AnW

*** reclamepost ***

Er loopt momenteel een wedstrijd op Facebook. En ik heb uw stem nodig.

Zo. Dat is een duidelijke boodschap

Het gaat als volgt. Ik heb een foto ingestuurd van mezelf, Grayling en mijn handbike. Een reeks andere mensen stuurden ook foto’s in van zichzelf met hun fiets. Bij elke foto hoort een kort verhaal. En je kan op elke foto stemmen.

De foto die het meeste stemmen verzamelt, wint een prijs: een trip voor 2 naar het WK wielrennen in Firenze later dit jaar. Iets wat ik wel leuk zou vinden om een keer mee te maken.

Heel erg leuk om precies te zijn

Heb je een Facebook-account en wil je me helpen?

Klik dan op deze link:
http://www.facebook.com/BelisolBelgie?sk=app_125537397644299&app_data

1. Dan moet je eerst de pagina van Belisol liken (klikken op de knop “Vind ik leuk”)
2. Daarna kan je als je wil op “Overslaan” klikken
3. Dan zie je ofwel mijn foto meteen ergens staan ofwel klik je op “Top 10″ in de blauwe balk en vind je me daar. Momenteel sta ik op de tweede plaats.
4. En dan ja, blijft over: stemmen op mijn foto!

*** einde reclamepost ***

Mocht het lukken om deze prijs in de wacht te slepen dan krijgt u op deze plek verslagen te lezen met foto’s en filmpjes en weet ik wat nog allemaal vanuit Firenze. Beloofd.

*** wellicht overbodige toevoeging ***

Het staat u uiteraard geheel en al vrij om deze post verder te verspreiden naar mensen waarvan u weet dat ze “op Facebook zitten”. Of u kan altijd op Facebook zelf nog wat reclame maken. Na het stemmen. Ah ja

*** einde wellicht overbodige toevoeging ***

Ik installeerde onlangs de Twitter-app op mijn Windows 8 laptop. Toen ik dan even daarna bij “ik” ging kijken, zag ik dat de app een soortement collage had gemaakt (zie foto) van de laatste tien foto’s die ik de laatste tijd aan mijn tweets had gehangen. Ik zag coureurs, stickers van coureurs, Grayling, Grayling en de handbike, een reebok en een foldertje over dingen die je moet doen om fit te blijven in je hoofd.

OK, dat vat het (“ik”) wel mooi samen vind ik

Enig minpunt aan de app is dat ik nog niet ontdekt heb hoe ik er een tweede tweet-handle kan aan toevoegen en switchen tussen multiple – in mijn geval twee – accounts. Op de iPhone-app gaat dat vlot dus zou ik het hier ook wel willen kunnen.

Ter info:

• An Wauters op Twitter = @an_w
• 3Top op Twitter = @3TopCommV

Deze week maandag en dinsdag wilde ik in Kortrijk zijn. Door you know what – Ja, ik doe het nog altijd! De dingen niet bij naam noemen. – kon ik er maandag niet zijn, maar gisteren wel. Dus ik trok naar Multi-Mania. Op mijn badge stond netjes An Wauters met daaronder 3Top. Ha! It was for real.

In het Kortrijk Xpo Meeting Center was er naast “zaal1″ (foto hierboven van het rechterhoekje naast het podium) ook nog een drietal kleinere zaaltjes in gebruik. Mijn eerste sessie Playing with the audience through social media door ene Brian Bourke was – zoals ze dat daar noemen bleek al snel - pretty cool stuff. Het feit dat het over een Amerikaanse campagne ging met ene Mr Wolfdog in de hoofdrol droeg daar allicht toe bij, maar bovenal: heel interessante case gehoord over wat zoal kan bereikt worden met social media en neen, dat is niet alleen Facebook en Twitter.

De eerste slide van de dag staat op een – slechte – foto hierboven Daarna ging ik naar de grotere zaal. Daar geen meneer met laptop aan tafeltje, maar een hele setting met supermegagroot podium en na de aankondiging van de spreker en zo tijdens het obligate applaus werd er meteen een hele muziek- en lichtshow aangezet (niet op foto, ik was aan het klappen ) waardoor alles een wel heel geforceerd hoog pretty cool stuff karakter had.

