe triest ik nu ben. Hoezeer ik moet vechten tegen het vocht in mijn ogen. Ik denk dat ik dat nu wel even opgeef.

Zo zweef ik tussen veralgemeningen en herinneringen aan mooie momenten. Slaapwel.

En? Hoewist?

Ik wist het op voorhand natuurlijk. Zowat iedereen zou vragen: “En? Hoe is het?”. Dit in verschillende vormen van: “Dag kindeke en hoewist meiske?” tot het veel kortere: “ça va?”. Maar wat antwoord je dan best?

Ik pareerde de vraag nogal eens met: “Gaat wel,” maar hield daar telkens een onvoldaan gevoel aan over. Een eerlijk antwoord duurt een tijd en is vooral ook niet echt optimistisch. Uiteindelijk heb ik aan een paar mensen wel verteld wat er zoal mis is tegenwoordig. En eigenlijk deed dat wel deugd.

Steun en troost… ze waren welkom. Je kan niet altijd sterk zijn.

Problemen, problemen

Slecht nieuws. Mijn linkerpols zit in een spalk. Doel: gewricht stilhouden en dus laten rusten. Met een rechterhand die altijd al verlamd is is dit een behoorlijke extra handicap. Lees: ik haat dit. Tikken is nu zelfs lastig (en mag eigenlijk ook niet) en vandaag deed ik ongeveer niets anders dan stilliggen en tv kijken. Niet meteen inspirerende bezigheden.

Hoelang de spalk aan moet blijven is voorlopig nog onzeker. Het verhoopte effect (de pijn verminderen) is er gelukkig wel, maar toch: leuk is anders!

Het is soms moeilijk

Ik ben blijven hangen op mijn weblog. Iets aan mijn vorige berichtje stoorde me, maar ik kan het moeilijk benoemen. Te feitelijk, te triestig, te… ik weet het niet. Al een paar dagen twijfel ik over de dingen die ik hier neerschrijf. Hoe vaak kan je zeggen dat koorts vervelend is voor het op zagen begint te lijken? Iedereen weet toch dat dat vervelend is. Zwijg er dan over denk ik nu. Hetzelfde voor alle andere nevenwerkingen. Je kan toch moeilijk elke dag een lijst met fysieke ongemakken publiceren. Dat probeer ik dan ook niet te doen.

Tegelijkertijd ben ik wel ziek en dat beperkt mijn inspiratie meer dan een klein beetje. Er spelen ook nog andere dingen op de achtergrond die nog niet blogrijp zijn en zo wordt het wel heel moeilijk hier soms. Pfff.

Eigenlijk zit ik gewoon helemaal niet goed in mijn vel de laatste weken. Toch hou ik de schijn nog even op. In real life zeker en hier dus ook maar.

Och ik ben aan het zagen en ik weet het. Tot zover.

Nadenken over iets als een toekomst

Als het hier stiller blijft dan ik zou willen is het misschien nog wel vooral omdat ik nadenk over mezelf en dat is geen eenvoudig onderwerp…

Wat kan en mag ik nog verwachten van de toekomst? Eigenlijk weet ik het niet. Ik pieker er nu al weken over. Zou ik nog een fractie van mijn oude job aankunnen bijvoorbeeld? Kan ik een project op lange termijn plannen? Kan ik nog wel een engagement aan?  

Zonder lijkt het leven soms behoorlijk leeg. Dat is niet leven, maar overleven. Daar moet ik iets aan doen. Maar wat?  

Soms wil ik zo graag weer dingen doen dat ik er ongemakkelijk van word. En soms gaat het fysiek of mentaal zo slecht dat ik alles liefst hier en nu wil opgeven. Meestal hang ik daar ergens tussenin.

En dat is precies zo moeilijk. De onbeslistheid van “het tussenin hangen”. Niet weten of je vooruit of achteruit wil.

Ik denk dat ik nog stof tot nadenken heb.

