Een weblog/website die mee is met de tijd

Ik heb de QR-code met de link naar mijn bedrijfswebsite uit de Intro in de rechterkolom verwijderd. Wegens geen bedrijf meer.

De woorden die nu al sinds 2006 de intro vormen, blijken wonderwel actueel te blijven.

De pagina met “info over mezelf” heb ik net wel even aangepast. Maar ook hier zijn enkele essentiële dingen onveranderd. Mijn dromen bijvoorbeeld. Maar ach… als die te gemakkelijk worden waargemaakt, zijn het geen echte dromen. Toch?

En voor wie het allemaal wat minder volgt, mijn wielersite is nieuw en modern enz. zoals bv.:

nieuw

EmailShare

Vinyl

Het is tegenwoordig hip: LP’s en singles kopen op geperst vinyl. Bij mij zijn platen – zo gelijk dat wij LP’s en singles door de band noemen – synoniem voor goede jeugdherinneringen. Die neem je mee zolang je verder leeft*.

Platen dus.

Uren en dagen zat ik op de grond voor de TV-kast van mijn ouders en speelde ik keer op keer diezelfde platen van Urbanus. Of Ann Christy. Louis Neefs. Elvis Presley. Nat King Cole om er zo even voor de vuist vijf op te noemen. Later kocht ik ook mijn eigen eerst singles en platen.

In onze woonkamer is ondertussen een vintage platenspeler gezet. En neen, niet van-die-namaak-vintage-achtige-dingen-vers-uit-de-fabriek, maar wel een Philips uit de jaren zeventig. Mooi. Hij lijkt – van heel ver – een beetje op de stereo-installatie van mijn vader waar ik al die dagen mee doorgebracht heb en hij klinkt in elk geval net zo. De platen van toen heb ik nu hier bij ons thuis want:”Ik zou die graag opnemen op de computer, vake.” En natuurlijk was vake akkoord.

Vandaag hoorde ik zo terug het vertrouwde zoemen en kraken en daarbovenuit dan ene Louis uit Mechelen die uiteraard veel te vroeg gestorven is. Maar daarna legde ik de nieuwe LP van Recorders op, een groep uit het Brusselse die nog volop timmert aan de muzikale weg. Er zit ook een gesigneerde LP van Customs in mijn collectie en in mijn dromen wordt mijn “moderne” collectie nog wel wat uitgebreid.

In elk geval, platen draaien blijf ik nog wel een tijdje doen. Omdat het rust brengt. En omwille van die goede jeugdherinneringen.

* Vrij en zeer doorzichtig gepikt uit Testament van Lennaert Nijgh en Boudewijn De Groot
EmailShare

En nu?

Na mijn vorige post begon ik te schrijven aan deze. Deze is moeilijker om te schrijven. Ik zoek een evenwicht tussen misplaatst optimisme – stijl: natuurlijk heb ik nog plannen, en wel veel! – en een donker pessimisme – stijl: ik denk niet meer na over de toekomst, want ik heb er geen meer – om te pogen een aangenaam punt te vinden in het midden. Of…

Optimisme

Natuurlijk heb ik nog plannen! Wist je dat ik de voorbije maanden leerde etsen? Op mijn weblog schreef ik er nog niet over, maar op FB et al. wel al een keer of -tig. Etsen is een kunstambacht waarbij je op een koperen plaat (of zink) een tekening etst met eenets_plaat_300 naald in een laagje vernis en dan via een opeenvolging van zuurbaden de lijnen in het koper laat bijten. Maar dit is de korte versie van de uitleg. Elke stap wordt meermaals herhaald vooraleer je aan drukken komt. En ook dat drukken zelf is een ambachtelijk proces. Dus… het eindresultaat van mijn eerste ets zie je op de  foto hier rechts.
Dat etsen wil ik meer doen. En dus ben ik nu studies aan het maken. Ja, zoals een echte kunstenaar ;-) Concreet leer ik wat beter kassei tekenen. Volgende onderwerp voor een ets is immers een wedstrijd – wedstrijden? -  uit het Vlaamse voorjaar.

kassei

Pessimisme

Hoe ik dat rijm met opgaves, behandelingen, mentale drempels die de hoogte van de Eiffeltoren uit mijn ets hebben?
Ik rijm dat niet elke dag. Laat dat duidelijk zijn. Morgenochtend ga ik dan ook alweer langs bij de psychiater die me leert omgaan met dat al dan niet combineren van een leven en ziek zijn plus beperkingen een plaats geven.

