Vakantie deel 2 – La Vuelta a España

Soms komen niet alleen je verwachtingen uit. Soms komen die al zo snel uit dat je de lat steeds hoger legt. En dat ook dat allemaal lukt. En dan is het plots de laatste dag dat je dit jaar wakker wordt in Spanje. Straks rijden we naar Frankrijk. Morgen van daaruit verder naar huis. Maar het is mooi geweest. Heel erg mooi.

De maanden voor de start van de Vuelta a España had ik een hele reeks tekeningen gemaakt. In de hoop een keer aan de start te komen en die te kunnen laten signeren. In het voorjaar had ik een nieuwe lens voor mijn camera gekocht. In de hoop eens mooie wielerfoto’s te kunnen maken in een tijdrit. Meestal kwam er iets tussen. Zo van die andere afspraken. Ronde van België, Enecotour… het kwam nooit goed uit. En dus was mijn eerste grote test de tijdrit op 2 september in Spanje. Tipje van de sluier van het resultaat:

omgeving

Tom_Boonen_verkenning_1

Kristof_VDW_3
Van boven naar onder: de plek die we in de voormiddag uitzochten om de dag door te brengen, Tom Boonen tijdens de verkenning van het parcours in de late voormiddag en Kristof Vandewalle in de Belgische kleuren tijdens de tijdrit in de namiddag.

Dat was alvast geslaagde dag. Ik heb immers een pak foto’s die ik nu kan gebruiken als basis voor nieuwe tekeningen. Nieuwe? Ja, ik had er zoals ik zei recent nog een pak gemaakt. Meer dan dertig meer bepaald. En dus gingen we op 3 september naar de start in Pamplona. Tot mijn grote geluk kon ik er die ene middag al een stuk of 20 laten signeren. Wow!

Pamplona is daarenboven ook zonder koers een bezoekje waard.

pamplona_1

pamplona_2

En toch gingen wij de volgende dag opnieuw naar de koers :-) Ah ja! Dat was het plan. Deze keer kon ik de rest van al mijn tekeningen laten signeren. Dat was zoooo cool. Echt, als je mij niet bent, kun je je dat wellicht moeilijk voorstellen, maar dus: zoooo cool!

Het was die dag een vreemde etappe een beetje die 8 keer hetzelfde rondje aflegde. Dus zag ik mijn helden niet alleen aan de start, maar ook nog een keer of wat passeren. Topdag dus.

logrono_peloton

logrono_tinkoff

logrono_maxime

Van boven naar onder: het peloton in rondje vier ofzo, de ploeg die werkt voor Contador is niet helemaal gelukkig om daar te zijn precies ;-) en tot slot: Maxime Monfort lacht wel.

Vrijdag was een dag zonder veel verhaal. Een transfer en een dag met veel aandacht voor de belangrijkste andere bijzaak in mijn leven… maar Grayling zag wel de zee.

grayling_zee2

Zaterdag dan. Omdat al mijn tekeningen gesigneerd waren al en ik de koers herhaaldelijk gezien had al en ik iedereen van elke ploeg die ik kende en die in de Vuelta zat al wel gesproken had, dacht ik… zou ik misschien met mijn accreditatie van Equipos – dat is zo’n polsbandje, dat past mij sowieso erg goed, beter dan VIP ;-) – voor het handtekeningenpodium kunnen zitten? En daar dus tussen de coureurs – alle coureurs! – kunnen gaan zitten en zo foto’s maken?

Awel: dat kon!!!

start_fabian_2

start_laurens

start_gilbert_3

start_moreno

Van boven naar onder: Fabian Cancellara in het Spaans, Laurens Ten Dam, Philippe Gilbert en Dani Moreno.

En toen… heb ik nog gewacht tegen een paar mensen danku gezegd en reden we hotelwaarts na het middageten al. Slapen, koers op TV en met ogen vol ongeloof naar mijn foto’s van die middag kijken. Zo mooi heb ik sommige renners nog nooit gezien, laat staan gefotografeerd!

