PS 4

Eén van de dingen die ik de voorbije jaren deed om te kunnen sparen voor onze reis naar Cuba (zie hier) was mijn gameconsumptie verminderen tot uiteindelijk zelfs stopzetten.

We zijn ondertussen op reis geweest.

Ik heb tussendoor ook wel een prijs gewonnen zo op een keer (bestaande uit een witte Xbox met drie games, waarvan ik er 2 zeker zou gekocht hebben anders, nl. Assassin’s Creed Origins en Call of Duty WW II) wat het besparen op nieuwe games toen wel heel eenvoudig maakte.

Voor een tijdje.

Zonet heb ik voor de eerste keer sinds lang een game besteld. Voor Playstation 4, nl. Ghost Recon Wildlands. En een nieuwe controller. En een PS + abo voor het komende jaar.

Het voelde bijna alsof ik met mijn spaarcenten naar de winkel van Christiaensen mocht. Nu heet die winkel trouwens Intertoys en ik bestelde bovenstaande online bij Coolblue. Ah ja, want dan spaar ik Vikingpunten voor mijn gsm.

Soit.

Morgen heb ik een vrije dag. Op de kinesitherapie en een babbel over politiek na. Maar verder: een vrije dag. Thuis dus. En zaterdag een halve vrije dag. En zondag ook.

Onverwacht gevolg

Stel je moet een taak schrijven voor de lessen Spaans over de eerste of de laatste of de weet-ik-veel-hoeveelste keer dat je verliefd werd. Je mag liegen, een verhaal uitvinden maar je moet het verliefd worden tot in de details beschrijven. En uiteraard de grammaticale structuren die nieuw zijn toepassen, de juiste verleden tijden (Spaans heeft er nogal veel) gebruiken enz enz…

Ik dacht:”Liegen doe ik niet!”, maar ook:”Met mijn persoonlijk leven te koop lopen eigenlijk ook liever niet,” dus:”Ik schrijf over die keer dat ik verliefd werd op Pasha, onze jongste hond.”

Zo gedacht, zo gedaan en ik sloot mijn tekst af met iets als:”Indien hij een mens was, ik zou hem elke week mee naar de les brengen,” alluderend op het feit dat ik me beter, sterker, meer optimistisch voel als hij bij mij is.

Reactie van de profesora de español:”Kan je hem binnen twee weken, wanneer we geen labo hebben, eens meebrengen?”

🙂

OK. Ja. Wacht. Ik denk het wel. Het was eigenlijk een grapje. Een literair iets desnoods. Maar nu wordt het realiteit. En dus ben ik gisteren met mijn geliefde het pand alvast gaan verkennen. De lift genomen, mensen ontmoet, enfin we hebben wat getraind dus. Komt helemaal goed.

Een weblog zoals Facebook of Facebook zoals een weblog?

Ik stelde de voorbije maanden vast dat ik meer en meer iets langere Facebook-posts schrijf. Meestal met een foto erbij. In 98% van de gevallen een foto van een Border Collie overigens. Dus gebruik ik Facebook zo niet een beetje als weblog?

Anderzijds herinner ik me dat ik vroeger veel plezier en ook steun gevonden heb in het onderhouden van een/van mijn weblog. Neen, niet dat ik hier veel medische verhalen zet. Quasi geen. Denk ik. Die steun moet komen van echte mensen. In real life zoals ze dan zeggen. Maar zelfs op doodgewone posts als deze hieronder van exact 10 jaar geleden, kwamen bijvoorbeeld wel fijne reacties.

Terug meer mijn weblog gebruiken dus? Een beetje zoals Facebook? Hier alvast een herinnering van 10 jaar geleden 😉

Jeugdsentiment

Leeslijsten en ik

Tiens. In onze cursus Spaans 8 van het CLT zitten vooraan een bladzijde of 4, 5 met boeken waarvan we er 2 moeten uitkiezen (één per semester) om te bespreken op het mondelinge examen. Vorig semester is me dat gelukt, maar nu stel ik vast dat ik al drie boeken gelezen heb/aan het lezen ben sinds de eerste examenperiode, maar dat geen van deze drie in de leeslijst staat.

Leeslijsten en ik. We hebben altijd al een wat moeilijke relatie gehad.

Waarom La sombra de lo que fuimos van Luis Sepúlveda niet in de leeslijst staat is mij bijvoorbeeld een raadsel. Andere boeken van hem staan er namelijk wel in. De soms typische Latijns-Amerikaanse woordenschat misschien? Het politieke thema? Hoewel dat steeds gelinkt is aan de geschiedenis van Chili die nu eenmaal speciaal is. Soit. Het is een sterk boek. Ik lees het graag. Tot zover.

Una locura

Als je meer dan 20 jaar samen woont met iemand wiens jeugddroom het was om op een dag naar Cuba te reizen, dan kan je dat niet eeuwig blijven uitstellen natuurlijk… maar toch.

Elementen pro een reis naar Cuba:

  • Mooi (ei)land
  • Fijne mensen
  • Ze spreken daar Spaans (en ik ook meer dan behoorlijk)
  • Het klimaat is in de wintermaanden hoogst aangenaam
  • Hun medische opleidingen behoren tot de beste van de wereld
  • De geschiedenis is meer dan interessant
  • De Partido Comunista de Cuba leidt er nog steeds

Elementen contra een reis naar Cuba:

  • Ik heb een rolstoel en ben afhankelijk van heel wat (para)medici
  • Mijn man spreekt pas een beetje Spaans en niet zo vlot Engels wat vervelend is in eventuele noodgevallen
  • Het kost handenvol geld

Rationeel wegen de elementen contra sowieso het zwaarste door. Het is dus iets wat alleen gekken zouden doen, in mijn situatie een rondreis door Cuba maken. Ongeorganiseerd dan nog. Met ons twee.

