Lectulandia

Haalde zonet een boek of 8 in het Spaans vanuit de behoorlijk uitgebreide leeslijst van Español 8A bij Lectulandia. We moeten er dit jaar twee lezen. Twee?! Ik lees jaarlijks een veelvoud van 2 zonder dat dat moet, maar omdat ik dat graag doe. Twee lezen uit een lijst zal dan ook wel lukken zeker.

*kruipt met ereader in zetel onder dekbed*

Als blogposts hashtags hadden zou ik er de totaal nutteloze, want wellicht nooit eerder gebruikte,  #blijdatdelessenspaansweerbegonnenzijn aan toevoegen 🙂

School voor honden

Wij hebben twee honden. Dat zijn allebei Border Collies. De ene is een dame van nu zo’n 10 jaar en een half. De andere is een jongeman van amper 10 maand jong. Met die jonge kerel trek ik regelmatig naar de hondenschool. Als in school voor honden zou je denken, maar dat is zowat de grootste misvatting die er is.

In een hondenschool trainen ze geen honden. Dat doe je uiteindelijk zelf. Eigenlijk trainen ze er de baasjes. Mij dus. Ze noemen dat niet baasjes, maar geleiders trouwens. Dat vind ik een wat raar woord omdat ik dan altijd aan fysica moet denken. Gelukkig spreken de instructeurs ons ook gewoon bij de voornaam aan.

Wij trainen – Pasha en ik – bij Adler Dogs in Rijmenam. Dat is op fietsafstand van ons huis dus wij gaan daar zonder auto heen. Ook dat is leuk. De lessen zelf zijn dat evenzeer. OK, de voorbije maanden was hij een puber, maar stilaan komt alles terug in een rustiger vaarwater. Ik oefen sowieso veel met hem. En bleef dat ook doen als het wat moeilijker ging. Thuis, op wandeling, in de auto, in Leuven,… en dus ook op school.

Vandaag waren we maar met zes en zijn we gaan wandelen met de klas. Wandelen in het bos met een rolstoel kan niet, maar gelukkig is er mijn fiets. Dus koppelde ik die snel aan en zo gingen we samen op pad. Onderweg kregen we opdrachten. Dat was prachtig. Alsof ik er helemaal gewoon bij hoorde. En eigenlijk hoor ik er ook gewoon bij daar op school. OK… een rolstoel op een grasveld is… loodzwaar (voor mij) en een rolstoel tussen valide mensen is aanpassen (voor iedereen) ook soms wat de oefeningen betreft, maar ik denk wel dat we dat goed doen daar. Samen.

Ik doe mijn best. Pasha is Pasha en we komen er wel denk ik. In mijn dromen blijf ik nog verschillende jaren trainen met hem tot we ook de verschillende agility toestellen kunnen nemen. Dat wil zeggen: tot Pasha deze kan nemen louter reagerend op de aanwijzingen van een geleider in een rolstoel, ik dus. Is dat realistisch? Is dat ooit eerder al gebeurd? Ik heb geen idee. Maar eigenlijk maakt dat ook niet veel uit. Je moet een doel stellen en dat is mijn doel.

OK, de eeuwige twijfelaar in mij heeft wel wat positieve feedback nodig af en toe of ik twijfel alsnog snel aan dat doel (zie foto 😉 ), maar na een dag als vandaag met een wandeling waar alles voor ons OK verliep en een spelperiode van Pasha met verschillende honden nadien in een afgesloten stuk weide ben ik gewoon heel erg gelukkig en voelt alles goed. Ik herhaal: we komen er wel denk ik.

Als ik tenminste niet teveel twijfel…

Oortjes

Vandaag deed ik wat vrijwilligerswerk op de hondenschool. Oortjes schilderen. Geen hondenoortjes, maar wel houten blokjes die binnen dit en enkele maanden in de muren van het nieuw te bouwen chalet ofte clubhuis zullen zitten. Het zijn nu grijze oortjes. Dat was dan ook de bedoeling.

Daarna viel ik thuis in de zetel met een boek.
Nu ben ik moe en koortsig.
Dat was mijn dag.

 

(plus de nodige mensen die langskwamen voor één en ander genre kiné en verpleging zoals steeds)

Uit de bibliotheek

Slechts vier nieuwe boeken meegebracht:

  • Erwin Mortier, Omtrent liefde en dood
  • Jordi Sierra I Fabra, Cuatro días de enero
  • Robert Galbraith, Silkworm
  • Trudi Canavan, The ambassador’s mission

Respectievelijk schaamteloos kijken naar o.a. de dood van Jef Geeraerts – van wiens boeken ik altijd al gehouden heb, een vlot geschreven thriller uit een reeks die speelt in het Barcelona net na de Spaanse burgeroorlog en waar ik al en stoemelings midden in de reeks een verhaal of twee van las, een boek van JK Rowling’s alias – ook al vond ik het eerste uit die reeks niet zo geweldig, maar het tweede zou beter zijn en tot slot voor het eerst sinds lang nog eens fantasy in het Engels – het eerste deel van een trilogie – ah ja, natuurlijk.

Drie van de vier boeken die ik meebracht zijn hardcover. Dat speelt ook mee in mijn keuze. Kwestie van met mijn verstoorde motoriek toch nog comfortabel te kunnen lezen.

PS. Op de foto ook “een hond”. Dat is geen toeval.

Baricco, Alessandro et al.

Ik las nog een keer de novelle Zijde. Terwijl ik van de bibliotheek ook Dit verhaal meebracht. Allebei van Alessandro Baricco want ik denk niet dat deze schrijver me kan teleurstellen.