En toen… was het avond, sliepen we en binnen een uurtje ofzo rijden richting Frankrijk. Vanavond slapen we in de buurt van de Mont Saint Michel en dan rijden we maandag nog van daaruit verder naar huis. Huis? Ah ja, Keerbergen. Ik denk dat we het nog kunnen vinden wel…

EmailShare

Vakantie deel 1 – Barcelona

Spanje en ik. In 2009 en 2011 was dat een goede combinatie en ondertussen spreek ik ook wat Spaans dus dacht ik:”Misschien eens een grootstad tackelen à la Barcelona.” U leest het, talen en ik: çavakkes…

Maar grootsteden en ik, dat is goed voor even maar om er nu lang te verblijven? Plus we wilden Grayling meenemen en de auto en zo kwam het dat we in het Hotel Can Rafel in Cervello uitkwamen. Voorzieningen voor rolstoelen, buitenzwembad, dik 20km de grootstad uit op een berg en een uitstekend restaurant. We hadden er een prachtige tijd…

In Barcelona zelf was ik in het Museo Picasso, in de Santa Maria del Mar, parkeerde ik onder de kathedraal, reed ik met de auto en daarna ook met de rolstoel over de Rambla, dronken we iets op de Plaza Real, zagen we hier en daar wel eens iets van Gaudí, bezochten we nog de voetbaltempel Camp Nou en vond ik dat ene grote jacht in de Port Vell een spelbederver om de andere zeilscheepjes mooi op foto te zetten. Op Montjuïc vertoefde ik in het Museu Nacional d’Art de Catalunya (museu = geen tikfout: museo is Spaans en we waren in Catalonië!). En dat allemaal op vijf voormiddagen tijd.

De namiddagen waren voor rust. Lees: zwemmen, lezen, zwemmen, lezen, zwemmen,… en de avonden voor lekker eten. Batterijen opladen is me zelden zo goed gelukt als hier!

blog_bar_2

De Santa Maria del Mar stond erg hoog op mijn lijstje. Dat bleek helemaal terecht.

blog_bar_4

De Rambla ter hoogte van de opera.  Mij viel vooral het drukke verkeer aan weerszijden van de Rambla op, maar wie ben ik.

blog_bar_5

La Sagrada Familia gezien vanop Montjuïc.

blog_bar_7

Het Museu Nacional d’Art de Catalunya. Uiteraard moest ik die trappen niet op. Meer nog, ik kon zoals bijna altijd in Spanje vlot parkeren op een voorziene parkeerplaats voor minusvalidos en overal zijn hellingen of rampas en de mensen die werken in musea, hotels e.d. zijn enorm hulpvaardig. Echt. Ik wil hier wonen!!!!

blog_bar_3

Super goed verzorgd geweest in Hotel Can Rafel.

Enfin… dat waren dus vijf dagen in en rond Barcelona. Maandag 1 september reden we richting binnenland. Naar Tudela meer bepaald. Hier blijven we tot vrijdag nog en vanaf gisteren verblijven we een groot deel van de dag in wielerland.

Maar daarover later meer. Wordt vervolgd.

EmailShare

Estamos en España!

We slapen in de buurt van Barcelona op een berg in een hotel met karakter op overschot en toch ook alle comfort. En het buitenzwembad is toegankelijk! Met de auto!

I kid you not :-)

Als je op twee benen loopt en een reeks trappen neemt wandel je zo van de lobby naar het zwembad, maar als je zoals ik niet zo’n goede loper bent dan kan je wel de helling (eigenlijk de geasfalteerde oprit) afrijden en via een zijpoortje het terras rond het zwembad oprollen, maar omdat ik solo met mijn manuele rolstoel die helling nooit veilig op en af geraak, nam ik gewoon de auto ;-) Dus… heb ik ook vandaag al baantjes getrokken en in de zon gelegen.

