Instagrammerig verhaal van zondag en maandag

Als je wil zeggen dat je een verhaal vertelt aan de hand van beelden die je op Instagram geplaatst hebt, dan heb ik zonet beslist dat zoiets een Instagrammerig verhaal is.

IMG_0045

Vorige week maakte ik een spandoek. Nu ik een woordje Spaans spreek/schrijf/begrijp werd het een deels Spaans, deels getekend spandoek. Voor wie mijn blog niet eerder zag en zich afvraagt:”Markel wie?”, die verwijs ik graag door naar deze reportage (klik).

Deel één van mijn plan bestond dus uit: spandoek maken. Daarmee was ik zaterdag klaar. Check! Deel twee van mijn plan voor de Ronde van Vlaanderen ontstond in het hoofd van mijn vader: mijn handbike naar Kluisbergen vervoeren zodat ik met de fiets daar mobiel kon zijn op de dag van de koers. Ook dat lukte. Ha!

En dus zag ik zaterdag de renners rond de middag een eerste keer in de Pladutsestraat net voorbij Zulzeke om daarna naar de Paterberg te fietsen waar ik dan een plekje in het veld uitzocht om mijn fiets, mijn spandoek en mijzelf voor de rest van de namiddag te parkeren.

Het werd deze plek:

IMG_0070

Zo kwam het dat ik één keer de dames en twee keer de heren de Paterberg zag afdalen. Ik maakte foto’s. Veel foto’s. Van de coureurs. Eén keer riep ik de naam van een renner. Dat was niet toevallig:”STIJN!!!”. Dat was na de eerste passage. Zoveel pech dat Stijn Devolder had in deze Ronde van Vlaanderen. Het was niet mooi. Maar een gewond dier… Ik leef dus op hoop voor komende zondag. Omdat je nooit de hoop opgeeft. Per definitie. Nooit.

Na de passage van de laatste renner ruimde mijn vader mijn plek netjes op en zette hij mijn fiets enzo weer op de weg. Ik reed naar de vrienden op wiens oprit onze auto stond. Daar bij hen bladerde ik al een eerste keer door al mijn koersfoto’s op de laptop. Ik gooide al snel één en ander op het internet en dan vertrokken mijn vader en ik terug naar Keerbergen.

Einde verhaal van de Ronde van Vlaanderen? Neen niet helemaal.

De dag nadien (tiens, in het Engels klinkt dat precies toch beter: the day after…) ging ik op bezoek bij Markel Irizar. Hij en de andere renners van Trek Factory Racing blijven immers in ons land tot na Paris-Roubaix. We spraken af omdat ik mijn Spaanse conversatie wat wilde oefenen en vooral ook omdat ik mijn spandoek wilde laten signeren en gewoon graag in wielerland verblijf als ik daartoe de kans heb. En zo zag ik hem en nog wel wat andere mensen, zowel renners als de staf van de ploeg. Ik ging naar huis met een gesigneerd spandoek en ook mijn exemplaar van Titanen werd gesigneerd door de winnaar van de Ronde van Vlaanderen van dit jaar. Mooi toch? Ik vind alvast van wel.

IMG_0075 foto 1 foto 2

EmailShare

Onze dag van gisteren

Wat was het gisteren? Zondag 30 maart 2014. Gent-Wevelgem. Een wedstrijd waar ik nog nooit live naar ging kijken. Echt! Nog nooit. Straf he?!

Gisteren dus wel ;-) En… ik was niet alleen:

DSC_3518

Er zaten nog twee toeristen tegenover mij in het gras langs de weg: mijnheer AnW en Grayling.

DSC_3668

Aan mijn linkerkant ook veel beestjes. De dames die zorgden voor de produits de ferme van de boer op wiens erf ik mijn auto had geparkeerd. Deze dames bleken niet superveel interesse te hebben in de koers. Ik schrijf produits de ferme, want we bevonden ons in Frankrijk. In de buurt van Cassel, meer bepaald in Oxelaere. OK, niet meteen de meest coole naam voor een dorp, maar de koers kwam er wel door en er was geen supporter (gek of niet gek) te bekennen behalve ik. Rust. Zon. Koers.