De eerste meneer die ik daar zag was Vitaly Friedman en die verdiende zo’n intro wel, merkte ik al snel. Zijn presentatie ging over Responsive Web Design: Clever Tips and Techniques en loste meer dan de verwachtingen in. Later hier of elders zeker nog meer daarover, maar die man gaf niet alleen de beloofde clever tips and techniques, hij wist het ook goed te brengen en ik bleef met plezier tijdens de eerste helft van de lunchpauze naar nog een extra verlengstuk van zijn talk luisteren. Zeer boeiend dus!

Dat was net iets minder het geval voor Mihai Corlan die het over Create Mobile Applications with Web Standards had. Eigenlijk ging het daarbij hoofdzakelijk over PhoneGap en PhoneGap Build. Maar neen, niet alle 45 minuten waren even to the point en ik had toch wel wat screenshots/demo’s van PhoneGap in actie verwacht, maar die kregen we niet te zien. Dan maar de software zelf een keer installeren, wat ik toch al van plan was.

Tot slot bleef ik nog een uurtje voor The Future of Content Management door Rachel Andrew, maar ook hier werd ik nu niet meteen laaiend enthousiast over, opzwepende muziek en lichtshow ten spijt. Basisgedachte die ik onthouden heb is dat je als developer niet moet werken naar een CMS dat eruit ziet als Word. OK. Got that. De voorbeelden die we zagen waren best OK. Uiteraard, denk ik dan. Maar haar conclusie dat er zoveel te vertellen is over content management en dat daar op conferenties als deze veel te weinig over gepraat word, kan ik maar ten dele volgen.

Zo. Er was nog een avondsessie of twee en een afterparty somewhere in Kortrijk, maar ik had een beter plan. Ik legde het mij ondertussen al goed bekende traject Kortrijk-Kuurne af en parkeerde de auto ergens halfweg de straat van Nesten. Er wonen daar heel fijne mensen die ik een paar uur lang vanalles en nog wat vertelde over vanalles en nog wat. Enfin, dat ik om een uur of half twaalf ‘s avonds dan weer terug in Keerbergen was.

Cool dagje geweest. Dat wel

Zo (afbeelding) ziet hij er uit in het lang, de frontpagina van een nieuwe website die ik gemaakt heb en die ik vandaag online kon zetten. U vindt alles op http://www.3top.be.

En die “alles” is ook best wel heel veel. Alles is responsive voor zover ik dat kan testen toch al en er is andere/meer informatie en minder portfolio voorlopig en weet je wat? 3Top heeft zowaar ook al getwitterd en gefacebooked vandaag. Ja hoor. We zijn weer helemaal actief! Het staat zelfs al ergens op Instagram, maar daarover wellicht later nog een keer meer.

Nu even iets anders doen toch.

Een server in de US of A checken of ik daar Drupal op kan zwieren voor één of ander nieuw .org project-dinges namelijk.

Daarna bestaat de kans dat ik ga slapen…

Dat is tegenwoordig mijn stopwoord/zijn mijn stopwoorden. Soms gevolgd door:“You know…”. En ja, die drie puntjes hebben ook hun belang.

Het is niet dat ik een native English speaker ben ofzo. En eigenlijk zou het dus meer logisch zijn als ik iets als:”Ach ja… Je weet wel…”, zou zeggen elke keer dat ik vind dat iedereen rondom mij maar moet weten wat ik denk en voel zonder dat ik dat moet uitleggen.

Maar de keuze van de taal is wellicht nog het minste van mijn problemen.

