Estamos en España!

We slapen in de buurt van Barcelona op een berg in een hotel met karakter op overschot en toch ook alle comfort. En het buitenzwembad is toegankelijk! Met de auto!

I kid you not :-)

Als je op twee benen loopt en een reeks trappen neemt wandel je zo van de lobby naar het zwembad, maar als je zoals ik niet zo’n goede loper bent dan kan je wel de helling (eigenlijk de geasfalteerde oprit) afrijden en via een zijpoortje het terras rond het zwembad oprollen, maar omdat ik solo met mijn manuele rolstoel die helling nooit veilig op en af geraak, nam ik gewoon de auto ;-) Dus… heb ik ook vandaag al baantjes getrokken en in de zon gelegen.

Descansar is het Spaans werkwoord dat ik nu zoek. Ontspanning. Rust. Meer deden we nog niet deze namiddag. Het is vakantie weet u wel ;-)

Bueno… en morgen eens kijken hoe toegankelijk Barcelona is voor mij en voor Grayling. En dat doen we zo gewoon elke dag verder tot maandag 1 september. Want dan pas vertrekken we hier en dan gaan we nog een kleine week de Vuelta a España achterna.

EmailShare

Niet op de brug van Avignon

De plannen werden gesmeed tijdens het voorjaar:  Barcelona bezoeken, maar niet met de Trotter in 48u, maar gedurende een kleine week. En misschien ook nog een keer de Vuelta a España live gaan zien. Dat is koers. Ah ja. We waren eerder al in Spanje voor de Vuelta en ook al voor de Ronde van Burgos trouwens en dat was elke keer zeer fijn.

Tip: tik Burgos en/of Vuelta in in het zoekveld op dit weblog.

En omdat we niet in één keer met mijn aangepaste auto zomaar tot in Barcelona rijden – zo gek zijn wij zelfs niet – en omdat vroeger dit soort ritten met één nacht slapen onderweg nog steeds loodzwaar bleken, slapen we gisteren en vandaag twee keer in hetzelfde hotel bij Avignon, France. Zo kunnen we morgen de laatste 460 kilometer fris aanvatten.

Dat we gisteren een omweg – amper 50km maar wel drie uur in tijd  – maakten via schone dorpjes in de buurt van de Mont Ventoux plus dat mijnheer AnW vandaag niet alleen maar aan het hotelzwembad wou liggen kijken naar mijn gedobber, maar toch ook Avignon intra muros wou bezoeken en dat we daar menige rivierkei en uitgesleten voeg van nabij bekeken hebben, neem ik er graag bij.

Bueno! Mañana viajamos por España!

Ha!

Toeristen in Avignon eerder vandaag:

AV_3 AV_4  AV_6

EmailShare

Lassie

lassie
Ik had deze vroeger op video. Deze en de “echte” oude films starring Lassie. Want Elizabeth Taylor mocht dan wel meespelen in de mooie Lassie Come Home in 1943. De heldin van de films is immer de trouwe hond. En laat ik het nu net hebben voor honden. En voor trouw.

Gisteren zag ik Lassie geprogrammeerd op VTM. De digicorder deed de rest en zo komt het dat ik vanmorgen redelijk wat traantjes voelde opkomen en soms ook gewoon hun gang liet gaan… kan eens goed doen… So thank you Lassie!

EmailShare

Eerste keer OLT Rivierenhof

Ik was nooit eerder in het OLT, maar ik ga zeker nog een keer. Ooit. Bij gelegenheid dus. Gisteren was er Luka Bloom om naar te gaan kijken en luisteren. Zere keel vandaag. Dat krijg je als je geen zanger bent en toch meezingt als hij dat vraagt. Met plezier overigens.

20140726_210101_resized

Tom Vanstiphout opende de avond. Ik herinner me dat ik zijn bassist en zijn trompettist erg goed vond. En dat ik tijd had om een selfie te maken van mezelf – duh… – én mijnheer AnW.

