Goodreads

Ergens in de eindejaarsperiode van vorig jaar heb ik Goodreads “ontdekt”. Ik wist al wel wat het was, maar had geen account.

Dit jaar heb ik dus alle boeken die ik las bijgehouden en heb ik er een wil-ik-lezen-lijstje en eentje van boeken die ik nu aan het lezen ben en krijg ik notificaties enzo. Thrillers, romans,… Ik had er vrijdag enkele filosofieboeken ingezet ook – waaronder Augustine of Hippo: A Biography van Peter R.L. Brown – maar die haalde ik er terug uit. Ik heb namelijk vanmiddag beslist dat lezen (en dus Goodreads) en studeren twee aparte dingen zijn. Al zet ik er wel Spaanse romans enzo in. Maar Spaanse boeken lezen, is toch niet hetzelfde als studeren eigenlijk he. Alleszins niet zoals filosofie. Dat is toch nog net iets anders. KULeuven enzo.

Wat me opvalt is dat ik eigenlijk alles bij elkaar wel veel gelezen heb weer dit jaar. Blij om. En weinig echt slechte boeken. Veel thrillers. En veel meer Spaans dan Engels. Amper Frans ook. Tiens. Daar zou wel eens verandering in mogen komen nog. Mogen, niet moeten. Niets moet namelijk nog.

Dat hoorde ik Dirk De Wachter onlangs nog zeggen op een podium. Je moet niets. Behalve één ding. Je moet goed zorgen voor je kinderen. Zorgen dat ze geen grote trauma’s meemaken bijvoorbeeld.

Enfin. Bref. Ik ga nu nog wat lezen dan. Spaans boek. Denk ik.

Spaans

dsc_9782

Ik herinner me nu even niet of ik er hier recent nog over schreef, maar ik ben ook dit academiejaar weer ingeschreven bij het CLT in Leuven en wel voor de cursus Spaans 7B. Dus kan ik elke woensdagavond les gaan volgen. Spaans praten! Horen! Lezen! Schrijven!

Voor mij is dat eigenlijk “logopedie voor gevorderden”. Het is te zeggen, het is om mijn taalcentrum te blijven oefenen na een periode van afasie in 2012 en daarna. Vorige week was ik dan wel bang, maar toen was de angst minstens even overweldigend, zij het op een andere manier. Wakker worden en de dingen niet meer kunnen benoemen. Alle woorden kwijt zijn. Niet meer weten hoe je zinnen maakt. Spreken, schrijven, lezen. Weg. Alles weg. En nu is het terug. Niet vanzelf, maar het is terug. Al een tijdje. Oef.

Anyway, Spaans 7B dus. Ik vond er opnieuw een aantal klasgenoten van vorig jaar én mijn leerkracht van het eerste jaar. Jeuj! Want dat is een topleerkracht. Dat wij ook privé al eens afspreken heeft hier niets mee te maken. Ze is pedagogisch sterk. En Spaans is haar eerste taal dus dat zit ook wel goed 😉

Deze week ging ik naar de les. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat ik nooit afwezig zal zijn wegens ziek (…) of doodmoe of iets met een handicap en/of een complicatie, maar hey, ik was er deze week en deze week was fijn. Verder kijk ik nog even niet. Tenslotte is volgende week woensdagavond nog heel ver weg.

Bang geweest

Vorige week. Het begon eigenlijk al nog een paar dagen eerder, maar vooral maandag en dinsdag stond ik doodsangsten uit. Oncologie doet dat soms met een mens. Hoe daarmee om te gaan? Ik weet het – nog altijd – niet. Ik probeer wel. Doe mijn best. Want dat moet je doen. Zeggen ze.

Gelukkig zijn er ook die zeggen dat het OK is om je slecht te voelen. Of bang. Zelfs doodsbang. Oef.

Ken Follett

covers

Zonet deze drie boeken toegevoegd aan mijn te lezen lijst in Goodreads. Ze liggen alledrie thuis op mij te wachten. Dus ik hoop er later vandaag als ik weer daar ben aan te beginnen. Eerst nog een Spaans boek uitlezen wel. En misschien ook nog die thriller die ik nu bij me heb. Al zal dat eerder iets voor overmorgen zijn. Schat ik.