Op naar 2015. Ook voor mij is het nieuwe jaar begonnen. Ik ben benieuwd waar dat naartoe kan gaan. Maar dromen? Die heb ik niet echt dus. Behalve dan die ene: de ontdekking van een wondermedicijn dat al mijn problemen doet verdwijnen. Duimen!!!

EmailShare

Einde 3Top Comm V.

FB_3Top

 

 

 

 

Zo… De gewone commanditaire vennootschap 3Top is vereffend per 31 december 2014. En neen, dat hebben we/heb ik niet beslist onlangs en al evenmin op een paar uur tijd. De afbeelding hierboven is de aanzet tot het verwijderen van de FB-pagina. Dat heb je in de huidige tijd ook nog. BTW-nummer opzeggen en publicatie in het Staatsblad allemaal goed en wel – en dat wordt door de boekhouder geregeld – maar er is ook nog het internet. De website van de vennootschap zelf weghalen is me nog eventjes te vroeg. Morgen. Ofzo.

Spijt? Ja dus. ‘t Zal wel zijn.
Maar er was geen andere keuze.

EmailShare

Bureaublad

Omdat ik loyaal ben. Omdat ik gisteren live in Overijse cross kon gaan kijken. Omdat in de miezer (regen, geen regen, regenachtig, regen,…) fotograferen nieuw was voor mij. En omdat ik dit gewoon een best goede foto vind, ziehier mijn nieuwe bureaublad op de laptop:

Schermafbeelding 2014-12-08 om 12.45.13

En nu ga ik mij klaarmaken voor de rest van de week.

EmailShare

Ik kan het wel

Leven met de eerder genomen beslissingen bedoel ik. We zijn exact een maand verder en zie… ik twijfel niet meer. Toch niet aan de belangrijke dingen. En dat is goed.

En verder?

Ik ben in Gent geweest uiteraard. Neen, niet gisteren. Eind november. Tijdens de Lotto Zesdaagse van Vlaanderen – Gent. De wat?

kuipkeWel, ik was in ‘t Kuipke. U weet wel, vlakbij het SMAK in Gent. Coureurs kijken :-)

Vooraf had ik een reeks tekeningen gemaakt. De ogen van o.a. Iljo Keisse, Kenny De Ketele en Jasper De Buyst. Van de buitenlanders tekende ik Mark Cavendish en de Spaanse, actuele wereldkampioenen ploegkoers Albert Torres en David Muntaner. Ze kwamen allemaal gesigneerd mee terug. Met dank aan de behulpzame verzorgers en/of fotografen.

Ik was er live bij op woensdag-, vrijdag-, en zaterdagavond. Zondag keek ik naar de finale op TV. Andere verplichtingen die dag en dus was Gent geen optie. Maar die drie keren dat ik er wel was, heb ik er van genoten!

gent_an

 

Selfie… en het zwarte vlekje op mijn rechterschouder – links op de foto, duh ;-) – is (de schaduw van) een coureur.

Ik ging dat niet doen. Selfies maken en die op de social media zetten.

Deze stond dan ook maar alleen op Instagram en Facebook geloof ik. Niet op Twitter…

 

PS. De Zesdaagse van Gent was niet voorbij voor gisteren voor mij. De laatste bloemen zijn nu pas verwelkt. Liefste helden:”Merci!”

gent_bloemen

EmailShare

Slimme meneren

4u45 in de ochtend en ik ben op. Lees: ik ben wakker en hang in de zetel in de hoop mij seffens weer beter te voelen en toch wat met schermen (TV, laptop) te kunnen doen zonder mijnheer AnW wakker te maken. Ik ben waarschijnlijk vooral op omdat het pijn doet. Hier en daar. Overal. Dat laatste klopt niet. Het doet nooit overal pijn. Bij mij alleszins niet. Gelukkig maar.

Soit. 

Het is wel wat tegenwoordig. De ene beslissing volgt de andere op. Nu is het zaak om bij de genomen beslissingen te blijven. Niet (opnieuw) twijfelen. Sommige dingen zijn daar meer vatbaar voor dan andere. Een slimme meneer schreef me recent dat je beter vooruit kijkt dan achteruit. Hij stuurde dat bericht in het Spaans. Dat is geen toeval denk ik dan.

Als ik vooruit kijk dan zie ik nog wel mogelijkheden. Je stopt pas definitief met plannen maken als je dood bent. Dat heeft dan weer een andere slimme meneer mij jaren geleden al gezegd. Of nog: leef steeds alsof je nog een heel (en dus lang) leven voor je hebt. Dat lijkt eenvoudiger dan het is, maar ik heb ook aan dat advies al best veel gehad.