Wegschrijven

Veel tekst vandaag. Veel gebeurd ook gisteren…

Hier en hier kan u al lezen hoe geweldig ik het vond. Daarover schrijven heeft me vandaag al door enkele moeilijke momenten geholpen. Er waren immers ook minpuntjes en die werken nog wat door. Verdomde rolstoel. Onder andere…

De slechte dingen zo snel mogelijk vergeten en de goede herinneren dan maar?

Zoiets zou het moeten worden. Duimen maar dat het lukt!

Indrukken

Ik weet echt niet hoe beginnen. Schrijven. Over gisteren.

Teveel indrukken. Positieve en negatieve. Ben nog murw.

Moe ook. Fysiek. Van de inspanning. En mentaal.

Juist ja. Van de indrukken. Zucht. Dit is moeilijk nu. 

Oh ja. Ik heb mijn helden gezien! Echt! Live. Wauw!

Symptomen

Pffffffffffff. Al een paar dagen alle symptomen van buikgriep zonder buikgriep te hebben… krampen enz en dan kan je in mijn situatie dus geen spurtje trekken naar het toilet met alle gevolgen vandien. Het is hier niet echt leuk tegenwoordig. Daarbij ook nog eens wat meer pijn dan anders, soms taalprobemen, altijd rotmoe, maar verder… wel ja, denk dat allemaal weg en dan gaat het wel… Maar ik denk toch dat het hier nog even wat stiller blijft…

Alles gaat goed?

“Ciao An! Alles gaat goed?”
“…”
“Ik ben blij jij bent hier met fiets!”
“Ja ik ook, maar…”

En toen wist ik het even niet meer. Hoe vertel je een fijne, hartelijke mens die zo blij is je te zien dat het niet goed gaat? Helemaal niet zelfs. Dat je onder de medicatie zit zoals nooit tevoren en dat je zonder al die dingen niet eens meer rechtop kan zitten, laat staat buiten komen. Hoe vertel je zo iemand dat je het eigenlijk helemaal niet meer ziet zitten?

Eenvoudig. Je vertelt het hem niet. Beter nog. Je vertelt het aan niemand.

“Ja alles gaat goed. Vandaag toch.” Slik.

Een geluk…

  • … dat er straks weer veel koers op TV is (Burgos en Duitsland)
  • … dat ik daarover mag schrijven op deze site
  • … dat ik me zo een beetje nuttig kan voelen en afleiding heb,

want anders zou het hier maar triestig zijn. Maar dat is het dus nu niet. Duh. De reden? Ach, veel te verwerken, moe, pijn, the usual. Verder gaat het wel.

Paar woordjes

“Hoe kan je nu rusten als je die laptop opzet?”, vraag mijnheer AnW zich meer dan eens per dag luidop af. Niet dat ik de laptop zo vaak aanzet als hij het zich afvraagt, maar kom. Een laptop “uit slaapsptand halen” catalogeer ik immers niet onder aanzetten. Nah. Anyway, we hebben een andere opvatting over rusten.

Maar, beeld je mijn situatie eens in. Rechts verlamd, veel pijn, nu al een week koorts, meer pijn dan gewoonlijk en een “bweurk” gevoel alom plus regelmatig taal-kwijt problemen. Als ze dan zeggen dat je ook nog eens vooral moet rusten dan zakt de moed je als vanzelf wel in de – niet eens aanwezige – schoenen. Rusten… is piekeren en piekeren… is moral verliezen!

Neen, dan hou ik me liever af en toe creatief bezig. Met tekenen bijvoorbeeld. De tekening hierboven is een product van vorige nacht en vandaag… En aan de tekening hieronder heb ik een paar weken gewerkt.

En ja ik zet de laptop aan. Mail een paar mensen. Hoop op reacties. Wil niet alleen liggen met Grayling en mijn problemen. Blij ben ik als er mail inkomt. Als er reacties komen. Of als mijn gsm rinkelt.

Zielig? Ik vind vaak van wel. Dat ik flauw ben enzo, maar het is niet anders. Ziek zijn sucks! Ja sorry, dat moest er even uit, misschien lucht het op.

U leest het vervolg morgen wel 😉 Als u nog wil tenminste… 8)

Gelezen boek

Ik wil.

Ik hoop.

Ik moet.

Ik eis.