We hebben het dus gedaan.

Lectulandia

Haalde zonet een boek of 8 in het Spaans vanuit de behoorlijk uitgebreide leeslijst van Español 8A bij Lectulandia. We moeten er dit jaar twee lezen. Twee?! Ik lees jaarlijks een veelvoud van 2 zonder dat dat moet, maar omdat ik dat graag doe. Twee lezen uit een lijst zal dan ook wel lukken zeker.

*kruipt met ereader in zetel onder dekbed*

Als blogposts hashtags hadden zou ik er de totaal nutteloze, want wellicht nooit eerder gebruikte,  #blijdatdelessenspaansweerbegonnenzijn aan toevoegen 🙂

School voor honden

Wij hebben twee honden. Dat zijn allebei Border Collies. De ene is een dame van nu zo’n 10 jaar en een half. De andere is een jongeman van amper 10 maand jong. Met die jonge kerel trek ik regelmatig naar de hondenschool. Als in school voor honden zou je denken, maar dat is zowat de grootste misvatting die er is.

In een hondenschool trainen ze geen honden. Dat doe je uiteindelijk zelf. Eigenlijk trainen ze er de baasjes. Mij dus. Ze noemen dat niet baasjes, maar geleiders trouwens. Dat vind ik een wat raar woord omdat ik dan altijd aan fysica moet denken. Gelukkig spreken de instructeurs ons ook gewoon bij de voornaam aan.

Wij trainen – Pasha en ik – bij Adler Dogs in Rijmenam. Dat is op fietsafstand van ons huis dus wij gaan daar zonder auto heen. Ook dat is leuk. De lessen zelf zijn dat evenzeer. OK, de voorbije maanden was hij een puber, maar stilaan komt alles terug in een rustiger vaarwater. Ik oefen sowieso veel met hem. En bleef dat ook doen als het wat moeilijker ging. Thuis, op wandeling, in de auto, in Leuven,… en dus ook op school.

Vandaag waren we maar met zes en zijn we gaan wandelen met de klas. Wandelen in het bos met een rolstoel kan niet, maar gelukkig is er mijn fiets. Dus koppelde ik die snel aan en zo gingen we samen op pad. Onderweg kregen we opdrachten. Dat was prachtig. Alsof ik er helemaal gewoon bij hoorde. En eigenlijk hoor ik er ook gewoon bij daar op school. OK… een rolstoel op een grasveld is… loodzwaar (voor mij) en een rolstoel tussen valide mensen is aanpassen (voor iedereen) ook soms wat de oefeningen betreft, maar ik denk wel dat we dat goed doen daar. Samen.

Ik doe mijn best. Pasha is Pasha en we komen er wel denk ik. In mijn dromen blijf ik nog verschillende jaren trainen met hem tot we ook de verschillende agility toestellen kunnen nemen. Dat wil zeggen: tot Pasha deze kan nemen louter reagerend op de aanwijzingen van een geleider in een rolstoel, ik dus. Is dat realistisch? Is dat ooit eerder al gebeurd? Ik heb geen idee. Maar eigenlijk maakt dat ook niet veel uit. Je moet een doel stellen en dat is mijn doel.

OK, de eeuwige twijfelaar in mij heeft wel wat positieve feedback nodig af en toe of ik twijfel alsnog snel aan dat doel (zie foto 😉 ), maar na een dag als vandaag met een wandeling waar alles voor ons OK verliep en een spelperiode van Pasha met verschillende honden nadien in een afgesloten stuk weide ben ik gewoon heel erg gelukkig en voelt alles goed. Ik herhaal: we komen er wel denk ik.

Als ik tenminste niet teveel twijfel…

Oortjes

Vandaag deed ik wat vrijwilligerswerk op de hondenschool. Oortjes schilderen. Geen hondenoortjes, maar wel houten blokjes die binnen dit en enkele maanden in de muren van het nieuw te bouwen chalet ofte clubhuis zullen zitten. Het zijn nu grijze oortjes. Dat was dan ook de bedoeling.

Daarna viel ik thuis in de zetel met een boek.
Nu ben ik moe en koortsig.
Dat was mijn dag.

 

(plus de nodige mensen die langskwamen voor één en ander genre kiné en verpleging zoals steeds)

Uit de bibliotheek

Slechts vier nieuwe boeken meegebracht:

  • Erwin Mortier, Omtrent liefde en dood
  • Jordi Sierra I Fabra, Cuatro días de enero
  • Robert Galbraith, Silkworm
  • Trudi Canavan, The ambassador’s mission

Respectievelijk schaamteloos kijken naar o.a. de dood van Jef Geeraerts – van wiens boeken ik altijd al gehouden heb, een vlot geschreven thriller uit een reeks die speelt in het Barcelona net na de Spaanse burgeroorlog en waar ik al en stoemelings midden in de reeks een verhaal of twee van las, een boek van JK Rowling’s alias – ook al vond ik het eerste uit die reeks niet zo geweldig, maar het tweede zou beter zijn en tot slot voor het eerst sinds lang nog eens fantasy in het Engels – het eerste deel van een trilogie – ah ja, natuurlijk.

Drie van de vier boeken die ik meebracht zijn hardcover. Dat speelt ook mee in mijn keuze. Kwestie van met mijn verstoorde motoriek toch nog comfortabel te kunnen lezen.

PS. Op de foto ook “een hond”. Dat is geen toeval.