Anyway.

Ik wil nog zoveel doen. En ik kijk vooruit. En maak plannen alsof ik het eeuwige leven heb.

EmailShare

De wereld is om zeep!

1 november is een heilige dag. Elk jaar wordt op die dag immers de Koppenbergcross verreden. Ik ging al een paar keer live kijken. Zelfs al sinds ik een rolstoel heb en zelfs ook al sinds ik een weblog heb. Zo was ik bijvoorbeeld in 2007 “live” in Melden en dan in 2010 kon ik zelfs al gsm-foto’s maken!

Morgen = 1 november = Koppenbergcross = heldendaden van beslijkte mannen en vrouwen ploeterend door het veld die je kan alleen gaan bekijken met een dikke jas, een muts, een sjaal en voor mij soms ook nodig: een deken.

Weerbericht voor morgen: 19 graden. Zon.

¿Qué?

EmailShare

Digicorder

‘t Is wel een beetje duidelijk welke programma’s op de digicorder “van mij” zijn en welke “van mijnheer AnW”. Castle, Dexter, The Mentalist,… na 5 minuten van één zo’n aflevering word ik al nerveus en weet ik dat ik niet verder wil kijken. Meestal doe ik dat dan ook niet. Mijnheer AnW vindt ze geweldig. Tot op heden beseft hij nog niet dat Dexter ook in het Netflix aanbod zit, want voor je het weet begint het weer helemaal opnieuw. Maar aangezien onze TV beneden geen slimme TV is en er ook geen consoles meer aanhangen waar je die app op kan zetten om Netflix te kijken, is het risico op Dexter al bij al minimaal. En boven kijk ik zelf gewoon House of Cards, Doctor Who of een film die ik nog niet gezien heb. Dat zijn er veel. Blijkbaar.

Maar onze digicorder dus. Ik kijk nu naar de opname van Arnon Grunberg, heb je nog vrienden? en ik vind dat best knap. Dat daar zo’n documentaire rond gemaakt is/mocht gemaakt worden. Vreemd. Voyeurisme zoals ik het nog niet zag. Ook neem ik steeds Alleen Elvis Blijft Bestaan op. Blijkbaar hou ik wel van veel in het Nederlands praten op televisie. Maar niet noodzakelijk over de actualiteit. Naar Terzake en zelfs Reyers Laat kijk ik bijna nooit. En voor Alleen Elvis blijf ik wakker. Tenminste op een weekdag die ik zelf kies. En dus als ik alleen thuis lig overdag. En als het past tussen de behandelingen door natuurlijk.

Dat is wel fijn eigenlijk. Zo’n digicorder. En zeggen dat dat not niet zo lang bestaat. Eigenlijk. Enfin, ik laat jullie nu. Ik kijk verder naar de verjaardag van Arnon Grunberg. Omdat hij dat op beeld wilde zetten. In 2011. En Canvas dat recent uitzond. En ik het opgenomen heb.

EmailShare

Puntjes verbinden

Ik weet nog toen die hype met kleurboeken voor volwassenen ontstond ik mijn bedenkingen had. Iets later zag ik in “De Ideale Wereld” op Vier een filmpje over dit fenomeen. Zo’n vader die met zijn tong net uit zijn mondhoek kleurt met potloden en met wiebelende onderbenen en al. Cliché tot en met ergo grappig. Ik lachte. Ik vond het immers ook belachelijk, die kleurboeken.

Nu wist ik nog wel dat kleurboeken mij als kind ook al minder dan gemiddeld aanspraken. Ik tekende liever zelf. Maar die knutsel- en oefenboekjes waar spelletjes in stonden en van die witte bladzijden met een reeks genummerde puntjes en dan verbond je die puntjes en kwam er een konijntje te voorschijn stap voor stap, dát vond ik dan wel leuk en dát kleurde ik dan wel in.

Vandaag was ik in een Standaard Boekhandel in Leuven om een lezing van Jo Claes bij te wonen wat op zich al heel erg de moeite waard was, maar toen ik nadien in de winkel rondkeek, zag ik bij de kleurboeken voor volwassenen deze staan:

zoom_539950f15ee5c_the-1000-dot-to-dot-book-cityscapes-1-9781781571446-976x976

1000. Duizend puntjes genummerd van 1 tot… 1000 om te verbinden met een zwarte stift. Beetje bij beetje komt er een stadsgezicht te voorschijn. Of een monument. En dat zomaar eventjes meteen op A3 formaat.

Jeuj :-)

EmailShare