Descansar is het Spaans werkwoord dat ik nu zoek. Ontspanning. Rust. Meer deden we nog niet deze namiddag. Het is vakantie weet u wel ;-)

Bueno… en morgen eens kijken hoe toegankelijk Barcelona is voor mij en voor Grayling. En dat doen we zo gewoon elke dag verder tot maandag 1 september. Want dan pas vertrekken we hier en dan gaan we nog een kleine week de Vuelta a España achterna.

EmailShare

Niet op de brug van Avignon

De plannen werden gesmeed tijdens het voorjaar:  Barcelona bezoeken, maar niet met de Trotter in 48u, maar gedurende een kleine week. En misschien ook nog een keer de Vuelta a España live gaan zien. Dat is koers. Ah ja. We waren eerder al in Spanje voor de Vuelta en ook al voor de Ronde van Burgos trouwens en dat was elke keer zeer fijn.

Tip: tik Burgos en/of Vuelta in in het zoekveld op dit weblog.

En omdat we niet in één keer met mijn aangepaste auto zomaar tot in Barcelona rijden – zo gek zijn wij zelfs niet – en omdat vroeger dit soort ritten met één nacht slapen onderweg nog steeds loodzwaar bleken, slapen we gisteren en vandaag twee keer in hetzelfde hotel bij Avignon, France. Zo kunnen we morgen de laatste 460 kilometer fris aanvatten.

Dat we gisteren een omweg – amper 50km maar wel drie uur in tijd  – maakten via schone dorpjes in de buurt van de Mont Ventoux plus dat mijnheer AnW vandaag niet alleen maar aan het hotelzwembad wou liggen kijken naar mijn gedobber, maar toch ook Avignon intra muros wou bezoeken en dat we daar menige rivierkei en uitgesleten voeg van nabij bekeken hebben, neem ik er graag bij.

Bueno! Mañana viajamos por España!

Ha!

Toeristen in Avignon eerder vandaag:

AV_3 AV_4  AV_6

EmailShare

Lassie

lassie
Ik had deze vroeger op video. Deze en de “echte” oude films starring Lassie. Want Elizabeth Taylor mocht dan wel meespelen in de mooie Lassie Come Home in 1943. De heldin van de films is immer de trouwe hond. En laat ik het nu net hebben voor honden. En voor trouw.

Gisteren zag ik Lassie geprogrammeerd op VTM. De digicorder deed de rest en zo komt het dat ik vanmorgen redelijk wat traantjes voelde opkomen en soms ook gewoon hun gang liet gaan… kan eens goed doen… So thank you Lassie!

EmailShare

Eerste keer OLT Rivierenhof

Ik was nooit eerder in het OLT, maar ik ga zeker nog een keer. Ooit. Bij gelegenheid dus. Gisteren was er Luka Bloom om naar te gaan kijken en luisteren. Zere keel vandaag. Dat krijg je als je geen zanger bent en toch meezingt als hij dat vraagt. Met plezier overigens.

20140726_210101_resized

Tom Vanstiphout opende de avond. Ik herinner me dat ik zijn bassist en zijn trompettist erg goed vond. En dat ik tijd had om een selfie te maken van mezelf – duh… – én mijnheer AnW.

In het OLT hebben ze een bel. Een kwartier voor een optreden begint rinkelt die enkele keren lang. Vijf minuten voor aanvang nog een keer kort. Luka Bloom staat op het podium. Kondigt zichzelf aan en speelt gitaar als de bel gaat. “OK, so I am not here”, zegt de man, brede glimlach inbegrepen. De toon is gezet.

20140726_222620_resized

Wie anders zou een avond kunnen vullen solo met een gitaar? Te vroeg beginnen en te laat eindigen en niemand van de aanwezigen vervelen? OK, de trompettist waarover ik eerder sprak – Sam Vloemans  als ik me niet vergis – speelde mee op één nummer. Imposant! Een neef van Luka – en ja, ik weet wel dat hij Barry Moore heet voor echt, meer nog hij zou Kevin Barry Moore heten – speelde dwarsfluit. Ook hij mocht op voor één nummer. De man heet Connor. Meer info heb ik niet. Behalve dan: hij speelde best aardig dwarsfluit.

