Bureaublad

Omdat ik loyaal ben. Omdat ik gisteren live in Overijse cross kon gaan kijken. Omdat in de miezer (regen, geen regen, regenachtig, regen,…) fotograferen nieuw was voor mij. En omdat ik dit gewoon een best goede foto vind, ziehier mijn nieuwe bureaublad op de laptop:

Schermafbeelding 2014-12-08 om 12.45.13

En nu ga ik mij klaarmaken voor de rest van de week.

EmailShare

Ik kan het wel

Leven met de eerder genomen beslissingen bedoel ik. We zijn exact een maand verder en zie… ik twijfel niet meer. Toch niet aan de belangrijke dingen. En dat is goed.

En verder?

Ik ben in Gent geweest uiteraard. Neen, niet gisteren. Eind november. Tijdens de Lotto Zesdaagse van Vlaanderen – Gent. De wat?

kuipkeWel, ik was in ‘t Kuipke. U weet wel, vlakbij het SMAK in Gent. Coureurs kijken :-)

Vooraf had ik een reeks tekeningen gemaakt. De ogen van o.a. Iljo Keisse, Kenny De Ketele en Jasper De Buyst. Van de buitenlanders tekende ik Mark Cavendish en de Spaanse, actuele wereldkampioenen ploegkoers Albert Torres en David Muntaner. Ze kwamen allemaal gesigneerd mee terug. Met dank aan de behulpzame verzorgers en/of fotografen.

Ik was er live bij op woensdag-, vrijdag-, en zaterdagavond. Zondag keek ik naar de finale op TV. Andere verplichtingen die dag en dus was Gent geen optie. Maar die drie keren dat ik er wel was, heb ik er van genoten!

gent_an

 

Selfie… en het zwarte vlekje op mijn rechterschouder – links op de foto, duh ;-) – is (de schaduw van) een coureur.

Ik ging dat niet doen. Selfies maken en die op de social media zetten.

Deze stond dan ook maar alleen op Instagram en Facebook geloof ik. Niet op Twitter…

 

PS. De Zesdaagse van Gent was niet voorbij voor gisteren voor mij. De laatste bloemen zijn nu pas verwelkt. Liefste helden:”Merci!”

gent_bloemen

EmailShare

Slimme meneren

4u45 in de ochtend en ik ben op. Lees: ik ben wakker en hang in de zetel in de hoop mij seffens weer beter te voelen en toch wat met schermen (TV, laptop) te kunnen doen zonder mijnheer AnW wakker te maken. Ik ben waarschijnlijk vooral op omdat het pijn doet. Hier en daar. Overal. Dat laatste klopt niet. Het doet nooit overal pijn. Bij mij alleszins niet. Gelukkig maar.

Soit. 

Het is wel wat tegenwoordig. De ene beslissing volgt de andere op. Nu is het zaak om bij de genomen beslissingen te blijven. Niet (opnieuw) twijfelen. Sommige dingen zijn daar meer vatbaar voor dan andere. Een slimme meneer schreef me recent dat je beter vooruit kijkt dan achteruit. Hij stuurde dat bericht in het Spaans. Dat is geen toeval denk ik dan.

Als ik vooruit kijk dan zie ik nog wel mogelijkheden. Je stopt pas definitief met plannen maken als je dood bent. Dat heeft dan weer een andere slimme meneer mij jaren geleden al gezegd. Of nog: leef steeds alsof je nog een heel (en dus lang) leven voor je hebt. Dat lijkt eenvoudiger dan het is, maar ik heb ook aan dat advies al best veel gehad.

Anyway.

Ik wil nog zoveel doen. En ik kijk vooruit. En maak plannen alsof ik het eeuwige leven heb.

EmailShare

De wereld is om zeep!

1 november is een heilige dag. Elk jaar wordt op die dag immers de Koppenbergcross verreden. Ik ging al een paar keer live kijken. Zelfs al sinds ik een rolstoel heb en zelfs ook al sinds ik een weblog heb. Zo was ik bijvoorbeeld in 2007 “live” in Melden en dan in 2010 kon ik zelfs al gsm-foto’s maken!

Morgen = 1 november = Koppenbergcross = heldendaden van beslijkte mannen en vrouwen ploeterend door het veld die je kan alleen gaan bekijken met een dikke jas, een muts, een sjaal en voor mij soms ook nodig: een deken.