Morgenavond brengen ze mij nog een keer naar de bibliotheek. Dat is BIB Tweebronnen in Leuven voor mij. Momenteel heb ik nog geen idee wat ik zal uitkiezen.

Baricco ga ik alleszins eerst nog verlengen. Dat kan tegenwoordig (al lang) online. Soms zijn mijn plannen bij het uitlenen groter dan wat mijn hoofd aankan. Morgen wellicht opnieuw. Maar zonder ambitie leven lukt niet. Zelfs niet met een chemohoofd en een ziek en gehandicapt lichaam. Dus breng ik morgen gewoon weer een (te) grote stapel mee. Daarvoor rijden ze mij tenslotte naar ginder.

Series slapen

Wij hebben al een hele tijd Netflix en ik ben een zeer regelmatige kijker. Tegenwoordig ben ik vooral een regelmatige slaper. Dan zet ik een aflevering van pakweg Sherlock op en dan volg ik de eerste tien minuten bewust en ben ik ook helemaal meegesleept en dan… zijn er nog stukken hier en daar die ik zie met grote stukken slaap of halfslaap er tussendoor. Niet fijn. Ik weet dat therapiegewijs mijn lichaam stilaan moe tot uitgeput is en toch… niet fijn.

Nu ja, ik moet alleszins al lang niet meer uit de zetel of uit bed om een DVD of BluRay schijfje te versteken dus Netflix blijft een goede investering.

Desondanks de voorbije maanden onder andere gekeken naar:

  • Norskov
  • Happy Valley
  • Hinterland (samen met mijn man, we willen nu absoluut een keer naar Wales, ooit)
  • Sherlock
  • Paranoid (nog niet helemaal uitgekeken)
  • Grand Hotel (Spaanstalig)
  • Ingobernable (Spaanstalig)

Ook zin om nog te kijken de – welja – komende maanden naar:

  • Narcos seizoen 3
  • The designated survivor
  • Johan Falk
  • Blue eyes
  • … en zoveel meer wellicht.

Enfin ja, maar binnenkort doe ik ook weer aan braintraining. Het academiejaar start 25/9. Eens kijken of ik daar mijn hoofd kan bijhouden. Spaans niveau 8 en het vervolg van de verkorte bachelor wijsbegeerte = plan. Inschrijvingen zijn een feit. De gebrekkige werking van mijn brein ook. Bon ja, en avant! Omdat ik dat wil.

Gelukje

Soms vallen dingen perfect. Zo is het beter om je been te breken in augustus als je dat jaar noch in augustus noch in september zelfs geen halve dag reisplannen hebt. Wij hadden dit jaar in augustus of september niet de minste reisplannen zodoende dat ik op 11 augustus rustig mijn kuitbeen kon breken zonder mega-mega-triest te zijn/worden/blijven.

Dat is een gelukje.

Hoe je een been breekt als je al bijna 20 jaar zowat de hele tijd in een rolstoel zit? Wel doordat je dus af en toe ook staat en transfers maakt enzo. Daarbij kan je vallen. Quod erat demonstrandum.

Nadeel van die originele handicap overigens is wel dat botten die gebroken zijn trager aan mekaar groeien. Ondertussen begin ik aan week zeven in het gips, maar ik hoop volgende week dinsdag gipsvrij naar huis te kunnen. Na controle dus.

Pasha wordt nog eens een flinke hond

Nog een dag of zes en Pasha is 10 maand. Vorige week ging ik met hem wat oefenen op een wandelpad vlakbij ons huis. Een uur of twee voor we gingen oefenen kreeg ik een action camera. Die camera dus helemaal opgeladen, gepuzzeld aan de verschillende onderdelen voor montage en uiteindelijk alles op mijn fiets gemonteerd, die losgezet en op record geduwd en zie:

Dat is al een heel andere hond dan toen hij nog een puppy was (zie een aantal maanden geleden hier).

PS. Wegens trots op mezelf dat ik in een rolstoel een hond type Border Collie (ja ze zijn slim, maar ze hebben ook tonnen energie, focussen ook op verkeerde dingen en zijn nerveus en of bang vaak) toch al zover heb gekregen, maakte ik het filmpje ook in de rechterkolom vast in een widget. Wat zeg ik, trots? Megafier eigenlijk. En blij! Heel blij.

Schaamteloos

RECLAME

Even verduidelijken: mensen die vóór 8 mei via an.wauters@telenet.be intekenen op deze piëzografiek zijn helpende helden voor mij. Kostprijs 100 euro. Uitleg over de techniek en foto van het beeld op de .jpg die hierboven als afbeelding wordt gebruikt.

Dingskes in de trein

Mama:”Oh, jij leest ook een boek van in de trein!”
Ik:”Hu?”
Mama:”Awel ja, iemand die iets ziet van in de trein, ik lees Het meisje in de trein, gekregen om te lezen van een vriendin en dat is dus heel spannend en die ziet iets, zoals ik zegde, van in de trein. Is dat bij u ook zo?”
Ik:”Bij mij?”

Dan valt mijn halve euro. Op onze salontafel ligt het boek Lenin in de trein, de reis naar de revolutie. De Russische revolutie wordt hierin dus beschreven net als de weken, maanden voordien met ook de reis van Lenin van uit Zwitserland per trein naar Sint Petersburg, toen Petrograd.

Ik:”Neen, dit is meer een boek over politiek en geschiedenis.”
Mama:”Is dat ook spannend? Zo’n revolutie?”
Ik:”Ja, maar je kent de afloop natuurlijk al wel. Deze revolutie vond plaats in 1917 he.”
Mama:”Ah, dat is dan flauw vind ik. Als je het einde al kent.”