De meeste boeken die ik lees komen nog steeds uit de bibliotheek, maar deze trilogie kreeg ik cadeau. Dat is ook fijn natuurlijk.

Ik was er al langer benieuwd naar, maar ze waren steeds uitgeleend en reserveren kost ook geld dus ja, ik wachtte af tot ik geluk had. En zie, nu moet ik niet meer wachten. Enfin ja, tot ik thuis ben wel.

Ik Batec

dsc_0169

Het zou een werkwoord kunnen zijn. Ik Batec tegenwoordig vrij veel.

De Batec is mijn nieuwe aankoppelfiets. Is iets wat je kreeg op 1 augustus nog nieuw op 2 oktober? Ik vind van wel. Ik blijf nieuwe dingen ontdekken dankzij deze aankoop. Want krijgen is natuurlijk niet de realiteit. We kochten een Batec Hybrid en dat is zowat het duurste toestel dat ze in dat segment hebben. “We” zijn mijn ouders en ik. En het hele productengamma en de plaats waar ik hem in België gekocht heb, vind je op deze website. Je kan hem trouwens omnium verzekeren via Callant. Ook dat is een gratis tip/reclame.

Soit. Gisteren reden we met mijn ouders naar de Ardennen. Sinds mijn handicap deden we dat nooit meer, of toch niet om er een wandeling te gaan maken. Samen! Het is maar één voorbeeld van hoe mijn wereld weer groter is geworden.

In Leuven weet ik eigenlijk nu pas echt hoe beperkend mijn rolstoel is geweest al die jaren. Hoe ik de stad in mijn hoofd ingedeeld had in “waar ik kan komen” en “waar ik niet meer kan komen” en hoe ik die laatste stukken meer en meer vergeten was.

Dat het sinds 1 augustus eerst in Spanje en daarna in België schitterend mooi weer was zowat tot en met gisteren heeft natuurlijk ook geholpen om meer buiten te komen. Het weer en Pokémon Go.

Trouwens, een Batec is zoiets als een hond in a way. Mensen praten spontaan met je als je ermee op de baan bent. Soms zijn dat leuke gesprekken. Het inspireert mensen om zelf op zoek te gaan naar een soortgelijk toestel om weer mobieler te worden. Soms ontmoet je ook meer negatief ingestelde personen. Van jaloezie tot zelfbeklag en zelfs kwaadheid. Kwaad op de wereld. Of op bepaalde groepen in de wereld. Daar moet ik nog mee leren omgaan.

Tot nu toe slaagde niemand van hen erin me minder plezier te laten hebben van mijn herwonnen actieradius. Ik besef wel dat ik geluk heb dat mijn ouders hielpen bij de aankoop. Dat geluk bepaalt mijn mobiliteit -> bepaalt mijn terugkerende optimisme -> bepaalt het goed humeur van mijn omgeving -> maakt mijn wereld in zijn geheel veel mooier.

Ik moet opletten of ik ga weer nadenken over hoe de wereld voor iedereen mooier zou moeten kunnen zijn.

Bates Motel

bates-overlay

In de categorie “Dit vind ik goed” wil ik de wereld graag laten weten dat ik de voorbije weken nogal genoten heb van Bates Motel op Netflix. Seizoen 1 en 2, that is. Norman Bates heeft een smartphone en gaat naar de lokale high school terwijl rondom hem mensen vermoord worden, drugdealers aan de slag zijn en wat al niet meer. Spannend. Raar. Die dingen.

Vakantie

dsc_2500

Geen posts in augustus? Ik was op vakantie.

Echt!

In Catalonië, Spanje. En ik heb Spaans gesproken. Ook echt. Ik bedoel met Spaanse mensen en op allerlei plaatsen van hotels en musea tot hospitalen en medische praktijken (neen, je kan geen vakantie nemen van ziekte en handicap).

Maar het strafste?