Weerbericht voor morgen: 19 graden. Zon.

¿Qué?

EmailShare

Digicorder

‘t Is wel een beetje duidelijk welke programma’s op de digicorder “van mij” zijn en welke “van mijnheer AnW”. Castle, Dexter, The Mentalist,… na 5 minuten van één zo’n aflevering word ik al nerveus en weet ik dat ik niet verder wil kijken. Meestal doe ik dat dan ook niet. Mijnheer AnW vindt ze geweldig. Tot op heden beseft hij nog niet dat Dexter ook in het Netflix aanbod zit, want voor je het weet begint het weer helemaal opnieuw. Maar aangezien onze TV beneden geen slimme TV is en er ook geen consoles meer aanhangen waar je die app op kan zetten om Netflix te kijken, is het risico op Dexter al bij al minimaal. En boven kijk ik zelf gewoon House of Cards, Doctor Who of een film die ik nog niet gezien heb. Dat zijn er veel. Blijkbaar.

Maar onze digicorder dus. Ik kijk nu naar de opname van Arnon Grunberg, heb je nog vrienden? en ik vind dat best knap. Dat daar zo’n documentaire rond gemaakt is/mocht gemaakt worden. Vreemd. Voyeurisme zoals ik het nog niet zag. Ook neem ik steeds Alleen Elvis Blijft Bestaan op. Blijkbaar hou ik wel van veel in het Nederlands praten op televisie. Maar niet noodzakelijk over de actualiteit. Naar Terzake en zelfs Reyers Laat kijk ik bijna nooit. En voor Alleen Elvis blijf ik wakker. Tenminste op een weekdag die ik zelf kies. En dus als ik alleen thuis lig overdag. En als het past tussen de behandelingen door natuurlijk.

Dat is wel fijn eigenlijk. Zo’n digicorder. En zeggen dat dat not niet zo lang bestaat. Eigenlijk. Enfin, ik laat jullie nu. Ik kijk verder naar de verjaardag van Arnon Grunberg. Omdat hij dat op beeld wilde zetten. In 2011. En Canvas dat recent uitzond. En ik het opgenomen heb.

EmailShare

Puntjes verbinden

Ik weet nog toen die hype met kleurboeken voor volwassenen ontstond ik mijn bedenkingen had. Iets later zag ik in “De Ideale Wereld” op Vier een filmpje over dit fenomeen. Zo’n vader die met zijn tong net uit zijn mondhoek kleurt met potloden en met wiebelende onderbenen en al. Cliché tot en met ergo grappig. Ik lachte. Ik vond het immers ook belachelijk, die kleurboeken.

Nu wist ik nog wel dat kleurboeken mij als kind ook al minder dan gemiddeld aanspraken. Ik tekende liever zelf. Maar die knutsel- en oefenboekjes waar spelletjes in stonden en van die witte bladzijden met een reeks genummerde puntjes en dan verbond je die puntjes en kwam er een konijntje te voorschijn stap voor stap, dát vond ik dan wel leuk en dát kleurde ik dan wel in.

Vandaag was ik in een Standaard Boekhandel in Leuven om een lezing van Jo Claes bij te wonen wat op zich al heel erg de moeite waard was, maar toen ik nadien in de winkel rondkeek, zag ik bij de kleurboeken voor volwassenen deze staan:

zoom_539950f15ee5c_the-1000-dot-to-dot-book-cityscapes-1-9781781571446-976x976

1000. Duizend puntjes genummerd van 1 tot… 1000 om te verbinden met een zwarte stift. Beetje bij beetje komt er een stadsgezicht te voorschijn. Of een monument. En dat zomaar eventjes meteen op A3 formaat.

Jeuj :-)

EmailShare

Hond

Een mens past al eens de hoofdingsafbeelding van haar/zijn weblog aan. Een mens vol twijfel die doodgraag haar hond ziet, neemt daarvoor al eens een foto van deze hond (met een heel klein stukje van de mens zelf, nl. de tip van haar verlamde rechtervoet). Zodoende.