Mijn taal.

Terug.

Soms ben ik ze immers kwijt. Een onoverkomelijk gemis voel ik dan. Vandaag veel gerust. Heel veel. En boeken gehaald. Laten halen. Nieuwe. Echt nieuwe en gelezen nieuwe uit de BIB. Een gelezen boek heeft iets rustgevends. Zo ben ik weer waar ik moet zijn. In rust. Tot als ik wakkerder ben. Gauw…

Nieuwe header blijft

OK, voorlopig hou ik zeker de nieuwe header. Voor mijzelf zal het wel wennen, neem ik aan om zo mezelf te zien zitten daar boven en het mag best wat vrolijker dan voorheen. Zo voel ik me ook! Althans toch in mijn hoofd.

De pijn en het afzien en het ziek zijn blijft. Dju toch. Maar we gaan verder… als altijd… weet je wel… (diepe zucht)

Denkdag

Het nadeel van rustdagen is dat het snel denkdagen worden. Dat is ook vandaag het geval. Ik heb een stamp gekregen. Zo eentje als in reality kicks in.

Nog even piekeren en ik hang helemaal in de touwen. Hopelijk zijn die elastisch en katapulteren ze me vanzelf weer terug. Zo gaat het altijd meestal.

Rustdag

Gisteren was het rustdag in de Giro. Vandaag is het rustdag hier thuis. Vanmorgen ben ik al anderhalf uur wakker geweest om dan te beslissen dat ik beter terug zou proberen te slapen. Dat deed ik dan ook tot 13u. Nu ben ik wakker. Of daar lijkt het toch op.

Fietsen met Grayling blijft leuk (gisterenavond weer een klein stukje dit keer op ons eentje). Spelen met Grayling blijft leuk. Grayling knuffelen idem.

Maar soms komt de realiteit opzetten. En dat is veel minder leuk. Dat is moeilijk.

Hey dag An

Ik ben mezelf tegegenkomen.

Dat zit zo. Ik wil een nieuwe website bouwen en nadat ik weken en weken bezig was met beslissen wat er precies op moest komen en hoe hij er zou uitzien (zucht) was ik daar eindelijk uit, maar toen ik het dan wilde maken duurde dat niet een paar dagen zoals “vroeger” maar ook weer weken en weken en dan moest ik nog aan de echte inhoud beginnen en aan dingen met php enzo, maar toen liep het boven in mijn hoofd helemaal vast.

Nadenken. Concentreren. Oplossingen zoeken. Logica. Het gaat niet meer…

En daar voel ik me zo slecht bij. Als u een beetje zou weten wie ik vroeger was en wat ik toen zoal deed en hoe jong ik ben en hoe dichtbij vroeger eigenlijk nog is, dan zou u het misschien wel kunnen begrijpen, maar neem van mij aan: “Het was de voorbije dagen niet leuk om mij te zijn,” en diep zuchten helpt niet.

Puf

Het fleece dekentje ligt wat opzij, maar ik lig vandaag nog wel onder de lakens. Gisteren wat overmoedig geweest. Bij de eerste tekenen van beterschap denken dat het voorbij is, was geen slimme zet.

Vandaag betaal ik daar een prijs voor. Maar ik kijk vooruit. Droom (soms ook letterlijk, dus in mijn slaap) van een volgend bezoekje aan Grayling en hoop morgen de koers te kunnen zien op TV.

That’s it.

Of weet je wat? Eigenlijk hoort “diepe zucht” ook wel in dit verslagje thuis. Want ik ben het een beetje beu dat ziek zijn. Een beetje veel zelfs.

In stilte

3u14 vannacht
de hele wereld slaapt,
maar niet ik.

Rondom mij is alles stil. Ik snotter en snuif. Zachtjes. Laat niemand het horen. Als een klein kind stel ik steeds weer dezelfde vraag. Waarom? Ik vul aan. Dat kan ik wel. Waarom doet het zo’n pijn? Waarom wordt het niet beter? Waarom recupereer ik slecht? Waarom ben ik zo bang? Waarom…

Dat het niet eerlijk is. Daarbij kom ik eens te meer uit. Goed wetend dat ook die bedenking me niet zal helpen. Misschien wel integendeel.