En zo… had Fré Veuchelen in de kopgroep rustig de tijd om mij te zien zitten en van die dingen. Dat gebeurt echt niet vaak. Toen ik deze foto’s maakte, was mijn dag dus eigenlijk al geslaagd:

DSC_3723
DSC_3729

Het peloton moest dan nog komen. Ze kwamen van links voor mij. Dat is dus van rechts achter Grayling ;-)
DSC_3713

DSC_3734

Nadat elke renner gepasseerd was, reden we richting Wevelgem. Intro VZW had me een parkeerbewijs opgestuurd en er was een rolstoelzone voorzien aan de aankomst. Zoals ik in mijn inleiding al schreef, ik was daar nog nooit dus het was toch even afwachten.

Maar… het was inderdaad “aan de aankomst” :-) De boog hing net niet boven mijn hoofd.

boog

DSC_3777

En daar staan ook nadars. Uiteraard. En dan mag je nog een hele goede lens op je fototoestel hebben zitten, geslaagde foto’s maken vanuit een rolstoel moet je dan niet proberen. Dat besefte ik snel (zie de foto hierboven een uurtje ofzo voor de aankomst) maar hey… de sfeer aan de finish van een grote koers opsnuiven op zich is al de moeite waard toch?

foto 1-1 Grayling zit een tijdje naast me en kan net tussen de reclamepanelen door kijken. Alleen was wel duidelijk dat zij de koers in Frankrijk in een grasberm zien passeren veel leuker vond dan in de drukte van de finish op de voorspelde massasprint wachten ;-)

Ik wil zelf toch “het” moment niet missen. Ik zet de oude lens terug op mijn fototoestel omdat die een ander bereik heeft (minder inzoomt dus) en neem me voor om zonder in het vizier te kijken gewoon af te drukken als de sprint in volle gang is en me niets aan te trekken van scherpstellen en andere belangrijke dingen en zo komt het dat u op de podium diptic collage hier rechts het volledige podium van Gent-Wevelgem editie 2014 ziet zoals ze op een meter of drie voor de meet voor mijn neus passeerden. Degenkolb was hier al duidelijk voorbij de Fransman en Sagan is een mooie derde.

Nadat de rappe mannen binnengekomen waren, kwamen de klassieke coureurs zoals Cancellara aan. Geen massasprint voor Fabian. Wel nog eens goed getraind voor zondag.

Net als Stijn Devolder. Die slaagde er verdorie bijna in om de massasprint te ontlopen. Allez, jong. Zo schoon!!! En dus… toen Stijn rustig binnenreed kreeg hij alle handen op elkaar. Ook die op de VIP-tribune. Het is hem gegund.

We reden vlot naar huis en toen ik daar gisterenavond even snel in de zetel door al mijn foto’s ging (ik denk wel een paar honderd van Grayling met mijnheer AnW) was ik moe, maar tegelijk voldaan. De keren dat mijnheer AnW en Grayling mee naar de koers gaan zijn in een wielerjaar op één hand te tellen. Gisteren was zo’n dag. Top!

Plannen voor deze week? Wellicht geen Driedaagse De Panne-Koksijde voor mij (wel les Spaans enzo) en plannen maken voor zondag. Ronde van Vlaanderen kijken. Live. Uiteraard…

EmailShare

Driedaagse van West-Vlaanderen (alsnog)

Vrijdag 6 maart: proloog Middelkerke

De dag voordien was ik nog snel een nieuw objectief gaan kopen. Objectief as in een nieuwe lichtsterke lens voor mijn fototoestel. Nog snel hier en daar wat tips over de betere instellingen van mijn body opgevraagd en vol goede moed vertrok ik naar West-Vlaanderen. Plan: met enkele goede actiefoto’s naar huis komen.

DSC_1697En zie… de meneer hier links is Martin Kohler. Op mijn MacBook Pro Retina zie ik hem zo scherp dat mijn ogen bijna pijn doen. OK, de eerste tien, twintig renners die ik zag waren nog niet top – tenminste mijn foto’s niet ;-) – maar daarna liep het beter.

Volgend jaar zoek ik ook een betere plek langs het parcours – met een mooiere achtergrond bedoel ik dan én waar de zon het mij tegen het einde niet onmogelijk maakt – maar hey, ik wist vooraf niet eens of dat wel zin had. Nu wel :-)

DSC_1768Hier nog een foto van Gijs Van Hoecke. Klik op beide afbeeldingen voor de grotere versie.