In het OLT hebben ze een bel. Een kwartier voor een optreden begint rinkelt die enkele keren lang. Vijf minuten voor aanvang nog een keer kort. Luka Bloom staat op het podium. Kondigt zichzelf aan en speelt gitaar als de bel gaat. “OK, so I am not here”, zegt de man, brede glimlach inbegrepen. De toon is gezet.

20140726_222620_resized

Wie anders zou een avond kunnen vullen solo met een gitaar? Te vroeg beginnen en te laat eindigen en niemand van de aanwezigen vervelen? OK, de trompettist waarover ik eerder sprak – Sam Vloemans  als ik me niet vergis – speelde mee op één nummer. Imposant! Een neef van Luka – en ja, ik weet wel dat hij Barry Moore heet voor echt, meer nog hij zou Kevin Barry Moore heten – speelde dwarsfluit. Ook hij mocht op voor één nummer. De man heet Connor. Meer info heb ik niet. Behalve dan: hij speelde best aardig dwarsfluit.

Nooit eerder zou Luka/Barry twee keer hetzelfde nummer in één set gespeeld hebben. Dat zei hij tenminste. Gisteren deed hij dat wel. Hij sloot af met I am not at war with anyone – in de tekst werd America vervangen door Syria – een nummer dat hij ook in het begin van de avond al speelde. We hoorden verhalen uit Ierland. Verhalen over Tibet. Iets over een man die onschuldig gevangen zat voor jaren en jaren en over een megabouwproject in dat niet doorging na al evenzeer jaren van procederen en na het schrijven van een protestsong. Luka/Barry was wel zo goed toe te geven dat het vooral de legal actions waren die voor dat succes verantwoordelijk waren. Ik was gemakkelijkheidshalve gewoon blij dat hij de song speelde. Muziek. Mooi.

Een dromer is hij zeker. Toch lijkt hij me ook een realist. Een dromer met heel veel ervaring dus. Publiek bespelen lukt prima. Ik zag een man die doet wat hij graag doet en omdat hij daar goed in is de wereld als zijn huis kan zien en thuis is op elk podium.

Hij komt wel vaker naar België. Ik zag hem nu voor de derde keer. Op Facebook – ja hoor, team Luka houdt zich ook bezig met Facebook – las ik dat hij later dit jaar nog richting Duitsland trekt. Daarna volgt een tour door Zwitserland.

Kans is klein dat u dit leest als u in één van die landen woont, maar mocht het toch zo zijn: ga dan zeker eens kijken! Hou er wel rekening mee dat je mee moet/mag zingen en heel veel van handjeklap zal doen.

EmailShare

Mechelen, met de nadruk op Rik Wouters

20140721_150735Vandaag waren we in Mechelen toerist in eigen streek. Nationale feestdag. Mijnheer AnW eens niet aan het werk én ik zelf had een goede dag dus… op naar het Schepenhuis.

Daar is momenteel de tentoonstelling Rik Wouters Hoogtepunten te bezichtigen. Wil je dat met een rolstoel doen dan heb je zelfs een speciale toegang via de kelder en een traplift. Best wel cool eigenlijk zo in een Middeleeuwse setting ;-)

Wat ik vooraf wist is dat Rik Wouters in Mechelen geboren is. En dat hij schilderde en beeldhouwde. Dat konden werd ook allemaal bevestigd in de tentoonstelling. De bekende werken hangen er en ik kocht ook een boek met een catalogue raisonné van het grafisch werk. Ook zeer mooi en bij dat soort werken – etsen, tekeningen – droom ik dan over dingen die ik nog graag wil maken. Ooit. Niet dat ik een kunstenaar ben. Ik weet dat ik dat niet ben. Als je ziet hoeveel werken Rik Wouters in zijn korte leven maakte dan weet je het wel. Passie, talent en ijver. Veel ijver.

20140721_110857

20140721_112313

Na een stop op de Grote Markt – tapas! – gingen ook nog via de zijingang in de Sint-Jansstraat het Hof van Busleyden binnen. Daar is tijdelijk Rik Wouters & Co. door de Groote Oorlog getekend te bekijken. Verschillende beeldende kunstenaars uit het Mechelen van die tijd tekenden of maakten beelden met WO I als onderwerp. Al dan niet op de vlucht. Al dan niet in een kamp. Ik werd er stil van.

