AnW

Vandaag was geen gebroken dag (zie gisteren). Ik liet dan maar wat extra stripverhalen uithalen (Thorgal en enkele hardcovers van Servais). Het is zo toch redelijk gelukt om er het beste van te maken.

Met “gebroken” bedoel ik immers dat er afwisseling in zat. Niet zo in de voormiddag (slapen en Huis Anubis kijken) maar net na de middag was er bezoek. Lieven en Rosita waren hier en dat vond Grayling geweldig. Ze sprong bijna tot aan Rosita haar oren en sprintte van de ene kant van de living naar de andere. Ze heeft dus nog maar eens getoond dat haar gekwetste poot weer helemaal genezen is. En dat we haar enthousiasme niet getemperd krijgen, dat ook wel.

Ik vond het ook super, maar bleef toch stil liggen Een beetje praten over vanalles en nog wat en ja effe niet alleen zijn, het deed deugd! In onze diepvriezer zitten nu appelmoes en spinazie uit Zwijndrecht en in de ijskast ligt een zak kerstomaatjes. Nice! Voor Grayling waren er beentjes. Waf!

Net na hun vertrek kwam de kinesist weer langs om te kijken of hij me ergens mee kon helpen. Mijn rechterkant is aangepakt en de pijn was wel te harden dus dat is goed. Maandag proberen we opnieuw.

En nu lig ik eigenlijk te wachten op een telefoontje van mijnheer AnW. Hij is vanmorgen vroeg naar Zweden vertrokken voor vijf dagen. Samen met nog zes collega’s van Natuurpunt gaan ze daar vogels kijken enzo. Ik ben benieuwd hoe hij het stelt!

Update 21u05: Ik publiceerde nog maar net dit postje of ik kreeg al een telefoontje met de melding dat ze goed aangekomen waren

Update 21u29: Een tweede telefoontje leerde me dat ze in het Vogelstation slapen in “kleine, schattige kabouterkamertjes”. Nu ja, mijnheer AnW meet algauw 1m90 dus voor hem is alles klein wellicht. Ze gingen nu Falsterbo by night verkennen. Morgen hoor ik hem opnieuw. Na een eerste dag vogelkijken dus.

Ik lig stil. Het is ondertussen al heel wat uren geleden dat ze me hier mijn slaapkleren hebben aangetrokken. Ik voelde me daarin precies niet OK. Was triest. En dat moet afgestraald hebben, want mijnheer AnW heeft me geholpen. Hij hielp me in een nieuwe fleece-trui van HTC Columbia. Die is zacht. Warm. Geeft me steun. Nu voel ik me beter. Sterker. Het mentale front heeft ook zijn rechten…

Als ik me zo zwakjes voel dan verlang ik naar mijn bomma en peter. Die zijn er al een paar jaar niet meer, maar ik droom dan wel eens over de avonden waarop bomma nog “crèmepap met rozijnen” klaarmaakte die ik dan warm mocht oplepelen net voor het slapengaan. Ik word al wak als ik aan de geur alleen al denk. Herinneringen…

Er was bezoek daarstraks. Omdat ik het jubileumfeest van enkele buren moest missen afgelopen zaterdag bracht de vrouw van het koppel mij enkele dozen zelfgemaakt roomijs. Mooi gebaar vind ik dat. Mijnheer AnW en ik zijn best wel liefhebbers.

Al bij al nog een fijne avond. Wat doet die traan dan in mijn ooghoek?

Terwijl ik naar de Vuelta lig te kijken experimenteer ik met de gratis app van Adobe, Photoshop Express. Gisteren gedownload voor de iPad en al leuke dingen mee gedaan. Verwacht geen overvloed aan functies – uiteraard – maar dingen als croppen en een paar soorten filters of kaders aanbrengen gaat heel eenvoudig. Meer moet dat voor mij niet zijn.

De filter hierboven is “vibrant” en de kader is een soort “film”.

OK de foto’s zijn niet superscherp (= gemaakt al liggend met een pijnlijke arm als “statief”) maar ik wil jullie toch laten zien dat ik vandaag wel degelijk mijn nieuwe trui aankreeg. Waarom? Omdat ik daar zeer blij om ben. Daarom.

Hier een poging om mijn hoofd wat op te tillen. Auw! Anyway, rechts staat er Highroad HTC geborduurd en links is dat Columbia en Scott.