Zaterdag 8 maart: Brugge – Harelbeke

Net als vorig jaar zien we de start op ‘t Zand in Brugge. Ik meen dat de ploegen voor Ronde van Vlaanderen ook verzamelen blazen op ‘t Zand. Alleen heb je dan allerlei pasjes nodig om daar te komen en is de drukte dan wellicht enorm. Ik wil het niet eens proberen ;-) De start van de eerste rit in lijn van de Driedaagse van West-Vlaanderen lokt ook wel volk hoor. Of is het toch vooral de markt die op zaterdag ook hier plaatsvindt?

Geen idee. Ik ben er. Ik zie de coureurs. Dus ik ben blij :-)

DSC_2596

Onderweg zie ik de renners zo vaak dat ik de tel kwijtraak. Dat is de luxe van mee te mogen rijden met iemand die de weg kent :-) Merci Dominiek! Ik maak soms eens een foto uit de auto. En als het peloton op mijn afkomt haper ik soms tussen op het juiste moment afdrukken en toch gewoon kijken naar de renners en mijn fototoestel vergeten…

DSC_2687

Anyway… de foto’s die ik die avond al vanuit mijn hotelkamer via Twitter en andere Instagrams de wereld kan insturen zijn heel OK!

Zondag 9 maart: Nieuwpoort – Ichtegem

Vandaag rijdt Rik. Andere auto, andere radiozender. Ik hoor Johnny Tillotson met Poetry in Motion. We luisteren naar Radio 2. Ik tik snel een impressie in op mijn slimme telefoon.

Radio 2 speelt Poetry in Motion. Zon. Vlak voor Mannekensvere. Rechts zie ik de blokken waarmee wij onze kustlandschappen bezoedelen. Links ligt de polder. De poldre (geen tikfout!) is prachitg mooi. In de auto liggen 3 petjes met het opschrift Supporter Stijn Devolder. Ik zit op de passagiersstoel vooraan. We rijden naar de koers…

Die tekst wilde ik de dag nadien op mijn weblog zetten. Maar het leven kwam ertussen. En zo werd het vandaag…

IMG_20140309_125555 We rijden na de start in Nieuwpoort naar Diksmuide. Ik zet het bewijs op Instagram. Daarna vergeet ik alle sociale netwerken voor een tijdje. Ik maak foto’s. Opnieuw. Veel. Van de koers!

Na de passage in Diksmuide rijden we meteen door naar Ichtegem, waar we de koers zullen zien op het lokale parcorus. De zon is – alweer – van de partij. Ik heb mijn iPod bij. Dus eens in Ichtegem eet ik mijn lunchpakket op en steek ik mijn oortjes in. Ik kies voor La Oreja de Van Gogh. Spaanse muziek dus. Omdat het zomer is?

In elk geval heb ik ook een prima zicht op de koers eens die bij ons passeren. De perfectie bestaat niet zegt men, maar dit kwam wel erg dichtbij…

DSC_3341Klik ook weer op deze foto voor een grotere weergave.

Die avond verlaat ik West-Vlaanderen. Vlaams-Brabant is ook fijn hoor. Maar wij hebben zo weinig profwedstrijden om naar te gaan kijken. Vandaar dat mijn auto me nogal eens elders naartoe brengt. Gelukkig kan dat allemaal.

Het staat nog niet vast wanneer ik de volgende wielertrip ga maken, maar u leest het hier dan wel. Misschien niet meteen. Misschien pas 2,5 week later. Maar lezen zal u het ;-)

EmailShare

Terug naar iPhone?

Ik was er eerst heel tevreden over. Maar de laatste weken/maanden kwam ik nogal eens problemen tegen op mijn Samsung Galaxy S4 :-(

Bijna altijd wanneer ik “iets met foto’s” wil doen, word ik lastig. En ik word lastig omdat mijn slimme telefoon traag is of fouten geeft of gewoon vast blijft hangen. Foto’s in de Galerij app van Android niet kunnen openen. Zwarte of grijze vakken krijgen i.p.v. een coole hond, de hipste kat ever of gewoon mijzelve. Instagram die de foto’s uit mijn camerarol amper geladen krijgt enzoverder enzovoort. Ik zocht al op Google en de beste optie bleek te zijn deze Galerij app dan maar niet te gebruiken, maar wel iets dat Quickpic heet en zowat hetzelfde doet maar beter. Niet echt dus. Ik ben overigens ook niet zo happig op al die Google-backup-circles-automatische-dingen die zo moeilijk af te zetten zijn.  Ik mis ook wel een beetje (veel soms) de mogelijkheid om via Gamecenter spelletjes verder te kunnen spelen… (“Dit is wél mijn werktelefoon hoor!”, zei ik dan altijd tegen mezelf.) Maar dus vooral: ik doe graag dingen met foto’s. Meer dan eens per dag. En ik wil wel lastig worden over belangrijke zaken, maar niet over een app die blokkeert.

