Digicorder

‘t Is wel een beetje duidelijk welke programma’s op de digicorder “van mij” zijn en welke “van mijnheer AnW”. Castle, Dexter, The Mentalist,… na 5 minuten van één zo’n aflevering word ik al nerveus en weet ik dat ik niet verder wil kijken. Meestal doe ik dat dan ook niet. Mijnheer AnW vindt ze geweldig. Tot op heden beseft hij nog niet dat Dexter ook in het Netflix aanbod zit, want voor je het weet begint het weer helemaal opnieuw. Maar aangezien onze TV beneden geen slimme TV is en er ook geen consoles meer aanhangen waar je die app op kan zetten om Netflix te kijken, is het risico op Dexter al bij al minimaal. En boven kijk ik zelf gewoon House of Cards, Doctor Who of een film die ik nog niet gezien heb. Dat zijn er veel. Blijkbaar.

Maar onze digicorder dus. Ik kijk nu naar de opname van Arnon Grunberg, heb je nog vrienden? en ik vind dat best knap. Dat daar zo’n documentaire rond gemaakt is/mocht gemaakt worden. Vreemd. Voyeurisme zoals ik het nog niet zag. Ook neem ik steeds Alleen Elvis Blijft Bestaan op. Blijkbaar hou ik wel van veel in het Nederlands praten op televisie. Maar niet noodzakelijk over de actualiteit. Naar Terzake en zelfs Reyers Laat kijk ik bijna nooit. En voor Alleen Elvis blijf ik wakker. Tenminste op een weekdag die ik zelf kies. En dus als ik alleen thuis lig overdag. En als het past tussen de behandelingen door natuurlijk.

Dat is wel fijn eigenlijk. Zo’n digicorder. En zeggen dat dat not niet zo lang bestaat. Eigenlijk. Enfin, ik laat jullie nu. Ik kijk verder naar de verjaardag van Arnon Grunberg. Omdat hij dat op beeld wilde zetten. In 2011. En Canvas dat recent uitzond. En ik het opgenomen heb.

EmailShare

Puntjes verbinden

Ik weet nog toen die hype met kleurboeken voor volwassenen ontstond ik mijn bedenkingen had. Iets later zag ik in “De Ideale Wereld” op Vier een filmpje over dit fenomeen. Zo’n vader die met zijn tong net uit zijn mondhoek kleurt met potloden en met wiebelende onderbenen en al. Cliché tot en met ergo grappig. Ik lachte. Ik vond het immers ook belachelijk, die kleurboeken.

Nu wist ik nog wel dat kleurboeken mij als kind ook al minder dan gemiddeld aanspraken. Ik tekende liever zelf. Maar die knutsel- en oefenboekjes waar spelletjes in stonden en van die witte bladzijden met een reeks genummerde puntjes en dan verbond je die puntjes en kwam er een konijntje te voorschijn stap voor stap, dát vond ik dan wel leuk en dát kleurde ik dan wel in.

Vandaag was ik in een Standaard Boekhandel in Leuven om een lezing van Jo Claes bij te wonen wat op zich al heel erg de moeite waard was, maar toen ik nadien in de winkel rondkeek, zag ik bij de kleurboeken voor volwassenen deze staan:

zoom_539950f15ee5c_the-1000-dot-to-dot-book-cityscapes-1-9781781571446-976x976

1000. Duizend puntjes genummerd van 1 tot… 1000 om te verbinden met een zwarte stift. Beetje bij beetje komt er een stadsgezicht te voorschijn. Of een monument. En dat zomaar eventjes meteen op A3 formaat.

Jeuj :-)

EmailShare

Hond

Een mens past al eens de hoofdingsafbeelding van haar/zijn weblog aan. Een mens vol twijfel die doodgraag haar hond ziet, neemt daarvoor al eens een foto van deze hond (met een heel klein stukje van de mens zelf, nl. de tip van haar verlamde rechtervoet). Zodoende.

EmailShare

Pixels en een stukje Stef Bos

pixelsSoms kijk je al eens in een reclamemail van Nintendo en dan zie je iets opvallends tussen de nieuwe themes van Mario en Yoshi voor je handheld zoals dit (zie afbeelding).

Het is een spelletje getiteld Lone Survivor: The Director’s Cut dat ze aankondigen als downloadsoftware voor de Wii U.

De prijs? Daarvoor moet je naar de eshop uiteraard. Want als je daar al bent dan koop je dat ding toch al wat makkelijker zelfs als de prijs je niet helemaal bevalt. Mijn vader zou zeggen dat dat de truuken van de foor zijn.

