Dingskes in de trein

lenin-in-de-trein

Mama:”Oh, jij leest ook een boek van in de trein!”
Ik:”Hu?”
Mama:”Awel ja, iemand die iets ziet van in de trein, ik lees Het meisje in de trein, gekregen om te lezen van een vriendin en dat is dus heel spannend en die ziet iets, zoals ik zegde, van in de trein. Is dat bij u ook zo?”
Ik:”Bij mij?”

Dan valt mijn halve euro. Op onze salontafel ligt het boek Lenin in de trein, de reis naar de revolutie. De Russische revolutie wordt hierin dus beschreven net als de weken, maanden voordien met ook de reis van Lenin van uit Zwitserland per trein naar Sint Petersburg, toen Petrograd.

Ik:”Neen, dit is meer een boek over politiek en geschiedenis.”
Mama:”Is dat ook spannend? Zo’n revolutie?”
Ik:”Ja, maar je kent de afloop natuurlijk al wel. Deze revolutie vond plaats in 1917 he.”
Mama:”Ah, dat is dan flauw vind ik. Als je het einde al kent.”

Als een doodernstig thema grappig verfilmd wordt…

… dan krijg je een film zoals deze:

Een man heeft na een jaar longkanker te bestrijden beslist daarmee te stoppen vanwege er zijn nu nieuwe uitzaaiingen en om “alleen maar” tijd te kopen vindt hij chemotherapie nu echt niet meer nuttig. Dus kiest hij zelf voor het eindpunt. En dat komt er nu wel snel aan. Zijn vriend sinds lang vliegt vanuit Canada naar Madrid om enkele dagen met hem door te brengen. En er is ook een volwassen zoon in Amsterdam en een hond. De hond heet Truman. Zei ik al dat de titel van de film Truman is?

De ” ” bij alleen maar hierboven zette ik er zelf bij. Dat hoort niet echt bij de synopsis. Maar is het dat vraag ik me af? Alleen maar tijd kopen. Het is een vraag die me niet vreemd is. En in tijd kan je veel doen. En veel niet meer doen, dat ook. Dat wat wel gedaan kan worden, kan zo mooi zijn. Toch?

Zie. Ik zet overal een vraagteken achter. Ik weet het ook niet. Wat moet er met zijn hond gebeuren als hij sterft? Hoe vertel je het je dichtste familie? Hoe reageren mensen of waarom negeren ze je? Helpen drugs – als in marihuana – niet beter dan sommige pleisters en pillen?

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het antwoord op dat laatste is trouwens ja, maar zeg tegen niemand dat u het van mij heeft.

De film hebben we gezien in een aula waarin een aantal mensen mijn situatie behoorlijk goed kennen. Dat leverde na de film onderzoekende blikken op. En berichtjes op mijn gsm tot ruim na middernacht. En daar was ik blij mee. Met die berichtjes. Ik schrijf dan ook minstens 1 x danku als zo iemand pakweg om half één ’s nachts mij alsnog toewenst dat ik wel in slaap zou geraken. En dan huil ik. Maar zeg opnieuw tegen niemand dat ik u dat gezegd heb. Deal?

PS. De film zat vol humor. Echt.

Martin Niemöller, predikant

Een tekst die al decennia circuleert ondanks een onzekere oorsprong. Een tekst die ik een jaar of vijf geleden eens hoorde declameren ik denk op de Nederlandse televisie. Een tekst die indruk maakte. Een tekst van Martin Niemöller, predikant.

Toen de nazi’s de communisten arresteerden, heb ik gezwegen;
ik was immers geen communist.
Toen ze de sociaaldemocraten gevangenzetten, heb ik gezwegen;
ik was immers geen sociaaldemocraat.
Toen ze de vakbondsleden kwamen halen, heb ik niet geprotesteerd;
ik was immers geen vakbondslid.
Toen ze de Joden opsloten, heb ik niet geprotesteerd;
ik was immers geen Jood.
Toen ze mij kwamen halen
was er niemand meer, die nog protesteren kon.

Als ik dit nu lees dan denk ik terug aan de tijd dat ik politiek actief was. Wanneer zou dat vuur opnieuw opflakkeren? Is er een betere tijd dan nu?

En hoe ik daar ineens allemaal aan dacht? Door deze tweet die indirect naar bovenstaande verwijst:

Wordt vervolgd. Want ik ben wel degelijk een socialist. En daar moet ik het (ook) hier maar eens meer over hebben.

He’s back

IMG_1044

He being Colonel Harold Wilberforce Clifton! Van Turk en De Groot, enfin nu van Turk en Zidrou that is.

Dat zijn strips. De eerste reeks telde 17 grappige verhalen. Het eerste van de nieuwe reeks mag er ook zijn. Net Spookrijders onder invloed uitgelezen en meer dan eens moeten (glim)lachen. Brexit of niet, deze Europese versie van Britse humor kan ik wel smaken.

Cachorro

DSC_5194

Dat is Spaans voor puppy.

Pasha heet de jongeman op de foto. Hij is een Border Collie die nu net geen 10 weken oud is en zo’n 2 weken bij ons woont. Tot mijn grote verbazing kan onze “oude” hond Grayling, een vrouwelijke Border Collie van bijna 10 jaar oud, het erg goed met de kleine vinden. De eerste dagen niet. Vermijden. Lip optrekken. Grommen. Die kleine moest ze niet hebben.