En dus haalde ik mijn voor de Samsung Galaxy S4 opzij gelegde iPhone 4S terug uit de doos en ligt die nu op te laden. Minischermpje wel viel mij zo direct op die iPhone 4S, maar hij/zij werkte wel altijd netjes zoals ik het graag had.

Of geef ik Android toch nog een laatste kans?

Bon. Vandaag wil ik nog sleutelen aan de Samsung en zijn apps, widgets en instellingen. Als ik vanavond nog dezelfde frustraties tegenkom als nu dan wordt het terug iPhone. Tips welkom!

EmailShare

Europaconcerten

IMG_20140312_165158

Er was eens een kunstschilder. Ik hoorde al vaak over hem praten en ik wist waar hij woonde. Amper een paar honderd meter hier vandaan. Zijn naam is Jef Van Grieken. Ik kende hem niet persoonlijk. Nu wel. En daar ben ik blij om.

Soms komen er al eens onverwachte dingen op je pad. Op mijn pad om precies te zijn. Vorige week liep er een concertreeks onder de naam Europaconcerten. Kamerfilharmonie Vlaanderen o.l.v. dirigent Herman Engels speelde muziek van een 6-tal  Noordeuropese componisten.

Boven het orkest moesten werken van Jef Van Grieken worden geprojecteerd. Beelden van Noord-Europa. Landschappen en gebouwen. Alle doeken werden haarscherp gefotografeerd en met die digitale bestanden mocht ik aan de slag. Zo kwam ik in dit verhaal terecht.

Presentaties bouwen. En dan die presentaties laten lopen tijdens de concerten. Een repetitie bijwonen. Erg fijn om te doen allemaal. Zeker toen er ook nog een DVD kwam aangewaaid met (door mij verder te bewerken) luchtbeelden van Litouwen om bij het stuk Miske van Ciurlionis te tonen.

Dus waren mijn avonden de voorbije week goed gevuld:

  • maandagavond repetitie in Heist o/d Berg cc Zwaneberg,
  • woensdagavond concert in Herentals cc Schaliken,
  • donderdagavond concert in Heist o/d Berg cc Zwaneberg,
  • vrijdagavond concert in Dilbeek cc Westrand.

IMG_20140313_192534

In Heist op den Berg en Dilbeek kwamen de beelden uit een machine als deze op de foto hier links. Geef nu toe. Wat goed genoeg is om een film van pakweg Felix Van Groeningen te projecteren moet toch ook volstaan voor mijn keynote presentaties, right?

Neen, serieus. Ik vond het prachtig dat zo de beelden volledig tot hun recht kwamen.

Ik neurie al enkele weken ook stukken van Grieg en Mendelssohn die ik al wel kende van vroeger. Daar kwamen nu ook Larson en Ciurlionis bij.

En nu? Wel binnenkort weer aan nieuwe websites werken. Ook aan websites met schilderijen en etsen. Want zoals dat zo vaak gaat: van het één komt het ander.

EmailShare

7 jaar!

pup

Op 16 maart 2007 is ze geboren. Grayling the Rustling Rose, de dochter van Erinn en Lunatic woonde de eerste acht weken bij Rosita en Lieven in Zwijndrecht.

De foto’s in het vierkant hier rechts zijn gemaakt tijdens haar eerste maanden in Keerbergen. Zeven jaar wordt ze vandaag. Wow… is dat echt al zolang geleden dat ze zo’n klein teddybeertje was?

Niet dat ze nu niet meer lief is he! Schattig en mega-aaibaar is en blijft ze. Hopelijk nog lang!

oktober

Deze foto dateert van oktober 2013. Vorige week kocht ik een nieuwe, lichtsterke lens voor mijn fototoestel. Misschien eens een nieuwe fotoshoot inplannen met Grayling. Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb…*

Vandaag krijgt Grayling nóg meer knuffels dan anders én een nieuwe kluif. Er ligt ook een mooi, nieuw kussen in de hondenmand en – wat ze nog niet weet – er is een nieuw speeltje in huis, maar dat krijgt ze pas straks.