Ik heb dingen gedaan die al 18 jaar niet meer konden. Dankzij mijn nieuwe aankoppelfiets op de rolstoel. Wat dan? Wandelen door wijngaarden. Oude stadsdelen bezoeken en op moeilijke bereidbare straten bollen zonder hulp en zonder veel pijn en dat ook nog eens bergop en bergaf. Langs een meer gewandeld. Via een ramp het strand opgereden en daarna dan wel met hulp van de redders in zee gaan “zwemmen”. Ik geloofde het soms zelf niet, maar ik leefde.

Leven is wat ik belangrijk vind. Dat is iets anders dan de planning volgen van behandeling naar behandeling. En neen daar zitten geen dagen tussen bij mij. Eerder uren. Daarom tekende ik. Las ik. Veel. Want dat kan je, zeker dat laatste, overal doen. Vraagt zero mobiliteit.

Ik postte heel veel check-ins en foto’s en filmpjes van mezelf met fiets op Facebook tijdens de vakantie. Zo kon mijn thuiszorgteam het makkelijkst meevolgen. Ze hadden dat gevraagd. Of dat slim is twee weken lang te zeggen dat je niet thuis bent op het internet? Neen, maar ons huis was nog intact toen we thuiskwamen. De goede zorgen van papa en mama hebben daar wellicht bij geholpen. En ook onze huisdieren bleven thuis en werden daar dagelijks meermaals verzorgd dus echt onbewoond was ons huis niet. Of mijn ouders dan ook meevolgden waar we zoals zaten en wat we deden? Ja, maar via de telefoon. Zij hebben namelijk geen internet.

Ik schrijf dat ik tekende en las. Dat is de voltooid verleden tijd. Doe ik dat dan nu niet meer? Veel minder. Omdat ik nu met het goede weer hier in ons land blijf genieten van mijn herwonnen vrijheid en mobiliteit met mijn fiets. Echt enorm geweldig is dat. Daar ga ik nog blogposts aan wijden. Zeker wel. Binnenkort.

Voor nu was de boodschap vooral dat we op vakantie waren en dat ik daar geleefd heb, iets wat ik nu probeer te blijven doen. Al moet ik het wel nog wat gewoon worden 😉

Terug mobiel

0001450_batec-hybrid

Ik ben niet de man op de foto en de hond is duidelijk ook niet de mijne, maar zo’n rood ding zoals deze man voor zijn grijze rolstoel heeft staan, komt binnenkort wel mijn richting uit!

Het is een Batec Hybride en kort samengevat is het een aankoppelbare e-bike voor mijn manuele actiefrolstoel.

En dan ben ik… terug mobiel.

Om een lang verhaal kort te maken, nu ben ik dat niet wegens handicap en ziekte en herval en complicaties en is er altijd hulp nodig om me te verplaatsen zelfs met de rolstoel of dingen gaan ook met de nodige hulp slechts moeizaam of helemaal niet.

Je kan je daar bij neerleggen. Het is erg en niet leuk, maar bon, je moet daar mee leren leven. En durven denken aan een elektrische rolstoel en tilliften ook thuis overal plus nog (veel) meer thuiszorg en dan lukt dat denken niet eens meer en ga je aan de psychofarmaca tot je in een fatalistische bui van “als ik nu geen manier vind om terug mijn kwaliteit van leven te zien stijgen dan hoeft het voor mij allemaal niet meer” het internet afschuimt en dit filmpje ziet:

Dus… als alles goed gaat wordt deze week vrijdagvoormiddag mijn rolstoel aangepast (= uitgerust voor het aankoppelen van deze Batec Hybride) en de Batec zelf afgesteld op mijn armlengte en van die dingen en dan kan hij mee naar huis. Waarna ongetwijfeld meteen een testrit volgt.

Een testrit thuis that is. Voor zaterdag staat Leuven al in mijn agenda. En zondag Mechelen. En volgende week Spanje, maar dat is dan weer een ander verhaal.