EmailShare

Pixels en een stukje Stef Bos

pixelsSoms kijk je al eens in een reclamemail van Nintendo en dan zie je iets opvallends tussen de nieuwe themes van Mario en Yoshi voor je handheld zoals dit (zie afbeelding).

Het is een spelletje getiteld Lone Survivor: The Director’s Cut dat ze aankondigen als downloadsoftware voor de Wii U.

De prijs? Daarvoor moet je naar de eshop uiteraard. Want als je daar al bent dan koop je dat ding toch al wat makkelijker zelfs als de prijs je niet helemaal bevalt. Mijn vader zou zeggen dat dat de truuken van de foor zijn.

Dat van die appel en de boom, daar moet overigens toch enige waarheid inzitten. Mijn vaders moeder zegde het al ruim dertig jaar geleden:“Ge ze just lijk onze Julien as em kind was!“, omdat ik de mecano (ijzeren mecano met echte vijzen en moeren!) het beste speelgoed ooit vond en desnoods achter de zetel “clandestien” verder speelde als het eigenlijk niet mocht en een jaar of vijfentwintig geleden zegde ze nogmaals:”Met onze Julien en zijn keuzes op school hebben wij het ook soms moeilijk gehad!”, omdat ik net als hij 25 jaar voor mij de aanbeveling van leraar/schooldirectie al wel eens met een kilo zout wilde nemen. Toen ik vanuit mijn volledig vrijzinnige opvoeding op mijn 17de dan ook nog aankondigde dat ik aan de KULeuven ging studeren en niet aan de VUB of in Gent verklaarde Bomma (dat was mijn vaders moeder) dat dat van een kind van haar jongste zoon misschien wel te verwachten was. Ik was immers “ne Wauters”. Mijn vaders vader (Peter noemden we hem altijd, als in: onze peter) stapte daar minder vlot overheen. Tenslotte hadden wij (lees: de socialisten) de VUB zo goed als eigenhandig gebouwd nietwaar. Enige kennis of overdrijving is in dit soort discussies soms te weinig, respectievelijk te veel aanwezig.

Mijn vader die met een handigheid geboren is waarmee hij al zijn hele leven lang sterke huizen zou kunnen bouwen, houten meubels maken, vloeren leggen en en passant de verwarming installeren – om maar iets te noemen – maar die er toch voor koos om dat allemaal niet te doen en een heel andere job uit te oefenen. Mijn vader die door ondernemers erop gewezen wordt dat hij met zijn kennis en kunde rijk had kunnen zijn als hij “voor zijn eigen” gewerkt had. Diezelfde ondernemers die dan fulmineren tegen het pensioen dat mijn vader “zomaar” ontvangt nu elke maand want ja, zij gaan (bijna) niks hebben later en dat is de schuld van de staat (en niet van hun minimale aanbetalingen tijdens hun succesvolle carrière als ondernemer). Mijn vader heeft in overheidsdienst gewerkt. Net als zijn oudste broer en zijn zus en hun vader voor hen trouwens. Misschien daarom dat ik niet echt grossier in ondernemersgenen? Als die al bestaan? Enfin, ik wil nu gewoon maar zeggen:

“Papa, ik lijk steeds meer op jou!”

En de twee mensen waar ik nu doodgraag naartoe zou willen rijden om het over mijn problemen te hebben, zijn mijn Bomma en Peter zaliger.

Maar ik wijk af. Als ik misschien toch eens ga kijken naar de Nintento eshop hoeveel het spel Lone survivor dat wordt aangekondigd als psychologische survival-horror nu precies moet kosten, dan verwacht ik niet dat mijn vader dat begrijpt. Of mijnheer AnW for that matter. Maar die grove pixels dat is toch megacool, vindt u niet? En dat op de TV zo in het groot? Allez, jong…  die pixels!

EmailShare

Tijd om op te geven

Neen, niet met vechten tegen de dingen die me fysiek ziek maken. Maar het is wel tijd om op te geven met te doen alsof ik en passant ook nog wel een zaak uit de grond zou kunnen stampen en een intelligente gesprekspartner zou kunnen blijven op die fijne avonden onder vrienden.

Daar zijn redenen voor. Vrienden nemen sterk af in aantal als je maar lang genoeg ziek bent. Die avonden zijn er dus niet meer. En mocht iemand me nu ineens wel weer uitnodigen, ik zou te bang zijn om op de uitnodiging in te gaan. En thuisblijven. En triest zijn. Zoals steeds.