Of wij onze hond verwennen? Bwah… misschien een heel klein beetje ;-)

* Deze zin heb ik ontleend aan Louis Neefs.

EmailShare

Wielrennen

Meer moet dat niet zijn als titel denk ik. Vandaag begint HET. En met HET bedoel ik uiteraard het VOORJAAR. Maakt mij echt niet uit wanneer de weerkundige lente begint. Met de Omloop Het Nieuwsblad en Kuurne-Brussel-Kuurne begint het wielerseizoen in Vlaanderen.

Niet dat je Contador, Nibali of Froome ook maar even op onze wegen kan zien rijden dit weekend. En zijn dat ook geen hele straffe coureurs? Ja, maar het zijn ronderenners. En zelfs de ploegen van bijvoorbeeld Cancellara – waar Trek nochtans erg coole posters maakte van hem als king of the classics – en Sagan zakken al enkele jaren niet meer af naar het Vlaamse openingsweekend. En toch blijven het mega-levensnoodzakelijk-belangrijke wedstrijden voor Boonen en andere Roelandtsen en bij uitbreiding voor hun teams.

Ik hou er ook wel van. Die kasseikoersen. Al was het maar omdat ze relatief dichtbij huis gereden worden. En gaan kijken dus een reële optie is. Niet dit weekend. Dit weekend kijk ik naar Sporza. Waar we vooral de heren wielrenners zullen zien. U weet toch dat er ook wedstrijden voor dames elite gereden worden?

U zou dat moeten weten. En de journalisten weten dat ook. Echt waar hoor.  En toch… staat dit filmpje dat op de Sporza website bij “opvallend” :-/

LBL

OK, de catchphrase mag dan opvallen – wat ook gewoon absoluut de bedoeling is! – maar dat vrouwen aan wielrennen doen op topniveau zou toch niet meer “opvallend” mogen genoemd worden. Dit filmpje doet me denken aan de collages die de grote zenders elk jaar maken over stages van wielerploegen. Van de mannen wel te verstaan. Volgende winter ook van de vrouwen? Het kan hoor! Echt.

(en dan heb ik eindelijk ook eens echt goed beeldmateriaal om ook de dames te tekenen)

EmailShare

Helaas geen sneeuw voor mijn kleine vos

Een tijdje voor kerstmis knutselde ik een paar kabouters in elkaar. Bij een nonkel ben ik wat mooie stukken witte berk gaan halen en ik heb die dan door mijn papa laten verzagen. Met mijnheer AnW en Grayling trok ik met mijn handbike naar het bos om er takken te gaan zoeken die ik kon gebruiken voor de armpjes en tot slot maakte ik van onze living een soort werkruimte waar ik dan een reeks kralen, vilt en kartonnen accessoires begon te maken/nagelen en: toen waren mijn kabouters klaar! Ik had nog een kleine houten slee gevonden en zo kregen mijn drie kabouters op de vensterbank in het bureau van 3Top gezelschap van mijn familie vos. Het kleine vosje mocht op de slee. Ik keek al uit naar de eerste sneeuw.

Op mijn bureau

Ondertussen zijn we 23 februari en aangezien ik geen strandbal heb op maat van mijn kleine vos en de verhoopte sneeuw nog altijd niet is gevallen, heb ik de kabouters + de familie vos maar verhuisd naar elders en een vaas met knaloranje lentebloemen voor mijn raam gezet.

Wedden dat het nu alsnog sneeuwt binnenkort?
En als dat zo is dan weet u nu ook waarom ;-)

EmailShare

Ik ben fan

Het is nu vier uur in de morgen. Ik sliep wel al enkele uren, maar iets maakte me wakker en ik raak niet meteen terug in slaap. En het ergste is, mijn hoofdtelefoon ligt niet in handbereik :-(

En dat is echt héél erg, want ik heb een nieuwe CD en ik kan die dus nu niet beluisteren zonder de rest van het huis te wekken. Het is de nieuwe plaat van Customs. Ik hou wel van Customs. De achterkant van mijn iPod classic bijvoorbeeld is engraved met een quote uit één van hun songs:

ipod

Dus: ik ben fan. En gisterenavond traden ze op in Het Depot in Leuven. Ha!

Alleen… er is de laatste dagen (weken) weer zoveel aan het mislopen dat zelfs het gaan kijken naar één van mijn favoriete groepen plots op een bergetappe (ver) buiten categorie leek. Maar ik zette door (…) en na een paar songs was ik blij dat ik er was.