Dat van die appel en de boom, daar moet overigens toch enige waarheid inzitten. Mijn vaders moeder zegde het al ruim dertig jaar geleden:“Ge ze just lijk onze Julien as em kind was!“, omdat ik de mecano (ijzeren mecano met echte vijzen en moeren!) het beste speelgoed ooit vond en desnoods achter de zetel “clandestien” verder speelde als het eigenlijk niet mocht en een jaar of vijfentwintig geleden zegde ze nogmaals:”Met onze Julien en zijn keuzes op school hebben wij het ook soms moeilijk gehad!”, omdat ik net als hij 25 jaar voor mij de aanbeveling van leraar/schooldirectie al wel eens met een kilo zout wilde nemen. Toen ik vanuit mijn volledig vrijzinnige opvoeding op mijn 17de dan ook nog aankondigde dat ik aan de KULeuven ging studeren en niet aan de VUB of in Gent verklaarde Bomma (dat was mijn vaders moeder) dat dat van een kind van haar jongste zoon misschien wel te verwachten was. Ik was immers “ne Wauters”. Mijn vaders vader (Peter noemden we hem altijd, als in: onze peter) stapte daar minder vlot overheen. Tenslotte hadden wij (lees: de socialisten) de VUB zo goed als eigenhandig gebouwd nietwaar. Enige kennis of overdrijving is in dit soort discussies soms te weinig, respectievelijk te veel aanwezig.

Mijn vader die met een handigheid geboren is waarmee hij al zijn hele leven lang sterke huizen zou kunnen bouwen, houten meubels maken, vloeren leggen en en passant de verwarming installeren – om maar iets te noemen – maar die er toch voor koos om dat allemaal niet te doen en een heel andere job uit te oefenen. Mijn vader die door ondernemers erop gewezen wordt dat hij met zijn kennis en kunde rijk had kunnen zijn als hij “voor zijn eigen” gewerkt had. Diezelfde ondernemers die dan fulmineren tegen het pensioen dat mijn vader “zomaar” ontvangt nu elke maand want ja, zij gaan (bijna) niks hebben later en dat is de schuld van de staat (en niet van hun minimale aanbetalingen tijdens hun succesvolle carrière als ondernemer). Mijn vader heeft in overheidsdienst gewerkt. Net als zijn oudste broer en zijn zus en hun vader voor hen trouwens. Misschien daarom dat ik niet echt grossier in ondernemersgenen? Als die al bestaan? Enfin, ik wil nu gewoon maar zeggen:

“Papa, ik lijk steeds meer op jou!”

En de twee mensen waar ik nu doodgraag naartoe zou willen rijden om het over mijn problemen te hebben, zijn mijn Bomma en Peter zaliger.

Maar ik wijk af. Als ik misschien toch eens ga kijken naar de Nintento eshop hoeveel het spel Lone survivor dat wordt aangekondigd als psychologische survival-horror nu precies moet kosten, dan verwacht ik niet dat mijn vader dat begrijpt. Of mijnheer AnW for that matter. Maar die grove pixels dat is toch megacool, vindt u niet? En dat op de TV zo in het groot? Allez, jong…  die pixels!

EmailShare

Tijd om op te geven

Neen, niet met vechten tegen de dingen die me fysiek ziek maken. Maar het is wel tijd om op te geven met te doen alsof ik en passant ook nog wel een zaak uit de grond zou kunnen stampen en een intelligente gesprekspartner zou kunnen blijven op die fijne avonden onder vrienden.

Daar zijn redenen voor. Vrienden nemen sterk af in aantal als je maar lang genoeg ziek bent. Die avonden zijn er dus niet meer. En mocht iemand me nu ineens wel weer uitnodigen, ik zou te bang zijn om op de uitnodiging in te gaan. En thuisblijven. En triest zijn. Zoals steeds.

De zaak is er nog wel. Ze had als doel me een gevoel van eigenwaarde terug te geven en enige financiële armslag, twee dingen die ik helemaal verloren was toen ik op mijn 32ste op pensioen werd gestuurd. Wegens ziekte.

En voor zij die nu al een menig klaar hebben over hoe gelukkig ik mag zijn dat dat kan in dit land, dat wij voor onze zieken en gehandicapten nogal goed zorgen toch even dit: op je 32ste heb je ongeveer 10 jaar gewerkt of iets minder dan 1/4 loopbaan, reken uit je maandbedrag en ja dat is gewoon iets dat je kan doen met de regel van drie die u allemaal kent.