Chronisch ziek zijn is dat wel. Iets mankeren dat niet oplosbaar is. Ook niet na pakweg veertien jaar. De laatste weken is het een beetje lastig. Hier. Voor mij. Zo ziek zijn heeft immers gevolgen voor vanalles en nog wat. Uiteraard heb ik veel pijn, doen mijn spieren wel eens rare dingen en kan ik niet alles doen wat “men” “normaal” wel kan. Puur fysiek dan bedoel ik. Maar hoe langer hoe meer speelt ook het mentale zijn – eerder vernietigende – rol. Geen idee waarom. Misschien omdat er behalve fysieke en mentale hickups ook wel dingen fout gaan op vlak van financiën, relaties, tijdsbesteding, ontspanning,…

Misschien moet ik maar eens stoppen met de dingen “een beetje lastig” te noemen als ze in de praktijk eigenlijk heel erg bovenmenselijk lastig zijn?

Misschien moet ik maar eens stoppen om zo van:“Yeah… well… you know…”, te zeggen als ik bedoel:”Nog altijd al die medische problemen en het gaat nu ook niet zo goed op een aantal andere vlakken en ik heb hulp nodig.”

Misschien moet ik maar eens stoppen met te denken dat alle andere mensen net als ik elke minuut eraan herinnerd worden dat ik gehandicapt ben.

Misschien moet ik maar eens uitleggen dat zelfstandig willen zijn en geen medelijden willen niet hetzelfde is als helemaal in orde zijn en geen hulp (meer) nodig hebben.

Maandag naar de dokter. Ik ga het haar toch maar eens vragen denk ik.

Als je tegenwoordig het interview na de koers beluistert met de winnaar dan kan je er zeker van zijn dat hij zijn ploeg bedankt. In gelijk welke taal. De teammates zijn altijd super.

Ik heb ook een ploegmaat. Ze is altijd bij mij. Bepaalt mee het tempo en wil alleen lieve woordjes in return. Niet dat ze mijn weblog mee kan lezen. Dat doen Border Collies niet.

Maar ik wou het toch ook hier even zeggen:“Grayling you’re the best!”

Helaas heb ik zo geen rij auto’s in mijn tuin Zelfs niet één zo’n auto Maar gelukkig – voor mij dan – kreeg Bart De Clercq van Lotto – Belisol een paar keer mechanische problemen in Luik-Bastenaken-Luik 2013 en kwam de volgwagen van Marc Sergeant daardoor langs alle kanten in beeld. Dus had ik beelden genoeg om te beginnen met schilderen.

Mijn atelier voor het schilderen van miniatuurtjes is verhuisd naar het tuinhuis wegens in al mijn optimisme vermoed ik dat het nu mooi weer gaat blijven – echt waar! – en dus stonden er gisterenochtend drie wagens klaar voor transport.

Twee met nummerplaat en één nog undecided. Die met An_W erop vooraan die hou ik voor mezelf. Die met JP erop is gisteren in Zolder al snel bij Jean-Pierre Heynderickx beland zoals gepland. De derde en laatste krijgt ook nog wel een keer een nieuwe eigenaar. Mocht u kandidaat zijn -> U vindt me wel?

Zolder? Wel ja, mooi weer én het was ook de eerste Lotto – Belisol fandag. Dan blijf je niet thuis liggen kniezen en weiger je triestig te zijn. Toch? Dus trok ik voorzien van een plan naar Limburg.

Belangrijkste onderdeel van dat plan: het truitje van Jürgen Roelandts van de Tour de France 2013 laten signeren door Jürgen Roelandts himself. Verder was een punt op mijn agenda het reeds vermelde autootje afgeven aan JP en tot slot wilde ik ook koershandschoentjes van de ploeg kopen. Alleen dat laatste is niet gelukt. Wegens er waren er geen.

Op de foto met Jürgen ligt zijn gesigneerde truitje op mijn schoot en toen ik ook André Greipel terugzag werd er ook nog even een nieuwe foto gemaakt. U weet misschien nog wel, diezelfde Jürgen Roelandts en André Greipel overhandigden me vorig jaar de cadeautjes die ik gewonnen had en een paar dagen later kwamen daar nog de bloemen van André na de ritzege in Beveren bij.