Enfin, er zal een nieuwe wereld open gaan. Die keer dat ik bij Mobility by Olivier een afspraak maakte en er de Batecs ging testen was ongetwijfeld de beste dag van 2016. Maar wie weet wat er nog allemaal komt?

Ik ga buiten kunnen… en zelfs min of meer zelfstandig… zo op mijn eentje (zoals ik het nog liefst van alles heb)… stel je dat voor!!!!!!!!

Rock Werchter

IMG_2719

Ik hou van muziek. De radiozender die ik al een eeuwigheid verkies is Studio Brussel. Let wel, ik luister ook al eens Klara en Radio 1, maar rockdeuntjes zijn toch nog altijd het meest mijn ding.

Wij wonen op een vijftal kilometer van Werchter. Daar is elk jaar eind juni – begin juli een festival. Je hebt er zeker al eens van gehoord… Natuurlijk fietste ik daar vroeger naartoe. En neen, sinds ik een rolstoel heb, nu bijna 19 jaar geleden, kwam ik er nooit meer terug. En ja, ik wilde wel graag.

Dit jaar hakte men voor mij de knoop door. Ik kreeg een cadeau: combitickets voor mij en mijnheer AnW. Het aftellen kon beginnen. OK, het regenen begon ook. Maar daar zou ik wel een oplossing voor vinden, toch?

Ik zocht op het internet tot ik een regenhoes vond voor mij in de rolstoel die me van mijn voeten tot mijn hoofd droog zou houden en die toch geen poncho was, maar wel mouwen had, zodat ik nog iets kon “doen” ook behalve zitten afwachten tot de regen stopt. Assistentie voor mijn rolstoel indien nodig en parkeerplaats dichtbij werden geregeld via Inter VZW. Enfin, we zijn naar Rock Werchter geweest, vier dagen op rij, we zagen bijna alles wat ik wilde zien, we genoten ervan en het smaakt naar meer.

Zag ik alle groepen? Neen, ik maakte een keuze vooraf en gezien de staat van het terrein paste ik die keuze nog wat aan.

Waren het geen lange dagen? Neen, ik was twee van de vier dagen al voor negen uur thuis en was bijlange niet de eerste op de wei of op het rolstoelpodium. Doseren heet dat.

Bleef het droog? Ah neen, maar dat hadden we ook niet echt verwacht.

Iets dat ik niet zag aankomen? Wel ja, zondag waren we drie uur op de wei, niet langer, en ik was verbrand door de zon!

Leerpunt: een betere op offroad voorziene rolstoel proberen te hebben (dergelijke hulpstukken bestaan, we zijn al op zoek naar de beste optie want kunnen dat eigenlijk ook goed gebruiken in andere omstandigheden).

Foto: Red Hot Chili Peppers op de main stage

Sporza

FullSizeRender-1

Sinds een week of twee, drie teken ik voetballers. Dat is niet erg. Het brengt je op plaatsen. Zoals bij de VRT waar ze het hele Europees kampioenschap voetbal omkaderen met voor- en nabeschouwingen, analyses en… fans.

Ik ben fan. Van Jan Mulder bijvoorbeeld. Held!

Dus tekende ik ook Jan Mulder. En dat vond ik zo fijn dat ik dacht:”Van deze man zou ik wel een handtekening willen,” dus waagde ik mijn kans daar in de schaduw van de VRT-toren. Het ging vlotter dan vlot. En de heer Mulder is ook “in het echt” een zeer fijne man. De schouderklopjes zinderen nog na.

Ik lees nu Duivelskunstenaar. Een fictief boek over hoe onze duivels het EK 2016 winnen. Ook dat bevalt me wel. Ook dit is van Jan Mulder.

(tiens, ik had als titel precies beter Jan Mulder genomen dan wel Sporza)

De Belgen verloren wel hun wedstrijd die maandagavond. Maar ze gaan dat morgen goedmaken.

Anyway, ik teken verder. Mijn favoriete opstelling staat al op papier. Maar die zal de wereld niet veranderen. Mijn wereld was maandagavond wel anders dan anders. Mooier. En dat is ook al iets.

Merci Sporza!
(die uit de titel)