Die eigenwaarde is er met zo’n half-en-half zaak toch niet gekomen, meer negatieve gevoelens – ik kan dit niet waarmaken, ben ik wel goed genoeg, waarom kan ik niet gewoon meer uren werken zoals iedereen, ik misluk alweer… – wel en de financiële armslag is er als je alle kosten voor boekhouding e.d. aftrekt ook niet echt groter door geworden. Het zorgde er wel voor dat ik een smartphone heb en een goede laptop en een camera, maar als we die zaak nu stoppen moeten we die materiële dingen ook deels nog overkopen begrijp ik en wordt ook de BTW herberekend dus hopelijk hebben we nu geld genoeg privé nu om met de zaak gewoon te kunnen stoppen, maar dat hoor ik volgende week.

Ondertussen is het 12 oktober 2014. Mijnheer AnW verjaart vandaag. Hip hoi!

Hij is nu naar Limburg. Eerst wandelt hij met een groep natuurgidsen de hele voormiddag – en  neen met een rolstoel is de natuur per definitie moeilijk of niet toegankelijk, maar ik gun hem zijn hobby (zijn escape?) – en daarna bezoekt hij zijn vader in het woonzorgcentrum en daarna zijn moeder thuis. Ik ga niet mee vandaag. De mentale drempel is nu veel te groot. Want ook mijn eigen schoonfamilie denkt dat wij het makkelijk hebben. Wij hebben en kunnen alles wat we willen én wij hebben geen kinderen dus dat is toch een gemakkelijk leven?!

Geen enkele van die veronderstellingen is waar. Helaas. En vooral helaas dat anderen niet zien dat ze misschien wel eens niet waar zouden kunnen zijn. Maar dit soort zinnen leidt nergens toe vrees ik…   Gratis tip: het is niet omdat je niet klaagt elke keer dat je mekaar hoort of ziet dat er geen reden tot klagen is. Je kan te beschaamd zijn over je problemen. Je kan gewoon geen goede “click” hebben en het dus niet over de dingen die echt belangrijk zijn, willen hebben.

Mijn plan van de dag: seffens komt mijn papa helpen een paar dingen op te kuisen. Daarna maakt mijn mama een deel van het verjaardagsmenu voor mijnheer AnW klaar. Ik doe de rest van dat menu. En daar ben ik al dagen mee bezig eigenlijk.

Maar ik was begonnen met te zeggen dat het tijd is om op te geven. Dat is zo. Wellicht valt de beslissing dinsdag. Exit 3Top. U weet nog niet bij benadering hoe zwaar dit nu ook alweer is. En zal worden (blijven?) in de toekomst.

Brrr.

EmailShare

Ik ken het paswoord nog

En dat is bijna verbazingwekkend straf.
En voorgaande is geen zin.
Niet echt.
Ach…

Ik heb net Belpop over Jean Blaute gezien. Hugo Matthysen zegt ergens dit over zijn vriend:

Hij heeft ook de gewoonte om altijd vrolijk te verschijnen, zelfs als het niet zo goed met hem gaat.

En elders zegt iemand dat hij – Jean – manisch is. En dan ineens is hij leeg. Daagt hij niet op. Maar je vergeeft hem dat. Omdat hij op betere dagen zo genereus is.

(…)

Maar bon, ik ken het paswoord van mijn weblog nog. En nu proberen om ook weer blij te worden. En mijn pilletjes niet vergeten. Seffens. En dan verder?

EmailShare

Vakantie deel 2 – La Vuelta a España

Soms komen niet alleen je verwachtingen uit. Soms komen die al zo snel uit dat je de lat steeds hoger legt. En dat ook dat allemaal lukt. En dan is het plots de laatste dag dat je dit jaar wakker wordt in Spanje. Straks rijden we naar Frankrijk. Morgen van daaruit verder naar huis. Maar het is mooi geweest. Heel erg mooi.

De maanden voor de start van de Vuelta a España had ik een hele reeks tekeningen gemaakt. In de hoop een keer aan de start te komen en die te kunnen laten signeren. In het voorjaar had ik een nieuwe lens voor mijn camera gekocht. In de hoop eens mooie wielerfoto’s te kunnen maken in een tijdrit. Meestal kwam er iets tussen. Zo van die andere afspraken. Ronde van België, Enecotour… het kwam nooit goed uit. En dus was mijn eerste grote test de tijdrit op 2 september in Spanje. Tipje van de sluier van het resultaat:

omgeving

Tom_Boonen_verkenning_1

Kristof_VDW_3
Van boven naar onder: de plek die we in de voormiddag uitzochten om de dag door te brengen, Tom Boonen tijdens de verkenning van het parcours in de late voormiddag en Kristof Vandewalle in de Belgische kleuren tijdens de tijdrit in de namiddag.