20140721_131651

20140721_133923

20140721_134727

Nadien nog een terrasje – kort hoor, beetje moe tegen dan… – en nu zijn we al eventjes thuis. Mechelen is tenslotte maar 13 kilometer van hier.

EmailShare

Barcelona

Ik lees terug graag en – relatief – veel. De meeste boeken komen uit Bibliotheek Tweebronnen in Leuven. Sommige koop ik zelf. Of krijg ik van mijnheer AnW. Dat is eigenlijk beter gezegd.

De laatste weken lees ik al eens een boek dat zich afspeelt in Barcelona. Dat we het plan hebben om eind augustus een kleine week in deze fiere Catalaanse stad te gaan rondrijden, wandelen en wat al niet meer heeft daar wel wat mee te maken.

Zo las ik al De Antiquair, De Kathedraal van de Zee en Zeg me wie ik ben om er enkele te noemen. Die laatste speelt uiteraard niet uitsluitend in Barcelona.

Enfin, wat ik wil zeggen is eigenlijk dat ik er ondertussen heel erg naar uitkijk om die stad te bezoeken. Het komt stilaan dichterbij. Nu ja, we zullen er 27 augustus arriveren. Dat is nog veel keer slapen wel eigenlijk…

EmailShare

Van iPhone S4 naar Samsung Galaxy S4 en weer terug. En terug!

Ik had al jaren en jaren een iPhone. En toen wilde ik Android graag een kans geven in de vorm van een Samsung Galaxy S4. Helaas, al snel ergerde ik mij aan het “hangen” van mijn Samsung als ik “iets met foto’s” deed.

Ik doe nogal vaak “iets met foto’s” en ook bepaalde games haperden al eens. En ik game nogal vaak. Dus stak ik mijn micro sim maar weer in de oude getrouwe iPhone 4S om weer vlot werkende software te hebben.

Maar ik miste wel mijn grote scherm dat ik zo gewend was geraakt bij de Samsung Galaxy S4. En ook de widgets van YouTube e.a.. De Tour de France kwam eraan en een latop/tablet is zo groot om op schoot te houden en de iPhone S4 is zo klein. Luxeprobleem, je moet het mij niet zeggen, maar toch: probleem!

Nieuwe smartphones zijn duur. Maar ik had toch al een groter scherm? Ja, maar die bleef “hangen”. Ik had vroeger al gezocht naar een oplossing, maar niets gevonden.

Vorige week vroeg ik nog eens wat info aan Google en zo las ik dat de kwaliteit van de Micro SD kaart ook erg belangrijk is. Ah! Ja, ik had er toen nog eentje liggen, zo’n kaartje, herinner ik me. Zou het zo eenvoudig zijn?

Test: Micro SD van Sandisk laten halen met extreme speed.
Resultaat: Mijn Samsung Galaxy S4 “hangt” niet meer!

En ondertussen kan ik ook telefoneren met mijn horloge. Dit wil zeggen: ik kreeg een Samsung Galaxy Gear Yellow. Neen, niet de nieuwste, maar de “oude” die in prijs verlaagd is nu wegens er is een “nieuwere”, de Gear 2 – zo gaat dat in gadgetland – maar ik ben nu in elk geval al zover dat ik mijn tweets en andere messages kan lezen en toen mijnheer AnW mij zonet opbelde beantwoordde ik die oproep met mijn polshorloge. I think it’s mighty cool!

65326c7b5b199258f6b4a5df8529ad9c

Je kan er ook foto’s en filmpjes mee maken, lees ik. En het feit dat Samsung zich vorige week als partner aan de TrekFactory Racing wielerploeg heeft gekoppeld, is uiteraard in dit verhaal totaal onbelangrijk.

NOT!

Wielersponsoring werkt :-)

EmailShare

Ziekte en iets over een sprinter

Ja, soms heb ik dat. Complicaties… longontsteking deze keer. Nu ondertussen wel weer boven water en zelfs vandaag al een hele tijd ook onder de lakens uit en terug helemaal mee met de Tour de France. Ah ja, natuurlijk.