Nooit eerder zou Luka/Barry twee keer hetzelfde nummer in één set gespeeld hebben. Dat zei hij tenminste. Gisteren deed hij dat wel. Hij sloot af met I am not at war with anyone – in de tekst werd America vervangen door Syria – een nummer dat hij ook in het begin van de avond al speelde. We hoorden verhalen uit Ierland. Verhalen over Tibet. Iets over een man die onschuldig gevangen zat voor jaren en jaren en over een megabouwproject in dat niet doorging na al evenzeer jaren van procederen en na het schrijven van een protestsong. Luka/Barry was wel zo goed toe te geven dat het vooral de legal actions waren die voor dat succes verantwoordelijk waren. Ik was gemakkelijkheidshalve gewoon blij dat hij de song speelde. Muziek. Mooi.

Een dromer is hij zeker. Toch lijkt hij me ook een realist. Een dromer met heel veel ervaring dus. Publiek bespelen lukt prima. Ik zag een man die doet wat hij graag doet en omdat hij daar goed in is de wereld als zijn huis kan zien en thuis is op elk podium.

Hij komt wel vaker naar België. Ik zag hem nu voor de derde keer. Op Facebook – ja hoor, team Luka houdt zich ook bezig met Facebook – las ik dat hij later dit jaar nog richting Duitsland trekt. Daarna volgt een tour door Zwitserland.

Kans is klein dat u dit leest als u in één van die landen woont, maar mocht het toch zo zijn: ga dan zeker eens kijken! Hou er wel rekening mee dat je mee moet/mag zingen en heel veel van handjeklap zal doen.

EmailShare

Mechelen, met de nadruk op Rik Wouters

20140721_150735Vandaag waren we in Mechelen toerist in eigen streek. Nationale feestdag. Mijnheer AnW eens niet aan het werk én ik zelf had een goede dag dus… op naar het Schepenhuis.

Daar is momenteel de tentoonstelling Rik Wouters Hoogtepunten te bezichtigen. Wil je dat met een rolstoel doen dan heb je zelfs een speciale toegang via de kelder en een traplift. Best wel cool eigenlijk zo in een Middeleeuwse setting ;-)

Wat ik vooraf wist is dat Rik Wouters in Mechelen geboren is. En dat hij schilderde en beeldhouwde. Dat konden werd ook allemaal bevestigd in de tentoonstelling. De bekende werken hangen er en ik kocht ook een boek met een catalogue raisonné van het grafisch werk. Ook zeer mooi en bij dat soort werken – etsen, tekeningen – droom ik dan over dingen die ik nog graag wil maken. Ooit. Niet dat ik een kunstenaar ben. Ik weet dat ik dat niet ben. Als je ziet hoeveel werken Rik Wouters in zijn korte leven maakte dan weet je het wel. Passie, talent en ijver. Veel ijver.

20140721_110857

20140721_112313

Na een stop op de Grote Markt – tapas! – gingen ook nog via de zijingang in de Sint-Jansstraat het Hof van Busleyden binnen. Daar is tijdelijk Rik Wouters & Co. door de Groote Oorlog getekend te bekijken. Verschillende beeldende kunstenaars uit het Mechelen van die tijd tekenden of maakten beelden met WO I als onderwerp. Al dan niet op de vlucht. Al dan niet in een kamp. Ik werd er stil van.

20140721_131651

20140721_133923

20140721_134727

Nadien nog een terrasje – kort hoor, beetje moe tegen dan… – en nu zijn we al eventjes thuis. Mechelen is tenslotte maar 13 kilometer van hier.

EmailShare

Barcelona

Ik lees terug graag en – relatief – veel. De meeste boeken komen uit Bibliotheek Tweebronnen in Leuven. Sommige koop ik zelf. Of krijg ik van mijnheer AnW. Dat is eigenlijk beter gezegd.