Dat was alvast geslaagde dag. Ik heb immers een pak foto’s die ik nu kan gebruiken als basis voor nieuwe tekeningen. Nieuwe? Ja, ik had er zoals ik zei recent nog een pak gemaakt. Meer dan dertig meer bepaald. En dus gingen we op 3 september naar de start in Pamplona. Tot mijn grote geluk kon ik er die ene middag al een stuk of 20 laten signeren. Wow!

Pamplona is daarenboven ook zonder koers een bezoekje waard.

pamplona_1

pamplona_2

En toch gingen wij de volgende dag opnieuw naar de koers :-) Ah ja! Dat was het plan. Deze keer kon ik de rest van al mijn tekeningen laten signeren. Dat was zoooo cool. Echt, als je mij niet bent, kun je je dat wellicht moeilijk voorstellen, maar dus: zoooo cool!

Het was die dag een vreemde etappe een beetje die 8 keer hetzelfde rondje aflegde. Dus zag ik mijn helden niet alleen aan de start, maar ook nog een keer of wat passeren. Topdag dus.

logrono_peloton

logrono_tinkoff

logrono_maxime

Van boven naar onder: het peloton in rondje vier ofzo, de ploeg die werkt voor Contador is niet helemaal gelukkig om daar te zijn precies ;-) en tot slot: Maxime Monfort lacht wel.

Vrijdag was een dag zonder veel verhaal. Een transfer en een dag met veel aandacht voor de belangrijkste andere bijzaak in mijn leven… maar Grayling zag wel de zee.

grayling_zee2

Zaterdag dan. Omdat al mijn tekeningen gesigneerd waren al en ik de koers herhaaldelijk gezien had al en ik iedereen van elke ploeg die ik kende en die in de Vuelta zat al wel gesproken had, dacht ik… zou ik misschien met mijn accreditatie van Equipos – dat is zo’n polsbandje, dat past mij sowieso erg goed, beter dan VIP ;-) – voor het handtekeningenpodium kunnen zitten? En daar dus tussen de coureurs – alle coureurs! – kunnen gaan zitten en zo foto’s maken?

Awel: dat kon!!!

start_fabian_2

start_laurens

start_gilbert_3

start_moreno

Van boven naar onder: Fabian Cancellara in het Spaans, Laurens Ten Dam, Philippe Gilbert en Dani Moreno.

En toen… heb ik nog gewacht tegen een paar mensen danku gezegd en reden we hotelwaarts na het middageten al. Slapen, koers op TV en met ogen vol ongeloof naar mijn foto’s van die middag kijken. Zo mooi heb ik sommige renners nog nooit gezien, laat staan gefotografeerd!

En toen… was het avond, sliepen we en binnen een uurtje ofzo rijden richting Frankrijk. Vanavond slapen we in de buurt van de Mont Saint Michel en dan rijden we maandag nog van daaruit verder naar huis. Huis? Ah ja, Keerbergen. Ik denk dat we het nog kunnen vinden wel…

EmailShare

Vakantie deel 1 – Barcelona

Spanje en ik. In 2009 en 2011 was dat een goede combinatie en ondertussen spreek ik ook wat Spaans dus dacht ik:”Misschien eens een grootstad tackelen à la Barcelona.” U leest het, talen en ik: çavakkes…

Maar grootsteden en ik, dat is goed voor even maar om er nu lang te verblijven? Plus we wilden Grayling meenemen en de auto en zo kwam het dat we in het Hotel Can Rafel in Cervello uitkwamen. Voorzieningen voor rolstoelen, buitenzwembad, dik 20km de grootstad uit op een berg en een uitstekend restaurant. We hadden er een prachtige tijd…

In Barcelona zelf was ik in het Museo Picasso, in de Santa Maria del Mar, parkeerde ik onder de kathedraal, reed ik met de auto en daarna ook met de rolstoel over de Rambla, dronken we iets op de Plaza Real, zagen we hier en daar wel eens iets van Gaudí, bezochten we nog de voetbaltempel Camp Nou en vond ik dat ene grote jacht in de Port Vell een spelbederver om de andere zeilscheepjes mooi op foto te zetten. Op Montjuïc vertoefde ik in het Museu Nacional d’Art de Catalunya (museu = geen tikfout: museo is Spaans en we waren in Catalonië!). En dat allemaal op vijf voormiddagen tijd.