Slapen moet ik. Fysiek ben ik moe. Daar kan mijn troebele geest niet tegenop.

Vanochtend weer wakker. De grootste donkerte is weg. En nu verder. Als altijd.

Na de stilte

Het was hier al te lang stil. Dat daar goede redenen voor waren, spreekt voor zich. Na een periode van rusten en veel denken – ik weet niet of het echt nadenken was – zal het wel geen toeval zijn dat ik hier “hervat” met eerst een tekening van een coureur en dan weer met de eerste foto’s van Grayling.

Hopelijk slaag ik er nu weer in hier regelmatig iets te laten lezen. Of te laten kijken. Bekijken. Geen idee hoe ver ik kom. Er staan enkele dingen op stapel waar ik naar uitkijk. Maar het is misschien wel vooral een kwestie van weer durven. Durven schrijven. Durven blij zijn. Durven plannen. En altijd weer angst en moeilijkheden daar tussenin. En slapen. En pijn. Enzo.

Pechdag (horrorverhaal-tje)

Het was een echte pechdag gisteren. En dan heb ik het niet over de valpartijen op het WK veldrijden. Neen, ik heb het hier in de eerste plaats over mezelf.

Gisteren heb ik me immers zwaar verwond. Het bloed gutste eruit. Stelpen lukte amper. Dat dat vooral met de beperkte stollingsgraad van mijn bloed te maken heeft en niet met de aard van de kwetsuur is hierbij uiteraard niet belangrijk. U had het moeten zien. Een slagveld was het.

De oorzaak? Ik had me gesneden. Aan een blaadje blad papier. Aaargh.

Dat ging ongeveer als volgt. Ik lag braafjes in bed naar het WK te kijken en “Go Sven!” en “Komaan man!” te roepen. Daarna keek ik nog even naar de ploegentijdrit in Qatar en ik dacht: “Hm. Mooie beelden en ik voel me anders maar ziekjes, laat ik eens proberen een beetje te tekenen, zo met palmbomen erop enzo om wat afleiding te hebben.” Daarvoor had ik nodig:

  • potloden
  • slijper
  • en tekenpapier.

Niemand die kon inschatten aan welk een gevaar ik mij hiermee blootstelde. Tussen het tekenpapier zat immers een nog scherper wapen: printerpapier!

Het duurde niet lang. De eerste potloodstrepen waren amper gezet. Toen gebeurde het. Een fractie van een seconde was genoeg. Een snede. Twee centimeter lang. God weet hoe diep. De dokter weet dat ook. Hij moest het immers weer in orde krijgen. Dat is hem na enige tijd ook gelukt. Oef.

En dan lig je daar met een rode handdoek – tot enkele minuten daarvoor was die nochtans wit – en een reeks doordrenkte compressen te wachten op een oplossing en dan – natuuurlijk net dan – krijg je telefoon. Van de sportdirecteur uit Qatar. Over het WK cross en over de beelden van de ploegentijdrit enzo.

Omdat ik op dat moment nog wat geschrokken ben en best wel wat relativering kan gebruiken zeg ik na een tijdje: “Lach mij maar eens goed uit!”
Hij lachte mij eens goed uit en maakte niet de minste aanstalten om te vragen: “Waarom?”
Ik wist wel dat ik op hem kon rekenen.
Ik: “Wilt ge weten waarom?”
Hij: “…”
Ik: “Ik heb mij gesneden aan een blad papier!” en omdat de stilte stilaan oorverdovend was, voegde ik er snel aan toe: “En ik verlies massa’s bloed nu. Echt niet normaal.” Hij lachte weer verder. Daar kon ik niet tegenop. Ik lachte mee. Zo werd het toch nog een plezante avond.

En straks is het weer koers uit Qatar op TV. En ik voel nu al de durf en de zin voor avontuur en risico weer opborrelen. Straks ga ik iets strafs doen! Ik ga mijzelf opnieuw blootstellen aan grote gevaren. Ik ga… tekenen!