De zaak is er nog wel. Ze had als doel me een gevoel van eigenwaarde terug te geven en enige financiële armslag, twee dingen die ik helemaal verloren was toen ik op mijn 32ste op pensioen werd gestuurd. Wegens ziekte.

En voor zij die nu al een menig klaar hebben over hoe gelukkig ik mag zijn dat dat kan in dit land, dat wij voor onze zieken en gehandicapten nogal goed zorgen toch even dit: op je 32ste heb je ongeveer 10 jaar gewerkt of iets minder dan 1/4 loopbaan, reken uit je maandbedrag en ja dat is gewoon iets dat je kan doen met de regel van drie die u allemaal kent.

Die eigenwaarde is er met zo’n half-en-half zaak toch niet gekomen, meer negatieve gevoelens – ik kan dit niet waarmaken, ben ik wel goed genoeg, waarom kan ik niet gewoon meer uren werken zoals iedereen, ik misluk alweer… – wel en de financiële armslag is er als je alle kosten voor boekhouding e.d. aftrekt ook niet echt groter door geworden. Het zorgde er wel voor dat ik een smartphone heb en een goede laptop en een camera, maar als we die zaak nu stoppen moeten we die materiële dingen ook deels nog overkopen begrijp ik en wordt ook de BTW herberekend dus hopelijk hebben we nu geld genoeg privé nu om met de zaak gewoon te kunnen stoppen, maar dat hoor ik volgende week.

Ondertussen is het 12 oktober 2014. Mijnheer AnW verjaart vandaag. Hip hoi!

Hij is nu naar Limburg. Eerst wandelt hij met een groep natuurgidsen de hele voormiddag – en  neen met een rolstoel is de natuur per definitie moeilijk of niet toegankelijk, maar ik gun hem zijn hobby (zijn escape?) – en daarna bezoekt hij zijn vader in het woonzorgcentrum en daarna zijn moeder thuis. Ik ga niet mee vandaag. De mentale drempel is nu veel te groot. Want ook mijn eigen schoonfamilie denkt dat wij het makkelijk hebben. Wij hebben en kunnen alles wat we willen én wij hebben geen kinderen dus dat is toch een gemakkelijk leven?!

Geen enkele van die veronderstellingen is waar. Helaas. En vooral helaas dat anderen niet zien dat ze misschien wel eens niet waar zouden kunnen zijn. Maar dit soort zinnen leidt nergens toe vrees ik…   Gratis tip: het is niet omdat je niet klaagt elke keer dat je mekaar hoort of ziet dat er geen reden tot klagen is. Je kan te beschaamd zijn over je problemen. Je kan gewoon geen goede “click” hebben en het dus niet over de dingen die echt belangrijk zijn, willen hebben.

Mijn plan van de dag: seffens komt mijn papa helpen een paar dingen op te kuisen. Daarna maakt mijn mama een deel van het verjaardagsmenu voor mijnheer AnW klaar. Ik doe de rest van dat menu. En daar ben ik al dagen mee bezig eigenlijk.

Maar ik was begonnen met te zeggen dat het tijd is om op te geven. Dat is zo. Wellicht valt de beslissing dinsdag. Exit 3Top. U weet nog niet bij benadering hoe zwaar dit nu ook alweer is. En zal worden (blijven?) in de toekomst.

Brrr.

EmailShare

Ik ken het paswoord nog

En dat is bijna verbazingwekkend straf.
En voorgaande is geen zin.
Niet echt.
Ach…

Ik heb net Belpop over Jean Blaute gezien. Hugo Matthysen zegt ergens dit over zijn vriend:

Hij heeft ook de gewoonte om altijd vrolijk te verschijnen, zelfs als het niet zo goed met hem gaat.

En elders zegt iemand dat hij – Jean – manisch is. En dan ineens is hij leeg. Daagt hij niet op. Maar je vergeeft hem dat. Omdat hij op betere dagen zo genereus is.

(…)

Maar bon, ik ken het paswoord van mijn weblog nog. En nu proberen om ook weer blij te worden. En mijn pilletjes niet vergeten. Seffens. En dan verder?

EmailShare