Misschien moet ik de volgende keer deze dokter bij mij roepen:

Dokter Servaas van Lotto-Belisol die hier een nummer online zette met hun spurtbom André Greipel. En laat ik nu net dit miniatuur beeldje gemaakt hebben en verzonden richting diezelfde spurtbom:

10487232_10203010237510461_4409579563296876928_n

 

 

 

Het miniatuurtje heb ik verzonden, bedoel ik.

 

Het truitje waarop ik de mini-André zette voor de foto stuurde hij vorig jaar al in mijn richting.

EmailShare

Filmpje maken

In maart deed ik iets met projecteren van grote beelden van schilderijen tijdens klassieke concerten. In mei vroegen ze me of ik met de opnames van het geluid van één van de optredens en die beelden iets kon maken dat iedereen kon bekijken. Ik dacht van wel.

Ondertussen dus idvdfoton productie 100 – ja honderd – DVD’s met een mogelijkheid om van elke componist de muziek gebracht door Kamerfilharmonie Vlaanderen te selecteren en te beluisteren en terwijl de projectie van de schilderijen van Jef Van Grieken te zien op – ik zeg maar wat – je HD televisietoestel. Zelf ben ik zowaar redelijk blij met het resultaat.

Gisteren kwam dirigent Herman Engels de eerste 10 exemplaren afhalen en ik begreep dat die by now al in Lithouwen zouden zijn. Samen met Herman wel te verstaan. Er zijn namelijk erg goede muzikanten alginder zo zei hij me gister.

Ik geloof hem op zijn woord. Dat spreekt :-)

EmailShare

Verwelkom eens een oude(re) Mac computer

Dit weekend was er een interessante gezinsuitbreiding ten huize AnW: een iMac uit 2006. Ik herinner me tijden waarin ik wel eens naar reclames voor Mac(intosh) computers keek en daarbij meteen wist dat die niet voor mij waren. Dat was toen ik op school zat en Windows voor thuisgebruikers er nog niet echt was en ik dus MS DOS commando’s gebruikte op mijn computerPeeCee. Behalve tekstverwerking herinner ik me vooral een spelletje golf in monochrome en motoracen. Later toen ik een VGA scherm en – een gokje – een 286 had speelde ik de King’s Quest saga’s. Dat waren de tijden waarin een ladder uit niet al te veel pixels moest bestaan om duidelijk te maken dat je erop omhoog kon klimmen. Enfin, DOS en Windows gebruikte ik toen en ook nu nog. Windows 8 vind ik echt wel iets hebben op een Sony Vaio laptop met touchscreen. Is het omdat Mac vroeger helemaal onbereikbaar was, dat ik er nu zoveel interesse in heb?

Mijn eerste iMac kreeg ik uiteindelijk in 2009. De 21,5 inch versie en die had toen al zo een zilvergrijs/zwarte look. Daarin was ik toch licht teleurgesteld, herinner ik me. Dat leek zo… gewoontjes. Of lag dat aan mij?

Dit weekend heb ik een voorganger gekregen:

apple-imac-2007-2008_2

Zit er dus uit zoals de linkse op de foto. Old and loving it ;-) Hij kwam met zo’n wit, dik klavier en de voorganger van de Magic Mouse zoals deze.

apple_desktops_06kopie Ik deed een clean install van het besturingssysteem en dat was blijkbaar Mac OS X 10.4 en laat ik dat nu nog nooit in het echt gezien hebben. Daar kan ik dus blij van worden van zo’n dingen. Nerd? Ik?

Ach… ik noem het gewoon blij :-)

Ben nog even aan het nadenken wat ik ermee wil doen. Dit OS op laten staan? Toch nog Snow Leopard op plaatsen? Mijn muziekbibliotheek erop zetten? Of eerder de ebooks? Of toch… games zoeken?

Dat laatste maakt – uiteraard – veel kans :-) Maar de tijd staat aan mijn kant. Ik hoef niet meteen te beslissen. De computer staat hier nu en kan genieten van zijn oude(re) dag.

EmailShare