De computer en ik

Help!  Mijn hoofd kan niet meer volgen wat ik voel.

Als ik nu zou zeggen wat ik denk dan zou dat het wel zo ongeveer zijn.

Zucht.

Dat is dezer dagen ook een goede samenvatting van wat ik denk.

Bah.

Ook dat drieletterwoord durf ik wel eens te gebruiken. En verder alles in orde?

Eigenlijk zit ik nu in een herstelperiode. Dat was althans zo gepland. Daarna zou ik dan fysiek en mentaal weer voldoende opgelapt moeten zijn om een volgend front uit te kiezen en verder te vechten. Alleen heb ik nu last van een complicatie in mijn buik die veel pijn en net geen uitputting veroorzaakt en waarbij elk onderzoek een verslechtering van de situatie aantoont en waarvan men zegt dat mijn lichaam dat niet meer zelf de baas kan worden terwijl ingrijpen momenteel niet mogelijk is. En als je in een herstelperiode op die manier elke dag wat achteruit gaat dan is het niet eenvoudig om blij te zijn.

Nog nooit was mijn optimisme zo ver weg en de twijfel zo groot. Mijn moral is net niet onbestaande. Zou dit het dieptepunt zijn en gaat het vanaf nu weer naar boven? Geen idee. Mijn gevoel en mijn hoofd spreken mekaar steeds vaker tegen. De verwarring is overal. En dan nog een blogje schrijven. Heel grappig. Alsof dat nu nog kan. Ja hoor. Over desktops enzo. Leuk. Voor wie? Geen idee.

Van een misleidende titel bij een postje gesproken…

Neen toch niet, want als er de voorbije dagen ten huize AnW veel nagedacht is, dan was de relatie die ik met mijn computer heb ook één van de onderwerpen. Net als mijn relatie met jullie lieve lezertjes. De disclaimer die onderaan mijn info over mezelf pagina staat mag dan duidelijk zijn, het was nodig om een nieuwe redactionele lijn te bepalen.

Omdat ik hoop dat mijn hoofd er uiteindelijk baat bij zal hebben blijf ik hier schrijven. Misschien zelfs meer dan vroeger. Het zou wel kunnen dat ik hier minder zal zeggen. Bent u nog mee?

Ach, u en ik we merken het wel de komende weken. Ik ben bang voor de periode die komt. Ik ben op zoek naar afleiding. Dromen heb ik genoeg maar het zou allemaal wel wat concreter mogen moeten worden. We’ll see.

De anderen en ik

Toen ik de binnenkomende e-mails naar aanleiding van mijn stem-op-mijn-wielersite campagne bekeek, overviel me af en toe een wat donker gevoel. Taalkundig is dit waarschijnlijk niet zo’n geslaagde openingszin, maar u begrijpt wel wat ik bedoel.

In mijn mailinglist zaten ook heel wat fijne ex-collega’s. Dat ze nog steeds fijn zijn bewezen hun reacties: natuurlijk stemmen ze voor mij en of ik ook wil laten weten hoe het afloopt, maar hun mails gaven me meteen ook een inkijk in hun carrière (nieuwe jobs) en bij velen ook in hun ondertussen gewijzigde gezinssamenstelling. Kindjes! Soms zelfs meerdere. Mooi. Voor hen. Hoop ik toch. Niet dat ik er over mee kan praten.

Enkele jaren geleden kon ik nog mee als we onze avonturen op de vastgoedmarkt met elkaar deelden, maar ondertussen ben ik echt wel hopeloos achterop geraakt. Ik ben langs geen kanten bezig met die dingen waar “mensen van mijn generatie” mee bezig zijn.

Ziek zijn sucks. Het veroorzaakt veel meer dan pijn en een goede kennis van de riziv-nomenclatuur. Het zet je leven stil. En dus speel ik maar verder computerspelletjes en kijk ik straks naar het veldrijden. Ondertussen probeer ik me vooral niet voor te stellen door welke weekenddrukte “de anderen” zich nu weer aan het worstelen zijn. Hier blijft het nog wel even stil.