Na de beroerte die ik kreeg in juli en de spraakproblemen waarmee ik toen achter bleef, kwam er een bemoedigende tweet van o.a. deze twee heren mijn richting uit vanuit de Tour de France en de avond van de aankomst van diezelfde Tour de France op de Champs Elysées kwam André Greipel naar me toe aan het hotel en praatte hij rustig met me en ik durfde zelfs antwoorden… ik bedoel ondanks het feit dat mijn taal en woordenschat toen door de afasie nog heel erg beperkt was. Hij wist dat wel en nam zijn tijd. Grote meneer dus, die Greipel. Gisteren was ik dan ook blij dat ik hem kon vertellen dat mijn taal alvast terug is!

Ook vandaag ligt de zetel hier nog vol met één en ander:

Niet op de foto hierboven, maar ook gekregen: de erg mooie bidons van Belisol (eentje met Jurgen Vandenbroeck en Jelle Vanendert en eentje met Jürgen Roelandts en André Greipel), kadobon van de Nationale Loterij, bic van Telenet, enz… U begrijpt: levensnoodzakelijke gadgets voor de supporter Blij mee!

Wij wonen vlakbij een natuurgebied en daar zitten verschillende reeën. Mijnheer AnW en Grayling zien er wel vaker eentje. Soms zelfs een klein groepje, maar meestal wel op plekken waar je niet met de rolstoel of de handbike kan komen. Vandaag zag ik voor het eerst zelf een reebok. Ik denk dat ik op 200 meter van ons huis was. En toevallig had ik mijn camera bij.

Zal ook wel de eerste keer geweest zijn dat hij een handbike zag passeren wellicht

Een paar maand geleden zag ik op de websites van een paar Belgische kranten staan dat worstelen niet langer een Olympische sport is. Even later pleitte onder andere Poetin ervoor om het alsnog te behouden en de definitieve beslissing moet nog altijd genomen worden.

Nu is worstelen dus nog Olympisch en DUS ben ik een Olympiër, ik!

Al worstel ik vooral binnen in mijn hoofd tegenwoordig.

Mijnheer AnW en ik verzamelden door de jaren een paar honderd CD’s. Nu ja, ik vooral eigenlijk. De CD en ik, wij zijn samen groot geworden. De allereerste die ik kocht was er eentje van De Kreuners herinner ik me. Vorig jaar deze tijd had ik een plan. Strak plan vond ik zelf. Al onze CD’s in iTunes steken op de iMac. En dan daarna op de iPod Classic zetten die ik voor mijn verjaardag (in december was die pas, het was dus een lange termijn plan wist ik toen al) zou vragen.

Stand van zaken eind vorige week:

Dat begint zo stilaan ergens op te lijken. Niet alle 595 albums zijn full albums. Er zijn EP’s bij en singles van iTunes en zo’n dingen, maar het overgrote deel zijn onze geïmporteerde CD schijfjes. Nice!

Nog een honderdtal te gaan, schat ik. En dan ben ik klaar. Pfieuw! Na ruim een jaar CD’s invoeren – neen niet constant, maar wel regelmatig – ben ik daar niet rouwig om.

Oh, en ik was al een paar jaar The Acoustic Motorbike van Luka Bloom kwijt. Ik bedoel ik had het doosje nog, maar dat bleek leeg. Ooit een keer in een oude PC of discman laten steken vermoedde ik. Kwijt. Jammer, maar helaas. Maar toen ik een paar weken geleden Blauw van The Scene open deed, staken er toch wel geen twee schijfjes in zeker?! Blauw zelf én The Acoustic Motorbike. En ook Dankjewel van Hugo Matthysen heb ik op gelijkaardige wijze teruggevonden. Zat ook bij in een ander doosje.

Nog een paar weken (of maanden) en al onze muziek staat op een stukje elektronica en ligt altijd bij mij in bed, op de zetel, zit in mijn rugzak, speelt in onze auto (die een iPod dock heeft) enfin…. is bij mij overal.

Dat plan van toen gaat nog echt lukken ook. Makes me happy!