Categorie archief: Dit vind ik goed

Leeslijsten en ik

Tiens. In onze cursus Spaans 8 van het CLT zitten vooraan een bladzijde of 4, 5 met boeken waarvan we er 2 moeten uitkiezen (één per semester) om te bespreken op het mondelinge examen. Vorig semester is me dat gelukt, maar nu stel ik vast dat ik al drie boeken gelezen heb/aan het lezen ben sinds de eerste examenperiode, maar dat geen van deze drie in de leeslijst staat.

Leeslijsten en ik. We hebben altijd al een wat moeilijke relatie gehad.

Waarom La sombra de lo que fuimos van Luis Sepúlveda niet in de leeslijst staat is mij bijvoorbeeld een raadsel. Andere boeken van hem staan er namelijk wel in. De soms typische Latijns-Amerikaanse woordenschat misschien? Het politieke thema? Hoewel dat steeds gelinkt is aan de geschiedenis van Chili die nu eenmaal speciaal is. Soit. Het is een sterk boek. Ik lees het graag. Tot zover.

He’s back

He being Colonel Harold Wilberforce Clifton! Van Turk en De Groot, enfin nu van Turk en Zidrou that is.

Dat zijn strips. De eerste reeks telde 17 grappige verhalen. Het eerste van de nieuwe reeks mag er ook zijn. Net Spookrijders onder invloed uitgelezen en meer dan eens moeten (glim)lachen. Brexit of niet, deze Europese versie van Britse humor kan ik wel smaken.

Series

Ik heb de laatste tijd wel eens tijd gehad om een serie te bekijken, zowel op TV, op Netflix als op uitgeleende DVD’s. Deze sprongen er voor mij nogal uit:

  • The Cliff (Netflix, 2 seizoenen, IJsland, mooi!)
  • Trapped (DVD, 1 seizoen, IJsland in de winter)
  • Ooggetuigen (foto boven, DVD, 1 seizoen, Noorwegen, sterk verhaal)
  • La Trève (Canvas, 1 seizoen, België, knap en dichtbij)
  • Broadchurch (Netflix, 2 seizoenen, UK, kon korter)

Staan verder nog op de lijst te bekijken (op Netflix): Thicker than water, Rectify, Modus en The Bletchley circle. Die zijn voor als ik (ook op Netflix) klaar ben met Narcos, Peaky Blinders en Gran hotel. Denk ik. Of er eerder al wat tussendoor. Dat kan ook. Geen stress…

Bates Motel

In de categorie “Dit vind ik goed” wil ik de wereld graag laten weten dat ik de voorbije weken nogal genoten heb van Bates Motel op Netflix. Seizoen 1 en 2, that is. Norman Bates heeft een smartphone en gaat naar de lokale high school terwijl rondom hem mensen vermoord worden, drugdealers aan de slag zijn en wat al niet meer. Spannend. Raar. Die dingen.

Sporza

Sinds een week of twee, drie teken ik voetballers. Dat is niet erg. Het brengt je op plaatsen. Zoals bij de VRT waar ze het hele Europees kampioenschap voetbal omkaderen met voor- en nabeschouwingen, analyses en… fans.

Ik ben fan. Van Jan Mulder bijvoorbeeld. Held!

Dus tekende ik ook Jan Mulder. En dat vond ik zo fijn dat ik dacht:”Van deze man zou ik wel een handtekening willen,” dus waagde ik mijn kans daar in de schaduw van de VRT-toren. Het ging vlotter dan vlot. En de heer Mulder is ook “in het echt” een zeer fijne man. De schouderklopjes zinderen nog na.

Ik lees nu Duivelskunstenaar. Een fictief boek over hoe onze duivels het EK 2016 winnen. Ook dat bevalt me wel. Ook dit is van Jan Mulder.

(tiens, ik had als titel precies beter Jan Mulder genomen dan wel Sporza)

De Belgen verloren wel hun wedstrijd die maandagavond. Maar ze gaan dat morgen goedmaken.

Anyway, ik teken verder. Mijn favoriete opstelling staat al op papier. Maar die zal de wereld niet veranderen. Mijn wereld was maandagavond wel anders dan anders. Mooier. En dat is ook al iets.

Merci Sporza!
(die uit de titel)

Gewonnen!

Moet je kunnen. Een blog afsluiten al schrijvend dat je het wel eens terug over wat onschuldiger dingen dan doodziek zijn, zal hebben en dat dan niet doen.

Ik kan dat.

Dat probeer ik nu even goed te maken.

Door deze foto:

11140284_10206706332310521_2051775023721378291_n

 

 

 

 

 

 

 

Mijn dankjewelfotocollage voor de Duitse sprintbom André Greipel. Ik won onlangs toch een wedstrijd op Facebook? Wel dat groene Skoda-beest was mijn prijs. En foto’s. En een kalender. Allemaal in een grote gele doos van DHL vanuit Duitsland naar hier thuis gestuurd.