Het dekbed kon ik niet vermijden. Ziehier mijn uitzicht voor de dag. Maar hey, ik heb mijn nieuwe trui aan en daaronder trouwens ook een nieuw T-shirt. Me happy!

Hiermee. Op Nintendo DS. Mijnheer AnW was in een vrijgevige bui. En ook een beetje tegen mezelf. In het echt. Maar het gaat wel. Ik lees nog strips (Largo Winch want die hebben we in hardcover en dat leest nu makkelijker), kijk naar de koers op TV en slaap veel. Mezelf pogen bezig te houden en rusten dus. Morgen meer van dat wellicht.

Nieuwe kledij mogen ontvangen van een wielerploeg en daar enorm blij mee zijn. Koers kent veel mensen met grote harten.

Naar de Vuelta kijken en Philippe Gilbert zien winnen. De verzorger die bij hem staat goed kennen en dus rechtstreeks naar de Vuelta kunnen heen en weer sms-en. Dat is leuk.

Wie klaagt dan over het feit dat hij/zij verplicht wordt om altijd onder het dekbed te liggen? Stil. Ook overdag. Over het feit dat de supercoole nieuwe kledij pas ten vroegste morgen zal aangetrokken worden omdat dat zelfstandig niet meer lukt? Kortom over vanalles dat te maken heeft met afhankelijkheid?

Ik…

Nu ja, niet dat ik een keuze heb. Daarstraks was de kinesist hier en die ondervond meteen dat ik nergens toe in staat ben behalve liggen. Donderdag evalueren we opnieuw.

Vuelta op TV, Largo Winch strips bij me, de Nintendo DS binnen handbereik, de iPad voor het broodnodige internet en seffens Crime Night kijken op VT4…

Het gaat inderdaad niet zo geweldig met me. Enerzijds denkt u: “Dat is normaal, met die ziekte en al”, maar anderzijds vraagt u zich wellicht af: “Wat zou er nu weer aan de hand zijn?”. Tenminste ik kreeg een paar mails/SMS-jes in die richting dus ja, ik mag hier misschien wel wat uitleg voorzien.

Ik ben onlangs bovenop alles – ziekte en al – ook nog even stomweg gevallen. De pijn die ik al had in mijn heup en benen is nu aangevuld met pijn afkomstig van mijn ribben – 2 stuks kapot gekregen – en mijn spieren daaromheen – scheuren in de tussenribspieren en in de aanhechtingsspieren aan de ruggegraat.

Enfin. Alles van boven mijn knieën tot aan mijn schouder doet nu pijn. Pijn bij het ademen, pijn bij het zitten, pijn bij het… ja bij alles eigenlijk. Alleen plat liggen zoals ik gisteren beschreef lukt wel een beetje.

En je kan toch TV kijken? En DVD? En kan je lezen? Of spelletjes spelen?

Ja hoor. Kan wel min of meer. Ik kan zelfs online vanwaar ik lig, maar eh… dat maakt alles niet echt comfortabeler. De houding die ik moet aannemen laat niet veel toe. En mijn goede arm doet nu bovenaan ook pijn dus een boek vasthouden is bijvoorbeeld een hele opgave om maar iets te noemen.

En ja ik mis weer zo veel. Van feestjes (dit weekend) tot live koers (volgend weekend) enz. En je kan toch niet de hele tijd mensen lastigvallen met telefoontjes enzo.

Dus klaag ik hier nog maar even…

Ik probeer in elk geval wel nog vooruit te kijken. Zo’n blessures zullen uiteindelijk immers ook weer genezen. En ik verwacht nog bezoek deze week/volgend weekend. En de lessen gaan weer beginnen. En Grayling is een trouwe gezelschapshond, ook in kwade tijden.

Dus ach… het gaat wel zeker?

Wat kapot? Ikzelf…

En dus lig ik plat – mijnheer AnW noemt het strijk – in de zetel. Kussens onder mijn knieën en een zo vlak mogeliijke rug. Die houding gaat me nog het beste af.

Vanavond kreeg ik Mario Kart voor Nintendo DS. Een nieuw spelletje. Om me wat af te leiden.

Verdere probeer ik wat te lezen. Al heb ik ook veel geslapen. Morgen zal ik een feest missen en zondag ook. Zo gaat het wel vaker, maar leuk is anders…