20140219_214518_LLS_resized

En dan nu een poging om hierover wat duidelijker te zijn…

  • Customs is een Belgische band die ik van bij hun eerste singles goed vond én goed ben blijven vinden :-) hence de inscriptie in mijn iPod. Onder andere.
  • Mijn gezondheid is van die aard dat ik wel eens bang ben en dat bang zijn, strekt zich dan soms en zonder veel moeite uit tot bang zijn om nog onder de mensen te komen en een soort overgevoeligheid voor – opnieuw – mensen. Ik kan het niet beter uitleggen, maar neem van mij aan: major problem is dat soms.

Als u het niet begrijpt dan begrijp ik dat wel (…) want het is tenslotte vier uur in de morgen als ik dit schrijf. Let op. Kwinkslag in de categorie “eerder flauw” was dit.

Of beter: vluchtpoging was dit.
Back to reality. Wat is er woensdagavond zoal gebeurd?

  • Ik parkeerde mijn rolstoel op het bovenste gedeelte pal vooraan aan de leuning wat betekende dat ik over iedereen heen kon kijken en niets moest missen van de actie op het podium :-) Om dit te bereiken rolde ik een helling op als was ik helemaal niet bang om een salto naar achteren te maken ;-) en probeerde ik eens in de zaal ook vriendelijk te blijven tegen een dame die iets minder vriendelijk was tegen mij/ons. Dat lukte! Hoera!
  • Tubelight waren goed en Customs waren Customs. Dus: meer dan cool en funky. De energie van een live concert en de beste songs van ondertussen al drie albums vond ik allemaal samen ZO ERRRREG MOOI… dat ik er blij van werd.

    Nieuw (voor mij): de CD The Market en de LP van Enter the Characters

    Nieuw (voor mij): de CD The Market en de 1ste LP.

  • Uitsmijter: de bandleden vonden een tekening die ik van een optreden op Maanrock editie 2012 maakte even cool als ik hun muziek. Pfieuw… en zo kwam het dat ik voor het eerst in toch al enkele jaren ook echt gesproken heb met de heren zelf. Helden. Ja, ik weet het wel. Het zijn ook maar mensen. Maar toch…
  • Ik bracht ook de nieuwe CD mee en de LP van Enter the Characters. Niet dat ik die nummers nog niet heb gekocht via iTunes lang geleden, maar het leek me wel tof om deze te hebben. Gesigneerd. Uiteraard.

Morgen als de dag echt begint dan zet ik de CD op. Dat mag duidelijk zijn. Benieuwd of ik dan weer zo blij word als gisterenavond. Ik hoop van wel.

PS. Elders op mijn weblog ook over Customs: http://www.an-wauters.be/weblog/?p=4698

Update 8u44: de CD staat op :-)

EmailShare

Zwart

Ik zou hier al weken iets kunnen schrijven over veel en/of weinig en meer. Ik zou dus kunnen ingaan nu op hoe het op mijn persoonlijke oorlogsfront verliep, maar het enige dat ik nu vooraan in mijn hoofd heb zitten is dat geen enkele frontpage van een website er zo zou mogen uitzien:

kristof

Geen enkele website zou moeten berichten over het overlijden van een man van 27.

Maar wie ben ik? Ik ben een supporter. Zijn truitje van nu twee jaar geleden ligt heel vaak naast mij. Omdat ik als ik aan Kristof denk meteen ook een stukje van zijn opgewekte natuur voel. Ik denk aan de tegenslagen. Kleine dingen misschien in een mensenleven, maar zo verdomd lastig voor een renner. En toch dat optimisme. Dat blijven streven naar verbetering. Ik vind Kristof een straffe coureur.

En neen, ik slaag er niet in om “ik vond” te schrijven.

@KristofG13… Ik ging er van uit dat ik de komende jaren nog vaker met hem zou kunnen praten. Dat hij zijn glimlach nog veel zou tonen. Dat mijn stapel herinneringen aan hem alleen maar zou groeien.

Weinig overwinningen maakten mij zo blij als die ene van hem in Wallonië. En gisteren toen ik het nieuws vernam, voelde ik alleen maar plotse koude. De wielerlente die eraan komt, zal zonder Kristof gereden worden…

Veel mensen die hem zullen missen. Weinig mensen die hem zullen vergeten.

EmailShare