Super toch?

Al moet je misschien wel echt zot van koers zijn om dit mooi te vinden. Gelukkig ben ik zot van koers.

Boekenbeurs

De jaarlijkse Boekenbeurs in Antwerpen.
Je kan daar voor of tegen zijn.
Ik ben voor.

Omdat het zowat de meest toegankelijke boekenwinkel van Vlaanderen is en omdat je er op een fijne dag als pakweg vandaag striptekenaars, thriller en andere auteurs kan ontmoeten en laten signeren.

Ik had per ongeluk het weekend vrij. Iets met te hoge ontstekingswaarden nog in mijn bloed om andere behandelingen te laten doorgaan en dus kon ik net zo goed al op de eerste dag naar de Boekenbeurs gaan vond ik. Fijn zo.

Ook Pieter Aspe was vandaag in Antwerpen.
Je kan daar voor of tegen zijn.
Ik ben voor.

En ik durf dat hier zomaar schrijven 😉 Gisteren bracht ik vanuit Acco in Leuven Het Kapitaal van Karl Marx nog mee – just a bit of light reading zou Hermione hierover zeggen tegen Harry Potter – weliswaar in de Nederlandse vertaling, maar toch, daar kan je mee thuiskomen als student filosofie. Ik ben momenteel trouwens ook bezig met het verwerken van Husserl’s crisis van de Europese wetenschappen en dit wel in het oorspronkelijke Duits. Fijn allemaal, daar niet van, maar ik bracht dus ook zonder blozen de nieuwe van Pieter Aspe mee uit Antwerpen.

Samen met gesigneerd werk van Tom Lanoye, Bart Moeyaert, Marnix Peeters, Stefan Brijs, Toni Coppers, Luc Deflo en Saskia De Coster die zelfs nog wist dat ik niet mijn eerste boek van haar kocht vandaag. Ik liet inderdaad twee (of drie? ik moet het zelf opzoeken) jaar geleden al eens een boek bij haar signeren en ook toen was dat een fijne ervaring.

Urbanus en Charel Cambré tekenden voor mij één en ander. Letterlijk dan. Stripfiguurtjes. De ene met stift en de andere met grafiet. Fijn.

Hebt u het codewoord al ontdekt in deze post?

Fijn. Vandaag.

Comic

Ik lees al eens graag een comic. Van Daredevil las ik onlangs enkele delen, maar wel pas nadat ik de serie op Netflix had gezien. Nu heb ik vandaag volume 1 en 2 meegebracht van The League of Extraordinary Gentlemen. Ik heb 15 pagina’s gelezen so far en ik ben al fan. Dat is altijd een goed teken. Ik zag ondertussen hier dat er nog meer te lezen zal zijn na deze twee volumes en daar kijk ik nu al naar uit.

Vinyl

Het is tegenwoordig hip: LP’s en singles kopen op geperst vinyl. Bij mij zijn platen – zo gelijk dat wij LP’s en singles door de band noemen – synoniem voor goede jeugdherinneringen. Die neem je mee zolang je verder leeft*.

Platen dus.

Uren en dagen zat ik op de grond voor de TV-kast van mijn ouders en speelde ik keer op keer diezelfde platen van Urbanus. Of Ann Christy. Louis Neefs. Elvis Presley. Nat King Cole om er zo even voor de vuist vijf op te noemen. Later kocht ik ook mijn eigen eerst singles en platen.

In onze woonkamer is ondertussen een vintage platenspeler gezet. En neen, niet van-die-namaak-vintage-achtige-dingen-vers-uit-de-fabriek, maar wel een Philips uit de jaren zeventig. Mooi. Hij lijkt – van heel ver – een beetje op de stereo-installatie van mijn vader waar ik al die dagen mee doorgebracht heb en hij klinkt in elk geval net zo. De platen van toen heb ik nu hier bij ons thuis want:”Ik zou die graag opnemen op de computer, vake.” En natuurlijk was vake akkoord.

Vandaag hoorde ik zo terug het vertrouwde zoemen en kraken en daarbovenuit dan ene Louis uit Mechelen die uiteraard veel te vroeg gestorven is. Maar daarna legde ik de nieuwe LP van Recorders op, een groep uit het Brusselse die nog volop timmert aan de muzikale weg. Er zit ook een gesigneerde LP van Customs in mijn collectie en in mijn dromen wordt mijn “moderne” collectie nog wel wat uitgebreid.

In elk geval, platen draaien blijf ik nog wel een tijdje doen. Omdat het rust brengt. En omwille van die goede jeugdherinneringen.

* Vrij en zeer doorzichtig gepikt uit Testament van Lennaert Nijgh en Boudewijn De Groot