De namiddagen waren voor rust. Lees: zwemmen, lezen, zwemmen, lezen, zwemmen,… en de avonden voor lekker eten. Batterijen opladen is me zelden zo goed gelukt als hier!

blog_bar_2

De Santa Maria del Mar stond erg hoog op mijn lijstje. Dat bleek helemaal terecht.

blog_bar_4

De Rambla ter hoogte van de opera.  Mij viel vooral het drukke verkeer aan weerszijden van de Rambla op, maar wie ben ik.

blog_bar_5

La Sagrada Familia gezien vanop Montjuïc.

blog_bar_7

Het Museu Nacional d’Art de Catalunya. Uiteraard moest ik die trappen niet op. Meer nog, ik kon zoals bijna altijd in Spanje vlot parkeren op een voorziene parkeerplaats voor minusvalidos en overal zijn hellingen of rampas en de mensen die werken in musea, hotels e.d. zijn enorm hulpvaardig. Echt. Ik wil hier wonen!!!!

blog_bar_3

Super goed verzorgd geweest in Hotel Can Rafel.

Enfin… dat waren dus vijf dagen in en rond Barcelona. Maandag 1 september reden we richting binnenland. Naar Tudela meer bepaald. Hier blijven we tot vrijdag nog en vanaf gisteren verblijven we een groot deel van de dag in wielerland.

Maar daarover later meer. Wordt vervolgd.

EmailShare

Estamos en España!

We slapen in de buurt van Barcelona op een berg in een hotel met karakter op overschot en toch ook alle comfort. En het buitenzwembad is toegankelijk! Met de auto!

I kid you not :-)

Als je op twee benen loopt en een reeks trappen neemt wandel je zo van de lobby naar het zwembad, maar als je zoals ik niet zo’n goede loper bent dan kan je wel de helling (eigenlijk de geasfalteerde oprit) afrijden en via een zijpoortje het terras rond het zwembad oprollen, maar omdat ik solo met mijn manuele rolstoel die helling nooit veilig op en af geraak, nam ik gewoon de auto ;-) Dus… heb ik ook vandaag al baantjes getrokken en in de zon gelegen.

Descansar is het Spaans werkwoord dat ik nu zoek. Ontspanning. Rust. Meer deden we nog niet deze namiddag. Het is vakantie weet u wel ;-)

Bueno… en morgen eens kijken hoe toegankelijk Barcelona is voor mij en voor Grayling. En dat doen we zo gewoon elke dag verder tot maandag 1 september. Want dan pas vertrekken we hier en dan gaan we nog een kleine week de Vuelta a España achterna.

EmailShare

Niet op de brug van Avignon

De plannen werden gesmeed tijdens het voorjaar:  Barcelona bezoeken, maar niet met de Trotter in 48u, maar gedurende een kleine week. En misschien ook nog een keer de Vuelta a España live gaan zien. Dat is koers. Ah ja. We waren eerder al in Spanje voor de Vuelta en ook al voor de Ronde van Burgos trouwens en dat was elke keer zeer fijn.

Tip: tik Burgos en/of Vuelta in in het zoekveld op dit weblog.

En omdat we niet in één keer met mijn aangepaste auto zomaar tot in Barcelona rijden – zo gek zijn wij zelfs niet – en omdat vroeger dit soort ritten met één nacht slapen onderweg nog steeds loodzwaar bleken, slapen we gisteren en vandaag twee keer in hetzelfde hotel bij Avignon, France. Zo kunnen we morgen de laatste 460 kilometer fris aanvatten.

Dat we gisteren een omweg – amper 50km maar wel drie uur in tijd  – maakten via schone dorpjes in de buurt van de Mont Ventoux plus dat mijnheer AnW vandaag niet alleen maar aan het hotelzwembad wou liggen kijken naar mijn gedobber, maar toch ook Avignon intra muros wou bezoeken en dat we daar menige rivierkei en uitgesleten voeg van nabij bekeken hebben, neem ik er graag bij.

Bueno! Mañana viajamos por España!

Ha!

Toeristen in Avignon eerder vandaag:

AV_3 AV_4  AV_6

EmailShare