De laatste weken lees ik al eens een boek dat zich afspeelt in Barcelona. Dat we het plan hebben om eind augustus een kleine week in deze fiere Catalaanse stad te gaan rondrijden, wandelen en wat al niet meer heeft daar wel wat mee te maken.

Zo las ik al De Antiquair, De Kathedraal van de Zee en Zeg me wie ik ben om er enkele te noemen. Die laatste speelt uiteraard niet uitsluitend in Barcelona.

Enfin, wat ik wil zeggen is eigenlijk dat ik er ondertussen heel erg naar uitkijk om die stad te bezoeken. Het komt stilaan dichterbij. Nu ja, we zullen er 27 augustus arriveren. Dat is nog veel keer slapen wel eigenlijk…

EmailShare

Van iPhone S4 naar Samsung Galaxy S4 en weer terug. En terug!

Ik had al jaren en jaren een iPhone. En toen wilde ik Android graag een kans geven in de vorm van een Samsung Galaxy S4. Helaas, al snel ergerde ik mij aan het “hangen” van mijn Samsung als ik “iets met foto’s” deed.

Ik doe nogal vaak “iets met foto’s” en ook bepaalde games haperden al eens. En ik game nogal vaak. Dus stak ik mijn micro sim maar weer in de oude getrouwe iPhone 4S om weer vlot werkende software te hebben.

Maar ik miste wel mijn grote scherm dat ik zo gewend was geraakt bij de Samsung Galaxy S4. En ook de widgets van YouTube e.a.. De Tour de France kwam eraan en een latop/tablet is zo groot om op schoot te houden en de iPhone S4 is zo klein. Luxeprobleem, je moet het mij niet zeggen, maar toch: probleem!

Nieuwe smartphones zijn duur. Maar ik had toch al een groter scherm? Ja, maar die bleef “hangen”. Ik had vroeger al gezocht naar een oplossing, maar niets gevonden.

Vorige week vroeg ik nog eens wat info aan Google en zo las ik dat de kwaliteit van de Micro SD kaart ook erg belangrijk is. Ah! Ja, ik had er toen nog eentje liggen, zo’n kaartje, herinner ik me. Zou het zo eenvoudig zijn?

Test: Micro SD van Sandisk laten halen met extreme speed.
Resultaat: Mijn Samsung Galaxy S4 “hangt” niet meer!

En ondertussen kan ik ook telefoneren met mijn horloge. Dit wil zeggen: ik kreeg een Samsung Galaxy Gear Yellow. Neen, niet de nieuwste, maar de “oude” die in prijs verlaagd is nu wegens er is een “nieuwere”, de Gear 2 – zo gaat dat in gadgetland – maar ik ben nu in elk geval al zover dat ik mijn tweets en andere messages kan lezen en toen mijnheer AnW mij zonet opbelde beantwoordde ik die oproep met mijn polshorloge. I think it’s mighty cool!

65326c7b5b199258f6b4a5df8529ad9c

Je kan er ook foto’s en filmpjes mee maken, lees ik. En het feit dat Samsung zich vorige week als partner aan de TrekFactory Racing wielerploeg heeft gekoppeld, is uiteraard in dit verhaal totaal onbelangrijk.

NOT!

Wielersponsoring werkt :-)

EmailShare

Ziekte en iets over een sprinter

Ja, soms heb ik dat. Complicaties… longontsteking deze keer. Nu ondertussen wel weer boven water en zelfs vandaag al een hele tijd ook onder de lakens uit en terug helemaal mee met de Tour de France. Ah ja, natuurlijk.

Misschien moet ik de volgende keer deze dokter bij mij roepen:

Dokter Servaas van Lotto-Belisol die hier een nummer online zette met hun spurtbom André Greipel. En laat ik nu net dit miniatuur beeldje gemaakt hebben en verzonden richting diezelfde spurtbom:

10487232_10203010237510461_4409579563296876928_n

 

 

 

Het miniatuurtje heb ik verzonden, bedoel ik.

 

Het truitje waarop ik de mini-André zette voor de foto stuurde hij vorig jaar al in mijn richting.

EmailShare