Nu moet ik oppassen of ze doen alles samen. Ze spelen, slapen, eten, knuffelen, komen als ik “hier” roep… alles samen. En wat ik nu ook al weet? 1 + 1 in honden is niet gelijk aan 2. Het is meer dan dubbel plezier. Zelden zo weinig spijt gehad van een ietwat impulsieve beslissing.

Ik was al wel ruim een jaar aan het denken over hoe en wanneer we een “nieuwe” hond zouden nemen. Maar toen was er plots een mooie gelegenheid en beslisten we heel snel. ’t Is fijn als de dingen goed uitdraaien. Zeer fijn!

Alleen op de wereld

Neen, niet ik. De kleine Remi in het boek van Hector Malot.

Toen ik in de lagere school zat had ik zo’n Deltas-versie van Alleen op de wereld. Ik heb het kapot gelezen. Omdat er dieren in meededen wellicht. Ik en dieren… (of is dat dieren en ik?). En omwille van de emoties, ook dat. En zo zwerven door Frankrijk en al.

Enkele maanden geleden was de volledige versie van deze klassieker één van de boeken die ik meebracht van de Boekenbeurs. Ik ben hem nu aan het lezen. En laat in de IedereenLeest BoekenBingo 2017 één van de categorieën nu net zijn “een boek uit je jeugd dat je graag wil herlezen”.

Ik ben nog niet ver gevorderd. De beschikbare tijd om te lezen is wat verminderd. Enerzijds door examens en anderzijds door…. een puppy! To be continued…

Series

eyewitness

Ik heb de laatste tijd wel eens tijd gehad om een serie te bekijken, zowel op TV, op Netflix als op uitgeleende DVD’s. Deze sprongen er voor mij nogal uit:

  • The Cliff (Netflix, 2 seizoenen, IJsland, mooi!)
  • Trapped (DVD, 1 seizoen, IJsland in de winter)
  • Ooggetuigen (foto boven, DVD, 1 seizoen, Noorwegen, sterk verhaal)
  • La Trève (Canvas, 1 seizoen, België, knap en dichtbij)
  • Broadchurch (Netflix, 2 seizoenen, UK, kon korter)

Staan verder nog op de lijst te bekijken (op Netflix): Thicker than water, Rectify, Modus en The Bletchley circle. Die zijn voor als ik (ook op Netflix) klaar ben met Narcos, Peaky Blinders en Gran hotel. Denk ik. Of er eerder al wat tussendoor. Dat kan ook. Geen stress…

2017, welkom!

DSC_3139

Zo hee. We zijn een jaar verder. Ja, ik ook. Sinds de vorige post is er wel wat gebeurd van operaties tot een verblijf in Amsterdam rond koersdingen over nog net telbaar veel gemiste en een paar bijgewoonde lessen en nog meer complicaties, maar nu zijn we dus plots al in 2017. ’t Gaat “goed” met mij. Wéér een jaar verder want ik was in december ook al verjaard namelijk.

Anyway, momenteel druk bezig met lezen over jonge honden en meer specifiek over een oudere hond en daarbij dan een jonge hond als in daarbij een puppy. Spannend! Zeker omdat het binnen exact een week zover zal zijn hier ten huize.

Onze koningin van het huis, aka. Grayling The Rustling Rose (foto) zal haar koninkrijk moeten delen met een kleine prins (waarvan zeer binnenkort hier en elders mogelijk een stortvloed aan foto’s). ER KOMT EEN PUPPY! ER KOMT EEN PUPPY!

Dit keer heb ik er niet zolang moeten voor “zagen” als voor mijn eerste hond ooit die ik kreeg toen ik 16 was, maar toch 😉 Ik kijk er naar uit!

Goodreads

Ergens in de eindejaarsperiode van vorig jaar heb ik Goodreads “ontdekt”. Ik wist al wel wat het was, maar had geen account.

Dit jaar heb ik dus alle boeken die ik las bijgehouden en heb ik er een wil-ik-lezen-lijstje en eentje van boeken die ik nu aan het lezen ben en krijg ik notificaties enzo. Thrillers, romans,… Ik had er vrijdag enkele filosofieboeken ingezet ook – waaronder Augustine of Hippo: A Biography van Peter R.L. Brown – maar die haalde ik er terug uit. Ik heb namelijk vanmiddag beslist dat lezen (en dus Goodreads) en studeren twee aparte dingen zijn. Al zet ik er wel Spaanse romans enzo in. Maar Spaanse boeken lezen, is toch niet hetzelfde als studeren eigenlijk he. Alleszins niet zoals filosofie. Dat is toch nog net iets anders. KULeuven enzo.

Wat me opvalt is dat ik eigenlijk alles bij elkaar wel veel gelezen heb weer dit jaar. Blij om. En weinig echt slechte boeken. Veel thrillers. En veel meer Spaans dan Engels. Amper Frans ook. Tiens. Daar zou wel eens verandering in mogen komen nog. Mogen, niet moeten. Niets moet namelijk nog.

Dat hoorde ik Dirk De Wachter onlangs nog zeggen op een podium. Je moet niets. Behalve één ding. Je moet goed zorgen voor je kinderen. Zorgen dat ze geen grote trauma’s meemaken bijvoorbeeld.

Enfin. Bref. Ik ga nu nog wat lezen dan. Spaans boek. Denk ik.