Nooit goed

Leuk die mail van Clickx gisteren. Als nuttige tips gaven ze nog snel even mee dat wat reclame op de betrokken site wel goed zou zijn. OK. “Doen!”, dacht ik meteen. Wel was ik vergeten dat ik nog maar een week geleden niet eens meer wist wat een website was, laat staan hoe je er eentje zou moeten promoten. En moe dat ik ben… mijn hoofd bonkt bij de minste poging tot concentratie. Dat is allemaal niet bevorderlijk voor de productiviteit online.

Zo is het natuurlijk nooit goed. Dan krijg je eens een bericht dat je kan catalogeren bij “goed nieuws” en dan ben je niet sterk genoeg om er iets mee te doen. Maar goed, de realiteit is daar nu eenmaal, doorbijten dus en ondertussen is één en ander weer op zijn pootjes aan het vallen. Mijn wielersite is alvast reclame aan het maken voor zichzelf en binnen enige momenten laat ik ook deze blog daar schaamteloos bij helpen.

Want ja… het blijft een leuk gegeven: mensen vragen op mijn wielersite te stemmen. Het is mijn basis-site, eerste site, vlucht-site en zolang ik die niet opgeef geef ik ook mezelf niet op dus ja… opgelet: het volgende blogbericht bevat reclame en alleen maar reclame!

Verwarrend

Het begin van de week was behoorlijk verwarrend. Meer nog dan van heksen en andere pompoengeweld heb ik last van de tegenstelling tussen mijn dromen en de situatie van het moment.

Het gaat nu “niet echt goed” (opgelet = eufemisme in de aanbieding!). Ziek, weet je wel en toch gaan al mijn dromen nu over de nieuwe rolstoel die voor mij besteld is. Wat ik ermee zou willen doen en vooral wat ik weer zelfstandig zou willen kunnen. Morgennamidag hoop ik wakker en helder genoeg te zijn om naar de Koppenbergcross te kijken op televisie. Vluchten naar wielerland, dromen over later en ondertussen overleven in het nu. Het is dat ik koorts heb, moe en misselijk ben, pijn heb en zo nog een paar dingen anders zou ik ook nog lastig zijn op mezelf omdat ik niet wat vrolijker kan zijn. Nu denk ik dat ik mezelf het voordeel van de twijfel geef. Toch nog even.

Buiten kunnen

Zonet met een dag of zes vertraging naar de 2de aflevering van Marathon gekeken en ik bedacht al na amper 3 minuten: “Damned, ik mis mijn fiets!”.

Ik zag mensen hun eerste looptrainingen doen in putteke winter, hoorde hen vertellen over hoe fijn bewegen wel is ondanks het feit dat ze van nul conditie moesten beginnen, zag hun hartslagmeter, dieet,… vooruitgang. Zeker op dat laatste ben ik nu – met permissie – stikjaloers. En toen ze aan “een” sportcentrum in Herentals een uurtje in het bos gingen lopen brak ik helemaal.

Dan maar dromen van mijn eigen bike. Niet zomaar een bike wel te verstaan mijn Top End Excelerator handbike alstublieft. Volgend jaar wil ik weer rijden. Ook al lijken de prognoses op dat vlak veeleer somber. In mijn hoofd kan ik het.

Ik wil buiten kunnen. Desnoods afzien op de fiets, maar niet nu ziek zijn hier binnen. Anyway, morgenavond kan je al naar de derde aflevering van Marathon kijken op Canvas. Laat ik dat maar doen.

Humor troost

Gelezen in een interview met Bart De Pauw - DM 14/10/06 - als antwoord op de vraag of humor troost kan bieden:

“Ik heb zeker niet op een gegeven moment beslist: laat ik humor eens als overlevingsmechanisme introduceren in mijn bestaan, maar nu ik er zo over denk, is dat misschien wel zo (…) Sarcasme is een vorm van afval lozen, van lucht geven aan de zwaarte.”

Het verschil tussen cynisme en sarcasme is me niet echt duidelijk, maar laten we afspreken dat als u één van beide hier aantreft het dan ook een kwestie is van “lucht geven aan de zwaarte” en ik zo ook alleen maar troost zoek. Snif.